Groep 8

Welkom op de pagina van groep 8

BERICHTEN

19 apr 2018 - Donderdag 19 april 2018 - Derde CITO-dag
 

Ook vandaag is weer iedereen aanwezig, al krijg ik van Yavuz’ ouders en van Ibtissams moeder door dat hun kind vanmiddag afwezig zal zijn in verband met respectievelijk tandartsbezoek en een trouwerij.

 

Het belooft een hete dag te worden. De heetste van deze week met temperaturen tot ver over de 25 graden.

 

Ibtissam heeft een pet op haar hoofd, beweert dat dat haar gelukspet is en dat ze ‘m daarom mag ophouden in de klas. Niet, dus. Ze had al een mini-Koran. En vreemd, dat ze er dan pas op de derde CITO-dag achter komt dat dat een gelukspet is.

 

Voordat we beginnen, geef ik ze eerst even op hun falie. Ik vertel dat ik de antwoordbladen van de afgelopen twee dagen globaal heb door- en nagekeken en heb geconstateerd dat ze ónder hun gemiddelde advies scoren. Ze schrikken en da’s ook de bedoeling om ze ook op deze laatste CITO-dag weer wat meer scherp te krijgen. IJverig gaan ze aan de slag met Taal IV (begrijpend lezen).

 

Aisha steekt haar vinger op en ik loop naar haar toe, verwachtend dat ze een vraag gaat stellen. En dat doet ze ook. Aisha: “Ik had net hier mijn gum liggen en nu is die weg.”

Ik zie een gummetje achter haar pot Mentos chewing gum liggen, uit het zicht voor Aisha, en pak ‘m.

 

Juf Lilian is de enige die mag storen tijdens de CITO. Dat is dan meestal voor een kop koffie voor mij. Nu is het iets anders. De moeder van Ibtissam kan haar huis niet in, omdat Ibtissam de huissleutel heeft. Even later overhandigt Ibtissam juf Lilian haar huissleutel.

 

Na een korte pauze gaan we door met Rekenen IV.

Twee kinderen (Soumaya A. en Zeynel) komen met hun boekje bij me en wijzen lachend bij opgave -17- ‘Kemal’ aan. De naam die ik blijkbaar niet geheel correct uitspreek.

 

Dan naar buiten voor een wat langere pauze. Ik bel intussen met van Vredenburch College om te vragen naar de situatie rond Soumaya N. Er is duidelijkheid. Soumaya is uitgeschreven bij Maris Bohemen en gaat volgend jaar naar van Vredenburch College. Na de pauze deel ik haar dat mede en ze is blij.

 

Taal V staat als laatste officiële onderdeel op het programma. Het betreft leestekens, hoofdletters en grammatica. Achteraf vonden ze dit niet het moeilijkste onderdeel.

 

Soumaya A. is klaar met Taal V en leest in haar bibliotheekboek. Dan komt ze bij me, wijst een woord aan in haar boek en vraagt: “Meester, wat betekent schee-méring?”

Schemering, dus.

 

Het laatste onderdeel is Natuur en Techniek van Wereldoriëntatie. Twee woordjes, embryo’s en ontkiemen, werden veelvuldig gevraagd.

Ruim op tijd hebben ze dit laatste onderdeel af en een gejuich stijgt op.

Later vragen ze nog of het écht waar was dat ze onder hun niveau presteerden of dat ik het had gezegd om ze extra te pushen. Grappig.

 

Alle antwoordbladen en boekjes worden opgehaald en ik evalueer nog even met ze.

 

Tussen de middag haal ik de twee kaartjes met ‘Niet storen – CITO-toets’ van de deur. Esma ziet het en zegt: “Nu plakband voor de vierendertigste keer.”

Ze heeft goed opgelet, want ik gebruik die bordjes al sinds jaar en dag en heb verteld dat zij mijn 33stegroep 8 zijn.

 

’s Middags neem ik de dag van morgen door. Immers, koningsontbijt en koningsspelen. Dan een twintigtal minuten werken in de Kidsweekkrant (bestaat 15 jaar) om vervolgens ruim een half uur naar buiten te gaan. Heet.

 

Om kwart voor drie maken we de klas in orde voor het koningsontbijt van morgenochtend. Ze zitten in verschillende groepjes.

 

Dan snel naar huis en genieten van het schitterende weer. Vanavond mogen ze iets later naar bed.

 

 


18 apr 2018 - Woensdag 18 april 2018 - Tweede CITO-dag
 

Iedereen is weer aanwezig op deze schitterende, waarschijnlijk eerste zomerse, dag van 2018.

 

Alles wordt weer uitgestald. Dilay heeft nu ook een geluksdingetje bij zich. Het zit om haar nek.

 

Van Ryan krijg ik eindelijk zijn ondertekende SO-schrift. Van Ibtissam ontvang ik niks. Zij is gisteren vergeten de brief af te geven, thuis.

 

Iedereen is ook weer bijtijds naar bed gegaan, als ik ze mag geloven. Dus gaan we snel beginnen met de tweede dag CITO. Het eerste onderdeel is Rekenen II. Vooral met opgave -7- hadden ze wat problemen; de inhoud uitrekenen van een letter H.

 

Na een korte pauze starten we met Taal III. Het betreft veel leesteksten, dus een soort Begrijpend Lezen.

Ineens merk ik dat Ryan wel erg vaak een stuk chocolade naar binnen werkt en ik maak duidelijk: “Stoppen met eten nu, Ryan.”

 

Tien minuutjes naar buiten om even op adem te komen, maar toch ook wel weer snel naar binnen, want anders redden we het niet.

 

Naomi, Dilay en Jamie wisselen van laptop. Ze pakken ‘nieuwe’ want wat gisteren gebeurde, wil ik niet nogmaals meemaken.

 

Rekenen III is het derde onderdeel van vandaag. Op voorhand zeg ik al dat ze som -4- gemakkelijk moeten vinden, want al die begrippen hebben ze gehad. De begrippen Decennium, Eeuw, Jaar en Kwartaal moeten ze in de juiste volgorde van kort naar lang zetten.

 

Achter in de klas kan ik ze ook flink observeren. De meesten zijn geconcentreerd aan het werk, maar er zijn er ook die iets anders zitten te doen. Zo zit Ilayda heel erg vaak aan haar lange haar te frutselen.

 

Het laatste onderdeel betreft Wereldoriëntatie en wel Geschiedenis. Daartoe krijgen ze weer het WO-boekje, maar moeten (vanzelfsprekend) wél even doorbladeren naar dat onderdeel. Jamie: “Meester, ik heb hetzelfde boekje als gisteren.”

Even later overkwam Sem hetzelfde. Hij kreeg een beetje rode kleur van schaamte.

 

Tegen twaalven is het alles weer inleveren. Nog één ochtend te gaan. Vanmiddag mogen ze gaan genieten van het prachtige weer.

 

 


17 apr 2018 - Dinsdag 17 april 2018 - Eerste CITO-dag
 

Op het schoolplein krijg ik van Sem een zakje snoep. “Voor u, meester,” zegt hij.

Meester, voor de grap: “Je krijgt echt geen VWO, hoor.”

Later spreek ik hem aan over de waterballonaffaire. Hij verdedigt zich zwakjes en zonder overtuiging. Hij weet.

 

Iedereen is (gelukkig) aanwezig en als we in de klas zijn, stalt iedereen z’n spulletjes uit. Snoep en drinken, maar ook enkelen met een geluksdingetje. Yavuz, Esma, Zeynel en Ibtissam hebben een mini-Koran bij zich; Soumaya N. een fotootje van haar moeder; Yasmine heeft haar geluksoorbellen in; Ryan een ketting met olifantstandje en Naomi heeft een roze gelukspoppetje met de naam Fantasia op haar bureau gestald.

 

Meester Guido komt nog even succes wensen en dan gaan ze snel aan de slag met Taal I, het eerste onderdeel.  Voornamelijk spelling van zowel ‘gewone woorden’ als werkwoorden. Ze zijn er ruim binnen de 35 minuten mee klaar.

 

Na een korte pauze gaan we door met Rekenen I. Bij vraag -4-, een staafdiagram ‘omzetten’ in een cirkeldiagram, steekt Aisha haar vinger op en maakt duidelijk: “Meester, deze vraag is een beetje Wie is de Mol.” Ze demonstreert het door kleine papiertjes op de foute staafjes te leggen. Er blijft er (uiteraard) eentje over. Grappig.

 

Vraag -7- levert best wel veel vragen op, dus leg ik klassikaal uit wat de bedoeling is. Het is een tabel met vertrektijden van een bus naar Arnhem Centraal. Welke bus arriveert er als eerste?

 

Bij vraag -12- (een vouwblaadjessom), steekt Sem zijn vinger op en zegt, als ik bij hem ben: “Meester, dit is een stinkvraag.”

Een instinker, dus.

 

Al twee keer heb ik Ibtissam gewaarschuwd geen bellen te blazen van haar kauwgom. Als ik aan mijn bureau zit en een ‘plop’ hoor, is het kauwgom in de prullenbak deponeren en geen kauwgom meer in. O, o, o.

 

Een korte pauze buiten om even een frisse neus te halen. Daarna snel verder met 

onderdeel -3- en wel Taal II/Begrijpend Lezen.

 

Wereldoriëntatie (aardrijkskunde) is de afsluiter van vanmorgen. Best wel moeilijk. Een aantal redt het niet binnen de tijd. Vanmiddag krijgen ze nog even de tijd om het af te maken.

 

Balen was, bij dit vierde onderdeel, dat de laptops van Dilay, Jamie en Naomi (dyslectische kinderen krijgen de teksten voorgelezen) snel leeg raakten. Eentje viel geheel uit met de CD er nog in. Mooi spul, maar je bent wel erg afhankelijk van de techniek en accu’s.

 

Een kleine evaluatie van deze eerste toetsdag leverde een aardige op. Yavuz maakte duidelijk dat er best wel veel moeilijke woordjes in voorkwamen die hij tóch wel wist van Uit de Krant. Hij kreeg bijval.

Kijk, da’s mooi.

 

Na de afmaak is het antwoordbladen nogmaals goed invullen en daarna inleveren. “Wat gaan we nu doen?” vragen ze. Ik laat deel -1- zien van Anne Frank (Klokhuis).

Daarna krijgen ze een papier met daarop de tekst van artikel -1- uit onze Grondwet:

Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.

 

Dit, als voorbereiding op de les in het Nationaal Archief, volgende week woensdag. Ze moeten ‘m voor vrijdag uit hun hoofd leren.

Rümeysa komt direct naar me toe en vraagt: “Meester, moet ik het ook leren, want ik ben er dan niet.”

Meester: “Ja.”

Rümeysa: “Maar dan ben ik er niet.”

Meester: “Je moet niet zo doordrammen.”

Rümeysa: “Wat is dat? Doordrammen?”

 

Dan naar buiten. Ze doen ‘Rond de Tafel’ en maken hun hoofd even leeg.

Vervolgens weer naar binnen voor het tweede Klokhuisdeel over Anne Frank.

 

Het is tien voor drie dóór en ze mogen al naar huis. Ze verbaasd, maar niet lang. Bij de deur krijgen ze een hand. Sem vraag ik of hij nog waterballonnetjes heeft. Lachend antwoordt hij: “Nee, meester.”

 


16 apr 2018 - Maandag 16 april 2018
 

Zeynel komt op het schoolplein al vragen of ik vrijdag een gymtas heb gevonden. Ja, dus.

 

Iedereen is weer eens van de partij. Ryan, al genoemd, maar ook Naomi. Laatstgenoemde heeft het uiteinde van haar paardenstaart in de verf gedoopt, zo lijkt het. Nee, een leerling-kapster heeft het gisteren geverfd.

 

Velen hebben hun CITO’s gemaakt ter oefening. Een flink aantal ook niet. Jammer, want oefening kan geen kwaad. Ze gaan het vanmiddag alsnog doen, vertellen ze.

 

Voor de laatste keer lopen we naar de bibliotheek om voor de laatste keer boeken te ruilen. Ze mogen deze keer zélf een titel pakken.

Sem moet vaak plassen, zegt hij, en gaat nog even voordat we weggaan. Hij wil één of andere papieren dolk meenemen, maar mag ‘m bij juf Lilian in het keukentje achterlaten.

 

Als we onderweg zijn, draag ik Ryan op zijn boek thuis te halen. We lopen immers langs zijn huis aan de Hoogeveenlaan. We wachten en wachten en wachten. Sem belt maar eens aan. Ryan verschijnt en verklaart: “Ik kan ‘m niet vinden.”

Vervolgens maak ik Ryan duidelijk dat hij er vanaf nu zélf voor verantwoordelijk is om het boek terug naar de bibliotheek te brengen. Ryan is wel érg veel kwijt, de laatste tijd.

 

Yavuz: “Meester, zal ik u iets vertellen?”

Meester: “Ja. Prima.”

Yavuz: “We hebben een konijntje gekocht.”

Meester: “Ook toevallig. Mijn kleinkinderen hebben er afgelopen zaterdag ook eentje aangeschaft.”

Yavuz: “Weet u hoe ‘ie heet?”

Meester: “Nee.”

Yavuz, een beetje schamper lachend: “Lily, hihi.”

 

Terug op school deel ik de boeken uit en kijken we jeugdjournaal. Toeval of niet, maar er is een flinke reportage over ……. konijnen.

 

In dat jeugdjournaal ook een interview met Ron Boszhard. Wat ik al eerder van enkele moeders heb gehoord, krijg ik nu ook van enkele kinderen te horen: “Meester, hij lijkt op u, meester.”

 

Na de kleine pauze zijn ze nog fit, dus maak ik het administratieve gedeelte van de CITO-toets alvast in orde. Ze krijgen allemaal een juist potlood en een gummetje, alsmede het eerste toetsblad, waarop een aantal gegevens moet worden ingevuld. Bij sommigen gaan de zenuwen nu toch wel opspelen.

 

’s Middags proberen we drie laptops uit voor Naomi, Dilay en Jamie, die de CITO-toets voorgelezen krijgen middels CD’s.

Daarna een flink stuk gaan lezen in hun nieuwe bibliotheekboek. Sommigen hebben Stilton of Loser en komen al een heel eind.

 

Vervolgens creëer ik een CITO-opstelling in de klas. Iedereen moet natuurlijk apart zitten. Soumaya A., al een flink aantal keren gewaarschuwd, zit er maar doorheen te tetteren en ik zeg: “Soumaya, je tetter staat niet stil, hè?”

Zegt ze er direct bovenop: “Klopt hélemaal, meester.”

Ik schiet in de lach om deze alerte en komische reactie. De klas ook.

 

Zeynel gymt dus niet mee en schrijft zijn agenda tot aan de grote vakantie vol met ‘gymspullen meenemen.’ Een kort klusje, want de vakantie is tamelijk kort bij.

 

Tegen drieën maak ik iedereen duidelijk vanavond uiterlijk half negen (of eerder, natuurlijk) in bed te liggen. 

 

Sem verlaat ook het pand, maar is even later weer terug en komt uit de WC. Ik denk dat hij moet plassen en neem nogmaals afscheid van hem. Echter, zijn handen zijn nat en hij toont een waterballon. Net gevuld, dus. Ik draag hem op het apparaat leeg te maken. Eerst begint hij de ballon leeg te drinken (??), maar da’s te veel. De rest spoelt hij in de wasbak weg.

Weer even later komt Dilay de school binnen met een nat shirt. Ik vraag hoe dat komt en krijg als antwoord dat Sem een waterballon naar haar heeft gegooid. Ik ben pissig en stap naar buiten om hem in de kraag te vatten. Van de anderen krijg ik te horen dat hij ‘m snel naar huis is gepeerd. Morgen even onder handen nemen.

Sem vestigt de laatste tijd op een verkeerde manier de aandacht op zich.

 

 


15 apr 2018 - Vrijdag 13 april 2018
 

De tweede vrijdag de dertiende, alweer, dit schooljaar. En er komt er nóg eentje; de laatste schooldag, vrijdag 13 juli 2018. Opmerkelijk, drie in één schooljaar.

 

Dilay, in de rij op het schoolplein: “Meester, ik heb gisteren de Derde Wereldoorlog gevochten met mijn broertje enzusje.”

Meester: “En? Heb je gewonnen?”

Dilay: “Ja.”

 

Naomi en Ryan zijn nog steeds ziek.

 

We beginnen met tutorlezen en daarna meteen dictee over woordpakket -26-. Slecht gemaakt, dus, bleek achteraf. Wederom een kwestie van gemakzucht, gemakkelijke werkhouding, onderschatting en toch ook wel luiheid (maandag als huiswerk opgegeven en maar steeds voor je uit schuiven). Ouders, vind ik, zijn hieraan ook debet. Kinderen moeten achter hun kont worden aangezeten.

 

Dan nog de overhoring van zowel redekundig als taalkundig ontleden. Door het vele herhalen in de klas zit dit er wel aardig in.

 

Om tien uur gaan we naar gymnastiek. Een iets ander tijdstip. Dit in verband met de ‘dode-hoek-les’ van groep 7.

Ik kijk dictee na en moet lachen bij de verklaring van Zeynel voor het begrip ‘reçu’ 

(= ontvangstbewijs). Hij schreef: bezittingsbewijs.

 

Na gymnastiek en mijn preek over het slecht gemaakte dictee, vraagt Zeynel of ik nog oude CITO’s heb om thuis te oefenen. Meteen krijgt hij bijval. Ja, dat willen ze wel om in het weekend extra te oefenen. Ik pak ‘2015’ en vrijwel iedereen pakt. 

 

’s Middags komt Düzgun naar me toe met een plastic zakje. Daaruit haalt hij een aantal DVD-films; best goede titels. 

Düzgun: “Voor u, meester.”

Meester, enigszins verbaasd: “O, aardig. Maar waarom?”

Düzgun, lachend: “Voor VWO.”

Meester, lachend: “OK.”

Düzgun: “Nee, meester. Ik kijk ze niet meer. Misschien voor u.”

Ik neem ze in ontvangst en bedank hem.

 

We ontleden nog enkele zinnen in het ontleedschrift, waarbij ze zich verbazen over een rare zin met een zebra erin (Ik heb de aardige zebra nog nooit mijn opgeruimde kamer laten zien).

“Hoe kómt u aan die zinnen, meester?” vragen ze.

Tsja …….

 

De middag besluit ik met weer eens voorlezen. “Naar het Noorden” heb ik nog niet uit en wil dat wel realiseren.

 

Om drie uur is het gedaan. Bij de deur geef ik ze een hand, wens ze een prettig weekend en druk ze op het hart zondag uiterlijk half negen in bed te liggen. Immers, drie zware CITO-dagen, volgende week.

 

 


12 apr 2018 - Donderdag 12 april 2018
 

Ryan en Naomi worden ziek gemeld.

 

Ik begin met een bericht uit de krant over onze werkweekbestemming Putten. In oktober 1944 zijn bij een razzia aldaar 659 mannen en jongens gedeporteerd, waarvan er slechts 48 terugkeerden. Als wraak op een aanslag op een Duitse officier. 

Nu is er ter verbroedering een herdenkingsmonument gecreëerd dat onderhouden wordt door Nederlanders én Duitsers. Opmerkelijk, natuurlijk.

Meester: "Welk woord zit er in verbroedering?" (broeder)

Soumaya A.: "Broeden."

 

Gisteren heb ik op MijnSchoolinfo een bericht laten zetten met betrekking tot de komende CITO-Eindtoets, waarin ik medewerking van de ouders vraag om hun kind bijtijds (uiterlijk 20.30 uur) naar bed te sturen in verband met de komende, best wel intensieve, drie CITO-ochtenden.

Meester: "Is er nog reactie op dat bericht van jullie ouders?"

Aisha: "Ja, meester. Door u heeft mijn vader mijn telefoon in beslag genomen."

Meester: "Dat heb ík niet gedaan. Dat heeft je vader gedaan. En gelijk heeft hij."

 

Daarna gaan we het CITO-huiswerk nakijken en bespreken. Sem heeft het niet gemaakt, omdat hij zijn boekje eergisteren én gisteren vergeten is mee te nemen. Meester: " Had je eerder op school kunnen komen."

Was niet bij hem opgekomen. Op de gang moest hij het alsnog maken en was na een kwartier (??) al klaar.

 

Alle vragen en opdrachten las ik voor. Bij een opdracht stond de naam van een jongen; Kemal. Ze zaten te gniffelen toen ik het, verkeerd dus, uitsprak. 

Esma vertelt, lachend: "Mijn zus zat gisteren mee te kijken en zei dat ze benieuwd was hoe u die naam zou uitspreken."

 

Na de CITO vroeg Ibtissam mij: "Meester, wat voor dag is het?"

Meester, verbaasd: "Nou ja, zeg. Donderdag toch?

Ibtissam, verschrikt: "O, dan is mijn moeder jarig."

Ik sprak mijn verbazing uit over het feit dat je de verjaardagsdatum van je moeder niet eens weet. Ik stuurde haar naar juf Lilian om haar moeder te gaan bellen en haar alsnog te feliciteren. Ze deed.

 

Een aantal zinnen wordt redekundig en taalkundig ontleed. Ging redelijk goed, hoewel ze het taalkundig gedeelte pas voor morgen moeten kennen. Je ziet dan meteen al wie de moeite hebben genomen daar al eens naar te kijken en te leren. Weinig, dus.

 

's Middags heeft Sem een laserapparaatje bij zich en schijnt ermee op een aantal. Ik neem het in en spreek mijn verbazing uit dat hij dat mee naar school neemt. Sem is niet zo in vorm, vandaag.

 

Ze moeten de laatste oefenCITO (geschiedenis) gaan maken. Daarna bespreken we 'm. Vervolgens moeten ze alle behaalde resultaten op hun wisbordje noteren en kijken waar ze gemiddeld op uitkomen. Valt nog tegen bij een flink aantal.

 

 

 

 

 

 


11 apr 2018 - Dinsdag 10 april 2018
 

Aisha, op het schoolplein naar mij toekomend met: “Meester, ik ga tóch mee op kamp.”

 

Ryan wordt wederom ziek gemeld. Zijn moeder komt mij dat melden. Meteen kan ik haar informeren over een aantal zaken.

 

Slechts vijf werkweekinvulformulieren krijg ik retour. Beetje weinig. Morgen en donderdag hopelijk het restant.

Meteen wat informatie over die werkweek. Een slaapkamerindeling staat daarin centraal. Helaas levert dat problemen op. Ik maak de dames en heren duidelijk dat ze vandaag de tijd hebben om dat zelf op te lossen. De sanctie is, dat ík anders de slaapkamerindeling zal maken. Uiteindelijk kiezen ze eieren voor hun geld en is het aan het einde van de dag in orde.

 

Ook CITO-informatie voor volgende week. Ze mogen drinken, wat te snoepen, een geluksdingetje en wat te lezen meenemen. Volkan: “Meester, nu we erover praten, word ik toch wel zenuwachtig.”

 

We voltooien CITO-Rekenen en doen mondeling CITO-WO. Op het wisbordje moeten ze steeds hun antwoord noteren en omhoog houden. Daarna bespreken we het en kunnen ze zelf turven hoeveel vragen ze uiteindelijk goed hebben.

 

’s Middags gaan we ermee door en krijgen ze ook nog even een werkwoordspellingsoefening voor de kiezen. Bovendien moeten ze ook nog het één en ander regelen voor wat betreft de slaapkamerindelingsperikelen.

 

Donderdag zie ik ze weer.

 

 


09 apr 2018 - Maandag 9 april 2018
 

Ryan wordt wat later gemeld. Hij moet naar de dokter. Gelukkig ís hij er weer wél. Net als Sem, die op het schoolplein verschijnt met zijn rechterhand in verband. Bij het voetballen is hij erop gevallen.

 

Een aantal meiden is weer vroeg om WP-26- uit te printen. Bushra en Ibtissam komen om even over half negen aankakken en willen dan ook nog hun opgestuurde WP (Ibtissam had bij het mailtje geschreven: dit s me wp. ‘Fraai’ taalgebruik náár je meester en als dochter ván een meester) gaan printen. Ik wijs hen erop dat dat een service van school is, waarbij ze wél de moeite moeten nemen eerder aanwezig te zijn. Vreemd van Ibtissam, want die woont op nog geen minuut lopen van school. 

Ze begrepen.

 

Vrijwel iedereen krijgt een formulier mee over de werkweek. Het moet door de ouders worden ingevuld en morgen retour zijn.

 

Ryan heeft zijn SO-schrift waarin een handtekening moet worden geplaatst, niet bij zich. Morgen wél, eis ik.

 

Yasmine heeft naar twee voetbalwedstrijden gekeken, waaronder Ajax – Heracles. Haar eindoordeel erover verwoordt ze met: “Het was een pittige wedstrijd.”

 

Jamie heeft twee keer (op zaterdag én op zondag) de Duinenmars gelopen. Twee keer 15 kilometer. Sem had ‘m ook gelopen. Slechts vijf kilometer in plaats van tien door een vergissing van een wedstrijddame.

 

Velen hebben gebarbecued in het afgelopen zonovergoten en aangename weekend. Enkelen hebben gezwommen. Ryan heeft een VR-bril op z’n neus gehad (van z’n vader) en Ray’s moeder is 40 jaar geworden.

 

Rümeysa heeft als enige een briefje bij zich waarin de reden staat waarom zij niet meegaat met werkweek. Ibtissam maakt duidelijk dat haar vader mij heeft gebeld. Ik weet van niks. Ibtissam: “U nam niet op.”

Esma en Aisha gaan naar alle waarschijnlijkheid wél mee.

 

Een aantal heeft al een brief van hun VO-school gekregen waarin wordt aangekondigd wanneer de kennismakingsmiddag zal zijn. Ergens in juni.

 

CITO-Rekenen moeten ze gaan maken. “Alweer?,”  zeggen ze. Ik maak ze duidelijk dat dat nog wel even nodig is, omdat er nog veel te matig wordt gescoord.

 

’s Middags laat ik ze wat zien over de werkweekaccomodatie. Ze zijn geïnteresseerd in de slaapkamers en worden enthousiast als ze het zien. Morgen mogen ze alvast groepjes maken en kijken juf Veerle en ik of één en ander kan worden gehonoreerd.

 

We kijken CITO-Rekenen na. Dat lukt niet geheel, want gymnastiek wacht alweer. Voor het eerst sinds lange tijd blijft er niemand achter in de klas en heeft meester Frank dus een volle bak.

Bezweet komen ze na drie kwartier weer terug in de klas en kunnen kort daarna naar huis.

 

 

 

 


07 apr 2018 - Vrijdag 6 april 2018
 

Het eerste dat ik doe als ik op school kom, is de computer aanzetten en naar OT (OnderwijsTransparant) gaan. Vanaf 07.00 uur is bekend of leerlingen zijn toegelaten tot een school voor Voortgezet Onderwijs. Alle leerlingen ga ik langs en constateer dat ieder kind is toegelaten tot de VO-school van eerste keuze. Mooi.

 

Als ik om tien voor half negen het schoolplein oploop, feliciteer ik die en gene die ik tegen kom. Velen weten het al, doordat ook de ouders mailtjes hebben gekregen.

 

In de klas heb ik het er even kort over, want tutorlezen wacht.

 

Ryan en Sem (nog steeds) zijn ziek. Jammer van Ryan, want dan kan ik zijn handtekening onder niet-geleerd-werk (spreekwoorden) niet innen. Van de anderen krijg ik netjes het ondertekende werk. Düzgun is het vergeten en zal het maandag inleveren. Níet vanmiddag, want hij moet naar de dokter.

 

Na tutorlezen gaan we snel naar de gymzaal om nog even de twee rapnummers voor de maandsluiting te oefenen. Ging redelijk goed.

 

Ik overhoor het voor vandaag geleerde redekundig ontleden.

Een bijwoordelijke bepaling = alle zinsdelen die nog niet zijn benoemd. Dat ging goed. Maar ze moesten ook de vier verschillende vormen leren (plaats, tijd, hoedanigheid en ontkenning). Die laatste gaf de meeste problemen, want ze kwamen er niet op. Bushra wél. Zij antwoordde: “Een bijwoordelijke bepaling van erkenning.”

 

Gymnastiek. Weer een klein groepje voor meester Frank, want twee zieken, een geblesseerde (Esma heeft iets met haar voet) en Dilay, die voor de tweede keer haar gymspullen is vergeten en ijverig gaat tafelen.

 

Na gymnastiek hebben we het ergens over (ik weet niet meer wat), maar het was voor Rümeysa het signaal om mij erop te wijzen dat ik zou vertellen hoe ik mijn vrouw heb ontmoet. Ik vertelde en ze moesten wel lachen.

 

’s Middags beginnen we met de maandsluiting in de gymzaal. Onze opvoering was niet van de kwaliteit van de oefensessies. Misschien kwam dat omdat Düzgun er niet bij was.

 

Daarna gaan ze nog flink aan de slag met hun bibliotheekboek dat maandag uit moet zijn. Ibtissam leest Geef me de Ruimte van Thea Beckman. Het woordje ‘ganse’ begrijpt ze niet en komt het mij vragen. Als ik antwoord heb gegeven, loopt ze lachend weg en zegt: “Dit boek is écht deftig.”

 

Op het einde van de middag wijs ik ze op het huiswerk voor maandag en wens ze een fijn en zonnig weekend. Het belooft mooi weer te gaan worden.

 

 

 

 


05 apr 2018 - Donderdag 5 april 2018
 

In mijn la kijkend zie ik dat de telefoon van Jamie er niet meer ligt. Meester Frank bevestigt dat deze gisteren is opgehaald door mams.

 

Esma wordt door haar zusje ziek gemeld. Sem is het nog steeds.

Gisteren waren er vier (!) zieken; Aisha, Soumaya A., Yasmina en dus Sem.

 

Ik vertel dat morgenochtend om 07.00 uur iedereen een mail gaat krijgen en dan kan lezen of hij of zij wordt toegelaten tot de VO-school van eerste keuze. Meteen wordt een aantal nerveus en zal, zo zeggen ze, de hele nacht niet kunnen slapen.

 

Voor de maandsluiting heeft niemand echt een goed idee, dus haal ik het mijne van stal. Help van The Beatles. Na de pauze zullen we het een aantal keren gaan oefenen.

 

Schriftelijk overhoor ik de voor vandaag geleerde spreekwoorden en redekundig ontleden. Niet lang daarna, tijdens een CITO, kijk ik het na. Meer dan de helft van de dames en heren heeft allebei niet of nauwelijks geleerd. Zeker acht figuren moeten het thuis laten ondertekenen en opnieuw leren.

 

De spreekwoorden leverde wel een grappig antwoord op. “Men moet het ijzer smeden als het heet is” werd bij SoumayaA.: Men moet het ijs smelten voordat hij het kan smeden.

Duidelijk gevalletje van de klok hebben horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt.

 

Rümeysa komt met de kleine pauze naar me toe en vraagt: “Meester, mag ik u iets vragen over uw leven?”

Meester, een beetje verbaasd: “Ja, hoor.”

Rümeysa: “Meester, vroeger, toen u knap was, hoe heeft u uw vrouw dan leren kennen?”

Ik schiet in de lach en vraag aan haar of ik nu dan níet meer knap ben. Ze geeft wijselijk geen antwoord. Ik beloof haar er na de pauze op terug te komen.

 

Help van The Beatles doen we een aantal keren. Eigenlijk vinden ze het niet echt iets om de maandsluiting mee op te luisteren. Erover pratend komen de dames en heren met twee suggesties en wel Ride or Die en Antwoord van Boef. Twee rapnummers.

Dilay en Aisha gaan ervoor zorgen dat ze hun telefoon legaal bij zich hebben mét de genoemde songs.

 

Om half twee gaat Soumaya A. naar de orthodontist. Als ze na ruim een uur weer terugkomt, horen we hoe dat bezoek is geweest. Soumaya: “Ik heb overbeet.”

Meester: “Dus krijg je een beugel.”

Soumaya, niet heel erg blij: “Ja.”

 

We oefenen een aantal keren de twee rapnummers voor de klas. In het begin heel veel gegiebel en geklets, maar allengs gaat het beter en beter. Morgenochtend nog een paar keer en dan moet het goed komen.

 

Mondeling overhoor ik klassikaal nog een keer het redekundig ontleden, waarna nog een zin volgt om uit elkaar te halen.

 


04 apr 2018 - Dinsdag 3 april 2018
 

Een aantal meiden staat op het schoolplein, met mij ertussen, als Ilayda erbij komt. Ze is enorm slaperig en wil het liefst slapen. Laat naar bed gegaan, dus.

Dan staat Esma er ineens bij en kijkt naar haar onderdanen. Ik ook, dus, en zie twee verschillende laarsjes aan haar voeten. Ze lacht en ik schiet ook in de lach, net als de meiden eromheen. Niet lang, want twee tellen later schiet ze in de huil. In de loop van de ochtend wordt het probleem opgelost. Haar moeder brengt een passend exemplaar.

 

Iedereen is aanwezig op deze eerste dag na het paasreces. Ik informeer naar het paasontbijt van afgelopen vrijdag. Da’s prima verlopen, begreep ik.

 

Aan de hand van de toespraak I Have a Dream van Martin Luther King wil ik onder de aandacht brengen dat deze legendarische strijder voor gelijke rechten op 4 april 1968 werd vermoord. Het filmpje weigert echter dienst, maar het feit blijft er niet minder om en ik vertel erover.

 

Ze moeten hun wisbordjes voor zich nemen en ik stel als eerste vraag: “Teken het symbool van een man.” (een rondje met een pijltje schuin omhoog eraan vast). Ze moeten even denken, maar dan gaan de eerste bordjes ter controle omhoog. Ook Naomi is tamelijk snel, maar bij haar zie ik niet het gevraagde symbool, maar gewoon een mannetje getekend.

 

Jamie stuur ik naar juf Kelly, want zij was dit weekend op de Veluwe en meende Jamie te hebben gespot. Jamie weet amper waar hij is geweest (‘een bos’). Later komt er ‘Barneveld’ uit, maar hij zou het alsnog gaan navragen bij zijn ouders.

Yasmine heeft ergens iets gekocht. Het kledingstuk omschrijft ze als: “Zo’n lange soort jurk. Wijd met lange mouwen en dat gebruik ik bij de Ramadan en. …”

Meester: “Je bedoelt een djellaba.”

Yasmine, verrast: “Já.”

 

Volkan vraag ik ook wat hij de afgelopen dagen heeft gedaan. Na lang nadenken kwam eruit: “Geslapen.”

 

Ibtissam is gisteren naar buiten geweest. Ik moest meteen denken aan de koeien die voor het eerst vanuit de stal de wei in mochten, hetwelk op de televisie in journaals was te zien. Dansende, springende koeien. Toevallig even later ook in het jeugdjournaal.

 

Soumaya A. vraagt wat ik heb gedaan en ik vertel over mijn bezoek aan de Kunsthal in Rotterdam waar ik Hyperrealisme bezocht. Een tentoonstelling van levensechte mensfiguren (à la Madame Tussaud). Op het smartboard laat ik enkele afbeeldingen zien. Jiyan kijkt geïnteresseerd, maar krijgt dan een rood hoofd van het giebelen. In een hoekje staat ook een afbeelding van een blote dame. Ik tik ‘m aan een groot deel van de klas kijkt weg, blijkbaar niet gewend aan wat bloot. Apart.

 

Sem heeft last van zijn oor tijdens de CITO-oefensessie. Hij gaat eerst naar juf Lilian en komt even later terug met het bericht dat zijn moeder een afspraak heeft gemaakt met de huisarts. Vanmiddag zal hij dus afwezig zijn.

 

’s Middags controleer ik of ze hun bibliotheekboek uit hebben. Slechts vier (Volkan, Aisha, Yasmine en Aisha), dus. Ilayda en Zeynel beginnen vol bravoure en overtuiging te antwoorden op mijn vraag hoe hun boek afloopt. Al snel vallen ze door de mand en moeten toegeven hun boek níet uit te hebben gelezen. Anderen zien daardoor snel in dat bluffen niet helpt. 

Velen zijn hun boek vergeten mee naar huis te nemen vòòr de ‘paasvakantie.’ Om dit probleem op te lossen zou een gang naar de bibliotheek hebben getuigd van studieverantwoording. Niemand, dus.

Behoudens die vier moeten ze allemaal in hun agenda bij iedere dag gaan schrijven: bibliotheekboek lezen. Maandag 10 april moet het uit zijn.

 

We hebben het ook nog even over de maandsluiting. Ze zouden nadenken over wat we als klas zullen gaan opvoeren, aanstaande vrijdag. Niemand heeft een idee, hooguit een ‘raar’ liedje van Boef. Donderdag hakken we knopen door.

 

Soumaya N. moet om half drie naar de dokter en gaat dus weg. 

Niet lang daarna klinkt er een bliep van een telefoon. Het geluid komt uit de schooltas van Jamie, die vergeten is zijn telefoon uit te zetten. Inleveren, dus. Hij baalt.

 

 


28 mrt 2018 - Dinsdag 27 maart 2018
 

Ryan wordt ziek gemeld. Yasmine en Rümeysa zijn er gelukkig weer wél. Ibtissam is iets te laat.

 

Hoe het kwam, weet ik niet meer, maar Rümeysa vroeg mij iets bij de klapdeur bij de trap naar boven en toen ik antwoord had gegeven, stootte ze haar hoofd in een reflex aan de deurpost. Gaf een flinke tik, maar gelukkig bleef de deurpost onbeschadigd.

 

Aisha meldt dat haar moeder op 20 april kan komen helpen bij de Koningsspelen. Ik noteer het op het bord.

Sem meldt dat zijn moeder op woensdag 25 april mee kan naar het Nationaal Archief. Ook dat noteer ik op het bord.

 

Naomi heeft een rekverband om haar pols/arm. Gisteren ging er iets mis bij gymnastiek.

 

De voorlichter van Bureau HALT, ene Noureddine, is al in de klas aanwezig en heeft alles voorbereid voor de les Online Veiligheid. Bij de deur geef ik iedereen, zoals gewoonlijk bij binnenkomst, een hand, waarna alle kinderen hem ook een hand geven. Even later meldt hij, dat hij dat nog nooit heeft meegemaakt.

 

Noureddine van HALT is nog maar net begonnen, als de twee wijkagentes Joyce en Elaine de klas binnen stappen. Zij komen deze les bijwonen. Leuk.

De les Online Veiligheid is een zinvolle en het is eigenlijk jammer dat Ryan er niet bij aanwezig is.

 

Na de kleine pauze zet ik ze aan de CITO. Taal.

 

’s Middags eerst wat algemene zaken en daarna het restant van Anne Frank. Duurde niet zo lang meer en we praten er even over na.

Daarna vraag ik of ze de documentaire ‘De Laatste Zeven Maanden van Anne Frank’ nog willen zien. Overbodige vraag met een verwacht antwoord. Best een heftige docu met veel verhalen van getuigen/overlevenden die Anne Frank hebben meegemaakt in die laatste maanden van haar leven.

 

Vervolgens een deel van de gemaakte CITO nakijken en de klas in de paasopstelling zetten. Morgen Paasontbijt.

Alle meiden willen bij elkaar en de heren delen zich in twee groepen.

Daarna groet ik iedereen “Tot dinsdag.” Morgen is het woensdag, mijn reguliere BAPO-dag, donderdag studiedag, vrijdag Goede Vrijdag en maandag Tweede Paasdag. Vandaar “Tot dinsdag.”

 

 


26 mrt 2018 - Maandag 26 maart 2018
 

Yasmine en Rümeysa worden ziek gemeld. Bushra en Ilayda zijn te laat. Laatstgenoemde had zich verslapen. Zeker nog last van een niet vooruitgezette klok.

 

De vader van Naomi loopt met de klas mee naar binnen. Hij fungeert vandaag als extra begeleider in het Gemeentemuseum. We zullen het met z’n tweetjes moeten doen, want de moeder van Yasmine laat het, in verband met de ziekte van Yasmine, als vanzelfsprekend afweten.

 

In de klas overhoor ik mondeling nog enkele feiten over De Stijl, waarna we rustig naar de ‘wasknijper’ op de Hengelolaan lopen. Daar zal de bus ons oppikken.

Na een kleine tien minuten arriveert deze en stappen we in. We zijn de enige groep in deze luxueuze bus.

 

Door Sophia en Yke worden we al opgewacht. In twee groepen van negen kinderen gaan we het museum in. Het is vandaag gesloten voor publiek, dus lekker rustig.

Het eerste dat mijn groepje ziet, is de Rietveldstoel. De juf vertelt erover en zegt op een gegeven moment: “Hij ontwerpte deze stoel ….” De kinderen hebben het niet door, maar het ligt op mijn lippen haar te verbeteren. Ik doe het niet.

 

In een Mondriaanzaal moeten ze gedurende tien minuten een schilderij natekenen. Daarna moeten ze het ‘ombeelden’ naar een meer abstracte voorstelling. Best moeilijk.

Vervolgens bekijken we enkele maquettes van huizen/ateliers waar Mondriaan heeft gewoond/gewerkt (in Amsterdam, Parijs en New York).

 

Vlakbij de Victory Boogie Woogie moeten de kinderen ook een compositie maken van primair gekleurde vlakken. De juf spreekt Jamie aan met eerst ‘Tim,’ daarna ‘Jim.’ ‘Jimmy’ rolt er volgens mij ook nog een keer uit. Het gelach is niet van de lucht, maar juf heeft nog niks door. Ik laat het maar, want ze roept het over zichzelf af.

 

 Het groepje waarin Ryan zit, maakt ook een compositie. Bij een neergelegd vierkantje zegt Ryan: “En hier staat mijn Playstation.”

 

De andere groep met de vader van Naomi als begeleider, doet hetzelfde maar in precies de omgedraaide volgorde.

 

Om half elf is de les afgelopen en keren we terug naar school. Jiyan mag in de bus apart van de rest zitten, omdat hij ten tweeden male aan de aircoknopjes in het plafond van de bus zit te klooien.

 

Terug op school eten en drinken we en kijken we naar het jeugdjournaal. Daarna nog even naar buiten.

 

’s Middags doen we eerst enkele berichtjes uit de krant, waarna we weer een deel Anne Frank bekijken. Het lukt niet part four helemaal te voltooien, want gymnastiek wacht alweer.

Ilayda gaat zich ook omkleden, maar is al snel weer terug, want ze heeft maar één gymschoen in haar tas zitten. Tsja, dat komt ervan als alles op het laatste moment moet. In haar agenda moet ze ‘gymspullen meenemen’ gaan schrijven als straf. Het is dus haar eerste keer en dat valt dan weer mee.

 

 


25 mrt 2018 - Vrijdag 23 maart 2018
 

The Beatles zongen het al in 1967 (toen ik nog maar 13 jaar oud was) op het album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band: When I’m sixty-four. Vandaag word ik het. Pffff.

 

Beladen met cadeautjes komen de achtstegroepers het schoolplein op. Het meest zichtbaar zijn de bossen bloemen van Esma en Düzgun.

Oók zichtbaar. Jiyan heeft ineens een heel dikke buik gekregen. Onder zijn jas ‘verbergt’ hij iets.

 

Bij de klassendeur ontvang ik ze en ze feliciteren me allemaal met mijn verjaardag. Wanneer ik de hand van Sem vast heb en achter hem kijk naar de volgende ‘leerling,’ zie ik ineens oud-collega en beste vriend meester Steinfort staan. Hij lacht om mijn verbaasde reactie. 16 jaar heeft hij op de Nutsschool Morgenstond gewerkt en we zijn nog steeds in contact. Hij vond het leuk zijn presentje (Een dikke tien van Meester Mark, de mooiste kinderlogica) op deze manier aan mij te overhandigen. Ik ook.

 

We zitten in de kring en er wordt gezongen. Daarna krijg ik van vrijwel iedereen (drie níet) een cadeautje. Het zijn meest luchtjes, shampoos, deodoranten, chocolade, mokken, schalen, snoep, maar ook een waardebon van BOL.com.

Sem: “Meester, van mij krijgt u vanmiddag nog een cadeautje.”

 

In vier groepen doen we de quiz. Iedere groep probeert achter het antwoord op de vragen te komen, daarbij zich niet verradend aan de andere groepen. Want dat levert méér punten op.

 

Na de quiz doen we ‘Zeg ’s uuuuh.’ Of liever: ‘Zeg géén uuuuh.’ Een aantal haalt de maximumscore van zestig seconden. Düzgun níet. Hij  begint zijn antwoord, op de vraag welk zijn meest favoriete leesboek is, met een luid: “Uuuuuuuh.” Vijf seconden.

 

Dan de eerste traktatie. Een schijf cake met slagroom en een bekertje limonade naar keuze. Hun eigen voedsel en drinken kan daarna worden genuttigd.

 

Tegen half elf naar de gymzaal voor een toernooitje badminton en volleybal. Ook hiermee zijn punten te verdienen.

 

 

Inmiddels is een andere oud-collega en beste vriendin komen aanwaaien. Het is juf Kok. Zij heeft 35 jaar gymles gegeven op Nutsschool Morgenstond en we zijn nog steeds in contact. Van haar krijg ik een boekje met vriendenspreuken (You really are my favorite friend). Vanavond de rest, meldde ze.

Ze blijft aanwezig bij de gymles en daarna. Tussen de middag hebben we lunch en ze zal meelunchen op uitnodiging van juf Lilian.

 

Diezelfde juf Lilian heeft tijdens haar koffieronde plakjes, door mijn vrouw gebakken, cake geserveerd. Alom complimenten voor de kwaliteit ervan.

Grappig was de gebeurtenis, toen, in groep 6 waar juf Linsey, een invalster, staat. Zij zei tegen haar klas: “Misschien weten jullie het al of nog niet, maar meester Dick is vandaag jarig.”

De klas reageerde met enige verbijstering, want ‘meester Dick’ kán helemaal niet. Het is: meester Van Buren. Grappig om te horen.

 

’s Middags krijg ik van Sem alsnog een cadeautje, waarmee de teller op twee komt. Lief.

 

De middag bestaat uit het bekijken van een film over Anne Frank, waarvoor ze vrijwel unaniem kozen; The Diary of Anne Frank. Het is een BBC-serie, bestaande uit meerdere delen. Na part two houden we pauze en krijgen ze wederom een traktatie en drinken. Bovendien is de uitslag bekend van alle spelletjes van vanmorgen en is er dus de prijsuitreiking. Voor iedereen is er een prijsje.

 

Intussen is oud-leerling van vorig jaar, Meryem de Kievit, binnengestapt. Ze wist nog dat ik vandaag jarig ben en bovendien had haar moeder het in haar agenda geschreven. Een felicitatiekaart en een doos chocolade heeft ze voor mij meegebracht. Lief.

 

‘Anne Frank’ redden we tot en met part three. De rest gaan we maandag en dinsdag bekijken.

Ik bedank ze voor alle presentjes en hun aanwezigheid. Maandag weer verder met het uitstapje naar het Gemeentemuseum voor de les over De Stijl.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


22 mrt 2018 - Donderdag 22 maart 2018
 

Yavuz komt zwaar beladen binnen. Zometeen heeft hij zijn spreekbeurt en heel veel spullen gaan dat ondersteunen. Zijn moeder helpt hem met sjouwen.

 

De kinderen komen eerder naar binnen vanwege het druilerige weer. Ryan wordt ziek gemeld en Esma zal wat later komen in verband met tandartsbezoek.

Sem en Lance zijn er (sinds gisteren al) gelukkig weer.

 

Yavuz begint met zijn spreekbeurt over Apple. Een heel mooi en lang verhaal over dit wereldmerk. Op het tafeltje voor hem staan enkele oude Apple-computermodellen en bij familie heeft hij allerlei iPhones bij elkaar geschraapt. Ook verklaart hij waarom de Macintosh zo is genoemd. Naar een soort appel in Amerika. Prachtig om te horen. Hij verdient er een 10 mee.

 

Daarna gaat Yavuz op Geoorloofde Afwezigheid. Vandaag trouwt er iemand in zijn familie.

 

Esma is inmiddels gearriveerd. Ze verklaart dat haar kiezen zijn gelakt.

Meester, lollig: “Welke kleur?”

Esma, ook lollig: “Blauw.”

 

Dictee over WP-25-. Ook moesten ze de betekenissen leren. ‘Stress’ werd vertaald als: Geestelijke spanning.

Jamie noteerde: Geestelijke paniek.

 

’s Middags is de laatste spreekbeurt en wel door Soumaya A. over Anne Frank. Ze deed het netjes uit haar hoofd, maar gaf te weinig informatie. We spraken er best nog wel lang over na, doordat er veel vragen werden gesteld.

Een 8 kreeg Soumaya.

 

Julia, oud-leerling van drie jaar geleden, kwam buurten. Ze zit nu in de derde klas TL op het Segbroek College en het gaat best goed.

Ze was verbaasd over de foto’s die ze van mij kreeg te zien van Gisel en Livio. Gisel was net geboren toen ze met haar moeder (mijn dochter) naar school kwam. Julia was helemaal weg van het kleine wurm in de kinderwagen. Ik liet haar een foto zien van gisteren, waarop ze al telefonerend en de muis van de computer bedienend bezig is.

 

Om tien voor drie transformeren we de klas naar verjaardagsopstelling. Morgen gaan we er een nóg leukere dag van maken dan normaal.

Jamie wenst me bij het verlaten van de klas: “Prettige oudejaarsdag, meester.”

 

 

 

 

 


21 mrt 2018 - Dinsdag 20 maart 2018
 

Gisteren, rond kwart voor vier, verliet ik de school. Het schoolplein was leeg, maar onder de tafeltennistafel zag ik iets liggen. Nader onderzoek deed uitkomen dat het de gymtas van Ryan was. Binnen gelegd.

Vanmorgen wees ik Ryan op de gymtas in het halletje. Ryan, flink verbaasd: “Huh?”

Eigenlijk wilde hij nog gaan beweren de gymtas gewoon mee naar huis te hebben genomen. Hij gooide het nu maar op een bal.

 

Rümeysa, scherpzinnig als altijd: “Meester, u bent naar de kapper geweest.”

 

Sem is nog afwezig, evenals Lance.

 

Ibtissam, flink nerveus, houdt haar spreekbeurt over Astma. Een 7.

 

Mondeling overhoor ik de drie bladzijden De Stijl en behandel daarna de volgende vijf bladzijden. Donderdag moeten ze die kennen.

 

In de kleine pauze vraagt Ilayda: “Meester, in mijn spreekbeurt is er een rivier in Frankrijk en die heet Loi-re, of zoiets. Hoe spreek je die uit?”

 

CITO-Rekenen en Taal moeten worden gemaakt in het laatste gedeelte van de ochtend.

Esma vertrekt om half twaalf even naar de tandarts.

 

Om één uur gaat Ilayda voor haar spreekbeurt over Frankrijk. ‘Loire’ spreekt ze goed uit. De hoogste berg van Frankrijk (Mont Blanc) wordt bij haar: Mount Black.

Het tegengestelde, dus.

Verder weinig diepgang en wat hap-snapwerk. Een 6,5.

 

Daarna kijken we de gemaakte CITO-toetsen na. Een aantal presteert ongelooflijk slecht (slechts 4 of 5 antwoorden goed van de 25) en moeten gaan vrezen.

 

Op het einde van de middag geef ik nog even aan rekening te houden met het opgegeven huiswerk van meester Frank en mij.

Rümeysa had daarover gisteren met haar moeder een gesprekje.

Rümeysa: “Voor donderdag heb ik woordpakket.”

Mams: “Donderdag? Dat heb je toch altijd vrijdag?”

Rümeysa: “Ja, maar vrijdag is de verjaardag van de meester.”

Mams: “O, leuk. Hoe oud wordt de meester?”

Rümeysa: “64 jaar.”

Mams, enorm verbaasd: “Ooooo, ik dacht dat hij 40 was, ofzo.”

Kijk, dat zijn leuke ouders.

 

 

 


19 mrt 2018 - Maandag 19 maart 2018
 

Lance wordt ziek gemeld en Sem moet naar de dokter in verband met opgeven van bloed bij het (hevige) hoesten.

 

Ilayda, de Soumaya’s, Ryan en Ibtissam zijn eerder om hun WP-25- uit te printen.

 

Düzgun doet zijn spreekbeurt over Rembrandt van Rijn en brengt het tot een

klein 6-je.

Grappig is te zien dat, bij binnenkomst van de anderen in de klas om half negen, Yavuz Düzgun een boks geeft en succes wenst.

 

We doen de betekenis van WP-25- en kijken dan jeugdjournaal. Daarin een item over de verkiezingen in Rusland (uiteraard Poetin de grote winnaar). Poetin wil dat de salarissen van de leraren in Rusland hoger moet worden.

Ryan naar mij toe: “Meester, als u méér wilt verdienen, moet u naar Rusland gaan.”

 

De voor vandaag geleerde spreekwoorden overhoor ik schriftelijk. Enkele opvallende vondsten bij ‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.’

Naomi’s antwoord: Een rare dokter maakt stinkende wonden.

Dilay schreef op: De heelmeester laat het stinken.

Zeynels product: Zachte heelmeesters maken stinkende fouten.

 

‘Iemand in het harnas jagen’ werd bij Naomi: Iemand in het harnas hijsen.

 

Volgende week maandag hebben we een les in het Gemeentemuseum (de vader van Naomi en de moeder van Yasmine gaan mee als begeleiding) over De Stijl. Enkele bladzijden met informatie nemen we door om goed voorbereid aan de start te verschijnen. Met markeerstift moeten ze belangrijke zaken kleuren en uiteraard leren.

 

Dan CITO-Rekenen. Als ik rondloop, zie ik Ibtissam ineens iets verbergen in haar kladblok. Ik vouw het, tegen de wil van Ibtissam in, open en zie staan: Wat heb jij bij som 4?

Even later zit ze geheel apart van haar naaste buurtjes.

 

’s Middags doet Soumaya N. haar spreekbeurt over Kanker en doet dat geweldig goed. Ze krijgt dan ook het maximum. Een 10.

 

Gymnastiek staat als laatste onderdeel op het programma.

 

 

 


18 mrt 2018 - Vrijdag 16 maart 2018
 

Aisha wordt ziek gemeld. De rest is aanwezig en begint met tutorlezen.

 

Daarna dictee WP-24- en niet lang daarna al een boterhammetje, drinken en jeugdjournaal. Waarom? We hebben eerder gymnastiek. Geruild met groep 7, omdat (stagiaire) juf Bouzha bezoek krijgt van een PABO-docent om een les te bekijken (ging overigens geweldig goed wat de juf enorm veel zelfvertrouwen gaf).

 

Na de kleine pauze begint Sem met zijn spreekbeurt over Bliksem. Hij is heel zenuwachtig en zijn verhaal is in het begin, mede daardoor, onbegrijpelijk. Allengs ging het beter. Een 7.

 

’s Middags houdt Jamie zijn spreekbeurt over de Vierdaagse. Hij heeft medailles en zelfs een wandelschoen meegenomen. Een 7,5.

 

CITO-Taal wordt gemaakt en besproken. Een tekst gaat over braille en ik haal een kaart met brailleschrift tevoorschijn. Soumaya N., vooraan en alles direct onder ogen krijgend, ziet mij het uit een mapje halen en zegt, min of meer bewonderend:

“U heeft ook álles, hè?”

 


15 mrt 2018 - Donderdag 15 maart 2018
 

Ilayda was gisteren jarig. Op mijn bureau vind ik haar traktatie; een zakje met chips en snoep.

Als ik even later het schoolplein betreed, feliciteer en bedank ik haar.

 

Aisha heeft haar strafregels, nu mét handtekening, bij zich en overhandigt deze mij.

 

Iedereen is aanwezig. Oók Sem, die gisteren ook nog afwezig was.

Ik word van harte gefeliciteerd met de verjaardag van mijn vader (87, alweer).

 

Naomi start haar spreekbeurt over De Goey Kaas. Ze heeft veel spullen (thermokleding, haarnetje) bij zich en verdient een 8.

 

We kijken het CITO-huiswerk na en beginnen een klein stukje aan een nieuw.

 

Na de kleine pauze hebben we twee mensen van Lucas Onderwijs op bezoek die ook een kijkje komen nemen in onze groep. Centraal staat een bericht uit de krant. Een eeneiige tweeling (71 jaar) is op dezelfde dag overleden. Op 02-12-1947 geboren en op 12-02-2018 overleden; 02-12/12-02(!!!!) Ze hadden elkaar 2 weken geleden voor het laatst gezien.

 

Om tien over half twaalf gaan Yasmine en Lance, samen et nog andere kinderen uit groep 6 en 7 naar de twee mensen van Lucas Onderwijs. Zij willen ook van kinderen horen hoe ze school ervaren.

 

’s Middags houdt Bushra haar spreekbeurt over Dinosaurussen. Ging goed en ook zij verdient een 8.

 

Daarna bespreken we het gemaakte CITO-Rekenen, welk wat beter is gemaakt dan vorige CITO’s. Er zitten wat hogere VO-scores bij, gelukkig.

 


14 mrt 2018 - Dinsdag 13 maart 2018
 

Soumaya N. is gelukkig weer aanwezig. Last van haar maag speelde haar parten, net als enkele andere familieleden na het eten van iets.

Sem áfwezig.

Aisha komt iets later in verband met tandartsbezoek.

 

Dilay begint met haar spreekbeurt over Oogprothese. Na een prima begin slaat ze dubbel en huilt. Nervositeit, blijkt. Later in de ochtend gaan we het nogmaals proberen.

 

Het strafwerk van Düzgun (tafels van 1 t/m 100) en Ibtissam (100 strafregels) krijg ik ondertekend en wel retour. Uiteraard vraag je dan wat de ouders ervan vonden.

Düzgun: “Mijn moeder was boos.”

Ibtissam: “Mijn vader zei, dat ik 200 strafregels moest schrijven.

Meester: “O. Dan viel dit dus nog mee.”

 

Aisha is vergeten de strafregels te laten ondertekenen. Ze belooft het tussen de middag te laten doen en ze dan alsnog in te leveren.

 

We bespreken het CITO-Taalhuiswerk (helaas een fraudeur ontdekt, die foute antwoorden goed rekende). Onder ieder onderdeel laat ik, naar aanleiding van het aantal goede antwoorden het VO-niveau noteren. Valt in ’t algemeen heel erg tegen. Heel veel ‘bbl-tjes’ nog steeds.

 

Na de kleine pauze onderneemt Dilay een tweede poging om haar spreekbeurt tot een goed einde te brengen. Het gaat nu stukken beter, al is er nog een momentje van emotie. Ze verdient een 8.

 

’s Middags heeft Aisha géén ondertekende strafregels bij zich. Vergeten. Donderdag wil ik de handtekening en strafregels hebben.

 

Jiyan houdt zijn spreekbeurt over AH (Adolf Hitler). Hij heeft een zeer grote lap tekst vrijwel letterlijk uit zijn hoofd geleerd, hetgeen niet de bedoeling is. Tóch gaat het prima, heeft heel veel informatie in een juiste volgorde en verdient een 9.

 

Dan nog wat sommetjes op het wisbordje en dan zit deze dag er ook al weer op.

 

 

 


12 mrt 2018 - Maandag 12 maart 2018
 

Een aantal meiden is weer vroeger vanwege WP-24-uitprinting.

 

Op het schoolplein krijg ik van de moeder van Sem het bericht dat Sem WP-24- niet heeft kunnen maken, omdat de laptop is gecrasht, of zoiets. Sem staat er naast en ik vraag hem: “Dan neem ik aan dat je het hebt geschréven?”

Nee, dus. Die oplossing kwam Sem heel vreemd voor, wat ík weer vreemd vond.

 

Soumaya N. wordt ziek gemeld. Aisha komt later, want nadat juf Lilian naar huis had gebeld, bleek dat ze naar de huisdokter is geweest. Haar zusje, tegelijkertijd met Aisha op school verschijnend, meldde dat ze zich had verslapen. ????????

Ryan komt later, want naar intakegesprek Hofstad MAVO/HAVO.

 

Lance begint met zijn spreekbeurt over Elektriciteit. Hij start met de geschiedenis en vertelt: “Vroeger, toen de Oude Grieken nog gingen vissen …..”

Hij wilde ermee aangeven, dat die Grieken tegen een sidderaal aanliepen.

Hij verdient een 8.

 

Het weekend bestond weer uit veel familiebezoek, maar ook een tochtje naar Beverwijk (Yasmine), Netflix (Düzgun), gamen, aan spreekbeurt werken, CPC (Jamie), Olympisch Stadion (Sem) en een fotobezoekje aan de parkeergarage aan de Leyweg (Ibtissam en Soumaya A.). Die laatste vond ik wel een heel vreemde bezigheid.

 

Ik roep Aisha even bij me voor iets. Echter, als ze bij me staat zie ik iets in haar mond.

Meester: “Wat heb je in je mond?”

Aisha: “Kauwgom.”

Meester: “In de prullenbak en maar ouderwets strafregels gaan schrijven en thuis laten ondertekenen.”

Dat wordt 100 keer: In de klas is het verboden om kauwgom te gaan zitten consumeren.

Nog geen twee minuten later betrap ik Ibtissam eveneens. Zelfde laken een pak.

 

Sem is dan al naar huis. Hij voelde zich niet lekker.

 

’s Middags doet Aisha haar spreekbeurt over Diamanten, waarvan ik begrijp dat haar opa de voorzet heeft gegeven. Ze verdient er een 9 mee.

 

Een gedeelte TaalCITO doen we en kijken het ook na. De rest van die CITO moeten ze morgen af hebben.

 

Gymnastiek, maar niet voor …….. Düzgun. Wéér is hij zijn gymspullen vergeten mee te nemen. Nu ben ik minder coulant en moet hij de tafels van 1 t/m 100 écht gaan uitschrijven en laten ondertekenen. Pfffffffff.

 

 

 


09 mrt 2018 - Vrijdag 9 maart 2017
 

Aisha komt op het schoolplein naar mij toe. Ze heeft een pet op en vertelt dat ze last heeft van haar ogen en ook oogdruppels heeft en dat ze deze pet moet dragen om haar ogen tegen zonlicht te beschermen. Die druppels vind ik prima, maar een pet op in een lokaal waar absoluut geen direct zonlicht binnenkomt, vind ik iets te gortig.

 

Naomi, Ryan en Yavuz zijn nog steeds ziek.

 

Iedereen, ik herhaal: iedereen, heeft een strookje bij zich, waarop ouders hun handtekening hebben geplaatst en dus op de hoogte zijn dat hun kind vanmiddag vrijaf heeft. Waren ze met álles maar zo snel.

Jamie heeft trouwens géén strookje bij zich, maar een geschreven briefje van zijn moeder. Meneer was zijn brief kwijtgeraakt. De aanhef van mams was wel grappig. Ze schreef: Beste meester, juf.

 

We beginnen met tutorlezen en daarna start Esma haar spreekbeurt over de Malediven. Ook een tamelijk uitgebreide spreekbeurt. Je krijgt zin er naartoe te reizen voor een heerlijke vakantie. Ze krijgt een 9.

 

Wederom vijf zesdegroepers op werkbezoek.

 

Het restant van CITO-Rekenen kijken we na en er vallen weer veel ‘bbl-tjes.’ Maar goed, nu mag het nog, fouten maken.

 

Dan gymnastiek. Slechts 13 achtstegroepers . Drie zieken en vier die in de klas moeten blijven om uiteenlopende redenen (gymspullen vergeten of anderszins). Gelukkig doen de zesdegroepers mee, zodat er nog wat werk is voor meester Frank.

 

Om twaalf uur wens ik ze een fijne vrije middag en tot maandag. Opvallend was, dat ik vanmorgen vroeg wat ze in die vrije middag zouden gaan doen, er vrijwel niemand was die daarover had nagedacht. Apart.

 

Ik heb zorgverlof en ga vanmiddag met de moeder van mijn vrouw naar het HAGA-ziekenhuis voor de tweemaandelijkse oogprik voor haar. Dat ik daar twee bekenden ontmoet (de moeder twee heel oude oud-leerlingen en een oud-leerling die nu haar kind bij ons op school heeft), laat ik onvermeld. ….. of toch niet?

 

 

 

 


08 mrt 2018 - Donderdag 8 maart 2018
 

Naomi, Ryan en Yavuz worden ziek gemeld. Vervelend, maar ook wel weer een uitkomst, omdat groep 6 wederom wordt verdeeld bij ontstentenis van een invaller. Dat betekent er weer vijf leerlingen bij.

 

Yasmine begint met haar spreekbeurt over de Islam. Hoewel ze in het begin opleest van haar informatie, gaat het, als ze het van mij dicht moet doen, best wel goed. Het is een uitgebreide spreekbeurt, waarin ik ook wat knuppels in het hoenderhok gooi, waardoor aardige discussies (hoofddoek, vrijheid) ontstaan.

Ze verdient een 9 en kan het bijna niet geloven.

 

Ouderfolders CITO-Eindtoets deel ik uit. Over een maand is het zover en middels deze folder worden ouders (en ook leerlingen) geïnformeerd.

 

In de kleine pauze zijn we de enige groep die naar buiten gaat. Waarom de anderen niet? Het regent. Maar we zijn geen suikerklontjes en een frisse neus kan geen kwaad.

 

Na de pauze zet ik ze aan CITO-Rekenen en da’s best een pittige.

 

’s Middags doet Volkan zijn spreekbeurt over Turkije. Een zeer uitgebreide spreekbeurt, waarbij Volkan heel veel informatie tentoon spreidt en veel feitjes (vooral getallen) uit z’n hoofd weet. Ook hij las in het begin van zijn informatie op, maar kon het goed uiteindelijk toch goed uit z’n hoofd.

Spreekfoutje was ‘marmeren’ dat hij uitsprak als: mar-méren.

Toen ik hem een 10 gaf, vroeg hij ongelovig: “Echt?”

Ja, dus.

 

Soumaya A. is dan al naar de tandarts, maar arriveert even later weer terug.

 

Ze krijgen een brief, waarin staat dat ze morgenmiddag vrijaf krijgen. Ikzelf heb zorgverlof, maar omdat groep 6 morgen ook nog geen invaller heeft en twee groepen verdelen wat teveel van het goede wordt, heeft meester Van Luik besloten groep 8 dan maar naar huis te sturen. Voor het eerst in mijn carrière. Nee, het gaat niet goed in het onderwijs.

Uiteraard zijn de kinderen er erg blij mee. Onderaan die brief zit een strookje en die móet morgenochtend ondertekend retour zijn. “Geen strook, geen vrij,” maak ik ze duidelijk, maar dat zal geen probleem zijn, want het betreft een voordeeltje voor henzelf.

 

We bespreken nog enkele CITO-sommen en dan nog even bibliotheekboeklezen.


06 mrt 2018 - Dinsdag 6 maart 2018
 

Ryan wordt ziek gemeld. Sem is naar Kentalis en Esma geeft op het schoolplein aan eerst met haar moeder naar de huisarts te gaan. Zij komt dus wat later.

 

Ik begin direct met het overhoren van de spreekwoorden. Yasmine en Volkan trekken zich terug, want over twee dagen hebben zij hun spreekbeurt en hoefden dus geen huiswerk te maken/leren. Wél realiseerden ze zich dat ze het dan voor vrijdag moeten noteren in hun agenda. Prima huiswerkhouding.

 

“Zichzelf naar de ondergang brengen,” vraag ik, “welk spreekwoord hoort daarbij?”

(Zijn eigen graf graven)

Ibtissam noteerde: Zijn eigen gat graven.

Düzgun schreef op: Jezelf opgrafen.

 

“Het is een publiek geheim” moest als spreekwoord worden genoteerd.

Dilay had genoteerd: Het publiek weet het geheim.

 

Esma komt terug van de huisarts. Ze heeft bloed laten prikken. Donderdag de uitslag.

 

De laatste, vòòr de vakantie gemaakte CITO, bespreken we en kijken we na. Onder iedere afzonderlijke toets moeten ze ‘aantal goed’ noteren. Daarna laat ik erbij schrijven met welk VO-niveau (vwo, havo, tl, kbl, bbl) dat overeenkomt.

Deze levert vrijwel alleen maar ‘bbl’ op.

 

Daarna laat ik ze los op Taal I van de CITO-toets van vorig jaar en bespreek ook deze. Wanneer ik deze ’s middags voltooi, levert dat wederom slechte resultaten op.

 

Tussendoor bezoek van twee oud-leerlingen (van afgelopen jaar). Helin en Jasmin. Zij worden vergezeld door een vriendin, die dermate irritant is, dat ik haar op een gegeven moment de klas uit stuur.

Met Helin en Jasmin (allebei HAVO/VWO-advies en allebei leerling op Hofstad Lyceum) heb ik een kort interview. Helin heeft twee tekorten op dit moment en is dus een bespreekgeval. Jasmin heeft zelfs vijf tekorten en blijft onder deze omstandigheden gewoon zitten. Allebei denken ze het wel (‘eventjes’) op te gaan halen. Voorlopig zal het dus niet méér worden dan HAVO. Ik spreek mijn teleurstelling daarover uit. Schaapachtig staan ze te lachen, met hun houding geen raad wetend. De puberteit heeft geweldig toegeslagen. Dit is wél, en zo gebruik ik het ook, een verkeerd voorbeeld voor mijn huidige klas.

 

Ze moeten bibliotheekboeklezen in hun gisteren bekomen bibliotheekboek. Tamelijk lang, zodat ze een flink begin kunnen maken. Op die manier heb ik ook even tijd twee brieven van meester Guido door te nemen en te corrigeren.

Na bijna drie kwartier is iedereen flink gevorderd en vinden ze hun boek allemaal spannend.

 

Dan nog wat berichten uit de krant. Ik vertel dat vorige week in de krant een stuk stond over die Deense uitvinder die een journaliste om het leven heeft gebracht. Hij ontkende, maar in de weken erna werden ledematen, hoofd en romp gevonden. Ze weten het nog maar al te goed en vroegen er steeds naar.

Meester: “Volgende week begint in Denemarken het proces tegen die ………..?”

Ik wil horen: “Die Deense uitvinder, die……”

Bushra weet het, krijgt de beurt en zegt: “Romp.”

 

Om drie uur wens ik iedereen ‘tot overmorgen.’ Zij mij ook.

 


05 mrt 2018 - Maandag 5 maart 2018
 

Iedereen aanwezig. Mét jas aan en da’s niet (meer) vanwege de hevige kou. Nee, we moeten vrijwel direct door naar de bibliotheek om boeken te ruilen.

 

Als we vertrekken komt juf Veerle de klas binnen en laat haar ringvinger zien. In de vakantie is ze naar Lapland geweest en daar heeft Auke, haar vriend, haar ten huwelijk gevraagd.

 

We lopen naar de bibliotheek, alwaar we van de juf een aantal nieuw verschenen boeken krijgen voorgelegd. Er zitten enkele Nederlandse auteurs bij en sommigen kiezen er uiteindelijk eentje. De anderen moeten met hij auteurslijstje naar boven en een boek uitzoeken.

Juf Irma spreekt Sem nog even aan over de voorleeswedstrijd van 17 februari. Als het aan juf Irma had gelegen, was Sem winnaar geworden. Ze legde uit dat de andere juryleden steeds (want al een paar jaar vindt juf Irma onze afgevaardigden winnaars) net even andere maatstaven aanlegden. Jammer, maar wel nog even een opsteker voor Sem.

 

Terug op school neem ik even de VO-scholenlijst door. Iedereen is aangemeld en ik wil de namen achter de scholen hebben. Die ziet er als volgt uit:

Edith Stein College: Rümeysa

Hofstad Lyceum: Volkan en Aisha

Hofstad MAVO/HAVO: Ibtissam, Yasmine en Ryan

Maris College Belgisch Park: Lance

Maris College Bohemen: Soumaya N. en Ilayda

Maris College Houtrust: Bushra

Populier MAVO: Yavuz

Rijswijks Lyceum: Zeynel en Esma

Van Vredenburch College: Soumaya A.

Segbroek College Klaverstraat: Jiyan

Wellant College Alphen aan de Rijn: Sem

Wellant College Madestein: Naomi en Jamie

Zuid-West College: Dilay en Düzgun

 

13 verschillende scholen op 20 leerlingen. Groep 8 valt aardig uit elkaar.

 

Het Jeugdjournaal laat de geboorte van een lammetje zien. Ibtissam: “Ieeeuw.”

Vreemde reactie.

 

Na de pauze de spreekbeurt van Zeynel over UNICEF. In de herkansing, dus ik verwacht er wel iets van. Maar nee, hoor. Hoewel het beter ging, wist Zeynel eigenlijk geen vragen te beantwoorden, voldde hij niet aan de minimale tien minuten spreektijd en wist hij zelfs niet waar de letters UNICEF voor staan (United Nations International Children’s Emergency Fund).

Een 5,5.

 

In de vakantie heeft een groot deel Kid’s World en Jump Square bezocht. Hebben Ibtissam en Jamie hun verjaardagsfeestjes gehouden Is de film The Pink Panther, excuus The Black Panther, door velen bezocht. Is Bushra naar Wales geweest (veel sneeuw). Is Aisha naar Brussel geweest en heeft het Atomium gezien, maar níet Manneke Pis Heeft Soumaya A. Antwerpen aangedaan en daar geshopt, maar niks gekocht. Is Jiyan naar een bruiloft geweest, maar wist niet van wie (????). Heeft Jamie weer flink getraind, maar minder afstand afgelegd, omdat zijn moeder meeliep (!!!). En ben ik er nog een flink aantal vergeten.

 

’s Middags bespreken we een gemaakte CITO-toets van vòòr de vakantie en is er daarna gymnastiek. Yasmine door ook mee met gymnastiek. Waarom? Om half twee ging ze met haar zwemspullen naar beneden. Daar aangekomen was de zwembus net weggereden. Raar, want als ze er niet bij is, wordt ze altijd even gehaald. Nu niet, dus.

 

19 gymmers. Ibtissam niet, want gymkleding niet in orde.


22 feb 2018 - Donderdag 22 februari 2018
 

Vòòr schooltijd hoor ik van juf Lilian al dat er wat problemen zijn geweest, gisteren.

Ik ga het zometeen beleven.

 

Jamie is gelukkig weer aanwezig, evenals Ibtissam.

Esma wordt ziek gemeld.

 

Ryan begint aan zijn spreekbeurt over Epifysiolyse (een heupafwijking), welke hij zelf heeft ondergaan. Al heel snel is hij door zijn stof heen en begint te huilen. Het lukte niet meer. Straks, na de pauze herkansing.

 

Meester Guido komt de klas in en meldt dat het veiligheidsonderzoek in groep 8 een heel hoog cijfer heeft opgeleverd. Een 8,5 en da’s heel hoog.

Hij gaat er even op door en refereert aan de ‘akkefietjes’ van gisteren, waarvan er eentje is opgelost door de betrokken heren, maar de ander nog niet. Het betreft een rochel op een tafeltje van een leerling.

 

Als meester Guido weg is, begin ik er ook over en dat ik dat niet zo fijn vind.

Echter, we worden gestoord door een aanhoudend muziekje vanaf de gang. Op een gegeven moment ga ik kijken en traceer het muziekje. Het komt van de kapstok. Met jas en al stap ik de klas binnen. Het is de jas van Dilay met daarin haar telefoon die dus niet is uitgezet.

Ze schaamt zich en zet het apparaat uit.

 

Juf Veerle, één van de rechercheurs van gisteren, komt ook binnen en begint eveneens over de fluim. De dader ligt nog steeds op het kerkhof, totdat …….

Gaat lekker, vandaag.

 

Bij het naar binnengaan na de kleine pauze ben ik ineens een aantal heren kwijt. Even later komen ze boven met Yavuz kermend van de pijn. Hij had, zo zei hij, een knietje gekregen in zijn kruis. Düzgun, Jiyan en Volkan stonden er bij en wisten ook niet hoe het kwam. Wéér iets om op te lossen. ’s Middags gaf een heer, na lang ondervragen, toe dat hij Yavuz had aangeraakt………..

Gaat lekker, vandaag.

 

Na de pauze houdt Ryan voor de tweede keer zijn spreekbeurt en het gaat iets beter. Echter, de tien minuten volmaken redt hij bij lange na niet. Een 7 wordt zijn deel (een vorstelijke beloning in mijn ogen) en daarmee is hij zichtbaar níet tevreden.

Gaat lekker, vandaag.

 

’s Middags doet Rümeysa haar spreekbeurt over Parijs. Zij komt niet aan beginnen toe en barst in huilen uit. Na wat getroost wil ze het wederom proberen. Ook zij haalt de tien minuten bij lange na niet. Een 6½.

 

Grappig is het antwoord op de vraag: “Hoeveel treden heeft de Eiffeltoren?”

Jiyan antwoordde: “Drie.”

 

Wat er de verdere middag, en dan vooral ná schooltijd, gebeurde, wil ik hier niet meer verhalen, want dat is té gênant voor woorden. Eerst twee jokkende kinderen en dan wat er ná schooltijd gebeurde.

Het maakte deze dag niet tot de meest prettige in mijn loopbaan.

 

Gelukkig is het bijna vakantie. Voor de kinderen begint die al, want morgen studiedag.

 

 


21 feb 2018 - Dinsdag 20 februari 2018
 

De vader van Zeynel, met Zeynel op de achtergrond, spreekt mij aan en vraagt of ik een andere datum voor de spreekbeurt van Zeynel wil overwegen. Zeynel is er nog niet klaar voor; het lukt niet. Later blijkt waarom. Zeynel is pas afgelopen zondag (!!!!) begonnen met het voorbereiden van zijn spreekbeurt.

 

We zingen voor Aisha die zondag jarig is en het vandaag in de klas viert. Ze heeft nog niks gekregen en heeft ook geen wensen kenbaar gemaakt, begrepen we.

 

Sem is gelukkig weer aanwezig en doet kort verslag van de voorleeswedstrijd.

Jamie en Ibtissam zijn nog steeds ziek.

 

Bushra en Yasmine zijn enigszins te laat en zullen zich morgen om 8.15 uur moeten melden bij meester Frank.

 

Wederom wordt groep 5 verdeeld en krijgen we er weer zes extra leerlingen bij. Op zich gezellig, maar ook lastig en niet goed voor de continuïteit van alle vijfdegroepers.

 

In de krant een bericht met als titel: Vandalen in Zuiderpark.

Meester: “Wat zijn vandalen?”

Soumaya N.: “Woordenboeken.”

 

Dilay moet dat woord (vandalen) op haar aantekenblaadje noteren, zoals ze dat de afgelopen dagen ook voor mij heeft gedaan. Echter, ze kan dat blaadje met enkele te onthouden woordjes niet meer vinden, terwijl we ze nog moeten noteren in het Uit de Krantschrift.

Meester: “Nou, noteer dit woord dan maar.”

Jiyan, die naast haar zit en bevreesd voor extra schrijfwerk, zegt tegen haar: “Raak ‘m weer kwijt.”

 

Kleine pauze, dus tijd voor de hap en drinken. Dilay komt met haar (ietwat onrijpe, dus stugge) banaan bij me en zegt: “Meester, m’n banaan wil niet open.”

 

Na de pauze deelt Aisha haar traktatie uit. Ze heeft twee brownietaarten en een mokkataart. Iedereen wil wel een driehoekje. De meesten willen er ook nog slagroom op. Met de slagroomspuit voorzie ik hen.

 

’s Middags begint Zeynel met zijn spreekbeurt, maar is na twee zinnen al klaar. Hij weet nu dondersgoed, hoop ik, dat hij verkeerd is bezig geweest. En dan van de week nog vragen of hij het andere huiswerk óók moest doen (twee dagen voor een spreekbeurt hoeft de spreekbeurter het andere huiswerk niet te doen). Nee, deze meneer is verkeerd bezig. Jammer.

 

In de loop van de middag krijg ik het bericht door dat meester Frank morgen voor groep 5 staat (juf Irene nog steeds ziek) en dat mijn groep moet worden verdeeld. Ik bespreek de CITO’s (oefenen), die ze dan moeten gaan maken en laat ze alvast hun werk naar de betreffende groep brengen.

Het gebrek aan leerkrachten laat zich ook steeds meer op onze school gelden.

 

 

 


19 feb 2018 - Maandag 19 februari 2018
 

Jamie wordt ziek gemeld en even later onze voorleeskampioen Sem óók. Kunnen we niet voor hem applaudisseren. Wél doe ik verslag over afgelopen zaterdag.

 

Ryan komt later, want voor controle naar het ziekenhuis.

 

Naomi zie ik bij de kapstok en ik vraag haar: “En?” Ik buig mij naar haar toe en ze zegt: “Een broertje, maar ik hoef niet te fluisteren, want iedereen weet het al. Ik heb ook foto’s en daarop kan je het gezichtje al heel goed zien.”

Even later aanschouw ik enkele echo’s. De tekst rechtsboven intrigeert mij. Er staat:

Joehoe Daarbinnen.

 

Soumaya N. heeft gekruld haar, vandaag. Apart.

Haar moeder heeft haar vrijdag aangemeld bij Maris Bohemen en al Soumaya’s hoop is nu op mij gevestigd. Morgen heb ik met haar moeder een rapportgesprek en zal haar wens (Van Vredenburch College) nogmaals onder de aandacht brengen.

 

Lance heeft afgelopen vrijdag zijn naturalisatie tot Nederlander gehad. Ik vraag hem hoe dat ging. Lance, onder andere: “Er ging een mevrouw zingen.”

Meester: “Wat?”

Lance: “Het Wilhelmus. En ik heb nog geen paspoort.”

 

Ibtissam is niet lekker. Haar gekneusde vinger is nog flink dik. Vreemd genoeg vonden haar ouders het niet noodzakelijk even naar de huisarts (vrijdagmiddag, dus geen afspraak meer kunnen maken) of naar de SpoedEisende Hulp (geen zin om lang daar te zitten) te gaan. Om boos van te worden.

Halverwege de ochtend is Ibtissam écht niet meer zo lekker en gaat naar huis (dat mocht, maar ze moest wel even naar school bellen als ze thuis was aangekomen).

Om twaalf uur wekte ze mijn enorme verbazing. Stond ze op haar slippers in de school om haar zusje op te halen. Om boos over te worden.

 

Düzgun is weer naar Scheveningen geweest en heeft het maken van de zandcirkels op het strand gezien. Hij weet, niemand trouwens, dat het wordt gemaakt ter ere van 200 jaar badplaats Scheveningen.

 

In de loop van de ochtend vraag ik Rümeysa iets. Ze verstaat me blijkbaar niet goed en zegt: “Huh?”

In de loop van de dag plaag ik haar er geregeld mee. Het beklijft, want ze zegt nu netjes: “Wat zegt u, meester?”

 

De 500 meter op de Olympische Spelen wordt een deceptie voor de Nederlanders. Geen enkele podiumplaats.

 

’s Middags gymnastiek en er is sinds tijden eens niemand die in de klas achterblijft voor wat dan ook. Wél een bakje slijm van Aisha, dat ze mee naar de meisjeskleedkamer heeft genomen. Vreemd, want een tijdje geleden heb ik haar verboden het spul mee naar school mee te nemen toen ze er ook herhaaldelijk mee zat te spelen. Hardleers, zullen we maar zeggen.

 

Om drie uur zit de eerste dag van de laatste schoolweek voor de voorjaarsvakantie er alweer op. Nog even een groepsbespreking met juf Nynke en dan naar huis. Morgen weer een lange (rapportgesprekken)dag.

 

 

 

 

 


16 feb 2018 - Vrijdag 16 februari 2018
Lance is vandaag afwezig. Iets met een paspoortaanvraag.

 

Ryan is er weer en als hij zijn jas uitdoet, zie ik dat hij wat dikker is aangekleed. Hij heeft een vest over zijn T-shirt. Gisteravond heb ik zijn ouders gesproken en kwam dat ter sprake.

 

We beginnen met tutorlezen. Daarna hoor ik van Soumaya N. dat haar ouders willen dat ze naar Maris Bohemen gaat en dat ze daarom het adviesformulier daar hebben afgegeven. “En jij wilt liever naar het Van Vredenburch College,” constateer ik. Ja, dus. Ik zeg dat ouders altijd verantwoordelijk zijn, maar dat ik dinsdag (als haar ouders op rapportgesprek komen) nog wel een poging wil ondernemen. Dat stemt haar wat vrolijker.

 

Yasmine heeft zich op Hofstad MAVO/HAVO aangemeld en ik feliciteer haar.

 

We krijgen er 6 vijfdegroepers bij in de klas. Meester Frank is nog steeds ziek en juf Irene kan ook niet invallen, omdat zij haar stem zo’n beetje totaal kwijt is. Bovendien is het haar vrije dag.

 

Sem leest zijn drie bladzijden nog een keer voor.

 

We doen dictee WPXXIII en daarna overhoor ik de voor vandaag geleerde spreekwoorden. Niet best gemaakt, blijkt later.

“Op fluweel zitten” moest worden genoteerd.

Düzgun schreef op: Op fluwelen zitten.

Yasmine’s vondst: Zitten op satijn.

 

Düzguns gymspullen hangen nog op school. Is hij ze wéér vergeten. Eigenlijk zou hij nu de tafels van 1 tot en met 100 moeten gaan maken, maar ik zie het door de vingers.

 

’s Middags kijken we weer Olympische Spelen en wel naar de 5000 meter van de dames. Winnen we wéér een gouden medaille, de zesde al. Esmee Visser, een debutante, verslaat alles en iedereen. Het houdt niet op.

 

Sem leest voor de laatste keer zijn stukje voor. Een soort generale repetitie. Het gaat steeds beter en we wensen hem voor morgen veel succes.

 

Nieuwe spreekwoorden worden aangeboden en moeten voor maandag worden geleerd. Het enige huiswerk, want ik sla WP een keertje over.

 

Om drie uur wens ik iedereen een fijn weekend. Als ik Sem de hand geef, zeg ik tegen hem: “Tot morgen.” In het Haagse Stadhuis is de voorleeswedstrijd en ik zal er, zoals vrijwel altijd, bij zijn, want vrijwel altijd wint een achtstegroeper de schoolvoorleeswedstrijd en dan moet je als leerkracht ook acte de présence geven, vind ik.

 

 

 

 


16 feb 2018 - Donderdag 15 februari 2018
 

Naomi, bij het naar binnengaan: “Meester, nog twee dagen.”

Daarna begint ze over haar hamster, waarmee ze bij de dierenarts is geweest en ik vraag: “Is die ook in verwachting?”

Naomi, lachend: “Nee, haar pootje was toch niet goed en de dokter denkt dat het allemaal goed komt.”

 

Soumaya N. is een beetje in mineur. Ze heeft haar adviesformulier afgegeven bij Maris Bohemen, maar wil liever naar het Van Vredenburch College. Wat ze nu moet doen?

Simpel, adviesformulier weer terughalen en bij het Van Vredenburch College inleveren.

 

Ryan voelt zich niet geheel senang, kreeg ik van zijn vader vanmorgen door. Ryan mag bellen als het echt niet meer gaat.

Als ik hem, Ryan, de hand schud, constateer ik dat hij slechts een dun T-shirt aan heeft, hetgeen me tamelijk te weinig lijkt als je niet lekker bent.

 

Aisha wordt door haar zusje ziek gemeld.

 

Jamie heeft zich aangemeld bij Wellant College Madestein en ik feliciteer hem.

Bushra heeft zich aangemeld bij Maris College Houtrust en ik feliciteer haar.

Ilayda heeft zich aangemeld bij Maris College Bohemen en ik feliciteer haar.

Soumaya A. heeft zich aangemeld bij Van Vredenburch College en ik feliciteer haar.

Zeynel heeft zich aangemeld bij het Rijswijks Lyceum en ik feliciteer hem.

Rümeysa heeft zich aangemeld bij het Edith Stein College en ik feliciteer haar.

Düzgun heeft zich aangemeld bij het Zuid-West College en ik feliciteer hem.

Volkan heeft zich aangemeld bij het Hofstad Lyceum en ik feliciteer hem.

Naomi heeft zich aangemeld bij het Wellant College Madestein en ik feliciteer haar.

 

Meester Frank is gisteren om twaalf uur ziek naar huis gegaan. Vervelend.

 

Ongeveer zeven kinderen hebben gisteren voor hun ouders of anderen aan Valentijnsdag gedacht en ze een roos of anderszins overhandigd. Dertien dus níet.

 

Sem leest in de ochtend zijn stukje voor waarmee hij zaterdag onze school gaat vertegenwoordigen. Het gaat nog wat hortend en stotend.

 

We doen Begrijpend Lezen en tijdens dat geeft Ryan aan dat het niet meer gaat. Hij belt naar huis en even later vertrekt hij. Vervelend.

 

’s Middags is Aisha op school. Ik ben blij verrast en hoor dat het wel weer ging met haar.

 

We kijken naar de Olympische Spelen en wel naar de 10 kilometer van Sven Kramer. Meester Guido en juf Veerle kijken mee bij mij in de klas. Het wordt een deceptie. Wéér geen goud op deze afstand.

 

Aisha heeft zich aangemeld bij het Hofstad Lyceum en ik feliciteer haar.

 

We bespreken Begrijpend Lezen en daarna gebeurt en niet veel bijzonders meer.

 

Na schooltijd beginnen de rapportbesprekingen. Mijn rooster vandaag is flink gevuld en tot acht uur heb ik gesprekken. Op zich allemaal prettige, maar wel weer laat thuis.

 

 


13 feb 2018 - Dinsdag 13 februari 2018
 

Naomi is dus afwezig in verband met ……….

 

Rümeysa is te laat en zal zich morgen om kwart over acht moeten melden, ondanks dat haar vader naar juf Lilian had gebeld. Volgend jaar moet ze toch ook altijd op tijd zijn.

 

Ibtissam is door haar vader aangemeld bij Hofstad MAVO/HAVO en ik feliciteer haar. Ze is niet heel blij.

 

Yasmine hoest enorm venijnig en ik offreer haar een keelpastille. Ze is er blij mee.

 

Soumaya N. en Zeynel vragen of ik hun ingevulde adviesformulier wil kopiëren. Tuurlijk.

 

In de krant aardig wat berichten met moeilijke woorden voor Uit de Krant. Ibtissam zucht en krijgt als derde leerling in deze groep het advies van thuis een briefje mee te nemen om niet meer te hoeven leren/werken.

 

Op het wisbordje overhoor ik Uit de Krant. Gaat in ’t algemmen prima en ze vinden het leuk.

 

Dan Begrijpend Lezen en rekenen afmaken, waarbij weinig gebeurt.

 

Tussen de middag vraagt Zeynel of ik tegen hem wil schaken. Dat wil ik wel en ik versla hem.

 

Naomi is er weer. Ze is aangemeld bij Wellant College en ik feliciteer haar.

 

Om één uur wil ik gaan hoofdrekenen, maar realiseer me dat de 1500 meter mannen bij het schaatsen bezig is en ik zet de TV aan. Kjeld Nuis wint goud en Patrick Roest zilver. Ongelooflijk. Het gáát maar door.

 

Sem leest zijn voorleesstuk nog een keer voor, waarna het alweer drie uur is. Tot donderdag.


12 feb 2018 - Maandag 12 februari 2018
 

Ryan en Soumaya N. zijn de eersten in de klas om hun WPXXIII uit te printen.

 

Dialy, op de trap naar boven: “Meester, mijn moeder was heel tevreden over mijn rapport. Vooral wat u schreef over twintig jaar, ofzo.”

Ik had geschreven: Een klas vol Dilays en ik kan nog twintig jaar blijven lesgeven.

 

Lance heeft zich aangemeld bij Maris College Belgisch Park en ik feliciteer hem.

Yavuz heeft zich aangemeld bij Populier MAVO en ik feliciteer hem.

Esma heeft zich aangemeld bij Rijswijks Lyceum en ik feliciteer haar.

Dilay heeft zich aangemeld bij Zuid-West College en ik feliciteer haar.

Jiyan heeft zich aangemeld bij Segbroek College Klaverstraat en ik feliciteer hem.

Sem had zich al aangemeld bij Wellant College in Alphen aan de Rijn en ik had hem daarmee al gefeliciteerd.

Gaat goed, dus.

 

Iedereen heeft zowel zijn of haar aanmeldformulier als rapport afgegeven. Van Aisha krijg ik het alweer, ondertekend en wel, retour.

 

Het weekend was weer weinig verheffend. Gamen, familiebezoek, Leyweg, Open Dagen en freerunnen (Jamie), hetgeen wat meer inhoud had.

 

We doen WPXXIII. Iedereen heeft het in orde en na de kleine pauze maken we het af.

Vervolgens Spelling en rekentoets maken.

 

’s Middags geef ik ieder kind een andere plek. Daar zeuren ze al een tijdje om en nu geschiedde het. Vreemd, dat ze dat zo graag willen, want de uitkomst dat het tegenvalt is groter dan andersom.

Ibtissam zette ik, zonder vooropzet, op de plek van Yavuz, die altijd alleen wilde zitten. Meteen zat ze voorover gebogen en te huilen. Even later schoof ik een tafeltje aan bij twee anderen en draaide ze weer bij. Kan weinig hebben.

 

Sem leest voor de klas zijn stukje voor uit De School is Weg. Aanstaande zaterdag moet hij de eerste ronde van de voorleesfinale doen. Oefenen kan dan geen kwaad.

 

Na hoofdrekenen en het nakijken van Spelling gingen we naar gymnastiek. Düzgun deed weer helemaal mee.

 

Zelf keek ik bij juf Veerle naar de Olympische Spelen en wel de 1500 meter dames. Ireen Wüst reed als eerste van de favorieten en na enkele spannende, nagelbijtende vervolgritten won ze goud. Leenstra brons.

Drie afstanden verreden in de afgelopen drie dagen en drie keer goud. Zo’n klein landje, hè?

 

Bij de deur zeg ik iedereen gedag. Naomi zegt: “Tot morgenmiddag.” Ik kijk haar vragend aan, maar dan weet ik het weer. Ze gaat naar het Wellant College om zich aan te melden.


11 feb 2018 - Vrijdag 9 februari 2018
 

Düzgun meldt zich om kwart over acht. Zónder klittenbandschoenen.

 

Als de bel gaat, zie ik Ilayda crackers etend over het schoolplein naar de rij komen. Ze heeft dus niet ontbeten.

Meester: “Hoe kan dat?

Ilayda: “De wekker ging niet af.”

Meester: “En je ouders dan?”

Ilayda: “Mama sliep nog.”

Ik blíjf me verbazen.

 

Soumaya A. belooft, bij het binnenkomen van de klas: “Meester, ik zal vandaag minder praten.”

Meester, lachend: “Mínder? Helemaal níet.”

Gisteren was het flink raak met haar. Ze moest zelfs tot twee keer toe in de deuropening gaan staan.

 

Allen zijn aanwezig, dus ook Rümeysa.

 

Van Yavuz krijg ik een klein werkstukje dat hij heeft gemaakt tijdens een proefles op een bezochte VO-school. Het is een ster met daarop: D. Van Buren. Lief.

 

We beginnen met tutorlezen in nieuwe tweetallen.

Daarna deel ik de aanmeldformulieren uit voor het Voortgezet Onderwijs en ik neem één en ander nogmaals met ze door.

Bij drie leerlingen klopt het e-mailadres niet of is niet vermeld. Van Aisha en Rümeysa is het niet goed ‘uitgewisseld.’ Ik herstel het tijdens gymnastiek en draai nieuwe uit.

Bushra erkent dat een vermeende ‘7’ op haar ingeleverde strookje door mij werd aangezien voor een ‘z.’ Met de hand herstellen we deze, omdat het via OT niet lukt.

 

Gymnastiek. Düzgun laat zijn enorme blauwe plek op zijn dijbeen zien als gevolg van die fietsval, eergisteren. Hij gaat wel proberen te gymmen.

Tegen het einde van de gymles stapt hij de klas binnen en ik vraag: “Lukte het niet meer?”

Düzgun: “Ja meester, ik sprong te hoog.”

Ik schiet in de lach, omdat ik er meteen een beeld bij heb. Van dat springen klopte, want Düzgun is op zijn hand gevallen, waardoor verder gymmen niet meer lukte.

 

’s Middags deel ik de cijferrapporten uit aan de kinderen. Voor iedereen heb ik een kort woordje, voordat ik het overhandig; een compliment, een aanmoediging of een stevige aanzet tot wat harder werken.

 

‘Valentijnsdag’ moet daarna verder worden afgemaakt en dan is het alweer drie uur. Bij de klassendeur neem ik afscheid van ze, wens ze veel succes op de laatste Open Dagen en zie ineens een telefoon in de hand van Aisha. Het is de hare en ze mag ‘m inleveren. Ze raakte helemaal van de kook, want ze wist niet dat dit niet mocht (????).

 

Niet lang daarna ga ik ook naar huis. De CITO-proeftoets geef ik af bij PostNL en morgen een gezellige dag, want mijn kleindochter Gisel wordt 3 jaar. Jeetje, DRIE jaar alweer.

 

 

 


11 feb 2018 - Donderdag 8 februari 2018
 

Rümeysa wordt wederom ziek gemeld. Best vaak, de laatste tijd.

Yasmine, daarentegen, is weer van de partij.

 

Düzgun is wat later. Hij is gisteren met zijn fiets gevallen. Een losse veter raakte verstrikt in zijn trapper, waardoor hij een smakkerd maakte. Vervelend. Ik suggereer klittenbandschoenen.

 

Twee Open Dagen en wel de Populier en Maris Waldeck. Bij de eerste is Yavuz geweest en bij de twee Naomi.

Ilayda zou naar de Infoavond van Zuid-Westcollege gaan, maar haar vader herinnerde zich dat daar ooit een leraar is doodgestoken door een leerling.

Meester, verontwaardigd: “Da’s al zeker tien of misschien wel vijftien jaar geleden.”

Vreemde zienswijze om een school dan niet te bezoeken.

Meester verder: “Had papa misschien geen zin?”

Ilayda deed er verder het zwijgen toe.

Die moord was trouwens in 2004 op het toen hetende Terra College.

 

In de krant begrippen als ‘inflatie’  en ‘verviervoudigd.’ Beide uitgelegd en de tweede aan de hand van enkele sommetjes.

Ook het begrip ‘tientallen’ kwam naar voren. Vrijwel iedereen dacht dat dat er dan ‘tien’ zijn. Niet, dus.

 

Dilay zie ik ineens, tijdens de wisseling van de les, met opgeheven vinger richting Soumaya N. wijzen en iets roepen van: “……. ga ik je doodmaken.”

Ik schrik ervan en roep haar tot de orde. Het was allemaal, bleek, niet serieus. Soumaya was op de verjaardag van Dilay geweest zonder cadeautje en had belooft dat later mee te nemen, hetgeen dus blijkbaar nog niet was gebeurt.

Die uiting hoor ik wel vaker. Klinkt erg vervelend en ik wijs ze erop.

 

Enkele woordjes moeten worden genoteerd in het Uit de Krantschrift. Meteen weer een aantal heren (vooral Ryan en Zeynel) die zwaar protesteren en zeuren tegen dit ‘vele werk.’ Iedere vorm van (schrijf)werk vinden ze al teveel. Ik wijs ze op de mogelijkheid een briefje van thuis mee te nemen, waarin staat dat hun ouders hun ontslaan van schoolwerk. Ze begrijpen, geloof ik.

 

Begrijpend Lezen vult de rest van de ochtend.

 

’s Middags bespreken we het Begrijpend Lezen, waarna Valentijnsdag aan de orde komt. Juf Lilian heeft de school weer prachtig in Valentijnssferen gebracht, alsook een brievenbus neergezet. Ze mogen aan de slag iets te maken voor iemand.

Na drie kwartier hebben de Drie Musketiers, ze mochten bij elkaar zitten (Jiyan, Zeynel en Volkan) alledrie een rood (alle drie identiek) hart geproduceerd. Voorwaar een historische prestatie.

 

 


07 feb 2018 - Woensdag 7 februari 2018
 

Yasmine wordt ziek gemeld.

 

Naomi geeft mij een hand bij de klassendeur en zegt: “Meester, mijn haar is bevroren.”

Nu wat minder, maar daarnet, buiten, was het inderdaad met flinke vorst (ca. 5 graden onder nul) hard, omdat ze haar haar vanmorgen nat had gemaakt.

 

We beginnen met tutorlezen, nadat ik weer enkele werkweekstrookjes in ontvangst heb genomen. Nog steeds niet allemaal, helaas.

Het is de laatste keer in deze samenstelling, tutorlezen. Vanmiddag gaan we, de juffen en ik, nieuwe koppels maken.

 

Lance is gisteren naar de informatieavond van De Populier geweest en vond het best wel interessant.

Vanmiddag is er weer een aantal scholen dat Open Dag/Huis houdt, welke door een aantal leerlingen zal worden bezocht. De deadline nadert.

 

De laatste proeftoets wordt gemaakt. Als Yasmine er morgen is, kan zij haar laatste maken en kan ik het retourneren naar CITO.

 

We blijven iets langer buiten (heerlijk zonnig weer), ook al omdat er een oud-leerling bij het hek staat met wie ik een tijdje spreek. Het is Caya en zij doet nu de PABO. Ze vertelt dat ze ook grappige opmerkingen opschrijft die ze in haar stageklassen meemaakt en kan zich nog steeds vermaken met het boekje dat ik van haar schooljaar schreef. Leuk. Een opvolger in opleiding.

 

Weer binnen zeg ik tegen de klas: “Tsja, de pauze duurde wat langer,” waarop Rümeysa verbaasd reageerde met: “Wie is er zwanger?”

 

Enkele berichten Uit de Krant. Het mondde uit in een aantal wat langere gesprekken over donoren, geld smokkelen in een bepaald lichaamsonderdeel. Voordat we het wisten was het alweer 12 uur en tijd om naar huis te gaan. Vonden ze niet erg.

 


06 feb 2018 - Dinsdag 6 februari 2018
 

 

Yavuz, op het schoolplein: “Meester, ik ben heel blij vandaag.”

Meester: “Hoezo?”

Yavuz: “Dat het mooi weer is.”

 

Iedereen is weer aanwezig en dat is fijn, want er schijnt een flinke griepepidemie in Nederland aan de gang te zijn onder zowel leerlingen als meesters en juffen.

Enkele leerlingen, na het zien van dit item in het jeugdjournaal, waarbij heel veel klassen naar huis werden gestuurd, omdat er geen invallers zijn: “Waarom bent u nooit ziek?”

 

Enkele werkweekstrookjes mag ik weer ontvangen. Van Yavuz krijg ik de brief die bóven het strookje zat, aangereikt. Hij begrijpt eerst mijn verbazing nog niet, maar dan komt het door en baalt hij op z’n Yavuz.’

Later ontdekt hij het strookje in zijn tas en overhandigt het mij alsnog, opgelucht.

 

We maken WPXXII af en doen enkele berichtjes (o.a. het proces tegen Holleeder) uit de krant. Vervolgens maken ze de één voor de laatste proeftoets af.

 

Iets eerder naar buiten, want om half elf komt er een docent van het Onderwijsmuseum lesgeven over ‘De school van vroeger.’

Zij, Tamara, arriveert keurig op tijd en aan de hand van een PowerPoint en fysieke attributen doet zij haar verhaal. Ze vindt dat de kinderen al veel weten (niet zo verwonderlijk) en heeft er zichtbaar plezier in.

De plak, de pechvogel, het leesplankje; alles passeert de revue.

Juf Tamara: “Waarom zat de meester of juf op een verhoging?”

Lance: “Dan ziet hij er machtiger uit.”

 

Met kroontjespen schrijven is wel het hoogtepunt van de les. Een ‘strenge’ juf Tamara leest een dictee op en de kinderen moeten dit meeschrijven. Een aantal lukt dit aardig, maar bij de meesten zijn de inktvlekken niet van de lucht.

Voordat ze gingen schrijven controleerde de juf eerst de nagels van de kinderen, die daarvoor hun handen plat op tafel moesten leggen. Waarom? Omdat papier best kostbaar was en je er met vuile handen niet aan mocht zitten (zit bij de 3R’s: Rust, Regelmaat en Reinheid).

 

De kinderen vonden het een leuke les en na deze evaluatie begon het schoonmaken van de tafels en de handen.

 

’s Middags wel veel gedaan, maar geen opmerkelijke zaken die vermeldenswaard zijn.

 

 


05 feb 2018 - Maandag 5 februari 2018
 

Soumaya A. is weer de eerste om haar WPXXII te printen. Daarna volgen er meer.

 

Ilayda heeft een heerlijk Oreogebakje bij zich voor mij. Lief. Later, bij de koffie, laat ik het mij heerlijk smaken.

 

Jiyan komt gipsloos op school. Vrijdag is het verwijderd en het zag er goed uit, volgens de dokter. Alleen nog niet gymmen, vandaag.

 

Sem (gelukkig weer aanwezig) komt hechtingenloos op school. De laatste zes zijn, óók afgelopen vrijdag, verwijderd. Alleen nog niet gymmen, vandaag.

 

Slechts vier strookjes van de werkweekbetaling krijg ik binnen. De rest moet het in de agenda noteren en door mij laten paraferen.

Is toch een kleine moeite, denk ik.

 

Wél heeft iedereen zich verdiept in ‘De school van vroeger.’ Allemaal hebben ze iets in Word bij zich en we behandelen de meest aparte ontdekkingen (hoge ramen, jongens die eerder op school kwamen om, in de winter, de kachel aan te steken).

 

Drie Open Dagen werden bezocht en wel die op Hofstad Lyceum (Volkan, Lance en Jiyan), Maris Bohemen (Ilayda, Ryan en Soumaya N.) en Maerlant Lyceum (Jiyan).

Daarna laat ik zien wat ze aanstaande vrijdag meekrijgen; het aanmeldformulier.

Daarop moeten ongeveer vijf scholen worden genummerd.

Veel leerlingen hebben nu wel zo’n beetje allemaal een nummer 1.

 

Dilays verjaardag was succesvol. Alleen kwam Naomi te laat. Naomi: “We konden het niet vinden. We hebben  een afslag gemist.”

Jamie heeft weer 15 kilometer getraind.

Yasmine is met haar moeder en familie van Maassluis naar Maastricht en weer terug gereden. En ze hebben weer WiFi, thuis. Hoihoi.

Ryan is bij McDonald’s gaan eten.

Meester; “Welke?”

Ryan: “??”

Meester, lollig: “Die met die grote M erboven uit stekend?”

 

Aisha laat na het jeugdjournaal een filmpje zien over ‘De school van vroeger.” Opgenomen in het Onderwijsmuseum. Was interessant met Jacques Vriens.

 

Proeftoets, een deel WPXXII en dan naar gymnastiek. Ibtissam en Ilayda stuur ik, na herhaald blijven praten in de gang, terug naar de klas en geef ze de opdracht de tafels van 1 t/m 25 te gaan schrijven. Ze schrikken er hevig van. Later mogen ze alsnog gaan gymmen. Ik ben veel te goed voor die gasten.

 

Jiyan en Sem gymmen dus nog niet mee en halen wat proeftoetsen in. En dan is het alweer drie uur.

 


02 feb 2018 - Vrijdag 2 februari 2018
 

Via de mail krijg ik berichten van Ilayda, Jiyan en Ibtissam over de inhoud van hun spreekbeurt. De eerste twee keur ik goed. Jiyan moet nog wat aanvullingen doen.

 

Dilay brengt haat traktatie de klas in; een grote roze ballon met daarin (knap, hoe ze dat erin krijgen) zakjes snoep. Morgen is ze jarig en vandaag deelt ze uit.

 

Sem is nog steeds ziek (best verontrustend), maar Zeynel en Jiyan zijn allebei weer present. Toevalligerwijs (of niet?) hebben ze allebei last gehad van hetzelfde (misselijk en buikpijn).

 

We beginnen met tutorlezen en direct erna zingen we voor Dilay. Ze heeft nog niks gekregen (begrijpelijk) en viert morgen haar verjaardag met een partijtje.

 

Sommigen hebben zich al verdiept in ‘de school van vroeger’ en we hebben het er even over. Op de grote tafel heb ik ook wat spullen neergezet (schriftje met vloeipapier, leesplankje, lei met griffel, leesplankje en schoolinkt), zodat we goed beslagen ten ijs komen.

 

Dan de spreekbeurten. Iedereen (behalve Zeynel) heeft een briefje met daarop het onderwerp en wat ze zoal denken te gaan behandelen tijdens hun spreekbeurt. De meeste keur ik goed.

 

Dictee XXI, werkwoorden vervoegen en dan jeugdjournaal met onder andere de herdenking van de watersnoodramp van 1 februari 1953.

 

Gymnastiek, maar niet voor Düzgun. Voor de vierde keer zit hij in de klas en maakt strafwerk. En da’s niet misselijk, want de tafels van 1 t/m 75 staan op het programma. Maar Düzgun is slim geweest. Gisteren is hij er thuis al aan begonnen en heeft tot en met 31 al gedaan.

 

Na gym roep ik Aisha even bij me over haar spreekbeurt. ‘Diamant’ is de titel van haar spreekbeurt, maar er staat erg summiere info op haar blaadje. Ik vraag haar ernaar, waarop ze lachend reageert met: “Ja, weet ik, meester, maar ik wilde niet teveel prijs geven.”

 

Ook na de gym staan Ilayda, Rümeysa en Soumaya N. bij de wasbak water te drinken. Zoals bekend hangen er bekertjes om die te gebruiken. Maar wat doen de dames? Voor iedere keer dat ze tappen, terwijl ze daar staan, gebruiken ze een nieuw bekertje. Ilayda zelfs 3 stuks; de andere twee twee. Ik word enorm boos over deze verspilling. Voorlopig geen waterdrinken meer voor deze milieuvervuilers.

 

Ryans spreekbeurt keur ik goed en hij vraagt of hij zijn naam al op het formulier mag schrijven. Nu is er een aantal data vòòr en de meeste data ná de voorjaarsvakantie. Uiteraard wil iedereen zo laat mogelijk.

Meester: “Jij wilde toch vòòr de vakantie al?”

Ryan: “Ja, meester, want ik wil niet werken ín de vakantie.”

Goed over nagedacht en hij mag alvast zijn naam noteren.

 

Jiyan moet ’s middags naar het ziekenhuis voor zijn gipshand. Waarschijnlijk mag het er af.

 

In de gymzaal wonen we de maandsluiting van de kleutergroepen bij. Kort, maar leuk.

Daarna in de klas nog een proeftoets.

 

De middag besluit ik met zeer duidelijk uit te leggen hoe een spreekbeurt in elkaar moet zitten. Flink wat vragen volgen en dan is het al snel drie uur.

Dilay wens ik een fijne dag, morgen en de rest succes met de Open dagen, voorzover van toepassing.

 

 

 


01 feb 2018 - Donderdag 1 februari 2018
 

65 jaar geleden dat de watersnoodramp was.

 

Bij het ontvangen van de leerlingen bij de klassendeur hoor ik een aantal jongens over en weer iets praten. Het meest  opvallend wat ik hoorde was: “Zo, Ryan heeft acht uur zitten gamen.”

 

Zeynel wordt ziek gemeld, evenals Jiyan . Sem is nog steeds ziek. Rümeysa is er gelukkig weer al is het wat later. Ze hebben zich verslapen, blijkt.

Vrijwel direct moet ze topografie Zuid-Amerika gaan inhalen en maakt dat niet best. Foei.

 

Drie VOpen Dagen. Sorghvliet (Aisha), Maris Houtrust (Yavuz) en Segbroek (Volkan).

 

Drie kinderen (Naomi, Lance en Jamie) leveren een overzicht van te behandelen zaken van hun spreekbeurt in. Ik keur ze alle drie goed, waarna ze hun naam op de lijst mogen bijschrijven.

Morgen de rest en dat zijn er nog 15 (!!).

 

Dan verder met een aantal onderdelen van de CITO-proeftoets.

 

Rümeysa komt bij me en vertelt dat er ruzie is met Ibtissam en Soumaya N. wegens berichten via de app. Ik roep ze bij elkaar, maar dan kom je er toch niet uit, omdat de beschuldigende vingers altijd naar elkaar wijzen. Ik adviseer Rümeysa de twee dames te blokkeren en maak alle drie duidelijk dat het moet stoppen.

Waarom houden ouders dat niet in de gaten. Het zijn vaak dezelfde meiden die er bij betrokken zijn. Afpakken, die telefoon. Laat ze hun huiswerk doen of lezen.

 

In de krant het bericht dat in de Eerste Kamer wordt gedebatteerd over de donorkwestie (Iedereen donor, tenzij …..). We hebben het erover en even later vraagt Yasmine: “Meester, bent u donor?”

Meester: “Ja.”

Yasmine, verbaasd: “Echt?”

Even later laat ik mijn donorcodicil de klas rond gaan.

 

Op het einde van de ochtend heb ik het over ‘De school van vroeger.’ Aanstaande dinsdag krijgen we een gastles daarover van iemand van het Onderwijsmuseum en ik wil ze daarop voorbereiden. Thuis moeten ze de komende dagen een aantal feiten en verschillen  gaan opzoeken op internet en in Word noteren.

’s Middags gaan we daar nog even over door en ze hebben veel vragen. Onder andere over mijn schooltijd op de lagere school. Interessant.

 

Bushra moet om kwart voor drie naar de dokter en om drie uur zit deze dag er op. Ilayda en Soumaya A. (weekdienst) vegen de klas en willen ook nog even een selfie met de meester. Tegenwoordig zet ik vanaf mijn iPod (waarvan ze denken dat het een telefoon is) een muziekje op, dus ze zien het apparaat liggen.

 

 

 


30 jan 2018 - Dinsdag 30 januari 2018
 

Sem en Rümeysa worden (alweer) ziek gemeld. Het zal wel toeval zijn, dat ze vandaag allebei topografie Zuid-Amerika nog moesten inhalen.

 

Ilayda komt wat later wegens huisartsbezoek.

 

Als eerste heb ik het nog even over de jongensruzie van gisteren. Later hoorde ik van meester Frank van gymnastiek dat ook enkele meisjes ‘bezig’ waren. Ten onrechte, bleek later.

Ruzies wil ik niet meer meemaken tijdens gymnastiek op straffe van niet meer mee gymmen en strafwerk maken in de klas. Ze begrepen.

 

Soumaya N. en Bushra geef ik een dik compliment. Zij hadden mij in Word een overzicht gestuurd van de inhoud van hun spreekbeurt. Van allebei keurde ik het goed, hetgeen weer betekent dat zij zélf een datum mogen uitkiezen op het aanmeldformulier. Alle keus nog, natuurlijk, want nog maagdelijk niet ingevuld.

Hun onderwerpen? Respectievelijk Kanker en Dinosaurussen.

 

Het bibliotheekboek moet vandaag uit zijn. Veel kinderen hadden dat al en hadden ook al een leesrapport ingevuld. De anderen hebben hun boek ook uit en moeten het leesrapport nog gaan invullen. Alleen Ibtissam blijft in gebreke. Zij heeft haar boek nog thuis en zegt het tussen de middag uit te lezen.

 

Meester Guido komt even de klas binnen. Eerst met de mededeling dat er drie bekeuringen zijn uitgedeeld aan verkeerd rijdende auto-ouders. Is toch € 104,=.

Ten tweede sprak hij Yavuz aan over het door zijn vader en opa gemaakte Joods monument. Meester Guido merkte op dat het monument is gemaakt voor de Joodse mensen door moslims. Verbroedering, zoals het hoort.

 

Na de pauze beginnen we met de proeftoets van CITO. Mijn klas dient als proefkonijn. Vragen worden getoetst en welke veel problemen opleveren, worden geschrapt. Op die manier komt CITO tot goed te maken vragen voor toekomstige CITO-Eindtoetsen/achtstegroepers.

 

’s Middags gaan we daar nog even mee door. Daarna is het leesrapport invullen en spijkerjasjestekening afmaken.

Tijdens dat komt Yasmine naar mij toe en zegt: “Meester, vrijdag hebben we weer WiFi.” Dan komt Telfort langs om een kastje te plaatsen.

Fijn, natuurlijk.

Even later vraagt ze: “Meester, mag ik mijn nieuwe bibliotheekboek mee naar huis nemen?”

Dat mag en lijkt me ook wel handig om iets te doen te hebben als er geen WiFi is.

 

Ibtissam heeft haar bibliotheekboek dus niet bij zich.

Ibtissam: “ik heb het niet uit kunnen lezen, meester.”

Jammer, dat ze daar zélf niet mee bij me kwam. Een vorm van zeer verkeerd (huiswerk)gedrag en ik word min of meer boos op haar. Ze begrijpt waarom, gelukkig.

 

Om drie uur wens ik ze morgen een fijne vrije dag. Immers, studiedag. Donderdag zie ik ze weer. Zitten we alweer in februari.

 


29 jan 2018 - Maandag 29 januari 2018
 

Soumaya N., Ryan en Yasmine zijn eerder in de klas om hun WPXXI uit te printen. Ryan, suffie, heeft de betekenissen van de werkwoorden genoteerd in plaats van deze te vervoegen.

Ik mis Soumaya A., die meestal de eerste is om te printen. Later blijkt waarom ze er niet is. Ze wordt ziek gemeld.

 

Sem is afgelopen vrijdag naar het ziekenhuis geweest. Er zijn zes van de elf hechtingen verwijderd.

Sem: “Als ze alles hadden weggehaald, zou het misschien open gaan. Vrijdag moet ik weer terug komen.”

Jiyan, er meteen op reagerend: “Ik ook.” Maar dan voor zijn gipshand.

 

Ook afgelopen vrijdag stond Bushra om vier uur nog bij school met haar broertje. Te wachten op haar moeder. Juf Lilian belde naar mams, die snel kwam.

 

Yavuz: “Meester, heeft u TV West gezien?”

Even weet ik niet waarover hij het heeft, maar dan …..

Yavuz vertelt over het monument dat gisteren op het Rabbijn Maarsenplein (de vroegere Joodse buurt) door de burgemeester werd onthuld. Zijn vader heeft dat monument op zijn bedrijf (De Steentijd) gemaakt. In de krant staat er een verslag over en ik laat de foto zien. Yavuz heeft de burgemeester (Pauline Krikke) van heel dichtbij gezien.

 

Wateringse Veld College, Dalton en Stanislascollege hadden Open Dag. Bushra, Lance en Naomi zijn er geweest. Niet al te veel, vind ik. Ik doe een rondje en merk dat nog steeds een aantal leerlingen slechts één of geen enkele Open Dag heeft bezocht. Ik word een beetje boos, want de tijd dringt. Ik maak duidelijk dat ze hun ouders ter verantwoording mogen/moeten roepen en met hun kind op stap moeten gaan. Bij een aantal is de inertie flink aanwezig, voel ik.

 

Het rondje weekend levert veel bezoekjes op, babyshowers, trouwerijen en (wederom bij te veel kinderen) gamen. Dat laatste wordt door sommige leerlingen vrijwel het gehele weekend beoefend. Ook hier snap ik ouders (soms) niet. Ja, natuurlijk, het is gemakkelijk en je hebt geen last van ze. Maar ga er eens op uit met je kind. Naar een museum, een boswandeling of wat dan ook. Ook inertie, vind ik.

 

Nee, dan Jamie. Die heeft een prima verjaardag achter de rug en heeft zaterdag 15 kilometer (!!) getraind voor de Vierdaagse. Rond Rhoon was een wandeltocht uitgezet en hij heeft er een mooie medaille aan over gehouden.

 

Yasmine en haar moeder zijn volop in hun nieuwe huis bezig. Echter, zaterdag waren ze er en toen was er geen …… WiFi. O, o, o wat een probleem.

 

Het jeugdjournaal heeft Jochem Myjer als gast die wordt ondervraagd. Hij leest ook een stukje voor hij zijn boek De Gorgels. Zegt Soumaya N.: “Moet u ook doen, meester.”

Meester: “Doe ik toch? Voorlezen.”

Soumaya weer: “Voor TV. U kunt goed voorlezen.”

 

Ik introduceer na de kleine pauze de spreekbeurten en hoe te handelen. Sommigen willen nu al hun naam invullen op de intekenlijst, maar ik wil eerst een gedegen onderzoek onder ogen krijgen over het onderwerp.

 

’s Middags bespreken we het huiswerk Begrijpend Lezen en maken de balans op. Veel onvoldoendes, helaas.

 

Gymnastiek, maar niet voor de twee geblesseerden, die meteen voor de computer willen kruipen. Nee, er moet gelézen worden in hun bibliotheekboekboek, dat morgen uit moet zijn. Jiyan heeft het al uit en vult een leesrapport in; Sem moet nog een flink stuk.

 

Dan drie heren die ruzie met elkaar hebben en bij mij op het matje verschijnen. Het zijn Düzgun, Yavuz en Zeynel. Düzgun werd geplaagd, maar dat was niet zo bedoeld door Zeynel die al direct zijn excuses aanbood. Yavuz volgde. Om de spanning te verdrijven, stelde ik voor: “Even een groepsknuffel?” en even later stonden we met z’n vieren gebogen in een cirkeltje en riepen: “We zullen het niet meer doen!” waarna ze lachend terug gingen naar de gymnastiekzaal.

 


26 jan 2018 - Vrijdag 26 januari 2018
 

Jamie is vandaag jarig (12) en samen met zijn moeder brengt hij zijn traktaties binnen. Veel en ongelooflijk mooi gemaakt. Van snoep en cake zijn twee schalen ‘sushi’  gecreëerd.

 

Als ik de kinderen van het schoolplein ophaal, zie ik Sem net een enorme rochel produceren en in de bosjes deponeren. Goor en ik zeg er wat van. Bij Sem komt dan altijd een “Ja, maar meester …..”

“Thuis zoek je toch ook even een toilet op,”” maak ik hem duidelijk.

 

Soumaya N. komt mij verklaren wat de dokter gisteren heeft gezegd over haar voet.

Is duidelijk.

Aisha: “Meester, er is niemand blijer dan ik vandaag.”

Meester: “Wat is er dan?” en opper nog wat opties als jarig, nieuw zusje, trouwen,

Aisha: “Zeg ik straks en laat ik zien.”

 

Ilayda heeft weer last van haar beugeldraad en ik adviseer haar thuis haar vergeten wax af te halen. Deed ze dus niet.

 

Binnengekomen laat Aisha mij haar ‘iets’ zien. Het is een iPhone X.

 

Yavuz: “Meester, ik heb gisteren m’n huiswerk gemaakt, maar was begrijpend lezen vergeten, maar dat wist ik niet en toen werd ik vannacht om drie uur wakker en toen schoot het me ineens te binnen en toen ben ik m’n bed uitgegaan en ben het gaan maken.”

Goede werkinstelling.

 

Na turorlezen zingen we voor Jamie en horen dat hij Call of Duty WWII heeft gekregen.

Na dictee WPXX ontdoet hij de schalen sushi van het cellofaan, krijgt ieder kind een bordje en mag vier sushi’s komen ophalen.

Blijkbaar heeft Jamie ieder jaar iets heel bijzonders als traktatie. Vorig jaar waren het ijsjes van cupcakes, begreep ik, en ook eens ’hamburgers.’

Daarna gaat hij met Lance en Ryan de klassen rond, nadat ze eerst hun mond hebben leeggekauwd.

 

Gymnastiek is weer beperkt met zestien kinderen. Drie geblesseerden (Jiyan, Soumaya N. en Sem) en een strafwerker, zijnde Yavuz.

Ibtissam blesseert zichzelf ook en precies op de nagel van haar ‘vieze vinger.’ De nagel zit nu wel érg los. Juf Lilian verzorgt het ding.

 

’s Middags is Sem afwezig in verband met controle van zijn naaiwerkje aan zijn hand.

 

Na hoofdrekenen (makkelijke sommen (o.a. 0 x 0) door Esma gemaakt, krijgen ze een tekenopdracht. Het spijkerjasje.

IJverig gaan ze aan de slag al heeft een aantal (Ryan en Volkan) veel moeite iets te bedenken.

 

Tegen drieën wens ik Jamie een heel fijne verjaardag en de rest een heel fijn weekend en goede bezoeken van Open Dagen.

 

 

 

 


26 jan 2018 - Donderdag 25 januari 2018
 

Soumaya N., gisteren afwezig, meldt dat zij maandag tijdens gymnastiek verkeerd heeft gesprongen bij gymnastiek. In plaats van ín de trampoline sprong ze op de omlijsting.

Vanmiddag moet ze ermee naar de dokter.

 

Ilayda meldt dat zij om 10 uur even naar de ortho moet om een beugeldraad vast te laten zetten. Ze heeft dus, sinds gisteren, een (boven)beugel.

 

Jiyan meldt dat hij een week langer met zijn gipsarm mag/moet lopen. De dokter vond het nog niet voldoende genezen.

 

Aisha meldt dat ze De Amulet bijna uit heeft. Op de gang, onder de bel, leest ze ‘m uit. Spannend boek.

 

Ik geef Ryan bij de klassendeur een hand en vraag: “Hoe gaat het?”

Ryan: “Niet goed.”

Meester: “Hoezo?”

Ryan: “Ik moet naar school.”

 

Dinsdag en gisteren zijn er weer Open Dagen bezocht en ik interview de bezoekers ervan. Wellant College en Hofstad Lyceum werden door Jamie, Naomi, Dilay en Lance aangedaan.

Aan Lance vraag ik: “En?”

Lance: “Grijs.”

Meester: “Verklaar je nader.”

Lance: “De muur vond ik niet zo mooi.”

Hofstad Lyceum zal het niet gaan worden voor Lance, denk ik.

 

Soumaya A. komt naar me toe en vraagt: “Meester, heeft u een keelsnoepje?”

Toevallig heb ik een strip in mijn zak en overhandig haar er eentje.

 


23 jan 2018 - Dinsdag 23 januari 2018
 

Om tien over acht stapt Aisha de klas binnen en zegt: “Meester, ik ben dom geweest. Ik heb mijn huiswerk op school laten liggen, denk ik.”

Ze zoekt, maar kan ook op school niks vinden. “Misschien in je agenda, want dat had ik gezegd,” opperde ik. Ja, hoor. Begrijpend Lezen zat in haar agenda. Snel ging ze aan de slag.

 

Lang geleden dat iedereen aanwezig is, maar vanochtend was dat het geval. Ook Ryan is er weer na een dagje hoofdpijn tot twaalf uur. Daarna, zei hij, heeft hij de hele middag zitten gamen. ???????

 

Soumaya N. is gisteren verkeerd terecht gekomen op de trampoline tijdens gymnastiek en heeft nu een enkelblessure. Ze loopt ietwat moeilijk.

 

Yavuz is wederom zijn gymtas vergeten mee naar huis te nemen. Het zit ‘m niet mee. Vrijdag wederom strafwerk en pittig.

 

We bespreken het BL-huiswerk. Daarna deel ik de nieuwe wisbordjes uit en overhoor ik de vormen van deelbaarheid. Antwoorden moeten ze op de wisbordjes schrijven en dat vinden ze leuk.

 

’s Middags veel vakken achter elkaar gedaan. Er gebeurde weinig vermeldenswaard.

 

 


22 jan 2018 - Maandag 22 januari 2018
 

Dilay, op het schoolplein: “Meester, Mina moet weg, want mijn oma is allergisch voor poezen.”

Meester: “O, da’s niet leuk voor jou.”

Mina is dus het poesje van Dilay en ik zeg er maar níet lollig achteraan: “Kun je je oma dan niet beter wegdoen?”

 

Ilayda heeft gisteren appeltaart gebakken en voor mij én voor juf Veerle een punt meegenomen. Lief. Later in de ochtend constateer ik dat de punt overheerlijk smaakt.

 

Ryan wordt door zijn moeder ziek gemeld.

 

Soumaya A. is alweer ruim op tijd aanwezig om te printen. Even later enkele andere dames eveneens.

 

Rümeysa is na een week ziek gelukkig weer aanwezig, evenals Düzgun, die afgelopen vrijdag niet lekker was.

 

Als eerste vraag ik Sem wat hem precies is overkomen, afgelopen vrijdag. Met een puntig mes was hij door de Hertog-ijsbakverpakking geschoten in een poging het laatste stukje eruit te wippen. Tussen wijsvinger en middelvinger schoot de punt dwars door zijn hand waar elf hechtingen aangebracht. Met zijn naaiwerkje loopt hij iedereen even langs om het te laten zien. Sommigen durven absoluut niet te kijken.

 

Selina uit groep 6 komt mijn een door haar gemaakte ‘verdwijnpunttekening’ overhandigen. Lief. Ik plak ‘m op het raam naast mijn bureau.

 

We doen eerst een rondje Open Dagen. Een flink aantal is naar Rijswijks Lyceum, Edith Stein en Hofstad MAVO/HAVO geweest met wisselende ervaringen. Yavuz heeft een mooie drinkfles gescoord op Hofstad MAVO/HAVO.

Zeynel wordt niet automatisch op Rijswijks Lyceum (ook wel Çakmaklyceum vanwege de flinke hoeveelheid Çakmaks die er zit) geplaatst, want dat geldt alleen voor broers of zussen; geen neven en nichten.

 

Dan weekend met als opmerkelijkste feit door Yavuz verwoord: “Ik ben naar Schiphol geweest en heb mijn twee nichten op het vliegtuig gezet.”

Alsof hij ze het land uitzette.

 

Twee groep Rood-kleuters komen de klas binnen en vragen: “Mogen wij de lange machine niet?”

De lange nietmachine, dus.

 

Na de pauze Begrijpend Lezen. Esma vraagt, naar aanleiding van een vraag: “Meester, figúúrlijk betekent toch dat het niet letterlijk is?”

Heel goed.

 

’s Middags maken we BL af en overhoor ik de vormen van deelbaarheid, welke voor vandaag moesten worden beheerst. Op de nieuwe wisbordjes oefenen we met een paar grote getallen.

 

Tussen de middag vraagt Zeynel of ik een potje tegen hem wil schaken. Had ik beter niet kunnen doen, want veel te gehaast verloor ik al snel belangrijke stukken. Twee keer won Zeynel verdiend en hij stak dat feit niet onder stoelen of banken.

 

Gymnastiek telt iets méér leerlingen dan afgelopen vrijdag. Zestien, nu. Jiyan en Sem gymmen niet mee vanwege handproblemen. Ryan is ziek en Yasmine is zwemmen.

 

Tijdens gymnastiek staat Ray, leerling van vorig jaar, in de klas. Hij komt onder andere Lance ophalen. Ik begroet hem met het geven van een hand, waarop Ray zegt: “Dag meneer.”

Tsja, zo gaat dat op het VO. Geen ‘meester’ meer, maar ‘meneer.’

 

 


21 jan 2018 - Vrijdag 19 januari 2018
 

Rümeysa is nog steeds ziek. Düzgun wordt ziek gemeld en Sem is niet echt ziek maar heeft een ongelukje met een mes gehad. Sem-mes; anagram, wat ongeluk oplevert, dus.

Later hoor ik dat hij met een (te groot) mes een stukje ijstaart ‘op wilde wippen’ en daarbij flink in zijn hand sneed. Het bloed spoot door de ruimte, volgens zijn moeder.

 

Aisha (huisarts) en Ibtissam (bloed prikken) komen iets later.

 

Na turorlezen doen we direct dictee WPXIX. “Slechts drie zinnen,” kondig ik aan en daarmee zijn ze wel blij. Totdat ik zin -1- oplees, welke luidt: De stagiaire maakte een prachtige documentaire over een majesteit zonder nationaliteit, die op een podium met linoleum door een stommiteit een aluminium blikje met inhoud liet vallen, waardoor het jubileum een noodlottige wending kreeg.

Toen waren ze minder blij.

Zin -2- en -3- waren beduidend korter.

 

Bij de betekenis van ‘terrarium’ had Naomi genoteerd: bak met aarde erin waar je beesten in kunt bewaren.

 

Met gymnastiek zijn er slechts 14 leerlingen die meedoen. Drie zieken, natuurlijk, en drie die in de klas blijven. Volkan vanwege zijn gipshand en Yavuz en Yasmine vanwege vergeten gymkleding. De laatste twee zitten ijverig aan de tafels.

 

In de tussentijd kijk ik ook SO Uit de Krant na. ‘Lachen om andermans ellende’ is leedvermaak.

Ilayda noteerde: Lintvermaak.

Esma schreef op: Leedmaak.

 

’s Middags herhalen we de vormen van deelbaarheid en bespreken we de nieuwe

(4, 6 en 9) welke ze voor maandag moeten leren.

 

De middag eindigen we met SamSam over mobiele telefoons e.d. en, meest, schaken.

 

 


18 jan 2018 - Donderdag 18 januari 2018
 

Stormachtig dagje.

 

Sem en Soumaya N. zijn gelukkig weer aanwezig.

Rümeysa is nog steeds ziek en zal dat morgen ook nog zijn (een flinke griep).

Dilay is naar het ziekenhuis en zal om kwart over tien ook nog naar de huisarts gaan voor de uitslag.

Yasmine komt wat later.

 

Gisteren zijn Bushra (tto) en Yavuz naar de informatieavond van Maris Houtrust geweest. Ze zijn allebei dik tevreden over de school.

Yavuz wist niet meer welke bus hem terug naar huis zou rijden (21 of 24), dus is hij maar (anderhalf uur) naar huis gaan lopen.

Düzgun is naar de infoavond van Zuid-West College geweest en vond het daar ook prima. Vanmiddag gaat hij alsnog om te kijken hoe de school is als er gewoon school is. Verstandig.

 

We bespreken het BL-huiswerk. Het laatste tekstgedeelte ging over Carry Slee. Daarin een zin dat Carry Slee tegenwoordig in Bergen woont. Vrijwel de gehele klas dacht dat ze in de bergen woonde, wat hen bevreemdde. Tsja, a.o., hè.

 

In de kleine pauze gaan we naar buiten, maar eigenlijk is het geen doen met die zware storm.

Die storm zorgt er ook voor dat ze tamelijk druk zijn. Een enkeling wordt zelfs recalcitrant en brutaal.

 

Het laatste gedeelte van de middag mogen ze iets voor zichzelf doen. De meesten gaan schaken, maar ook dat verloopt niet zoals het hoort. Maar goed. Morgen beter.

 

 

 

 


16 jan 2018 - Dinsdag 16 januari 2018
 

Het regent weer eens, dus komen de kinderen eerder naar binnen, hetwelk altijd een gezellig sfeertje geeft.

 

Jamie komt zonder bril binnen en op de vraag waar zijn bril is, antwoordt hij: “Ben ik thuis vergeten.”

Vreemd, want je merkt toch dat je niet zo scherp ziet.

 

Jiyan komt met een gipshand en een brede glimlach de klas binnen stappen. Hij heeft gisteren met zijn oudere broer gestoeid en heeft daarbij een breuk in een middenhandsbeentje opgelopen, of, zoals de dokter het zei: “Je hebt een boksersbreuk.”

Opvallend is dat Jiyan nummer twee van de ‘Drie Musketiers’ (Volkan, Jiyan en Zeynal) is, die zijn hand in het gips heeft. Eerder dit jaar was het Volkan die de rand van het zwembad niet bijtijds zag en daartegen aan knalde. Zou Zeynel dit jaar nog aan de beurt komen?

 

Sem is zie gemeld, evenals Soumaya N. en Rümeysa. Gaat lekker.

 

Ze krijgen van mij een gekopieerd overzicht (uit het AD van gisteren) van VO-scholen in onder andere Den Haag, waarop af te lezen is welk slagingspercentage, doorstroom en gemiddelde eindcijfers er op de verschillende scholen van toepassing is. Interessant om eens goed te bekijken en te vergelijken.

 

Dan SO topografie Zuid-Amerika. 30 vragen en ze zijn er flink mee bezig. Esma is als eerste klaar en haalt een 10. De anderen volgen, uiteraard, en terwijl ze verder lezen in hun bibliotheekboek, kijk ik ze meteen na. Het is goed gemaakt. Enkelen krijgen voor donderdag een herkansing. Uiteraard moeten de drie afwezigen donderdag ook aan de bak.

 

Ilayda had São Paulo geschreven als: São Paola.

 

Tijdens dat lezen in het bibliotheekboek komt Volkan bij me en terwijl hij ‘tevergeefs’ aanwijst, zegt hij: “Meester, in mijn boek kom ik heel veel woorden van Uit de Krant tegen.” Even later komt hij ‘definitief’ laten zien.

Wéér een doel bereikt.

 

’s Middags doen we rekenen (deelbaarheid van 2, 3 en 5), begrijpend lezen en luisteren we naar Suraya en haar klasgenoot in de brugklas van het Hofstad Lyceum aan. Zo’n twee uur huiswerk per dag (HAVO-VWO) hebben ze en Uit de Krant is bijzonder nuttig en zinvol.

 


16 jan 2018 - Maandag 15 januari 2018
 

Weer veel (meiden)printers voor WPXIX.

 

Sem is er gelukkig weer. Hij heeft veel last gehad van vastzittend slijm.

Rümeysa wordt ziek gemeld.

 

Enkelen feliciteren mij met de verjaardag van mijn vrouw. Lief.

 

Vrijwel direct lopen we naar de bibliotheek om boeken te ruilen. Ze hebben een (Nederlandse) auteurslijst bij zich en moeten van die schrijvers een boek zoeken. Dit in het kader van wat meer (VO)leesniveau en om een af te komen van Losers, Mutsen en Geronimo’s.

Op de terugweg zie ik in mijn ooghoek iets voorbijflitsen. Het is Esma, die onderweg enkele radslagen doet. Grappig gezicht.

 

Nog in de bibliotheek blijkt de rits van Sems jas kapot te zijn. Echt niet meer te repareren.

Op school belt hij naar zijn moeder met de vraag of ze een andere jas kan komen brengen, want het is best wel koud en guur weer.

Even later hangt de jas er.

 

De boeken worden uitgedeeld en we gaan meteen over tot kleine pauze en jeugdjournaal.

Na de pauze doen we kort het weekend. Meest opvallend is dat Düzgun weer naar Scheveningen is geweest en nu wél de namen op de sokkel van het standbeeld van de Scheveningse vissersvrouw heeft ontdekt.gelezen.

 

We bespreken de woordjes van WPXIX. Een te verklaren woord is ‘nationaliteit.’

Zeynel krijgt de beurt en leest zijn vondst op: “Het onderaan zijn van een bepaalde staat.”

Hij is de ‘d’ vergeten over te nemen.

 

In plaats van ‘staat’ wordt ook het woord ‘natie’ genoemd, zijnde land.

Sem, verwonderd: “Maar meester, waarom worden de Duiters dan ook wel naties genoemd?”

Nazi’s, dus.

 

Ze moeten een flink begin maken in hun bibliotheekboek, dat uiterlijk dinsdag 30 januari uit moet zijn. Dat moeten ze ook in hun agenda noteren, hetgeen impliceert dat ze iedere dag een flink stuk moeten lezen. Eerst is er tegenstand, maar als ze ruim een half uur hebben gelezen en ik vraag: “Wie zit er helemaal ín zijn verhaal?” steekt vrijwel iedereen zijn of haar vinger op en wil eigenlijk dóórlezen.

Mooi. Wéér een doel bereikt.

 

’s Middags hoofdrekenen en nog wat topografie. Daarna hebben ze gymnastiek.

Jaysey, een neefje van Sem, uit groep 3 is jarig geweest en komt langs om te trakteren. Ik vraag hem wat hij heeft gekregen en hij antwoordt onder andere:

“En geld.”

Meester: “Hoeveel geld?”

Jaysey: “Tweehonderd euro.”

Meester: “En wat heb je daarmee gedaan?”

Jaysey: “Die heb ik helemaal uitverkocht.”

 

Na gymnastiek stuur ik ze huiswaarts. Ik keer ook spoedig huiswaarts om de verjaardag van mijn vrouw (59) te gaan vieren.

 

 

 


12 jan 2018 - Vrijdag 12 januari 2018
 

Gisteren vergeten te melden dat de heup van Ryan helemaal in orde is. Het zou een vorm van spierpijn zijn, waarvan hij last had.

 

Sem is nog steeds ziek en Yavuz zal wat later komen in verband met oogartsbezoek.

Aisha heeft een mooie, nieuwe bril op haar neus. Ze heeft genoeg van haar lenzen en vindt een bril toch makkelijker. De bril staat haar enorm goed.

 

We beginnen met tutorlezen en direct daarna het dictee over WPXVIII. Daarin staat een zin met ‘…… ruïneerde de presentator met diverse mislukte salto’s …….’

Volkan steekt zijn vinger op bij het woordje ‘diverse’ en vraagt: “Meester, is dat één woord?”

Ik kijk hem niet-begrijpend aan, denk verder en begrijp dan dat hij denkt dat er ‘die verse’ wordt bedoeld.

 

De schriften zijn opgehaald. Esma staat naast haar bank tegenover mij en hoofdknikkend vraagt ze enigszins stoer aan mij: “Hoe gaat ‘ie?”

 

Dan moeten ze hun VO-top-5 op tafel leggen. Ik loop langs en vraag eenieder hoe hij of zij tot die top-5 is gekomen; alleen of samen met ouder(s). De meesten hebben samen met hun ouders een planning gemaakt.

Ryan, Lance en Jamie hebben hun lijstje niet bij zich (vergeten), hetgeen mij bevreemdt. Maandag alsnog.

 

Aisha vraagt: “Meester, hoe groot is de kans dat je op je eerste school wordt aangenomen?”

Daarop kan ik niet echt antwoord geven, omdat het in Den Haag voor het eerst op deze manier wordt gedaan.

Meester: “Maar ik schat het toch wel tachtig, negentig procent dat dat gaat lukken.”

Rümeysa, die naast Aisha zit, slaakt een zucht van verlichting en zegt: “InshAllah.”

 

Wanneer ze bij gymnastiek zijn, kijk ik de dictees na. Bushra had wel een heel rare opgeschreven voor het het te leren woord ‘opera’s.’

In haar schrift stond: De zestien Petra’s bezochten ’s maandags veel Oprah’s.

 

Yavuz komt terug op school na de oogarts en ik vraag hem; “Hoe is het met je ogen?”

Yavuz: “Ja, uuuh, ze zijn versterkt.”

Hij bedoelde dat zijn ogen beter zijn geworden en dat sterkteaanpassing van zijn bril de volgende stap is.

 

Na gymnastiek houdt meester Frank een preek over opruimen. Een flink aantal drukt zijn of haar snor als er moet worden opgeruimd. Zal niet meer gebeuren, beloven ze.

 

’s Middags hoofdrekenen, bibliotheekboeken innemen (maandag ruilen) en huiswerk topogtafie Zuid-Amerika nakijken en bespreken.

Voor aanstaande dinsdag krijgen ze SO op. Na enig gesputter, want, zeggen ze: “Juf Veerle gaf het altijd vier weken vantevoren op.”

Nou, daar begin ik niet aan, want, en dat zijn ze met me eens, dan wordt er de eerste drie weken toch niks aan gedaan.

 

Het laatste gedeelte van de middag wil ik gaan voorlezen, maar ze willen liever schaken. OK, schaken dan.

 

Om drie uur zit deze eerste lesweek van 2018 er ook alweer op. Op naar maandag de 15de, de verjaardag van mijn vrouw.

 

Ilayda vroeg nog of ze haar potje ‘slime’ mocht terug hebben. Omdat ze er herhaaldelijk tijdens de les mee zat te spelen, had ik het afgepakt en haar beloofd het de hele komende week bij mij te houden

Ik streek over mijn hart en ze pakte haar potje. Nog geen drie minuten later stond ze op de gang delen slime uit te delen aan klasgenoten. Wederom nam ik het in en nu écht voor de hele week.

 

 

 

 

 

 

 


11 jan 2018 - Donderdag 11 januari 2018
 

“Ze zijn zo lang, meester,” zegt Ilayda tegen mij op het schoolplein. Ik zie haar op haar tenen staan tussen Dilay en Soumaya N. in. In eerste instantie denk ik te veronderstellen dat er iets is met haar schoenen, maar ze bedoelde de ‘lange’ meiden met wie ze op gelijke hoogte probeerde te komen.

Tsja, in groep 8 krijgen veel kinderen groeistoten. Ilayda dus nog niet.

 

Ibtissam, ook nog op het schoolplein: “Meester, ik kan de flikflak.” Mooi.

 

Sem (gisteren ook al) en Soumaya A. zijn ziek.

 

Rümeysa is jarig en heeft een tas met traktaties bij zich. Yasmine heeft dat ook, maar niet omdat ze jarig is. Haar traktaties zijn vanwege het feit dat haar moeder vanmiddag de sleutel krijgen van hun nieuwe huis.

 

We zingen voor Rümeysa en horen dat ze een spel (‘Geen ja, geen nee’) heeft gekregen en dat ze van haar vriendinnen, gisteren, allerhande kleine cadeautjes heeft ontvangen (iPhonehouder, hartjes). Een enkel cadeautje kreeg ze dubbel.

 

Ryan, Lance en Volkan vraag ik nog even naar de kerstkaart. Toevalligerwijs hebben ze de kaart afgelopen dinsdag in de bus gekregen. Heeft dan wel erg lang geduurd.

 

In de krant het bericht dat het fysieke telefoonboek niet meer zal worden gedrukt, omdat telefoonnummers nu in telefoons staan of kunnen worden opgezocht op de computer. Ik vertel dat elk gezin ieder jaar een nieuw en bijgewerkt telefoonboek kreeg.

Meester: “En weet je wat het eerste was wat je dan deed?” (kijken of je er in stond)

Jamie, lachend: “Iedereen bellen.”

 

Rümeysa en Yasmine delen hun traktaties uit. Weer veel snoep, waarvan ze één exemplaar mogen nuttigen.

Rümeysa gaat met Ilayda en Ibtissam de klassen rond.

 

Ryan begint aan zijn klusje. Bij de Action heb ik 15 handige en doorzichtige opbergdoosjes gekocht ter vervanging van de al eeuwenoude sigarendoosjes, waarin de schaakstukken zitten. Hij (en later Lance) mag ze overhevelen.

 

Om elf uur gaat Soumaya N. weg. Ze moet naar de tandarts voor een vulling.

Meester: “Tot strakjes.”

Soumaya, geschrokken: “Nee, morgen.”

Meester: “?”

Soumaya: “Het wordt verdoofd en dan kan ik niet goed meer praten.”

Meester, verbaasd: “Nou, dat valt reuze mee. Probeer maar vanmiddag gewoon weer op school te zijn.”

 

Soumaya N. is ’s middags weer van de partij.

Meester: “En?”

Soumaya: “Het is zonder verdoving gedaan.”

 

Soumaya A. verschijnt ook weer op school. Vanmorgen was ze niet lekker, maar nu weer wél. Kijk, dat is de juiste instelling.

 

Yasmine, om even over enen: “Meester, mijn moeder heeft nu de sleutel.”

 

Er is voor iedere achtstegroeper een Lucasdoos met VO-informatie in een rood tasje bezorgd, welke ik uitdeel. Als huiswerk moeten ze dit thuis doornemen. Ik knoop er meteen een extra opdracht aan vast om iedereen meer bewust te krijgen van de Open Dagen. Ieder kind moet morgen een top-5 van te bezoeken VO-scholen bij zich hebben.

 

Zuid-Amerika nemen we nog even door. De oude hoofdstad van Brazilië passeert de revue en ik vraag: “Wat betekent Rio, denken jullie?” (rivier)

Esma: “Riool.”

 

Het laatste kwartiertje lees ik nog voor uit Terug naar het Noorden, waarna ook deze dag er alweer opzit.

 

 

 

 


10 jan 2018 - Dinsdag 9 januari 2018
 

Dilay wordt ziek gemeld, hetgeen wel was te verwachten na de probleempjes van gisteren.

 

Yasmine: “Meester, bedankt voor het kaartje. Mama was er blij mee.”

 

Veel WPXVIII-printers vòòr schooltijd met Soumaya A. zoals gewoonlijk als eerste. Ook een aantal dat pas om half negen de USB-stick gaan uitproberen. Ik maak duidelijk dat dát te laat is. Gewoon vroeger op school, wanneer je thuis niet in de gelegenheid bent te printen.

 

Ik vraag de klas of iedereen mijn aan hen gestuurde kerstkaartje heeft ontvangen. “O ja, meester, bedankt,” klinkt het opeens bijna voltallig. Vrijwel allen hebben het kaartje pas ná de kerst ontvangen. Vreemd, want ik had ze op dinsdag 19 december gebust. Alleen Ryan, Volkan en Lance schijnen niets te hebben ontvangen, althans ze weten er niets van af. Ze gaan het bij hun ouders navragen.

 

We bespreken de betekenissen van WPXVIII. Het woordje ‘salto’s’ werd ook gevraagd en Esma kreeg de beurt haar betekenis te verwoorden. Op de computer bij ‘VanDale’ vond ze de volgende betekenis en las die voor: “sal·to (de; m; meervoud: salto's)1sprong waarbij het lichaam een volledige draai om de breedteas maakt."

Het woord ‘breedteaes’ sprak ze op z’n Engels uit als: “Brieties,” waardoor ik er niets van begreep.

 

Na de kleine pauze lopen we de trap op. Bovenaan zegt Ilayda tegen mij: “Meester, u heeft echt conditie.”

Blijkbaar spreekt het haar aan dat ik trappen altijd snel en met twee treden tegelijk  op loop.

 

Om elf uur vertrekt Soumaya A. voor een gebitscontrole en zal binnen drie kwartier weer terug zijn.

 

SO Uit de Krant kijk ik na terwijl de dames en heren aan vermenigvuldigingen bezig zijn. “De rivier is buiten haar oevers getreden” moest worden geleerd en worden neergeschreven. Dat sommigen dat al tevéél vinden , blijkt uit de volgende antwoorden:

Yavuz: De rivier is over de oevers gedreven.

Lance: De rivier heeft haar oever betreden.

Bushra: De rivier overtreedt haar oevers.

Ibtissam: De rivier is over haar oever getreden.

 

Onder andere deze ‘vreemde’ antwoorden en een veelvoud aan spellingfouten (sokkol, ocation) is reden voor mij een strenge toespraak te houden over hun werkhouding en inzet. Er zal veel meer tijd aan huiswerk maken en leren moeten worden besteed. Ik noem ook als voorbeeld dat wanneer ze ¼ deel van de tijd dat ze spenderen aan gamen, gebruiken voor hun huiswerk, ze al een heel eind op de goede weg zouden zijn. En vaak is dat dan al zéker een uur!!!!!

Ze begrijpen. Hoop ik.

 

’s Middags weer hoofdrekenen in het smalle schriftje, daarna rekenen afmaken (of als huiswerk mee) en topografie Zuid-Amerika. Het grootste land van Zuid-Amerika is Brazilië.

Meester: “Wie weet hoe de hoofdstad van Brazilië heet?” (Brasilia)

Düzgun: “Uuh, Argentinië?”

 

Ryan is dan allang naar het ziekenhuis. Zijn moeder deelde vanmorgen mede dat Ryan weer last had van zijn heup en een afspraak ging maken met het ziekenhuis.

 

Dan nog een hoofdstukje voorlezen uit Terug naar het Noorden. Tijd geleden, alweer.

 

 

 


09 jan 2018 - Maandag 8 januari 2018
 

In de vakantie twee reacties gekregen op mijn gestuurde kerstkaarten. Van Jamie en Soumaya A.

Jamie schreef: Bedankt voor de kerstkaart ik zou er ook wel een willen sturen , maar ik weet niet waar u woont.

Dus wens ik u via e-mail een fijne jaar wisseling.

Voor: Meester

Made by: Jamie

 

 

Soumaya schreef: hallo meester van buren, bedankt voor de kerstkaart, hij ziet er heel leuk uit. Bedankt meester alvast een gelukkig nieuwjaar GROETJES Soumauya A

 

Yavuz is op het schoolplein de eerste die mij een gelukkig nieuwjaar wenst en mij ook bedankt voor het kerstkaartje. Keurig van hem.

Daarna volgen er nog meer, maar de meesten beginnen niet over het kerstkaartje, dat ik ieder kind heb gestuurd. Komt nog wel.

 

Ryan laat mij zijn voor Kerstmis gekregen schaakspel zien. “Limited edition, meester. Met de hand gemaakt,” legt hij uit. Het ziet er inderdaad heel mooi uit en is een, vind ik, nuttig cadeau. Ryan is er heel groos mee.

 

Op deze eerste werkdag in 2018 is iedereen aanwezig mét tien vingers én twee ogen. Navraag doet blijken dat slechts een vijftal de in december uitgereikte vuurwerkbril heeft gebruikt en dat Sem flink wat illegaal spul heeft afgestoken en daarvan nog over heeft. Tsja, waarom haal je bureau HALT binnen, vraag ik mij dan af.

 

Uiteraard rustig opstarten met vakantieverhalen. Veel kinderen hebben de bioscoop bezocht (Ferdinand, The Last Jedi), gebowld, kinderparadijzen (Kids Island) bezocht, gezwommen, gewindowshopt en vooral gegamed/gegamed/gegamed.

Aisha is naar Parijs geweest en heeft de Eiffeltoren gezien, hetwelk niet zo moeilijk is als je daar bent.

Yasmine (en haar moeder) hebben een nieuw huis ‘gekregen’ aan de Hengelolaan en zullen daar begin februari bewoners van worden.

Düzgun is naar Scheveningen geweest en heeft de namen gelezen op het vissersnamenmonument.” Düzgun: “Maar ik kon ze niet vinden.”

Op de sokkel, natuurlijk.

Esma en Ibtissam hebben de flikflak geoefend en schijnen ‘m bijna te beheersen.

 

Dan stapt juf Veerle de klas binnen. Ik feliciteer haar nogmaals, waarna de kinderen voor hun ‘oude’ juf zingen. Op 1 januari is ze namelijk probleemloos 30 geworden.

 

In de kleine pauze speelt een groot deel van groep 8 ‘rond de tafel.’ Ik sta het te bekijken en zie dat Ilayda een keiharde bal richting de overkant wil spelen. Maar het ding kaatst net zo hard tegen het ‘betonnen netje’ weer terug tegen haar aan. Een Yavuuzje, dus (zie 17 december 2017).

 

De tijd gaat alweer snel en voor we het in de gaten hebben is de ochtend alweer voorbij.

 

Tussen de middag krijg ik van Yasmine een zakje zoet. Yasmine: “Ik moest dit van m’n moeder aan u geven.” Lief.

Ik schrijf een bedank-/felicitatiekaartje aan mams terug en overhandig het Yasmine.

 

 

’s Middags doen we voor het eerst hoofdrekenen tafels. Twintig sommetjes in hoog tempo, waarvan ze de antwoorden in een half schriftje moeten noteren. Daarna gezamenlijk nakijken en beoordelen. Gewoon om de tafels er weer wat beter in te krijgen.

 

Gymnastiek, dan, maar niet voor Aisha, die voor de derde keer iets van haar gymspullen is vergeten. De tafels van 1 t/m 50, dus en het restant thuis afmaken.

 

Dilay komt tegen het einde van de gymles duizelig de klas binnengestrompeld. Vanmorgen heeft ze bloed moeten laten prikken en dat zal dan wel de oorzaak zijn. Een tijdje zit ze op mijn bureaustoel, terwijl haar moeder alvast wordt gebeld.


22 dec 2017 - Vrijdag 22 december 2017
 

Gisteravond was ik in de stad om kerstcadeautjes te kopen en wie kom ik tegen in de Primark (waar ik eigenlijk nóóit kom)? Soumaya A. Op de afdeling waar ik ook moest zijn; shawls.

 

Rümeysa dus afwezig. De rest aanwezig.

Voor Esma zingen we eindelijk, drie dagen na dato.

 

Van Naomi krijg ik een presentje. Een doosje chocolaatjes met kerstkaart erbij. De tekst in de kerstkaart was heel lief en hartverwarmend: Dank u voor het leuke kerstdiner en voor de leuke maanden in groep 8.

Fijne kerstdagen en een gelukkig 2018

Tot na de kerstvakantie.

Liefs, Naomi.

 

Düzgun vertelt dat hij gisteren op de Leyweg is geweest en dat daar kerstfeest was. Düzgun: “Ja meester, en ik hoorde die liedje van John Lennon en zijn vrouw en ik kon het gewoon meezingen. Maar die mevrouw die zong, zong heel vals.”

Hij had ook nog andere liedjes, die we in de klas hebben gedaan, gehoord. Grappig.

 

Ik krijg zowaar nog twee VO-strookjes terug. Ik vraag ook wie er al een lijstje van te bezoeken VO-scholen heeft gemaakt. De meesten. Prima.

 

Dan mogen ze tot tien voor half tien hun meegebrachte spelletjes gaan spelen. Daarna is er gymnastiek. Voor Sem, Bushra, Jamie en Soumaya A. níet, want die zijn hun gymspullen vergeten. Aan het strafwerk, dus.

 

Na gymnastiek snijdt Esma haar zelfgebakken chocoladecakes (twee) aan en iedereen krijg een part. Het smaakte prima en sommigen wilden nog wel een tweede stukje. Daarna gaat ze de klassen rond.

 

Om elf uur begint de schaakclash tussen Ryan en Volkan. Het is een zeer spannende partij, die uiteindelijk door Ryan wordt gewonnen, waarmee Ryan dus klassenkampioen is geworden en de beker in ontvangst neemt. Hij is uitzinnig van blijdschap.

 

Er was ook nog een troostfinale in de andere poule tussen Ilayda en Soumaya N. Laatstgenoemde won.

 

Dictee heb ik nagekeken. Grappig was, dat Soumaya N. in de zin ‘De vegetariërs aten een heerlijke biefstuk’ biefstuk had geschreven als: beefstuk.

 

Tegen twaalven nog even iedereen bij elkaar en toegesproken, waarna ik ze een heel fijne kerstvakantie wenste. “Tot volgend jaar,” zei ik tegen iedere leerling bij het verlaten van de klas. Klinkt nog ver weg, maar is o zo dichtbij.

 

Van Soumaya N. kreeg ik bij de deur nog een kerstkaart met de tekst:

Liefe meester van Buren…

Hierbij wens ik u een hele fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar

Groetjes Soumaya N.

 

En daarmee sluit ik dit eerste deel in groep 8 van dit schooljaar af en ben ik benieuwd hoe ze allemaal reageren op de kerstkaart, welke ik hen persoonlijk heb gestuurd. Iets dat ik alle jaren van mijn loopbaan totnutoe heb gedaan.

 


22 dec 2017 - Donderdag 21 december 2017
 

Kortste dag, vandaag, en begin van de winter. We gaan gelukkig weer de zomer tegemoet met weer steeds langer wordende dagen.

 

We babbelen nog even na over gisteravond. Jammer, dat Rümeysa niet aanwezig was. Dat vond ze zélf ook, trouwens.

 

Esma viert morgen haar verjaardag. Dus de vlag blijft nóg een dag hangen.

 

We kiezen ook de mooiste kleurtekening. Iedereen brengt een stem uit en uiteindelijk blijkt die van Soumaya A. als winnaar uit de bus te komen.

 

Dan dictee WP XVII. Een aantal vroeg of we ‘m konden overslaan, maar daar begin ik niet aan.

 

Ook een aantal schaakinhaalpartijen. Vanmiddag is de laatste schaakronde en kunnen we zien wie de beste schaker in groep 8 is.

 

Na de kleine pauze kunnen ze kiezen uit drie films. Met overgrote meerderheid kiezen ze voor E.T., de bekende film uit 1982 (!!). Omdat het lokaal nog flink donker is, is het lekker kijken. Maar pas nadat geluidsproblemen zijn opgelost door meester Frank.

 

Er gebeurt iets in de film, waardoor voor Ilayda ineens alles op z’n plek valt. Ze zei: “Oooo, ik snap de film.

 

Als E.T. iets technisch gaat knutselen, zegt Soumaya A.: “Meester, hij is ICT-er.”

 

Tussendoor mogen ze happen van de over- en achtergebleven lekkernijen van gisteravond. Het betreft voornamelijk chocoladezoetigheid.

 

’s Middags maken we E.T af. Een commentaar was, dat de film traag was. Klopt wel, natuurlijk. Niettemin hebben ze er toch van genoten, want de meesten hadden ‘m nog nooit gezien.

 

Na de film de laatste schaakronde. Een echte overallwinnaar levert dat niet op, want

in de hoofdpoule staan Ryan en Volkan op gelijke puntenhoogte, dus volgt er morgen de allesbeslissende partij. Ryan neemt zelfs een schaakbord en -schaakstukken mee naar huis om zich optimaal te kunnen voorbereiden.

 

Daarmee eindigt een rommelige dag en gaan we morgen nog een half dagje daarmee door. Ze mogen morgen zelf spelletjes meenemen. Van Rümeysa neem ik alvast afscheid. Morgen moet zij voor controle van van alles en nog wat naar het ziekenhuis.

 

 

 


20 dec 2017 - Woensdag 20 december 2017
 

Sem is gelukkig weer aanwezig. Hij was dus ook gisteren ziek en níet naar Kentalis.

 

Esma is er ook weer. Ik feliciteer haar met haar verjaardag, waarna ze naar haar jas wijst. Haar rits zit vast en na mijn hulp lukt het haar haar jas uit te trekken. Ze klaagt ook nog over Zeynel. Esma: “Meester, Zeynel zegt steeds: ‘Ik ben één dag ouder dan jij.’”

Meester: “Klopt toch?”

 

Eerst tutorlezen en direct erna naar buiten om met alle andere groepen de kerstliedjes, die we vanavond ten gehore zullen brengen, te oefenen.

 

Weer in de klas nodig ik Esma uit op de kruk te komen staan. Zegt ze: “Meester, ik heb geen traktatie bij me.”

Meester: “???”

Meester, even later: “Morgen, dan? Dan kan de vlag nog een dagje blijven hangen.”

 

Een enkel VO-strookje krijg ik retour. Een stuk of zes soepkippen (of ouders) zijn het (ondanks het paraaf in hun agenda) wederom vergeten. Ik ga er nu niet meer achterheen.

 

O, Denneboom lees ik uit. Was een leuk boek, vonden ze.

Daarna de kerstliedjes. Imagine vinden ze steeds leuker en van de andere liedjes hoor ik steeds vaker dat kinderen ‘m ergens (winkel, radio, TV) hebben gehoord/herkend.

 

Tijdens het zingen van de liedjes zegt Esma bij een bepaalde song: “Meester, deze hoorde ik gisteren in de H&M.”

Meester: “???”

Meester, even later: “Maar je was ziek!”

Een oorverdovende stilte, gevolgd door een beschamende glimlach. Esma viel als een baksteen door de mand.

 

Rümeysa gaat om elf uur naar de huisarts. Vanavond laat zij, helaas, verstek gaan, want haar moeder is naar Turkije en haar vader moet werken. Ze moet dus oppassen op het jongere kroost.

 

Op het einde van de ochtend zetten we de tafels en stoelen in ‘restaurant Van Burenopstelling.’ Alle meiden willen bij elkaar en de jongens doen dan in twee kleinere groepjes. Lekker intiem.

 

Nog wat laatste aanwijzingen voor vanavond en dan is het “Tot straks.” Klinkt vreemd.

 

Yavuz, Yasmine en Naomi helpen mij met het in orde maken van het restaurant (tafels dekken en borden en bestek goed neerleggen).

Ik doe daarna de finishing touch en ga nog even naar huis.

 

’s Avonds wordt er heel wat lekkers binnen gebracht. Om kwart over zes gaan we naar buiten om op het schoolplein enkele kerstliedjes voor de ouders ten gehore te brengen. Ging prima.

Daarna weer naar binnen om te genieten van het kerstdiner. Even daarvoor heb ik van Ryan en Yavuz kerstpresentjes gekregen. Lief.

Het Meisje met de Zwavelstokjes las ik halverwege het diner voor. Altijd indrukwekkend.

 

 

 


19 dec 2017 - Dinsdag 19 december 2017
 

Esma is jarig, maar wordt op het schoolplein door haar moeder ziek gemeld. Wat ís dat toch?

Ook voor haar kan de vlag blijven hangen. Hopelijk lukt het morgen.

 

Sem is vandaag naar Kentalis (of nog ziek, natuurlijk) en Ilayda zal wat later komen in verband met orthobezoek.

 

Enkele VO-strookjes worden weer mijn deel. Een flink aantal heeft het nog steeds niet bij zich. Yasmine: “Mijn moeder wilde het wel invullen, maar ze had geen pen.”

Meester: “?????”

De niet-inleveraars moeten het in hun agenda noteren en door mij laten paraferen. Moet toch een kleine moeite zijn om even (of niet) een e-mailadres in te vullen.

 

Géén griezelig kerstverhaal, maar een komisch. O, Denneboom van Jacques Vriens met de kleuters Wouter en Mieke.

Nu kreeg ik van Düzgun een voorleescompliment; dat ik het stemmetje van Wouter zo leuk deed.

 

Na de kerstliedjes moeten de kaarsjes worden uitgedaan. Ibtissam blaast zó hard dat er een golf kaarsvet over haar tafel vloeit. Gelukkig niet op iemands kleren.

 

In de kleine pauze zien meester Frank en ik hoe Yavuz bij ‘rond de tafel’ een bal zó hard tegen de opstaande rand aan gooit, dat deze nóg harder terugkomt tegen zijn maag/borst. Hij klapt bijna dubbel van de schrik (en pijn?)

Meester Frank en ik schieten in een enorme lachbui bij het zien van dit tafereel.

 

Even daarvoor heeft Dilay een duikeling op het schoolplein gemaakt en haar handen bezeerd. Ze wilde iets té snel de speeltuin bereiken.

 

SO Uit de Krant.

Meester: “Wat is nasaal?” (door de neus pratend)

Rümeysa noteerde: Uit de neus pratend.

 

’s Middags trekt ieder kind op groen karton een kerstster om met potlood, knipt deze uit en gaat dan aan de slag om deze te voorzien van een kerstwens in een bepaalde taal. Daarna dient de ster te worden versierd (eventueel met glitter). De resultaten worden boven de kerstboom gehangen.

Velen hebben moeite iets te bedenken om de ster op een goede manier te versieren.

 

Tegen het einde van de middag is het allemaal wat rommeliger. Ilayda zie ik op het bord schrijven. Ze schreef: meester van Buren is de beste meester ooit ………..

Leuk, om deze dag mee te eindigen.

 


18 dec 2017 - Maandag 18 december 2017
 

Van verschillende leerlingen krijg ik mailtjes met WPXVII binnen. Die van Soumaya A. is wel grappig geadresseerd. Ze begroette me hartelijk met: Hiiii.

 

Sem wordt ziek gemeld.

 

Zeynel is vandaag jarig (12), is er blijkbaar speciaal voor naar de kapper geweest en ik nodig hem uit op de keukenkruk te komen staan. Wat opvalt zijn zijn mooie rode schoenen.

Meester: “Nieuw?”

Zeynel: “Zijn van m’n vader.”

We zingen voor hem en horen dat hij een mooi trainingspak (ook áán) heeft gekregen.

 

Enkele VO-strookjes krijg ik binnen. Dilay levert het gehele pakket in. Ik wijs haar erop alleen het strookje nodig te hebben en nodig haar uit het af te knippen. Blijkbaar té veel moeite om een schaar te pakken. Een slordig afgescheurd strookje is het resultaat. Ze moet alsnog gaan knippen.

 

Rümeysa wees ik afgelopen vrijdag op haar voornaam. Op het VO-adviesformulier (van de gemeente), namelijk, staat op de u een trema. Wist ze niks van en ze zou het navragen bij haar ouders. Blijkt het dus te kloppen en weet Rümeysa na bijna twaalf jaar in dit leven hoe ze écht heet.

 

Jiyan en Jamie zijn vrijdag naar de huisarts geweest. De duim van Jiyan was licht gekneusd, dus viel mee. Jamie zat vrijdag zelfs nog even op de SEH. Er bleek een krasje op zijn oog te zijn ontstaan, maar het gaat nu al beter.

 

De Mooiste Wraak heet het volgende griezelige kerstverhaal. Ook weer spannend en onverwacht. Ilayda: “U leest zo voor dat je er helemaal …….”

Meester: “…..ín zit.”

Ilayda, min of meer bewonderend: “Jaaa.”

 

Dan de kerstliedjes; Imagine, Last Christmas en Happy X-mas/War is Over

(X van X-mas uitgelegd) van John Lennon.

 

Dilay: “Meester, mijn opa was vorige week maandag jarig. Hij is 58 geworden.”

Meester: “Da’s jonger dan ik.”

Dilay, lachend: “Ja, maar u ziet er jonger uit.”

Kijk, da’s mooi.

 

Zeynel deelt zakjes snoep/chips uit en gaat rond half twaalf de klassen rond met ……. Volkan en Jiyan. Geen verrassing.

 

Lance, ’s middags: “Meester, kent u Queen?”

Meester: “Jazeker. Die hebben ook een kerstnummer gemaakt.”

Lance: “Mijn vader vindt de zanger heel goed.”

Meester: “Freddie Mercury. Da’s een heel goede zanger, maar ook alweer heel lang dood.”

Lance: “Mijn vader is fan van Queen.”

Meester: “Ik ook. Zeg dat maar tegen hem.”

 

Gymnastiek. Ryan is al heel snel weer terug.

Meester: “Da’s snel.”

Ryan: “Ja, meester deed iets dat ik nog niet mocht doen.”

Ringzwaaien, dus. Mag Ryan nog niet in verband met zijn heup. Goed, dat hij daarop let.

 

Naomi heeft weekdienst en Aisha helpt haar. Aisha vraagt of er een muziekje op mag. Dat mag. Ze selecteert en probeert het smartboard aan te doen, kan het aan/uitknopje niet vinden, maar zit wel in de buurt.

Meester: “Naar links, naar links, helemaal links.”

Naomi helpt haar en Aisha zegt: “Ja, ik ben kleurenblind.”

 

Zeynel geeft mij bij het weggaan een hand en ik zeg: “Fijne verjaardag.”

Zeynel: “U ook …. Uuuh, o nee.”

 

 

 

 

 


17 dec 2017 - Vrijdag 15 december 2017
 

Gisteren, bij het voorlezen van De Kerstster, kwam er een regel voor, waarin de moeder zegt, dat ze vroeger echte kaarsjes in de kerstboom plaatsten. De kinderen waren verbaasd en vroegen: “Hoe dan?” Ik ging het uitleggen, omdat ik dat nog uit mijn eigen jeugd kende (met knijperhoudertjes) en een net binnenkomende juf Lilian kon dit bevestigen.

 

Naomi is gelukkig weer aanwezig, net als Ibtissam. Zij heeft zelfs het boek over MS (al) bij zich.

 

Bushra is gisteren wel een uur langer op school gebleven, hoorde ik van juf Veerle. Omdat ze haar huissleutels kwijt was en dus niet naar binnen kon. Omdat er niemand was te bereiken, moest ze dus op school blijven.

Vanmorgen showde Bushra haar huissleutels (aan een halsketting) die ze dus gisteren weer af had gedaan, thuis, toen ze haar jas aantrok en daarna vergat terug om te doen.

 

De laatste kerstdinerstrookjes (van Sem en Ibtissam) krijg ik binnen.

 

Omdat er geen tutorlezen is, begin ik meteen met het volgende griezelige kerstverhaal: Een Onverwacht Oudejaarsfeest. Bijzonder spannend en dat was te merken; ze hingen aan mijn lippen.

 

Daarna Imagine van John Lennon en Last Christmas van Wham!.

 

Iedereen krijgt een concept-adviesformulier voor het Voortgezet Onderwijs. Daarmee kunnen ze zich (en hun ouders) gaan oriënteren op de Open Dagen.

 

Dictee over WPXVI, behalve voor Ibtissam en Naomi, die op de gang moeten gaan leren.

 

Gymnastiek levert flink wat geblesseerden op. Dilay (mams gelukkig niet boos over verloren oorbel) gaat door haar enkel en krijgt later nog een tik tegen haar hoofd, Jiyan krijgt een bal op zijn duim en Jamie krijgt het voor elkaar zijn oog flink te raken met zijn eigen knie.

Laatstgenoemde twee gaan ’s middags voor alle zekerheid nog even naar de huisarts.

 

Voor Ibtissam heb ik nog een brief voor haar vader. Ik roep haar bij me, laat haar de envelop zien, waarop staat: t.a.v. de heer El Idrissi en vraag lachend: “Ken jij deze meneer?”

Ibtissam leest, kijkt vreemd en schudt ‘nee.’

Even later kent ze hem wél.

 

Jiyan speelt tussen de middag een schaakpartij tegen Zeynel en verliest dik. Het ligt niet aan hemzelf, vindt hij, want hij zegt: “Ik ben ziek.”

Zijn duim.

 

’s Middags spelen we de volgende ronde schaken. Lance heeft even geen tegenstander en speelt een partij tegen zichzelf.

Lance: “Meester, ik speel tegen mezelf.”

Meester: “Win je altijd.”

Lance, later: “Meester, ik heb twee keer van mezelf gewonnen.”

 

Om drie uur wuif ik ze naar huis. Nog één week te gaan tot aan de kerstvakantie.

 

 

 


17 dec 2017 - Donderdag 14 december 2017
 

Vandaag viert Soumaya N. haar verjaardag. Op de studiedag is ze 12 geworden, wilde het gisteren (bij mijn afwezigheid) níet vieren en doet het dus vandaag. 12 is trouwens een aardig getal in haar verjaardag. Op 12-12 jarig zijn en dan 12 worden. Komt nooit meer voor, dat laatste.

Zaterdag viert ze het thuis en krijgt dan haar presentjes.

 

Naomi en Ibtissam worden ziek gemeld.

 

Veel kinderen hebben iets van kaarsjes bij zich en ik ontsteek ze. Daarna lees ik het volgende kerstverhaal voor; de Kerstster. Een spannend verhaal, waarvan Düzgun zegt: “Goed voorgelezen, meester. U doet die stemmetjes zo goed.”

 

Yavuz laat een stukje Youtube zien over het achterstevoren draaien van het nummer Revolution 9 van The Beatles, waarin wordt gesuggereerd dat Paul McCartney dood zou zijn. Ze vinden het best fascinerend en ik laat de LP-hoes van Abbey Road zien.

 

Dan WPXVI behandelen (eindelijk) en als huiswerk voor morgen. Sommigen beginnen te sputteren, want het is maar één dag de tijd.

 

Na de pauze gaan we kerststukjes maken. De moeder van juf Kelly heeft weer voor heel veel kerstspulletjes gezorgd en we gaan aan de slag. Gezellig sfeertje.

Als de takjes op de juiste plekken in het oasis zitten, mogen er enkele versierinkjes worden gepakt en erbij gestoken. Yavuz wil blijkbaar iets vastplakken en vraagt: “Meester, mag ik een sticker?”

Meester: “???”

Yavuz: “Uuuuh, ik bedoel plakband?”

 

’s Middags trakteert Soumaya N. de klas. Haar vader heeft twee HEMA-taarten afgeleverd. Ik snijd ‘m aan het vereiste aantal stukken en even later zit iedereen van een flink part te smikkelen.

 

Dilay, ineens: “Meester, m’n oorbel. Ik ben m’n oorbel kwijt.” Wanhopig zoekt ze rond haar bureau, gevolgd door iedereen. Niet te vinden. Ze is hevig verdrietig, want het is al ‘de derde keer in haar leven.’ Samen met Esma gaat ze naar buiten om te zoeken op de plekken waar ze is geweest. Zonder resultaat en een heel verdrietige Dilay als gevolg.

 

Om half drie laat ik ze alleen, want mijn vrouw komt mij ophalen voor een belangrijke missie, bij welke ze mij nodig heeft. De kinderen hebben allemaal een Star Warsmagazine gekregen en kunnen erin bladeren. Ook kunnen ze verder met hun kleurtekeningen. Juf Veerle zal een oogje in het zeil houden.

 

 

 

 


13 dec 2017 - Maandag 11 december 2017
 

Soumaya A. komt, het wordt al een beetje traditie, eerder op school om haar WPXVI te printen. Bij binnenkomst zegt ze: ”Meester, het lijkt niet zo koud als gisteren enzo.”

 

Zeynel wordt door zijn vader ziek gemeld. Hij, Zeynel, is al een tijdje aan het sukkelen. Vanmiddag gaan ze naar de huisarts om zijn oren na te laten kijken.

 

Aisha is, net als Sem, weer aanwezig. Sem viert zijn verjaardag nog steeds niet, omdat er thuis ook ziektekiemen rondwaren. Het wordt nu woensdag, dus de vlag en zijn tekening blijven hangen.

Wél heeft hij zijn ziekenhuisketting bij zich en laat die zien. Iedere kraal staat ergens voor (bestraling, kaal worden, enzovoorts). Interessant, maar ook confronterend.

 

Strookjes voor het kerstdiner en de werkweekbetaling ontvang ik. Zij, die het nog steeds niet bij zich hebben, moeten het (wederom) in hun agenda noteren en door mij laten paraferen.

 

Vandaag begin ik met het eerste kerstverhaal, nadat een aantal kinderen hun tafels enigszins in kerstsfeer hebben gebracht. Het griezelige kerstverhaal heet Rode Kerst en is best spannend en gruwelijk.

Daarna een kerstlied. Hoewel? Het is Imagine van John Lennon. Het werd twee jaar geleden na de aanslagen in Parijs (je suis Charlie) veel gezongen en heeft ook wel iets kerstigs.

 

In de kleine pauze moet Ilayda overgeven. Ook niet lekker, dus. Ze belt naar huis en mag alléén daar naartoe. Ik snap niet dat niet iemand haar dan komt ophalen, maar dat ligt aan mij, denk ik.

 

Met John Lennon heb ik uiteraard iets verteld over The Beatles. Iemand kwam met het achterstevoren draaien van een Beatlesnummer (Revolution 9), waardoor er ‘vreemde’ dingen hoorbaar werden. Sem wist dat ook over ‘Oma’s aan de top’ van K3 te vertellen en demonstreerde het op het smartboard. Ik zei de klas dat ik K3 nu niet direct wilde vergelijken met The Beatles.

 

Ineens zie ik dat het haar van Ryan anders zit en ik maak hem erop attent. Ryan: “Ja, vergeten te kammen.”

 

Omdat er code rood door het KNMI wordt afgegeven (hevige sneeuwval) krijgen alle ouders een ‘Mijn schoolinfo’ waarin staat dat ze hun kind vanmiddag eventueel thuis kunnen houden of kunnen komen ophalen op school. Velen maken er gebruik van. Enkele ver weg wonende leerkrachten vertrekken ook bijtijds.

De sneeuwval valt nog mee, maar naarmate de middag vordert, wordt deze steeds heviger. Wel mooi.

In mijn groep blijven zeven kinderen over. 

Met die zeven doen we de gymzaal een halfuurtje aan, daarna schaken en het laatste stukje van de middag mogen ze iets voor zichzelf doen.

Apart dagje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


10 dec 2017 - Vrijdag 8 december 2017
 

Alweer 37 jaar geleden dat John Lennon (een Beatle) in New York door een fanatieke fan (Mark Chapman) werd vermoord.

 

Sem, Aisha (nog steeds) en Rumeysa worden ziek gemeld. Van Sem is het dubbel jammer, want hij zou vandaag zijn verjaardag (morgen wordt hij 12) vieren. Van enkele jongens hoor ik dat hij gisteren heeft gezegd het a.s. maandag te gaan vieren.

De vlag en zijn tekening kunnen dus blijven hangen.

Soumaya N. is op dinsdag 12 december, de stakingsdag, jarig en ik vraag haar wanneer ze het op school viert. Ze antwoordt: “Op donderdag” en dat vind ik prettig, want dan ben ik er.

 

Drie kerstdinerstrookjes krijg ik retour en geen enkel werkweekbetalingsstrookje. Ze moeten één en ander noteren in hun agenda voor maandag.

 

Van Soumaya N. krijg ik een presentje. Een ‘persoonlijke kerstbal.’ Het is een mooi exemplaar met de hoofdletter ‘D’ erop afgedrukt. Lief.

 

Dan een korte evaluatie over het bezoek aan Maris Bohemen, gisteren.

Dilay: “Meester, ik was drijfnat toen ik thuiskwam.” Niet echt een evaluatie, maar wél een feit.

De meesten vonden het een mooie, moderne (Yavuz: “Mooie toiletten, meester.”) school. Yasmine vond het eigenlijk te zakelijk. Hofstad MAVO/HAVO vonden ze ‘intiemer.’

 

Dictee WPXV wordt nog even afgenomen, voordat de juf (Eda) van Bureau HALT in de klas komt om voorlichting te geven over Overlast rond de Jaarwisseling.

Na een paar minuten, als ik vraag over ‘categorie I vuurwerk,’ blijkt dat ze Düzgun kent (met haar neefje stak hij afgelopen weekend vuurwerk af en veroorzaakte aldus overlast) en met hem een stevig gesprek heeft gehad.

De les is een herhaling van die van vorig jaar in groep 7, maar kan natuurlijk nooit kwaad. Aan het eind van de les krijgt iedereen een vuurwerkbril van de Gemeente/juf Eda.

 

Om tien uur vertrekt Ibtissam naar de uitreiking van een eerste boek over MS in ziekenhuis Leyenburg. Haar moeder heeft deze ziekte en haar dochter Ibtissam krijgt het eerste exemplaar uitgereikt.

 

Na de HALT-les gaan de kinderen direct door naar de gymles.

 

’s Middags overhoor ik Uit de Krant schriftelijk en kijk het even later (terwijl ze bibliotheekboeklezen) na. Het te leren spreekwoord luidde: De knuppel in het hoenderhok gooien.

Yavuz noteerde: Knuppel in het hondenhok gooien.

 

Daarna krijgen ze een (traditionele) kerstkleurplaat, waarvan ze eerst het (hulst)kader moeten kleuren met groen en rood. Een precies werkje.

Ondertussen nodig ik steeds een aantal leerlingen uit om enkele beertjes in de kerstboom te hangen. Ryan frutselt een draadje door het oogje van een stenen beertje. Prompt valt het uit zijn handen kapot. Met de scherven staat hij voor mij en zegt bedeesd: “Meester, …….” Ik zie de scherven en zeg: “O, niks aan te doen.” Hoor ik iemand in de klas reageren met: “Hij wordt niet eens boos.”

Nee, want ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand iets expres kapot laat vallen.

 

De laatste drie kwartier doen we de volgende schaakronde en om drie uur zit ook deze week er alweer op. Nog twee te gaan tot de kerstvakantie.

 

 


07 dec 2017 - Donderdag 7 december 2017
 

Aisha (gisteren ook al, zoals verwacht) is ziek.

 

Van Yavuz krijg ik enkele kerstversierinkjes. Zilverachtig van kleur. Yavuz: “Voor u, meester. Voor in de boom of voor u thuis.”

Lief.

 

Omdat de weerberichten voor vanmiddag niet florissant zijn, twijfel ik of we ‘Maris Bohemen’ moeten laten doorgaan. Een groot gedeelte van de ochtend heb ik buienradar op het scherm staan en houd de ontwikkelingen nauwkeurig in de gaten.

 

Iedereen krijgt een kerstdinerbrief (op woensdag 20 december), waarvan het strookje zo spoedig mogelijk moet worden terug ingeleverd.

Ook krijgt een aantal een betalingsherinnering voor de werkweek. Het betreft kinderen van wie de ouders in twee termijnen betalen. Ook daarvan moet een strookje retour.

 

Om elf uur beslis ik dat we gewoon gaan. Sommigen moeten even naar huis bellen.

Om half twaalf gaat een flink deel van de klas naar huis en van daaruit naar Maris Bohemen. Een ander deel blijft in de klas over en de meesten daarvan vertrekken om twaalf uur richting Mgr. Nolenslaan.

 

Ik rijd om kwart over twaalf richting Maris Bohemen. Op het kruispunt Dedemsvaartweg/Meppelweg sta ik te wachten voor het rode verkeerslicht. Het is koud en ik steek mijn armen even in mijn jaszakken en let heel even niet op. Hoor ik achter me ineens zeggen: “Hij is groen, hoor.”

Ik kijk om en zie dat Naomi, lachend, deze opmerking maakte met naast haar Yasmine. Zij fietsen samen op.

 

Vrijwel de gehele klas is er al en staat te blauwbekken van de kou en harde wind. Na een tijdje worden we opgehaald door o.a. oud-leerling Hamza. We nemen plaats in de aula en wachten op een openingsoptreden. Ik spreek een tijdje met de vader van Caya en Eloy, die dit jaar weer een groep 8 onder zijn hoede heeft op De Drie Linden.

Als we naar de eerste les gaan, kom ik de groep 8-leerkracht van Nutsschool Woonstede tegen; Bram. Rumeysa vraagt zich verwonderd af: “Ként u al die mensen?”

 

De eerste les is Nederlands en ze krijgen een compliment van de juf. Rumeysa draait zich naar mij om en zegt: “Komt door u, meester, een beetje.”

Dat laatste ‘een beetje’ doet het compliment ineens veel minder prettig aankomen.

 

De tweede les is Economie en gaat over Reclame, waaronder ‘sluikreclame.’

Jamie vraagt de juf: “Juf, is het sluip- of sluikreclame?”

Tijdens deze les krijgen ze een zakje te drinken.

 

De laatse les is Flex. Een meester vertelt over wat er allemaal op Maris Bohemen is te doen en daarna wordt er geïmproviseerd. Yavuz, Zeynel, Sem, Ilayda en Ryan spelen stukjes toneel.

 

Dan is het alweer tijd om naar huis te gaan. Dat gebeurt op eigen gelegenheid en is geen pretje, want het regent en waait enorm. Drijfnat arriveer ikzelf weer terug op school. De meesten gaan direct door naar huis.

 

 

 


06 dec 2017 - Dinsdag 5 december 2017
 

Naomi meldt zich al om tien voor acht, samen met haar moeder, die helpt bij de Sintviering.

 

Druppelsgewijs komen de kinderen met hun surprise naar boven. Eén voor één mogen ze hun surprise onder het plastic dekzeil zetten/leggen en weer naar buiten gaan voor de aankomst van Sint-Nicolaas.

Dilay, met haar surprise in haar handen: “Meester: ik dacht dat mijn doos heel zwaar zou zijn.”

 

Aisha zegt iets bij het binnenkomen, maar ik kan haar niet verstaan. Ze is dus haar stem bijna kwijt. Koutje gevat.

 

Om kwart voor negen komt Sint-Nicolaas aan op het schoolplein. In een oude, nostalgische brandweerauto. Meester Guido ontvangt hem, waarna iedereen weer teruggaat naar zijn eigen lokaal om daat het Sintfeest te vieren. Bij ons is dat dus met surprises. Steeds twee aan twee, zoals op de foto’s is te zien. Eerst wordt het gedicht voorgelezen (ineens opvallend vaak hoor ik dezelfde regels welke eindigen met ‘Barbiepop’), waarna aan het vinden van de cadeautjes kan worden begonnen.

De ene surprise ziet er beter uit dan de andere. In het algemeen kan ik niet heel erg tevreden zijn met de resultaten en zeg dat ook aan het einde van de ochtend. Aan een schoenendoos met NETFLIX of een Tommy Hilfiger-embleem erop geschreven/getekend en daarin direct de cadeautjes kan toch geen dagen zijn gewerkt. Jammer.

De cadeautjes waren wél voldoende. Veel slijm en gelpennen, maar ook vuurwerk (??) voor Sem. Diezlefde Sem had voor mij een fototoestel gemaakt met daarin een geurtje en chocoladeletter.

 

Sint-Nicolaas en Zwarte Piet kwamen ook nog even langs en hadden vier cadeautjes voor de klas bij zich (Vier op een rij en driemaal Jenga).

 

Dan alvast de tafels en stoelen in een eerste kerstopstelling gezet, zodat ik dat niet zelf hoef te doen. In de middag al een begin gemaakt met mijn traditionele verduistering en enkele versieringen aangebracht. Donderdag en vrijdag verder.

 

Bijtijds naar huis, want vanavond komen Sint-Nicolaas en zijn Pietermannen bij ons thuis om Livio en Gisel toe te spreken en te verwennen.

 

 

 


04 dec 2017 - Maandag 4 december 2017
 

Soumaya A. is erg vroeg op school om haar WP te printen. Ilayda volgt even later.

 

Bushra en Soumaya N. zijn ook vroeg, maar dat is om aan het werk te gaan als hulppiet. Juf Lilian schminkt ze en ze krijgen een heel mooi pietenpak aan. Ze zien er mooi uit.

Ze zullen de gehele dag meester Frank helpen.

 

Jamie is ook al vroeg op school, maar dat heeft een andere oorzaak. Hij heeft zijn surprise al bij zich en achterin de klas gezet. Morgen wordt het wat moeilijker, vertelt hij, want dan moet zijn vader vroeg met de auto naar Verweggistan.

 

Naomi en Rumeysa zijn te laat en moeten zich morgen om acht uur melden.

 

Het rondje weekend leert dat een aantal naar de film Justice League is geweest. Schijnt een prima en onderhoudende film te zijn.

Sem heeft Sinterklaas al gevierd en vuurwerk (????) gekregen. Categorie 1.

Düzgun heeft vuurwerk gekocht en is het gaan afsteken. Hij werd daarbij betrapt door de politie en moest het inleveren.

 

Tijdens het rondje weekend vraag ik ook hoe het met de surprises is. Iedereen heeft ze wel zo’n beetje af. Ryan, beter in vorm dan afgelopen vrijdag, laat op zijn telefoon zijn bouwsel zien. Ziet er goed uit.

 

’s Middags voltooien de meeste kinderen de opgedragen staartdelingen en krijgen ze een Sinterklaaskleurplaat voorgeschoteld..

In het laatste kwartier zetten we de klas in surpriseopstelling (stoeltjes in een kring) en verwacht ik ze morgen allemaal (behalve Jamie) mét surprise.

 


03 dec 2017 - Vrijdag 1 december 2017
 

Vandaag 23 jaar getrouwd. Ook weer een aparte dag, maar dan leuk, want vanavond uit eten met mijn vrouw, dochter en schoonzoon in The Penthouse; het restaurant op de topverdieping van het ‘Strijkijzer’ aan het Rijswijkseplein.

Om half negen snel uitgelegd wat er allemaal met mij is gebeurd, gisteren. Daarna tutorlezen.

 

Naomi is duidelijk te laat en moet zich maandag om 8.15 uur melden. Later komt ze bij mij en vraagt: “Meester, mag ik mij dinsdag om acht uur melden?”

Meester: “?”

Naomi: “Ja, mijn moeder helpt dinsdag met Sinterklaas bij de kleuters en dan is het handig als ik samen met haar en mijn zusje meteen mee naar school kom.”

 

Yasmine is er gelukkig weer, dus iedereen present.

In de loop van de ochtend zegt ze: "Meester, het is vandaag 1 december."

Meester: "Ja?"

Yasmine: "Het gaat zo snel in groep 8."

Da's waar.

 

Na het tutorlezen oefenen we eerst de stukjes voor de maandsluiting. Dat kan nog in de gymzaal, want nog geen gymles. De turnmeiden doen het prima en hun ingestudeerde voorstelling ziet er heel goed uit.

Daarna doen we met de hele klas de Sinterklaasliederenmedley en ook die gaat (twee keer) goed. Düzgun heeft zijn Zwarte Pietenpak al aangetrokken en Yavuz doet Sinterklaas.

Ging ook goed.

 

Dan nog even over de gisteravond gehouden VO-gesprekken. Een aantal had nog met de ouders gesproken.

 

Na het jeugdjournaal is er gymnastiek. Echter, níet voor Aisha en Esma. Allebei zijn ze voor de tweede keer hun gymspullen vergeten en gaan aan de slag met de tafels van 1 t/m 25. Esma komt erachter dat de tafel van 9 qua antwoorden heel simpel is en dus snel weg te schrijven.

 

’s Middags beginnen we met de maandsluiting. Groep 8 sluit het af. De turnvoorstelling ziet er prima uit, al zijn de turnmeiden van mening dat er nogal wat mis ging.

De Sinterklazenliedjesmedley ging ook prima, al stond (de inmiddels geschminkte) Zwarte Piet Düzgun er een beetje lullig bij. Wat was het geval? Hij was zijn zak vergeten.

 

Terug in de klas doen we dictee WPXIV en daarna een ronde schaken.

Vervolgens sluit ik voor mezelf een wel heel erg rare week af en verheug me op het etentje van vanavond.

 

 


03 dec 2017 - Donderdag 30 november 2017
 

Van Düzgun krijg ik een doosje chocolaatjes in handen geduwd met de mededeling: “Omdat u ziek bent geweest, meester. Van mijn moeder.” Lief.

 

Yasmine wordt ziek gemeld en Sem zal wat later zijn in verband met huisartsbezoek.

 

“Wat heeft u gehad, meester?” vragen ze en ik leg uit, dat ik in de nacht van maandag op dinsdag enorme buikpijnen had en ’s morgens naar de huisarts ben geweest. ’s Woensdags bloed wezen prikken en urine ingeleverd. De huisarts belde ’s middags dat er niets verontrustends was te constateren, maar dat hij mij morgen om half elf nogmaals wil zien.

 

Afgelopen dinsdag zijn ze over de verschillende groepen verdeeld en ik begreep dat de meeste kinderen ook hand- en spandiensten hebben verleend.

Gisteren stond er een (klein van stuk zijnde) invalmeester (Ricardo) voor de groep, die het leuk vond dat ze zo van schaken houden.

 

Ik ontvang van iedereen de gedichten om ze te bekijken (moest eigenlijk dinsdag al, maar daar kwam dus wat tussen) en stop ze in mijn jaszak. Kan ik straks in de wachtkamer bij de huisarts beoordelen.

Ook hoor ik van vrijwel iedereen hoe hij of zij volgende week donderdag naar Maris Bohemen zal gaan. De meesten gelukkig weer op de fiet

 

Om kwart over tien is het kleine pauze en gaan we naar buiten. Ik rijd naar de huisarts en krijg na nader onderzoek te horen dat ik naar de afdeling Radiologie in ziekenhuis Leyenburg moet voor nóg nader onderzoek, omdat ze twijfelt.

Gauw nog even langs school om de zaken te regelen.

En dan zit je ineens in de SEH-molen, omdat de radioloog er ook niet direct wat van kon vinden. Uren wachten; wéér bloed en urine afgeven; wéér wachten en dat terwijl ik me prima voelde. Ze vermoedden onrust bij de blinde darm, maar konden dit niet hard maken. En om me preventief te laten opereren, daarin had ik geen trek. De dokters trouwens ook niet. “Iedere operatrie houdt een risico is,” zeiden ze en daarmee was ik het eens.Tegen drieën kreeg ik het bericht dat ik naar huis mocht. Gelukkig.

 

’s Avonds de tweede ronde VO-gesprekken, welke gelukkig niet hoefde te worden geannuleerd.

Om half negen waren juf Veerle en ik klaar met de negen (eentje niet geweest) gesprekken en was een lange, heel aparte dag ten einde.

 

 


03 dec 2017 - Dinsdag 28 november 2017
 

Een zeldzaamheid. Niet aanwezig wegens ziekte. De laatste keer moet zijn geweest in 2002 toen ik malaria had.

 

Trouwdag van mijn ouders. In 1951 traden ze in het huwelijk.

 


29 nov 2017 - Maandag 27 november 2017
 

Soumaya A. is heel vroeg op school om haar naar mij opgestuurde WP uit te printen.

In haar mail schreef ze: hoi meester van muren.

Grappig.

 

De rommelpiet is op school geweest, maar heeft groep 8 overgeslagen. Wél heeft hij de aanwezige schoenen gevuld met een lampje.

Ilayda: “Meester, ik heb m’n schoen niet gelegd.” Dus geen lampje.

Aisha heeft vandaag een schoen met banaan bij zich. Te laat, dus ook geen lampje.

 

Sem is nog steeds afwezig. Kijken, hoe we dat gaan doen met zijn VO-advies.

 

Op 7 december gaan we naar Maris Bohemen en ik wil deze week weten hoe ze daar naartoe zullen gaan. Velen weten het al en ik noteer.

 

Het weekend levert geen bijster spannende zaken op. Düzgun heeft een heel mooie trui aan met Scarface erop, een heel oude maffiafilm. Ook is hij naar de bioscoop geweest. Een paar weken geleden heeft hij Kapitein Onderbroek ‘in het klein’ gezien en nu dus ‘in het groot.’ 

Ryan heeft, net als Lance, weer enorm veel en vooral lang, blijkt, gegamed.

Volkan: “Uuuh, niks, eigenlijk.”

Jamie: “Ik ben van Scheveningen naar het centrum gelopen.”

Meester: “Hoeveel kilometer is dat? Vijf?”

Jamie: “Veertien.” Hij heeft dus weer flink getraind, met zijn vader, en allerlei omwegen gemaakt om in het centrum te komen.

Bij Aisha was afgelopen vrijdag de tafel gedekt met heel veel lekkernijen. Haar moeder had dat beloofd als haar advies goed zou zijn. Ik begreep dat een iPhone X onderweg is.

 

We krijgen er weer wat anderegroepers bij vanwege afwezigheid van een juf. Dit keer vijf zesdegroepers.

 

We nemen de maandsluiting door. De vier turnmeiden hebben hun uitvoering vrijwel helemaal in orde, inclusief muziek.

Soumaya N. heeft de sinterklaasliedjes op haar telefoon staan en we beluisteren (en zingen) ze.

Moet gaan lukken, aanstaande vrijdag.

 

SO Uit de Krant kijk ik na. Het woord ‘loper’ heeft vier betekenissen en ze moeten ze opschrijven. Aisha had opgeschreven: Schaapstuk.

Het symbool van de rechtspraak is Vrouwe Justitia. Ibtissam had genoteerd:

vrouw van justitia.

 

Tot mijn verrassing staat Sem ’s middags in de klas (probleem met VO-advies is dus opgelost). Hij is er weer, gelukkig. De klas legt hij even later uit, aan de hand van plaatjes, dat hij afgelopen donderdag een MRI-scan heeft gehad. Contrastvloeistof werd even daarvoor ingespoten en daarvan was hij best wel ziek.

 

Gymnastiek voltooit deze dag, maar niet voor Esma. Zij is voor het eerst haar gymspullen vergeten en zit ‘gezellig’ haar eerste strafwerk te maken.

 

’s Avonds is er de eerste sessie VO-adviesgesprekken met ouders. Om half zes beginnen juf Veerle en ik daar aan en stappen rond negen uur de school uit. Lange dag. Donderdag wéér.


26 nov 2017 - Vrijdag 24 november 2017
 

Ilayda, bij het in de rij gaan staan: “Meester, ik ga flauwvallen.”

Waarom? Advies.

 

Naomi is er weer en ze vraagt of haar moeder nog mee kan naar de Gevangenpoort. Dat kan.

Sem is er niet.

 

Aisha, bij het naar binnen gaan in de klas: “Meester, als ik zeg dat u de beste meester bent, krijg ik dan VWO?”

 

Tsja, de adviezen. Het liefst willen ze dat tutorlezen niet doorgaat en ik meteen van wal steek.

Niet, dus.

 

Dan de  adviezen. Soumaya A. heeft al een paar keer aan mij gevraagd níet op volgorde te gaan, want dan is zij (als eerste in het alfabet) als eerste aan de beurt.

Ik lees de adviezen altijd op in de klas, want acht jaar lief en leed met elkaar gedeeld, hoort deze ‘afsluiting’ er gewoon bij, vind ik. Bovendien, als je het onder vier ogen doet, gaat het daarna tóch als een lopend vuurtje door de klas van “Wat heb jij voor advies?”

De verdeling over de verschillende adviesvormen ziet er als volgt uit:

 

VMBO - BBL               3 leerlingen

VMBO - BBL/KBL       1 leerling

VMBO - KBL               2 leerlingen

VMBO-KBL/TL           3 leerlingen

VMBO - TL                  6 leerlingen

VMBO-TL/HAVO        1 leerling

HAVO                         2 leerlingen

HAVO/VWO               1  leerling

VWO                          1 leerling  

  

Na het snelle opnoemen en uitdelen (Soumaya A. noem ik als laatste) van de adviezen, liet ik één en ander even bezinken. Ze mochten ook even naar huis bellen, maar alleen als ze hun eigen telefoon bij zich hadden. Een aantal lukt dat dus niet vanwege geen beltegoed. Tsja, héb je ‘m een keer nodig voor iets belangrijks ………

                                                

De meesten waren blij en opgelucht. Een handvol was teleurgesteld en enkelen doken voorover om een traantje te laten.

Om de spanning weg te laten vloeien, doen we dictee over WPXIV, waarna ze ook een woordzoekertje mogen oplossen.

Het jeugdjournaal zorgt voor nog meer ontspanning en daarna gymnastiek. De vijf vierdegroepers, die inmiddels bij ons in de klas zijn gekomen, doen er ook aan mee. Juf Yvonne is ziek en er is geen invaller kunnen regelen.

 

Ibtissam (oudejaarsdag voor haar, want morgen jarig) doet niet mee met gymnastiek, omdat ze (voor de derde keer) haar gymspullen is vergeten. Ze gaat beginnen aan de tafels van 1 tot en met 50.

 

Na gymnastiek vraagt Yavuz (blij met zijn TL-advies) of hij even naar zijn moeder, die op het schoolplein wacht op zijn zusje, mag lopen om zijn advies te vertellen. Dat mag. Even later komt hij boos de klas weer in stappen en ik vraag wat er is mis gegaan.

Yavuz: “Nou, ik zei dat ik VMBO-TL had en dat ik dat heel goed vond en toen zei ze: ‘Heb je er geen HAVO bij?’ en toen ben ik boos weggelopen.”

Meester: “Goed gehandeld, Yavuz. Niet leuk van mama.”

Yavuz: “Ja, ze probeerde nog wel om het goed te maken, maar ik ben gewoon weggelopen.”

Nu weet ik dat er nóg een aantal ouders is, dat ontevreden zal zijn. En dat snap ik niet. Wees tevreden en motiveer je kind door blij te zijn, zéker als je weet dat het kind z’n uiterste best doet. Kijk naar alle goede cijfers en níet naar die ene 5.

 

Iedereen blijft over in de klas en eet en drinkt lunch. Opvallend is weer dat daarna vrijwel iedereen aan de schaak gaat. Het is echt populair.

 

Om tien over half één lopen we naar de ‘wasknijper’ aan de Hengelolaan, waar de bus zal arriveren om ons naar de Gevangenpoort te brengen. De moeders van Yasmine en Naomi en de vader van Yavuz (hij zegt steeds: “De Gevangenenpoort.”) gaan mee als extra begeleiding. Leuk.

 

Vijf meiden mogen als eerste op de achterste bank gaan zitten. De jongens straks weer op de terugweg. Er zoemt een vlieg door het achterste gedeelte van de bus en Rumeysa vraagt: “Mag ik ‘m doodklappen?”

 

Tegen half twee komen we aan en we blijven even stilstaan bij het beeld van Johan de Witt op de Plaats.

In de Gevangepoort worden we door twee jufs (Lotte en Esther) ontvangen. Ze vertellen aan de hand van een replica van een oud schilderij over hoe het er zo’n 500 jaar geleden uitzag rond de Gevangenpoort.

Daarna gaat het in twee groepen door de Gevangenpoort en moeten opdrachten worden opgelost, waardoor middels een code kistjes kunnen worden geopend.

In de ijzeren kamer vertelt de juf over de ontsnapping van gevangenen via de enige WC in de cel, waarvan het riool uitkwam in de Hofvijver. Dat lukte een enkeling, maar velen niet, omdat er tralies in het riool waren geplaatst en ze er dus niet meer uit konden.

Yasmine vroeg aan de juf: “Zijn ze weggehaald?”

Gelukkig wél.

 

Na een uur nog even bij elkaar en dan weer terug naar de bus. Onder het poortje van de Gevangepoort staat een muziekstudent een centje bij te verdienen door zijn muziekinstrument prachtig te bespelen.

Dilay tegen mij: “Die kan goed piano spelen, meester.”

Meester: “???? Vióól.”

Dilay, lachend om deze tamelijke vergissing: “Ooo. Ja.”

 

Vier jongens op de achterste rij.

Tegen half vier arriveren we op school. We bedanken de drie meegegane ouders, pakken de spullen uit de klas en gaan het weekend in.

 

 

 

 


23 nov 2017 - Donderdag 23 november 2017
 

Rashied, oud-leerling van vorig jaar, is bijtijds aanwezig. Hij zit op ‘Edith Stein’ en zal zijn school middels een soort spreekbeurt promoten. Eigenlijk zou hij het met een klasgenoot doen, maar die zit nu nog op ‘Edith Stein’ en zal dus pas over een uur hier kunnen zijn. Daarom doet Rashied het alleen. Zijn Prezi ziet er goed uit al is zijn verhaal snel klaar.

 

Ilayda, in de rij als de bel gaat: “Meester, ik ben blij vandaag.”

Kijk, da’s mooi.

 

Ryan, als hij bovenkomt met een andere jas aan dan gisteren: “Kijk meester.” Ik kijk en zie hoe hij soepeltjes zijn ritssluiting opendoet.

 

Sem en Naomi zijn nog steeds ziek. Hoewel? Sem moest vandaag voor een scan naar het ziekenhuis.

 

Acht schoenen staan er inmiddels  Lance kwam vragen: “Meester, ik heb een Crocslaars. Mag dat?”

 

In de krant het bericht over de levenslange gevangenisstraf voor Mladic, de ‘slager van Srebrenica.’ Dat vonnis is gisteren uitgesproken en vormt een mooie aanleiding Vrouwe Justitia ten tonele te voeren.

 

Dan de rekentoets verder afmaken. Gaf problemen met de lengtematen, oppervlakte en omtrek. Dus maar flink begeleid, waarna begrip weer terug kwam.

 

SO Uit de Krant. Fauna en Flora moesten worden geleerd. ‘Flora’ moest worden genoteerd.

Soumaya N. schreef op: fifa.

 

We bespreken de maandsluiting. Het wordt een turndemonstratie door Dilay, Ibtissam, Esma en Rumeysa met muziek en een Sinterklaasliederenmeezingmedley.

De ‘Thaiboksjongens’ haken af.

 

Dan twee ronden schaken. Gaat steeds beter en de partijen duren beduidend langer. Een bewijs dat ze steeds meer nadenken over de zetten en niet maar wat doen.

 

Morgen VO-advies, gymnastiek en Gevangenpoort. Apart dagje.

 

 

 


22 nov 2017 - Woensdag 22 november 2017
 

Alweer 54 jaar geleden dat John F. Kennedy werd vermoord. Ik zat toen in de vierde klas van de lagere school (Steenvoordeschool) en weet het nog heel goed te herinneren. De wereld stond even stil.

 

Gisteren het verslag van Düzgun gelezen en beoordeeld. Het verslag over het bezoek aan Hofstad MAVO/HAVO had als titel: Het bezoekje bij Hoofdstad mavo havo.

 

Naomi en Sem worden ziek gemeld. Soumaya N., daarentegen, is er gelukkig weer.

 

Ryan komt lopend het schoolplein op en da’s even wennen. Boven, bij de klas, ontstaat een ander probleem. Hij wil zijn jas uittrekken, maar de ritssluiting blijft, vlak onder zijn kin, vast zitten. Na enkele pogingen mijnerzijds lukt het de rits weer gaande te krijgen.

 

Vier schoenen, waarvan twee met winterpeen, worden onder de verwarming geplaatst.

 

Eerst tutorlezen en daarna hebben we het over de komende maandsluiting en wat we als groep 8 gaan doen. Een aantal (lenige) meiden wil een turnvoorstelling gaan regelen. Enkele jongens komen met het idee iets met Thaiboksen te gaan doen, maar moeten dit nog met elkaar bespreken en zelf opper ik het idee met de hele klas een aantal klassieke Sinterklaasliederen ten gehore te brengen.

Gaan we de komende dagen aan werken.

 

Dan tijd voor de rekentoets en ik schrik als een aantal niet (meer) weet hoe onder elkaar te vermenigvuldigen. Foei.

 

De ochtend sluit ik af met een voorbereiding op ons bezoek aan de Gevangenpoort, aanstaande vrijdag. Jamie was er al eens geweest en wist de druppelmarteling te verwoorden. Duimschroeven, blok aan het been en guillotine volgden rap, alsmede de gebroeders De Witt.

 

’s Middags snel weg naar de BOVO-bijeenkomst in Rijswijk. Hier spreek ik de nieuwe brugklassers door met hun mentoren. Hoe ze het doen, of het VO-advies correct is en hoe eventuele problemen zouden kunnen worden opgelost. Altijd zinvol.

 

 


20 nov 2017 - Maandag 20 november 2017
 

Soumaya A. is al om acht uur op school om haar opgestuurde WP te printen.

Volkan is even later ook al binnen, maar dat kwam door de gestaag vallende regen. Ze mogen eerder naar binnen.

 

Dilay: “Meester, mijn tante in Duitsland kan Nederlands lezen en ze vroeg hoe, toen ik kwam, of er iets was, want ze had gelezen dat ik niet naar Duitsland wilde, maar dat is omdat ik drie uur in de auto zit.”

Tante moest er wel om lachen en nam het sportief op, begreep ik.

Gelezen op de schoolsite, dus. Zelfs in Duitsland. Mooi.

 

Ryans vader komt vertellen dat hij met zijn zoon naar het ziekenhuis moet voor de finale uitslag. Vanmiddag zal hij er weer zijn.

Zeynel is gelukkig weer beter. Hij vertelt dat het in zijn idee heel lang is geweest dat hij van school was.

 

Soumaya N. wordt ziek gemeld, dus kan ik andere Soumaya gewoon alleen Soumaya noemen.

 

Het verband van Ibtissams ‘vieze’ vinger is eraf. Een lelijke blauwe plek is zichtbaar. Ook haar nagel is superblauw en zal er tezijnertijd wel af gaan vallen. Het is dus niet gebroken, maar dat had ik zelf al geconstateerd.

 

Van Düzgun krijg ik het SegbroekHofstadverslag op papier aangereikt. Eindelijk.

Tóch, zegt hij, heeft hij het opgestuurd. Datzelfde zei Bushra ook. Zij had WPXIII naar mijn schoolmail gestuurd. Niet aangekomen, dus. Ze ging naar haar eigen mail en ik constateerde dat ze ‘nutschoolmorgenstond’ had geschreven in plaats van ‘nutsschoolmorgenstond.’ Tsja, typen benne moeilijk. Of was het lezen?

 

Het meest opmerkelijke bij een rondje weekend was wat Yasmine vertelde. Yasmine: “Op zaterdag zijn we naar België geweest, naar Antwerpen. En gisteren gingen we ook rijden en toen zaten we per ongeluk ook ineens in België.” Afslagje gemist.

 

We behandelen WPXIII, werkwoorden vervoegen. Volkan en Jamie hadden alleen de betekenis opgeschreven. Ach.

Düzgun had helemaal niks. Hij was zaterdag naar de bibliotheek geweest om het te maken. Hij arriveerde er om half vijf en mocht niet meer aan de computer, want om vijf uur is het sluitingstijd. Laatste momentwerk, dus.

Dat er dan andere oplossingen zijn (eerder op school, met de hand schrijven) kwam niet bij hem op.

 

Ilayda heeft een voorstel ten aanzien van dat WP-werk: “Meester, kunnen we voortaan op vrijdag WP krijgen, zodat we het al in het weekend kunnen doen?”

Aan het eind van de les brengen we haar voorstel in stemming en een heel grote meerderheid is vóór, waarmee het voorstel is aangenomen. Grappig.

 

Ze krijgen allemaal een schoenzetbrief op rijm. Uiterlijk vrijdag schoentje meenemen en zetten.

 

We bespreken werk van afgelopen donderdag. WP-woordjes invullen in het spellingschrift. Ook het woordje ‘atoomenergie=kernenergie (energie die vrijkomt door splitsing van atomen).

Meester: “Wat is atoomenergie?”

Dilay: “Atoomenergie is kernenergie tussen haakjes weet ik niet.”

 

’s Middags wilde ik alvast wat voorbereiding doen voor het bezoek aan de Gevangenpoort, aanstaande vrijdag, maar kwam er niet toe, toen Ibtissam een beetje sip vroeg: “Meester, vrijdagmiddag gaan we naar de Gevangenpoort en ’s morgens krijgen we ons advies, maar als je nou een slecht advies krijgt?”

Wederom uitgelegd dat niemand een slecht advies krijgt, maar dat iedereen het advies krijgt dat het beste bij hem of haar past.

Ook vroegen ze wat mijn advies was op de lagere school om uiteindelijk uit te komen bij ‘dat ik nooit iets over mijn moeder vertelde en hoe dat kwam.’ Jaja, het is me het klasje wel.

 

Gymnastiek, dan. Ryan mag weer beperkt meedoen met gymnastiek. De genezing verloopt naar wens en ook aan meester Frank laat hij, vanaf zijn telefoon, de röntgenfoto zien van zijn heup met pen.

 

Yavuz moet om tien over twee klaar staan en zal door zijn moeder worden opgehaald voor een bezoek aan de logopedist.

 

Om drie uur is de dag voorbij. Morgen zijn ze vrij in verband met een studiedag en woensdag zie ik ze weer. Woensdag, omdat ik ’s middags BOVO-overleg heb over de vorige groep 8 en dan liever de gehele dag nuttig besteed.

 

 

 


17 nov 2017 - Vrijdag 17 november 2017
 

Dilay, op het schoolplein: “O meester, mijn weekend is verpest. Ik moet naar Duitsland.” Naar familie, dus. Ze laat er daarna op volgen: “Ik wíl niet Duitsland” en dat klonk als een regel uit het liedje ‘Belgie (is er leven op Pluto?’) van Het Goede Doel, heel lang geleden.

(Vervolgregel in het lied: Kan niet naar Duitsland. Daar zijn ze zo streng).

 

Zeynel wordt door zijn vader ziek gemeld.

 

De Sinterklaaslootjes stromen binnen. Helaas nog niet allemaal. Yasmine is de hare vergeten (neemt vanmiddag mee), Zeynel ziek, Sem nog niet volledig ingevuld en Ryan helemaal niks. De laatste twee vragen of ze een nieuw lootje kunnen krijgen. Ik laat ze even zwemmen om duidelijk te maken dat er ergens verantwoordelijkheid voor je spullen moet zijn. Ze schrikken enigszins, maar da’s al snel over als Ryan bijdehand reageert met: “O, scheelt me weer vijf euro.”

Ik spreek meneer op deze vervelende uitlating aan.

Even later krijgen ze een nieuw en gaan aan de slag.

 

Tutorlezen staat eerst op het programma. Daarna deel ik de Scholenwijzer (brochure met alle VO-scholen in Den Haag e.o.) uit en neem ‘m globaal met ze door.

 

Van Düzgun heb ik nog steeds geen verslag. Maandag wil ik een uitgeprint exemplaar ontvangen van hem. Steeds zegt hij dat hij het wél heeft opgestuurd.

 

SO Uit de Krant en Engels.

“Iemand op een zijspoor zetten” moest worden genoteerd.

Yasmine fabriceerde: Iemand op een zijspoor leggen.

Yavuz schreef op: Iemand op de kantlijn zetten.

 

Gymnastiek, maar niet voor Ibtissam en Ryan.

 

Na gymnastiek maakt meester Frank bekend welke twee sollicitatiebrieven het best waren. Die van Bushra was qua lay-out helemaal in orde. Die van Soumaya N. zag er vooral gezellig uit.

 

Tussen de middag schaken de vaste overblijvers steevast. Het werkt aanstekelijk, want de overblijfouder neemt nu ook plaats achter een schaakbord en Jamie brengt haar de beginselen bij. Leuk.

 

Om één uur dictee, hetwelk ik meteen nakijk en constateer dat het goed is gemaakt.

Sem, heel enthousiast na afloop van het dictee: “Meester, dit is de eerste keer dat ik heb geleerd en alles heb ingevuld.”

Ik kijk hem bevreemd aan, want voor het eerst geleerd ……….

“Nee, dat bedoel ik niet, meester,” reageerde hij lachend.

Sem behaalde een 10 en GOED.

Lance heeft de laatste tijd een vast ritueel. Wanneer hij naar het toilet moet, vraagt hij steeds: “Meester, mag ik naar het watercloset?”

 

Alle lootjes zijn nu in de doos. Steeds nodig ik een leerling uit een lootje te komen trekken en het daarna diep weg te stoppen. Het leukst is natuurlijk, als iedereen het geheim kan houden.

 

Twee ronden schaken en dat ging prima. Omdat Zeynel er niet is, was eerst Lance vrij van spelen. Ik speelde een potje tegen hem en won glansrijk.

In de volgende ronde was Volkan vrij en ook tegen hem schaakte ik tussen neus en lippen door. Door een stomme zet mijnerzijds verloor ik uiteindelijk van Volkan. Volkan blij. En terécht.

 

Dan zit deze week er ook alweer op. How time flies.

 

 


16 nov 2017 - Donderdag 16 november 2017
 

Ibtissam, netjes in de rij staand, steekt haar middelvinger omhoog. Althans, zo lijkt het. Verband siert haar rechtermiddelvinger en later kom ik achter de oorzaak. Gistermiddag na schooltijd deed Ilayda de zware klapdeur naar buiten niet ópen voor de achter haar lopende Ibtissam, maar met opzet dícht.

 

Jamie zal vandaag niet op school verschijnen in verband met artsenbezoek.

Soumaya N. is er ook niet, maar zij gaat wél verschijnen als de beugelboer met haar klaar is.

Naomi is te laat en heeft als reden dat het gisteren wat later is geworden in verband met de 30ste verjaardag van haar moeder. Plausibel.

 

Sem is naar de kapper geweest en heeft een perfect rechte scheiding laten zetten.

 

Ze vragen waarom ze vanmiddag worden verdeeld (staat op het bord). Ik leg uit dat ik met de moeder van mijn vrouw naar het ziekenhuis moet voor een oogprik. Aangezien wij (mijn vrouw en ik) mantelzorgers zijn, moeten wij haar begeleiden. Zorgverlof, dus.

 

We beginnen met het Engelse huiswerk. Ibtissam heeft het niet gemaakt en voert als excuus haar geblesseerde middelvinger aan. Beetje onzin, vind ik. Er was trouwens nóg een persoon die het niet had gemaakt, maar daarvoor geen reden had. Het stond wél in haar agenda. ????

 

Gisteren, onder meester Frank, is alles goed gegaan. Meester Frank heeft ze een uurtje lang archeoloog laten zijn door een leskist te gebruiken met allerlei in de grond gevonden voorwerpen. Vonden ze leuk.

 

Toevalligerwijs kwam het woord ‘archeoloog’  ook voor in een krantenbericht en ik laat het noteren. Zegt Sem lollig: “Meester, heeft meester Frank u dan ook gevonden?”

 

Na de pauze doen we rekenen en wel herhaling gelijknamig maken. Daarna laat ik ze de spullen op tafel leggen welke ze vanmiddag in hun verdeelklas nodig hebben.

In het laatste kwartiertje doen we sommetjes twee tegen twee. Wie het eerst antwoordt, mag op z’n stoel blijven staan. Volkan wint steeds. Goede rekenaar.

 

Om twaalf uur is het tijd en wens ik ze ‘tot morgen.’

Düzgun zegt: “Veel plezier, meester.”

 


14 nov 2017 - Dinsdag 14 november 2017
 

Düzgun meldt zich om even over achten. Wederom niet op tijd. Ik zie het door de vingers, maar maak hem duidelijk dat hij voortaan echt ruim op tijd moet zijn. De sanctie: de gehele week om acht uur melden.

 

Vrijwel alle verslagen over het bezoek aan Segbroek/Hofstad heb ik nu binnen en inmiddels beoordeeld middels een mailtje terug. Rumeysa had vier keer (!!) haar verslag ingediend; Esma hield het bij ‘slechts’ twee keer.

Alleen van Düzgun nog steeds geen verslag. En ook van Yasmine nog niet.

 

Eén Sinterklaaslootje (van Esma) komt er binnen. Ik deponeer ‘m in het mandje bij de mijne.

Zeynel: “Meester, ik heb een folder van Intertoys, maar daar staat niks in van vijf euro.”

Meester: “Dan moet je bij de Action gaan kijken en daar wat cadeautjes opschrijven.”

Dat lijkt Zeynel veel te veel werk, waarop ik zeg: “Of je fotografeert wat je wilt hebben, zodat je het thuis op je lootje kunt schrijven.”

 

Dan stuur ik alle jongens naar een apart plekje buiten de klas om daar in het bibliotheekboek te gaan lezen. Ook enkele meiden, die er niks mee hebben te maken. Een achttal meiden blijft zitten, want allemaal op de één of andere manier betrokken bij een ruzie, welke sinds afgelopen donderdag tot en met nu voortettert.

Na een uitegbreid ‘verhoor’ blijkt dat na het bezoek aan Hofstad MAVO/HAVO een viertal (de helft mét de helft zónder toestemming van thuis) de Jumbo aan de Leyweg wilde bezoeken. Twee meiden wilden niet naar binnen, hetgeen de andere twee meiden ertoe aanzette dat niet prettig te vinden en de over-en-weer-verwijten begonnen. De sociale media werden niet geschuwd.

Uiteindelijk begrepen ze allemaal dat het zo niet verder kon en kreeg ik het idee dat de neuzen weer dezelfde richting op staan.

Waren ze gewoon naar school of huis gegaan, was er niets aan de hand geweest. In deze snap ik ouders ook niet, hoor. Maar goed.

 

Als ik de klassendeur open om de jongens terug te roepen, zie ik Volkan snel teruglopen naar zijn leesplekje. Rare manier om te lezen.

 

WPXII woordbetekenis wordt besproken en daarna rekenen (breuken gelijknamig maken).

 

’s Middags neem ik de laatste CITO-toets (DMT) af bij Aisha en zijn die toetsen nu definitief voorbij. Hoewel? De echte Eindtoets-CITO volgt natuurlijk nog in april.

 

Dan Engels met gevarieerde opdrachten en daaraanvolgend nog wat huiswerk voor donderdag.

 

De middag besluiten we met schaken. Tien winnaars uit de eerste sessies zitten nu in een aparte poule en ook de tien minst presterenden zitten bij elkaar. Vandaag de eerste ronde in die nieuwe reeks.

 

Op de valreep nog enkele hulppietsollicitaties van Yasmine (op rijm), Dilay, Volkan, Bushra en

Soumaya N. In totaal nu dus 8 reacties.

 

Om drie uur is het alweer gedaan en wens ik ze ‘tot donderdag.’

 

 

 


13 nov 2017 - Maandag 13 november 2017
 

Düzgun is duidelijk te laat en omdat het al de vierde keer is, zal hij zich morgen om acht uur (of eerder) moeten melden.

Aisha is nog steeds ziek.

 

Bij binnenkomst moet iedereen zijn of haar jas aanhouden, want we gaan naar de bibliotheek. Het betreft alleen boeken rúilen. Ze hebben beperkte keuze, want er mogen slechts boeken worden gekozen van Jacques Vriens, Jan Terlouw of Evert Hartman. Vanaf nu gaan we voor échte boeken en niet meer voor een Waanzinnige Boomhut, Loser of Geronimo Stilton.

 

Terug op school gaan we even voor het leukste in het weekend. Niet veel bijzonders.

WPXII deel ik uit alsmede de blanco Sinterklaaslootjes. De komende dagen moeten ze deze gaan invullen en uiterlijk vrijdag weer mee terug nemen. Op vrijdag gaan we lootjes trekken.

“Doet u ook mee?” vragen ze.

Ja, natuurlijk.

 

Dan pauze met jeugdjournaal en naar buiten.

 

Na de pauze doe ik DMT, de laatste CITO-afname. Ondertussen maken ze een flink begin met hun nieuwe bibliotheekboek.

 

Ook kijk ik dictee na. ‘Thermostaat” (=warmteregelaar) moest worden verklaard.

Yavuz noteerde: Opwarmer

Sem schreef op: Soort fluitketel

De eerst kan ik nog wel thuisbrengen, maar bij de tweede ontgaat me alles.

 

’s Middags moest ik nog een zestal DMT dóórtoetsen, omdat er te weinig woordjes waren gelezen.

 

Daarvòòr heeft Naomi haar ‘handletterenset’ laten zien. Ze volgt een cursus/workshop en demonstreert hoe je met een ‘brushpen’ mooie dik/dunletters maakt. Het lijkt op kalligraferen.

 

Ook krijg ik de eerste sollicitatiebrieven voor hulppiet binnen. Van Ilayda, Sem en Rumeysa. Morgen laatste mogelijkheid, want dan sluit de termijn.

 

Düzgun en Ibtissam hebben hun verslag ‘Segbroek/Hofstad’ wél naar mij opgestuurd, maar ik heb niks ontvangen. Ze moeten hun eigen Outlook oproepen, zodat ik kan controleren. Wat blijkt? Ibtissam heeft haar verslag gestuurd naar dvburen@nutsschool.nl (‘morgenstond’ vergeten, dus) en Düzgun stuurde ‘m op naar dvburen@nutsschoolmorgenstond.com (in plaats van ‘.nl’). Terwijl het toch ongelooflijk duidelijk op het bord stond. Ach, lezen benne moeilijk.

 

Ook krijg ik de eerste sollicitatiebrieven voor hulppiet binnen. Morgen laatste mogelijkheid, want dan sluit de termijn.

 

Dan nog een stukje krant en ze vroegen, naar aanleiding van een stukje over hardrijders en bonnenregen, of ik een rijbewijs had. Nee, dus. Waarom dan niet, was de volgende vraag en ik legde uit. Vonden ze even verrassend als bijzonder.

 

Gymnastiek sluit deze dag af met de kinderen. Na schooltijd heb ik bespreking met juf Veerle óver de kinderen.

 


12 nov 2017 - Vrijdag 10 november 2017
 

Jamie is de eerste leerling die zijn verslag(en) over ‘Segbroek’ en ‘Hofstdad’ via de mail inlevert.

 

Aisha wordt, en dat was te verwachten na gisteren, ziek gemeld.

 

We beginnen met tutorlezen en daarna zet ik mijn groep aan een werkwoordspellingoefening, zodat ik groep 7 kan gaan verdelen. Immers, juf Veerle is ziek gemeld.

Voordat ik ze verdeel, zingen we eerst voor Rabia, die vandaag haar verjaardag viert (ze was officieel afgelopen zondag jarig). Ze deelt meteen haar cakejes uit in de klas en gaat (eigenlijk ook meteen) de klassen rond.

 

Tegen half elf gymnastiek. Niet voor Yasmine, die haar gymspullen is vergeten. Het is de eerste keer, dus ‘gymspullen meenemen’  schrijven in haar agenda. Oeps, die is ze óók vergeten. Dan maar een begin maken met de tafels van 1 tot en met 25.

 

Ryan schaakt tijdens gymnastiek tegen een zevendegroeper. Het is Sheniel, die beweerde te kunnen schaken. Op een gegeven moment hoor ik Ryan tegen hem zeggen: “Als die maar een L-etje maakt.” Het gaat duidelijk over het paard in het schaakspel, waaruit ik concludeer dat Sheniel nog geen grootmeester is. Hij verliest ook ruim van Ryan.

 

De ochtend verloopt verder rommelig en de middag niet veel anders.

In de middag verschijnt oud-leerling Meryem en houdt ook een bespreking over haar ‘Oorlogswinterdoos’ voor de klas. Veel werk, maar erg goed gelukt.

 

Dan schaken, maar nog niet in competitieverband. Een restpartij (tussen Aisha en Jamie) moet nog worden geschaakt en die is van essentieel belang voor die twee. Bij winst van of de één of de ander volgt plaatsing in de finalegroep voor die één of de ander.

 

De middag sluit ik af met een aantal hoofdstukken uit Terug naar het Noorden.

 

In het weekend ontvang ik een flink aantal S/H-verslagen via de mail. Meestal zit er een kort aankondiging bij. Die van Jiyan ging als volgt: Hallo meester ik ben Jiyan.

 

 


09 nov 2017 - Donderdag 9 november 2017
 

Veel fietsers naar HofstadMAVO/HAVO. Sommigen komen nog even hun schooltas op school zetten, wat soms met buitengewoon lang gebel aan de deur gepaard gaat, hè Jiyan?

Veel kinderen verzamelen zich op ons schoolplein om gezamenlijk naar Hofstad te gaan fietsen. Mooi. Een klein aantal gaat met de bus (Düzgun, Sem, Yavuz en Lance) en een enkeling wordt met de auto gebracht (Ryan en Aisha).

 

Meestal ben ik als eerst bij de VO-school, maar als ik kom aanfietsen, zie ik Yavuz al zitten. Meteen feliciteer ik hem met zijn 12de verjaardag en babbel wat met hem op een bankje.

Al snel komen de fietsers en parkeren hun apparaat in de bewaakte fietsenkelder.

Het wachten is nog even op Aisha, die uiteindelijk als laatste arriveert. Getwintigen gaan we naar binnen en worden hartelijk ontvangen door mevrouw Dispa, de brugklascoördinator en ook een goede bekende van mij.

 

In de aula nemen we plaats en wachten op de andere (4) scholen. Ik wijs ze erop dat ze nu kunnen vergelijken met het Segbroekcollege, waarop Ibtissam reageert met: “Het lééft hier,” Esma zegt: “Véél gezelliger” en Soumaya A. zegt: “Er is hier meer kleur.”

 

Eerst een introductiefilmpje over de school. Superduidelijk.

Daarna gaat de gehele groep mee naar een lokaal, wordt het één en ander (o.a. de zg. plenda) verteld door een docent, en moeten ze in groepjes van vijf een zogenaamd ‘moodboard’ invullen. Vervolgens worden ze opgehaald voor de workshop waarvoor ze hebben ingeschreven.

 

De leerkrachten krijgen koffie en een stuk gevulde speculaas in de docentenkamer. Daarna gaan we de workshops langs om te kijken hoe het eraan toe gaat. Bij drummen vraag ik aan Lance: “Heb je al gedrumd?”

Lance: “Ja, maar ik kan het niet.”

 

Bij Visagie/Nail Art zie ik dat Aisha wel erg bleekjes is en zich ook niet lekker voelt. We besluiten dat we naar huis gaan bellen om haar vader te vragen haar weer te komen ophalen. Dan voelt Aisha zich compleet eng misselijk worden en vraagt of er een WC is. Dat is nog een eindje weg, dus dan maar in de wasbak. Uiteindelijk luchtte dat iets op en Aisha wilde nog een uurtje proberen.

Uiteindelijk lukte dat niet, waarna we paps alsnog gingen bellen. Even later werd ze opgehaald. Vervelend.

 

Om half twaalf was er in de aula nog een quiz met gekleurde blaadjes, waarna we weer naar huis/school terugkeerden.

 

In de gang vraagt juf Veerle hoe het was en ik vertel. Soumaya A. staat er ook bij en zei: “De docenten waren ook jonger,” waarmee ze een vergelijking met de oudere Segbroekdocenten naar voren bracht alszijnde dat dat prettiger is. Toen besefte ze dat ik ook niet meer zo jong ben, maar ……. het gold absoluut niet voor mij.

 

De middag beginnen we met zingen voor Yavuz. Hij heeft nog niets gekregen, maar wél verwacht hij kleding en een fiets, morgen.

Zijn tractaties zijn niet mis. Voor de leerlingen zijn er een soort cupcakes met smiley’s erop. Voor de leerkrachten heerlijke vruchtengebakjes.

Met Zeynel en Jiyan gaat hij de klassen rond.

 

Een enquête over het bezoek aan HofstadMAVO/HAVO moet worden ingevuld.

Op Zeynels formulier zag ik staan: Mijn workschop was kort.

Als het leukste noteerde Soumaya N.: Toen ik in de horeca ging ‘werken.’

Soumaya A. noteerde: Ik vond het gebouw heel mooi en ik voelde me thuis toen ik binnenkwam.

Minder leuk vond Volkan: De meester van sport zat de hele tijd op een kast en hielp bijna niemand.

 

Op een blaadje moeten ze punten noteren die ze in hun verslag over Segbroek en Hofstad gaan verwerken. Naar aanleiding daarvan vroegen ze of ze mij ‘meneer’ mochten gaan noemen, zoals op het VO.

Ilayda vroeg toen: “Meester, waarom mogen wij u niet meester Dick noemen, want alle andere jufs en meesters …….” Ik legde uit dat er een bepaald respect moet zijn, zéker voor mensen die veel ouder zijn dan zij. Ook dat ‘meester Dick’ niet klinkt en daarmee waren ze het roerend eens. Vervolgens zei Soumaya A.: “U ziet er nog zo jong uit.” Ook daaruit vloeide weer een gesprekje. Leuk, als ze daar zo mee bezig zijn.

 

Yavuz heeft een gebakje over dat ik krijg. Hij heeft het op mijn bureau gezet met een briefje erbij: Extra cake voor u! Groetjes, Yavuz.

Aardig.

 

Nog een klein stukje voorlezen uit Terug naar het Noorden en dan naar huis. Níet voor de deelnemers aan de cursus Circus.

 

Na schooltijd bezoek van vier oud-leerlingen van drie jaar geleden. Rachel, Grace, Azaima en Yrsa komen even buurten bij hun ‘oude meneer.’

 

 


08 nov 2017 - Dinsdag 7 november 2017
 

Soumaya A. is al om 7.55 uur op school om haar opgestuurde WP uit te printen. Even later volgt nog een aantal leerlingen.

 

Sem is er gelukkig weer en kan meteen aan de slag met CITO’s.

 

Ik heb het nog even over gisteravond en kom erachter dat een aantal nog met hun ouders heeft gesproken.

 

De rest ook, want het tweede gedeelte van BL staat op het programma. Hierna alleen nog de DMT. In één minuut zoveel mogelijk woordjes lezen. Maar die doen we vrijdag.

Op het einde van BL deel ik de lolly’s uit, die al bijna een week op mijn bureau staan. Ze zijn nog van de verjaardag van meester Frank.

De kleine pauze duurt wat langer voor ze, omdat mijn vader belt met het verslag over zijn staaroperatie, die niet geheel slaagde.

 

WPXI-huiswerk wordt besproken. Iedereen heeft het weer keurig in Word mee naar school genomen. Voor vrijdag weer leren.

Ook in Word moet een verslag worden gemaakt over de bezoekjes aan ‘Segbroek’ en ‘Hofstad’ en naar mijn schoolmailadres worden opgestuurd: (dvburen@nutsschoolmorgenstond.nl)

 

Voor de liefhebbers (en dat zijn er best veel) kan een sollicitatiebrief worden ingeleverd voor wie graag in aanmerking wil komen voor twee functies van hulppiet op maandag 4 december. Zij mogen meester Frank dan de gehele dag helpen bij Pietengym. Dinsdag a.s. sluit de sollictatieperiode.

 

Om half twaalf lunchen we in de klas en tegen twaalven stappen we naar de ‘wasknijper’ omdat de bus ons daar zal oppikken om naar het Segbroekcollege te brengen. De chauffeur is niet de vrolijkste.

In de bus nog een andere groep 8 én een bekende. De juf van deze groep 8, Sandra, heeft ooit bij mij stage gelopen. Leuk, om haar weer te zien en dat was andersom ook het geval.

 

De bus zet koers naar de Goudsbloemlaan en als we daar aankomen, worden we netjes ontvangen en neergezet in de aula. Daar tref ik nog een oud-leerling, die nu ook een groep 8 bestiert. Ahu heet ze en de begroeting is hartelijk. Leuk, hoor.

 

Jamie bij het uitstappen uit de bus, verbaasd: “Meester, zat er nóg een school in de bus? Zag ik niet eens.”

 

Yavuz in de aula over huidige rondlopende Segbroekers : “Meester, sommigen zien er jonger uit dan wij.”

 

De eerste les Engels en wordt gegeven door mevrouw Tees. Semi en Arda, leerlingen van vorig jaar, begeleiden onze groep. Ze zijn nog precies hetzelfde als afgelopen jaar. Constant praten/geinen en geregeld moeten ze door de lesgevende docent tot de orde worden geroepen. Zelfs ik doe dat ook twee keer.

 

Na dit eerste lesuur volgt een kleine pauze in de aula met iets lekkers.

Daarna naar het tekenlokaal waar Semi de maker van een getoond schilderij herkent als Rembrandt van Gogh.

De kinderen moeten er uiteindelijk een portret tekenen zonder het potlood van het papier te halen.

 

De derde en laatste les is biologie. In een witte jas (Jamie heeft ‘m binnenstebuiten aan) worden enkele zetmeelproefjes gedaan. Deze les vonden de kinderen het leukst.

 

Dan weer terug naar school met de bus. Gelukkig worden wij als eerste afgeleverd, want de andere school is ‘tamelijk’  druk.

 

In de klas wijs ik ze op het te maken verslag, de fietscontroledag van morgen én dat ik ze donderdag om uiterlijk 8.45 uur op het schoolplein van Hofstad MAVO/HAVO tref.

 


08 nov 2017 - Maandag 6 november 2017
 

Aisha (nu wél) en Yasmine melden zich prima op tijd.

Sem wordt ziek gemeld.

 

Vòòr schooltijd heb ik het dictee van afgelopen vrijdag nagekeken.

Een onderdeel was: Adoptieouder = niet je eigen kind opvoeden.

Ilayda noteerde: Adoptieouder = je eigen kind niet opvoeden.

 

Bushra had bij de betekenis van ‘videomontage’  een heel mooie omschrijving genoteerd, namelijk ‘een video herstructureren.’

 

Een kort rondje weekend, waarbij meester Guido even aanschuift.

Lance is naar Eindhoven geweest en heeft daar een hondje gekocht. De pup heet Lokie.

Ibtissam heeft in een winkel een potje chili kapot laten vallen en was verbolgen over het feit dat ze het van de filiaalhouder moesten betalen. Een discussie volgt.

Tussendoor kwam het zusje van Aisha de klas binnen en vroeg aan mij: “Meester, mag ik Aisha even lenen?”

Weer veel bezoekjes, spellen met DS, horrorfilms kijken (Düzgun) en een trouwerij.

 

Dan snel met CITO verder. Werkwoordspelling staat op het programma en werd uiteindelijk redelijk gemaakt.

Daarna het eerste gedeelte van Begrijpend Lezen. Daarvan doen we het eerste gedeelte, want ik wil de kinderen ook nog de VO-voorlichting middels een powerpoint laten zien. Altijd leuk.

 

’s Middags maken we BL af en gaan ze naar gymnastiek. Allen, behalve Ryan, doen mee.

 

’s Avonds is er voor de ouders de Algemene Voorlichtingsavond over het Voortgezet Onderwijs. Grote opkomst. Slechts één leerling wordt niet vertegenwoordigd door een ouder. Zónder melding van verhindering.


05 nov 2017 - Vrijdag 3 november 2017
 

Aisha meldt zich om 8.20 uur en zal maandag in de herhaling moeten. Aisha, enigszins hijgend: “Ja meester, ik werd om vijf over acht wakker.”

Meester: “Nou, dan ben je er nog snél.”

 

Yasmine is te laat. Het is haar eerste keer, dus nog niet zo streng.

Sem is er gelukkig weer. De weggebrande wratten zijn wat minder pijnlijk.

 

Naomi meldt dat ze haar gymspullen vergeten is mee te nemen.

Meester: “Hoeveelste keer?”

Naomi: “Eerste keer.”

Meester: “O, jammer.”

 

Meester: “Hoe was je verjaardag, Volkan? En wat heb je gekregen?”

Volkan: “Ik krijg m’n cadeautje als ik mijn advies krijg.”

Meester: “???????”

Ik spreek daarna mijn verbazing uit en als ik dat doe, blijkt er nóg een aantal te zijn dat ‘iets’ gaat krijgen als het VO-advies daar is. Maar alleen bij een ‘hoog’ advies, begrijp ik. Hoe bedoel je druk leggen? Soms begrijp ik ouders niet.

Meester: “En als je dan VMBO-laag krijgt?”

Tsja, toen bleef het stil.

 

Dilay: “Meester, dit mag u hebben, want wij mogen dit niet.”

Ik krijg een doosje marsepeinen chocolaatjes aangereikt en vraag: “Waarom kopen jullie het dan?”

Dilay: “Mijn vader heeft het zomaar gekocht.”

 

Na tutorlezen beginnen we snel aan CITO-Werkwoordspelling, hetwelk best wel goed wordt gemaakt. Vrijwel zit iedereen in het (moeillijker) Vervolg II-segment, maandag.

Tijdens die CITO staat Volkan ineens bij me met besmeurde inkthanden en een hevig lekkende vulpen. Snel naar de wasbak en afspoelen. Terwijl Volkan verder gaat met potlood/ballpoint repareer ik het ding volledig. Gratis.

 

Gymnastiek. Uiteraard nog niet voor Ryan. Naomi moet ‘gymspullen meenemen’ in haar agenda gaan noteren, evenals Dilay. Voor Düzgun is het allemaal wat heftiger. Voor de derde keer gymspullen vergeten betekent de tafels van 1 tot en met 50 maken met een handtekening van de ouders eronder. Maandag inleveren. Düzgun baalt.

 

’s Middags is er de maandsluiting door de groepen 3, 4 en 5. Zag er leuk en verzorgd uit. Volgende keer zijn wij ook aan de beurt. Een aantal lenige meiden vraagt al of zij iets met turnen mogen doen.

 

Daarna de laatste twee ronden schaken. Helaas kunnen we het nog niet geheel afronden, omdat Jamie om twee uur wordt opgehaald om naar de tandarts te gaan en dus niet kan spelen. Hoewel? Opgehaald? Om tien voor half drie staat hij weer ineens in de klas, bepakt en bezakt, en zegt dat zijn vader er nog steeds niet is. Bij juf Lilian moet hij gaan bellen.

 

Dan alweer weekend. Volgende week druk. Bezoekjes aan Segbroek College en Hofstad MAVO/HAVO en op woensdag fietscontroledag.

Maandagavond VO-informatieavond voor de ouders. Overdag zal ik de presentatie ook aan de kinderen laten zien.

 


02 nov 2017 - Donderdag 2 november 2017
 

Sem is afwezig in verband met een bezoek aan de huisarts. Later blijkt dat hij vandaag helemaal niet meer zal komen, omdat er flink wat wratten op zijn handen zijn weggesneden.

 

Aisha is te laat en moet zich morgen om 8.15 uur melden.

Meester, bij het noteren in zijn absentielijst: “O, is al de derde keer, Aisha.”

Aisha schrikt er van.

 

Düzgun, soms even de weg kwijt: “Meester, gaan we vandáág naar de Gevangenpoort.”

Meneer zit vlakbij het whiteboard, waarop al anderhalve week staat dat we op 24 november naar de Gevangenpoort gaan.

 

Volkan moet naar voren komen en op de keukenkruk gaan staan. Hij is vandaag jarig en dus zingen we voor hem.

Meester: “Wat heb je gekregen?”

Volkan: “Niks.”

Meester: “Wat heb je gevraagd?”

Volkan: “Niks, want ik heb eigenlijk alles al.”

 

Dan het akkefietje van gisteren bij meester Frank. Twee dames, Soumaya N. en Ibtissam, hadden, toen meester Frank twee tellen in groep 7 vertoefde in verband met zijn verjaardag, hun telefoon gepakt en in de klas foto’s/filmpjes gemaakt. Uiteraard had meester Frank er al het één en ander over gezegd, maar van mij zouden ze ook nog wat horen. A-sociaal en achterbaks passeerden de revue, waarbij Bushra wist waarvoor de ‘a’ staat.

De telefoon van Ibtissam was nog steeds in het bezit van meester Frank (om de filmpjes eraf te halen); Soumaya’s moeder was gisteren bij meester Frank langs geweest en had de telefoon teruggekregen. Vandaag had Soumaya ‘m bij zich, maar moest het ding op mijn bureau leggen. “Om drie uur krijg je ‘m terug en dat houden we iedere dag zo,” zei ik streng en duidelijk. Datzelfde gaat ook gelden voor Ibtissam.

 

Dinsdag gaan we naar het Segbroek College en donderdag naar Hofstad MAVO/HAVO. Van beide krijgen ze informatie op schrift mee voor hun ouders.

Ik inventariseer verder over hoe ieder kind daar naartoe zal gaan (immers, op eigen gelegenheid). Ilayda: “Ik ga achterop bij Ibtissam.”

Meester: “Dat gaat niet gebeuren. Veel te gevaarlijk. Thuis overleggen hoe je er wél naartoe gaat.”

 

Ook informatie op schrift over de fietscontroledag op woensdag a.s. Ze moeten dan hun eigen fiets meenemen, welke op die dag professioneel zal worden onderworpen aan een keuring.

 

Voordat we beginnen aan CITO-Woordenschat, deelt Volkan zijn tractatie (zakje met chips, potlood en gummetje) uit. Ze mogen een deel van de chips nuttigen, dan handen afspoelen en vervolgens aan de CITO beginnen.

 

CITO-Rekenen deel 3 is het volgende onderdeel, waarmee ze best lang bezig zijn.

 

Volkan gaat met Jiyan en Zeynel de klassen rond. Ik krijg een extra chocolaatje.

 

Tussen de middag schaken de vaste overblijvers. Ryan schaakt luidruchtig aan het grote schaakbord. Ineens hoor ik hem “bitch’ roepen en roep hem tot de orde door hem een minuutje naar de gang te sturen. Als hij weer terugkomt, vraag ik hem naar de beweegreden.

Ryan, waarschijnlijk lekker nagedacht op de gang: “Meester, ik zei ‘beach’ en dat betekent strand.”

 

Rekenen wordt ‘ s middags voltooid, waarna we een deel van de Woordenschatopgaven doornemen.

 

De middag eindigen we met de 5de ronde schaken en enkele inhaalpartijen.

Soumaya N. haalt haar telefoon bij mij op.

 


01 nov 2017 - Dinsdag 31 oktober 2017
 

Soumaya N. is al om 7.55 uur aanwezig om haar WPX uit te printen. Niet lang daarna volgen er meer, meestal met USB-stick. Yasmine is ook weer aanwezig om haar geschreven huiswerk in te typen in Word.

Op een gegeven moment zie ik zeker de helft van de klas ronddarren.

 

Düzgun zit ook al in de klas en is dus keurig op tijd. Ander probleem voor hem is nu weer dat hij gisteren vergeten is zijn gymspullen mee naar huis te nemen (evenals Dilay). Dat wordt vrijdag dus een andere bezigheid dan gymnastiek (ook voor Dilay).

Het lijkt een erfelijke kwestie.

 

Tijdens de eerste les/instructie zie ik Soumaya kauwgom kauwen. Streng kijk ik haar aan en ze begrijpt dat ze het spul in de prullenbak moet gooien. Da’s al de derde keer dat ik haar betrap, de afgelopen tijd. Ik beloof haar bij de volgende overtreding een fikse hoeveelheid strafwerk.

 

Voordat we met CITO beginnen, inventariseer ik hoe de leerlingen volgende week donderdag naar Hofstad MAVO/HAVO zullen gaan. Velen gaan, zoals de bedoeling is, met de fiets. Enkelen moeten het thuis nog even overleggen.

Ook handel ik het akkefietje van gisteren af. Tijdens gymnastiek was er tussen Yavuz en Aisha een probleempje ontstaan, waarvan Ibtissam ook getuige was. Negeren, elkaar uit de weg gaan, niet reageren en eventueel naar de meester stappen zijn mijn tips.

 

Een bal is in de brandgang van de buurman terecht gekomen en Rumeysa komt bij me met: “Meester, mag ik zo’n vuilnispakkerdingetje pakken om de bal te pakken?”

Grijper, bedoelt ze.

De bal krijgen ze daarmee níet te pakken.

 

CITO Spelling Vervolg I of II staat op het programma. Daarna deel 2 van Rekenen.

 

’s Middags nog CITO-Woordenschat deel I.

Daarna bespreken we het rekenhuiswerk en krijgen ze opdracht attributen van thuis mee te nemen, waarvan je een breuk kunt maken.

Tijdens dat gebeuren heb ik Rumeysa en Ibtissam al een keer gewaarschuwd niet constant te zitten praten. Dan zíe én hoor ik Ibtissam wéér praten met Rumeysa en word boos. Beweert mevrouw dat ze níet zat te praten en bleef dat volhouden. Op de gang, na een cooling down, zei ze: “Meeester, ik zat niet te praten. Ik zei alleen maar …..”

Dus tóch!!!!

 

Er is nog tijd voor een vierde ronde schaken.

Soumaya A. speelt tegen Zeynel. Blijkbaar heeft Zeynel een zet gedaan, maar heeft Soumaya niet gezien welke. Ze vraagt hem: “Wat hebbie gelegd?”

 

Na schooltijd nog twee ambitiegesprekken. Dan snel naar huis. Oppassen op mijn kleinkinderen, omdat de ouders een oudergesprek op school hebben over Livio.

 

 

 

 

 

 

 

 


30 okt 2017 - Maandag 30 oktober 2017
 

Om acht uur staat Sem, enigszins hijgend, in het klaslokaal en meldt zich. Keurig op tijd, dus.

Dat geldt ook voor Rumeysa, die zich om kwart over acht moest melden.

Van Düzgun geen spoor. Hij zal zich morgen (wederom) om kwart over acht moeten melden.

 

Alle VO-voorlichtingsavondstrookjes krijg ik binnen. Vrijwel iedereen komt, dus dat wordt een volle bak, volgende week maandag.

 

We beginnen meteen met CITO-Spelling. Wisten ze niet van tevoren. Konden ze zich ook niet zenuwachtig maken. Eerst 30 woordjes die juist moeten worden geschreven. Van die 30 moeten er 19 of meer goed zijn om Vervolg II morgen te maken. Minder dan 19? Dan Vervolg I.

 

Daarna even een rondje weekend. Soumaya N. hoeft niet te vertellen dat wij, de meester en zij, elkaar afgelopen zaterdag in tram 9 tegenkwamen. Ik ging naar een high teaverjaardag en Soumaya zou haar moeder in de stad ontmoeten en gaan shoppen. ’s Zondags heeft ze ook nog halverwege Amsterdam boven de snelweg (La Place) gegeten.

Jamie heeft 8 kilometer gewandeld met zijn oma en vader als voorbereiding op een wandeltocht van 30 kilometer.

Meester: “Waar wandelen jullie dan?”

Jamie: “O, ergens in the middle of nowhere.”

 

Ryan heeft twee heel moeilijke computerspellen gekregen, welke hij het gehele weekend (!!!!) heeft gespeeld.

 

Naomi is naar een Halloweenfeest geweest, maar schrok er niet van.

 

Zeynel heeft een nieuwe jas gescoord, haalt ‘m van de kapstok en showt ‘m. De koordjes aan de binnenzijde van de jas worden, na uitleg van mij, bekend.

 

Ilayda is gaan eten bij Köfta Hoor. Dat schijnt best een chique zaak te zijn, maar ze had er slechts een broodje gegeten.

 

Yasmine is met mams naar Beverwijk geweest en heeft daar het één en ander gekocht. Een broek showt ze.

 

Düzgun heeft een geheel nieuw soort trainingspak van zijn moeder gekregen. Daaronder een mooi T-shirt en aan zijn voeten gympen van Borg. Na uitleg weet hij nu wie Björn Borg was/is.

 

Lance is naar de bioscoop geweest en heeft Thor: Ragnarok gezien. Een lange film, naar wij begrepen van hem.

 

Na de pauze voltooi ik eerst de workshopindeling voor het bezoek aan Hofstad MAVO/HAVO van volgende week donderdag. Vrijwel iedereens eerste keuze kon worden gehonoreerd. De mogelijkheden waren: Sport, Drummen, Muziek, Drama, Horeca, Tekenen, Nail art en Techniek.

Daarna beginnen we met CITO-Rekenen deel 1. Best moeilijk. Ze zwoegen.

 

’s Middags maken we Rekenen af en geef ik ze vervolgens de keuze: huiswerk rekenen bespreken of een derde ronde schaken. Dat werd dus het laatste.

 

Daarna naar gymnastiek en dan zit deze dag er voor de kinderen alweer op. Voor mij volgen na schooltijd nog twee gesprekken met ouders. De eerste afspraak was keurig op tijd en verliep prima. De tweede afspraak kwam niet opdagen. Opgebeld en dan krijg je lachend te horen: “Ooo, helemaal vergeten. Wanneer kan ik?” Voorlopig niet.

 

 


27 okt 2017 - Vrijdag 27 oktober 2017
 

Ryan zit al in de klas en als ik met de rest boven kom, zegt hij, lichtelijk in paniek: “Meester, ik weet niet waar mijn rekenschrift is.”

In zijn rekenschrift staan rekenaantekeningen welke hij voor vandaag moest leren. Ryan heeft het dus niet optimaal kunnen leren.

Meester: “Kijk nog eens goed in je tas en la.”

Ondertussen komt Jamie, die naast hem zit, binnen, pakt zijn tas uit en geeft Ryan zijn rekenschrift. Was dus gisteren door Jamie per ongeluk meegenomen.

 

Sem is voor de vierde keer te laat en moet zich maandag om acht uur melden.

Rumeysa en Düzgun zijn elk voor de derde keer te laat en dienen zich om 8.15 uur te melden, aanstaande maandag.

 

Nog zeven strookjes voor de Algemene Informatieavond over het VO moet ik krijgen. Gisteren hebben die zeven het (wederom) in hun agenda moeten noteren. Resultaat, vandaag? Eén strookje.

Nógmaals noteren dan maar. Meester: “Schrijf in je agenda: strookje meenenemen. Met daarachter zes uitroeptekens en bij me komen met je agenda.”

Braaf staan ze in een rijtje en ik zet een paraaf. Bij Aisha nog niet, want bij haar stond: strookje meenemen??????

 

Na dictee over WPIX en het Jeugdjournaal is het alweer tijd voor gymnastiek. In het halletje moeten ze wachten. Hoor ik Jamie zeggen: “Het is dit weekend XL-weekend.”

Ik kijk hem ietwat bevreemd aan, maar begrijp dan wat hij bedoelt. Dit weekend gaat de wintertijd in, dus de klok een uur achteruit, dus een uur lánger weekend.

 

Ryan gymt natuurlijk niet mee en vraagt aan mee, al zittend achter het grote schaakbord: “Meester, wilt u met mij schaken?” Eigenlijk heb ik nog veel te doen, maar doe het tóch.” Iets te gehaast, want ik raak door ‘stomme’ zetten wat belangrijke stukken kwijt. Ryan is al blij en zegt: “Het zou leuk zijn als ik u versla, meester” en concentreert zich om het in ieder geval te proberen. Hij komt een heel eind, maar net niet. Ik win met een mooie mat.

 

Met dictee had ik een zin waarin “van allerlei pluimage” voorkwam.

Meester: “Wat betekent pluimage?”

Alleen Naomi stak haar vinger op en antwoordde: “Afkomst.”

Ik gaf haar een compliment, want het is helemaal juist. Het is trouwens niet de eerste keer dat ik dat doe, want Naomi weet heel vaak de juiste antwoorden op vragen welke de algemene ontwikkeling betreffen.

 

In datzelfde dictee het woord “pronken.” Ze wisten het niet, waarop ik vroeg welk dier pronkt. Bushra wist het en antwoordde: “Een pauw.” Duidelijk, dus, dat ze nu weten dat het ‘trots zijn op iets’ is.

Echter, Yasmine zat nog even door te denken, stak haar vinger op en zei: “Meester, je hebt toch ook prónkstuk?”

Heel goed. Nu denk ik ook aan ‘pronkjuweel.’

 

Yusuf, oud-leerling van twee jaar geleden, komt op bezoek en vraagt meteen hoe het met Zeynel gaat in de klas. Zeynel is zijn neef. Leuke, maar ook aparte vraag, want met Yusuf liep het niet altijd van een leien dakje.

Ik kan Yusuf geruststellen, want het gaat heel erg goed met Zeynel.

Yusuf had maar één uurtje les (proefwerk wiskunde) op het Van Vredenburchcollege en besloot toen even te komen buurten op z’n oude school. Hij zou de gehele verdere lesdag blijven. Gezellig.

 

’s Middags eerst bibliotheekboeklezen en dictee verbeteren. Daarna schaken. Ik heb drie poules gemaakt en we gaan vandaag twee rondes tegen elkaar schaken voor de punten. Ze vinden het heel erg leuk en snel zitten we in een echt schaaksfeertje.

Iedere ronde duurt maximaal 25 minuten, maar bij de eerste is dat niet nodig. Vrijwel alle partijen zijn binnen die tijd beslecht.

 

In de tweede ronde wordt Lance ongelooflijk snel schaakmat gezet middels een soort herdersmat. Hij kan geen kant meer op. Het was, gelukkig, een oefenpartijtje tegen Ryan.

 

Ook in de tweede ronde schaakt Jamie tegen Volkan en op een gegeven moment wordt er gedurende zeker vijf minuten geen zet gezet. Dan vraagt Jamie aan Volkan: “Ben jíj of ik?”

 

De laatste twintig minuten van deze schoolweek lees ik voor uit Naar het Noorden. Daarna genieten van een XL-weekend.

 

 


26 okt 2017 - Donderdag 26 oktober 2017
 

Soumaya N. komt op het schoolplein direct naar me toe gerend en staat met samengeknepen lippen voor me; haar nieuw verworven bovenbeugel nog verbergend. Ik weet haar een kleine glimlach te ontlokken en een beugel met roze slotjes wordt enigszins zichtbaar.

Soumaya: “Ja, het doet pijn en ik eet alleen maar Danoontje.”

 

Snel naar de klas, tassen wegzetten en weer terug naar het schoolplein. Daar voegen de moeders van Naomi, Dilay en Yasmine zich bij ons en gezamenijk lopen we naar de Hengeloaan waar de bus klaarstaat om ons naar Muzee Scheveningen te brengen. De moeders gaan mee als extra begeleiding.

 

In de bus is ruimte genoeg en als we eenmaal rijden, wijs ik ze onderweg ook op Hofstad MAVO/HAVO en Maris Bohemen. Immers, binnenkort moeten ze op eigen gelegenheid naar die scholen toe.

In de bus vraagt Bushra ineens: “Waar gaan we eigenlijk héén?”

Mijn klomp breekt in zeven stukken. Zóveel voorbereiding gepleegd. Maar gelukkig is er ineens een: “Oooo ja.”

 

In Muzee Scheveningen moeten we even wachten op de docent. Zie ik ineens kauwgom in de mond van Soumaya A. Ze moet het uit haar mond halen en in haar jaszak doen. Is ze helemaal betoeterd.

 

Meester Michiel ontvangt ons en begint met een powerpoint over Kinderarbeid. Hij vertelt er veel over en geeft geregeld complimentjes over de goede aandacht van de kinderen. “Dat maak ik weleens anders mee,’ zegt hij. Da’s een mooie binnenkomer.

 

Hij vertelt ook dat ieder kind een vrijkaartje voor dit museum krijgt en een schelp in een zakje. Hij richt het woord tot mij met ‘meester Dick.’ Ik corrigeer hem meteen naar ‘meester Van Buren.’

 

Die powerpoint duurde, vond ik, iets te lang. Daarna nog een fotospel met juiste onderschriften en dan naar de bomschuit. Hier kregen de kinderen een goed beeld van de kajuit waar de vissers drie weken of langer verbleven. Het kraakte en piepte, zoals dat op zee ook was.

Een bijzonder wetenswaardigheidje was, dat alle vissers NIET konden zwemmen.

 

Als afsluiting kregen we nog een kijkje in een Schevenings straatje uit de 19de eeuw, alsmede enkele interieurs.

 

Met de bus weer terug naar school, waar we om elf uur aankwamen. Ryan zat al in de klas op ons te wachten.

De drie moeders bedank ik voor hun assistentie.

Even eten en dan nog even naar buiten.

 

’s Middags een korte evaluatie. Ze vonden het interessant, maar soms wat lang.

 

Na het bibliotheekboeklezen doen we rekenen en wel procenten en deel; dus:

½ deel = 50%, ¾ deel = 75%, enz.

Om het goed te kunnen leren, maken we daarna een ‘happertje’ waarin ze zelf een aantal van die combinaties moeten noteren.

 

Nog een klein stukje voorlezen en dan naar Circus of huis.

Voor mij begint zometeen de laatste ronde ambitiegesprekken.

 

 

 


25 okt 2017 - Woensdag 25 oktober 2017
 

Van de vader van Yavuz en Yavuz zélf krijg ik een flinke stapel (Indonesische en Scheveningse) boeken. Een flinke uitbreiding van mijn bibliotheek. Lief.

 

Jamie is weer terug, maar had nog wel wat langer willen blijven, op Malta.

 

Soumaya N. is nog steeds ziek.

Zeynel en Sem komen op de valreep de klas binnen stappen.

 

We beginnen met tutorlezen en direct erna de schoolfinale van de voorleeswedstrijd. Groep 7 komt in ons lokaal zitten en allemaal (zo’n 40 kinderen) luisteren we naar Esma (7), Ryan, Venn (7) en Sem. Alle vier doen ze hun uiterste best al valt het niet mee om de zenuwen in bedwang te houden. Juf Veerle en ik (jury) zijn het er vrij snel over eens dat Sem voorleeskampioen moet worden van onze school, hetgeen geschiedde. Sem was er helemaal blij mee en zei dat hij in het begin voor de grap meedeed, maar dat hij het op den duur steeds serieuzer nam.

 

Alle kinderen (behalve Jamie) hebben hun NIO afgegeven en sommigen hebben al strookjes bij zich voor de Algemene Voorlichtingsavond over het VO op maandag 6 november.

 

Ze krijgen hun SO-schrift terug (vooral Zeynel zat er steeds om te zeuren) voor hun cijfer. Het woordje ‘portemonnee’ hadden een heleboel kinderen verkeerd geschreven en moesten het vijf keer eronder (en nu juist gespeld) verbeteren.

 

Ibtissam had het woordje ‘diskjockey’ verkeerd geschreven. Ze verbeterde het drie keer, maar nog steeds verkeerd. Ze noteerde: diskjochie.

 

De vader van Yavuz heeft zich opgegeven voor de les in de Gevangenpoort op vrijdag 24 november. Prompt hebben we het even over Johan de Witt die daar werd vermoord. “Gelyncht, zelfs,” leg ik uit.

Düzgun stelde even later de vraag: “Maar hoe werden ze dan geluncht?”

 

Ook overhoor ik de aantekeningen van “Van kinderarbeid tot leerplicht.” Een zijvraag van mij was: “Wie maakte de laatste leerplichtwet?” (de minister van Onderwijs).

Volkan antwoordde: “Minister Van Houten.”

 

De laatste tien minuten las ik voor en het wordt steeds dramatischer.

 

 

 


25 okt 2017 - Dinsdag 24 oktober 2017
 

Dilay verhaalt enthousiast over WPIX, waarvan ze de woordjes in Word moesten verklaren.

Dilay: “Meester, ik heb thuis een vandaalwoordenboek.”

Van Dale woordenboek, dus.

 

Ryan kan vandaag niet met de lift naar boven, want die is nog steeds defect. Maar handig als hij is, gaat hij zittend achterwaarts tree voor tree naar boven.

 

Soumaya N. is niet aanwezig. Ik weet ervan, want gisteren meldde ze mij dat ze naar de orthodontist moest. Ze krijgt een (boven)beugel.

Echter, even later wordt ze door juf Lilian ziek gemeld.

 

Jamie hopen we morgen weer te zien.

 

De uitslag van de NIO is er en vrijwel meteen begin ik met het uitdelen ervan. Het uitslagformulier ziet er heel ingewikkeld uit. Stap voor stap bespreken we het en uiteindelijk weet eenieder waar hij of zij ‘staat.’

Opvallend is dat voor zeker 80% de uitslagen overeenkomen met het Drempelonderzoek.

 

Soumaya A. staat tussen de middag met haar haren te schudden en zegt erbij: “Me haar wil niet uit m’n elastiek” om erop te laten volgen: “O, andersom.”

 

Tegenwoordig zitten alle overblijvers te schaken, hetgeen ik alleen maar kan toejuichen. Toch hoor ik nog steeds niet-schaaktermen als: “Met die poppetjes kun je niks mee doen” (twee pionnen) en “Die loper kan je opeten.”

Ryan schaakt tegen Lance en zegt tegen hem: “Ik heb heel veel poppetjes van jou.”

 

’s Middags SO Uit de Krant en bespreking van WPIX. Iedereen heeft het keurig in Word uitgewerkt (op Yasmine na, die het is vergeten). De betekenissen van de woordjes leveren soms enorm uitgebreide (woordenboek)antwoorden op, die ze zelf niet begrijpen.

 

Als ik SO Uit de Krant nakijk, zie ik bij Jiyan ‘mijpijl’ staan in plaats van ‘mijlpaal.’

 

Sem had het (niet goed) geleerd en noteerde bij ‘buidel’ (= portemonnee): bij een kangeroe waar het kleine baby in kan.

 

Ibtissam noteerde bij DJ (=diskjockey): disckjoker.

 

Daarna lezen Ryan en Sem nog een keer het stukje uit hun boek voor. Om nog even te oefenen voor morgen, want dan hebben we de schoolfinale van de voorleeswedstrijd. Allebei zijn ze zenuwachtig, hetgeen is te merken aan hun voordracht. Vanmiddag thuis nog even flink oefenen.

 

Het laatste stukje van de middag lees ik voor uit Naar het Noorden.

Daarna, voor mij, de tweede ronde ambitiegesprekken. Jammer, dat er eentje niet kwam opdagen en je dan een tijdje op niks zit te wachten. Een simpel telefoontje van (eventuele) verhindering mag je dan toch wel verwachten.

 

 


23 okt 2017 - Maandag 23 oktober 2017
 

Ilayda maakt in de rij al duidelijk, dat ze het fijn vindt weer naar school te gaan. Ze verveelde zich. Mooi, om te horen.

 

Dilay vertelt dat ze niet met gymnastiek mag meedoen.

Meester: “Waarom niet?”

Dilay: “Ik ben gevallen met skeeleren en ik ben steeds heel verkouden en krijg ik het benauwd.”

Meester, lachend en plagerig: “Tsja, je moet ook niet gaan skeeleren als je dat niet kunt.”

In de klas laat ze de wond op haar arm zien.

 

Ryan komt in zijn rolstoel naar school. De operatie is goed geslaagd. Hij blijft beneden, want juf Maaike komt zometeen en om tien uur moet hij weer voor controle naar het ziekenhuis.

 

Aisha heeft een heel mooie nieuwe jas. Even later vertelt ze dat de bontkraag van nepbont was en dat ze terug zijn gegaan en nu écht bont hebben. Ik was tamelijk verbaasd over dat echte bont, maar Aisha bleef het volhouden, zodat ik er maar  stopte met tegenbeweringen.

 

Jamie is er niet en juf Lilian belt. Zijn ouders zijn moeilijk ‘te pakken’ te krijgen. Geen wonder, want ze zitten op Malta. In mijn agenda had ik ‘Geoorloofd verlof’ in novémber geschreven, terwijl het nu is. Foutje.

 

Ik doe een rondje vakantie en de leukste kwam van Lance.

Meester: “En Lance? Wat heb jij gedaan?”

Lance, heel snel: “Ik ben bij reeshuis geweest.”

Meester: “Weeshuis?”

Lance weer: “Nee, ik ben bij reeshuis geweest.”

Niemand begrijpt hem, totdat Lance het iets anders zegt, namelijk: “Ik ben naar het huis van Ray geweest.”

Ray, oud-leerling, woont naast hem en daar is hij op maadag, woensdag en vrijdag geweest. Ze hebben gegamed.

 

Düzgun is naar de bioscoop geweest. Naar Kapitein Onderbroek.

 

Esma is van maandag tot donderdag in het Zuiderpark geweest.

Meester: “Heb je er ook geslapen?”

Nee, dus.

 

Zeynel en Jiyan zijn wezen zwemmen. Halloweenzwemmen, maar het was helemaal niet eng.

 

Bushra is een aantal dagen naar Cardiff, Wales geweest. Haar vorige woonplek. Op familiebezoek.

 

Yavuz plaag ik. In de vakantie kwam ik zijn moeder bij het ‘ijspaleis’ tegen. Daar werkt zij en een gesprekje maakte duidelijk dat haar kinderen voor het eerst alleen met de bus naar de stad zouden komen.

Steeds probeerde Yavuz het uit leggen, dat het niet voor het eerst was dat ze met de bus gingen.

Meester: “Maar wél voor het eerst met de bus naar de stad, toch?”

Uiteindelijk stopte Yavuz maar met zijn verweer.

 

Ryan is ’s middags weer aanwezig. Nog een hele toer, want de lift is defect. Moest zijn vader flink sjouwen.

 

Soumaya A. heeft een doosje jodiumpillen bij zich. Iedereen in een straal van 100 kilometer van een kerncentrale krijgt die voor als er radioactieve straling bij een ongeluk mocht vrijkomen. Uit voorzorg, dus.

 

Tegen tweeën naar gymnastiek. Ryan uiteraard niet en dus ook Dilay vandaag niet.

 

Na schooltijd de eerste ronde ambitiegesprekken. Die gingen, naar mijn gevoel, wel goed. Morgen en donderdag de volgende rondes.

 

 


15 okt 2017 - Vrijdag 13 (!!) oktober 2017
 

Via de mams van Ryan verneem ik dat de operatie geslaagd is, maar dat Ryan zes weken zijn been niet mag belasten, laat staan erop staan. Vervelend, maar overkomelijk.

Ryan is vandaag dus nog afwezig, evenals Sem. Allebei deelnemers aan de schoolfinale van de voorleeswedstrijd. Met juf Veerle besluit ik ‘m over de herfstvakantie heen te tillen.

Sem dus ook afwezig, hetgeen enigszins vreemd is, als ik de ‘voetbalberichten’ van de afgelopen dagen uit de klas aanhoor.

Düzgun is te laat en zal zich de maandag na de herfstvakantie om 8.15 uur moeten melden. Zijn wekker deed het niet. Ik vraag mij hardop af waar ouders dan zijn.

 

Na het tutorlezen begin ik meteen met dictee WPVIII. Tussendoor loopt juf Veerle even binnen met haar knuffel Gerrit, de slak. Van het één komt het ander en drie momenten later zit de klas te kijken naar een fotoreportage over Gerrit, de slak die een dagje uit logeren is geweest bij meester Frank. Een heel grappige serie.

 

Dan krijgt iedereen een blad met vijf wolkjes. We nemen de wolkjes met vragen even door. Het is als voorbereiding op de ambitiegesprekken na de herfstvakantie. In één van de wolkjes staat: Wat is je grootste wens?

Esma, al direct: “Niet dood gaan.”

Aisha, even later: “Als ú in de klas bent.”

Allebei aparte en lieve wensen, maar niet geheel de bedoeling met betrekking tot een ambitiegesprek.

 

Soumaya A. kan ineens zo’n vraag hebben. Vandaag ook. Ze komt bij me en vraagt: “Meester, gymmen we in de ochtend of middag?”

Meester, lachend: “Hoe lang zit je al in groep 8?”

Soumaya: “Ik ben het vergeten.” Even later schoot het haar te binnen. Straks, dus.

 

Tijdens gymnastiek (een klein groepje voor meester Frank, want drie zieken, drie strafwerkers en Volkan) kijk ik dictee en SO Uit de Krant na.

“Iets op je kerfstok hebben” werd bij Naomi: Iets op je kerkstok hebben.

”Iemand op heterdaad betrappen” werd bij Esma: Iemand op heterdraad betrappen.

“De draad weer oppakken” werd bij Düzgun: De touw weer oppakken.

 

Wat een ‘mijlpaal’ (Romeinse paal waarop de afstand naar de volgende plaats wordt aangegeven) was ook een vraag. Jamie’s antwoord: Een paal in Rome waaraan je kunt zien hoever het nog is.”

 

Düzgun, één van de strafwerkers, is klaar met zijn strafwerk en als hij nog op zijn plaats zit, vraag ik hem: “Wat heb je geleerd?”

Düzgun: “Uit de Krant, meester.”

Dat bedoelde ik dus niet. Méér wat hij met het maken van dit strafwerk had geleerd.

 

Zeynel komt terug van gymnastiek en roept: “Zóóó, gym was kapot leuk.”

 

Tussen de middag vraagt Zeynel of ik tegen hem wil schaken. Dat wil ik en binnen drie minuten staat hij schaakmat. Variatie op een herdersmat.

 

Om één uur hebben we de afsluiting van de Kinderboekenweek in de hal van de school. Zo’n 200 kinderen zitten bijeen en luistert eerst naar Venn, die een prentenboek voorleest en laat zien. Heel knap van hem.

Daarna de uitreiking van de prijzen voor de beste griezeltekeningen en als afsluiting het Kinderboekenweeklied.

 

In de klas nog even lezen, dan schaken en vervolgens lees ik nog een stuk voor uit Naar het Noorden.

En dan zit de eerste periode in groep 8 er alweer op. Eén week herfstvakantie (mét heel mooi weer) staat voor de deur. Op maandag de 23ste zie ik ze weer.

Van vrijdag de 13de heeft niemand last gehad.

 

 

 


11 okt 2017 - Dinsdag 10 oktober 2017
 

Jamie is al om even over achten in school om zijn WPVIII uit te laten printen. Niet lang daarna volgt Yasmine om haar WPVIII in Word te gaan typen, omdat ze thuis dat programma niet heeft.

 

layda schept op het schoolplein enorm op: “Meester, ik had toch gisteren een boek gekozen in de bibliotheek? En ik heb het nu al uit.”

Meester: “Dat is mooi. Welk boek had je?”

Ilayda: “De Waanzinnige Boomhut en die had 383 bladzijden.”

Meester: “Zo zeg. Dat is goed van jou.”

Soumaya A. en ook anderen: “Maar meester, in dat boek staat maar heel weinig tekst. Alleen maar veel plaatjes.”

Ilayda voelde dat ze een beetje door de mand ging vallen, lachte verlegen en zweeg verder.

 

Ryan is er vanzelfsprekend niet. Hij is naar het ziekenhuis voor de operatie aan zijn heup.

Sem is ook naar het hospitaal voor allerlei audio-onderzoeken.

Aisha wordt door haar zusje ziek gemeld. In een plastic zakje reikt ze mij het gemaakte huiswerk aan. Keurig van Aisha.

Düzgun komt wat later in verband met tandartsbezoek. Om even over negenen verschijnt hij ten tonele met een geseald gebit, waardoor hij een uur niet mag consumeren.

 

In de krant flink wat berichten waaruit begrippen rollen. Eén ervan is het woordje ‘mijlpaal’ (= belangrijke gebeurtenis en Romeins ANWB-aanwijzingsbord).

Meester, na uitleg: “Iedereen heeft mijlpalen in zijn leven. Jullie ook. Wie kan er eentje noemen?”

Lance krijgt de beurt en antwoordt: “DS.”

Na een lang in de lach schieten van mijn kant, krijgt Ibtissam als volgende de beurt. Zij antwoordt: “Kamp.”

Nóg maar een keer uitleggen.

 

Iedereen heeft WPVIII in Word gemaakt en keurig uitgeprint. Ziet er keuriger uit dan geschreven. We behandelen de juiste werkwoordsvormen, hetwelk ze weer als huiswerk opkrijgen voor vrijdag …….. de 13de.

 

Ilayda wil wat vragen, komt naar mij toe en weet prompt niet meer wát ze wilde vragen. Mismoedig loopt ze weg en zegt: “Waarom bén ik zo?”

 

Om één uur worden alle achtstegroepers opgehaald door vierdegroepers en meegenomen naar het speelleerlokaal. Daar liggen kussens en staan banken. De vierdegroepers lezen de achtstegroepers voor uit een leesboekje en dat vinden ze ongelooflijk spannend. De achtstegroepers luisteren goed en doen goed mee.

Dit alles in het kader van de kinderboekenweek. Morgen gaat groep 8 voorlezen voor groep 3.

 

Daarna lees ik De School is Weg van Jacques Vriens uit. De evaluatie leert dat ze het leuk, grappig en soms vies vonden.

 

Dan schaken. Ruim een half uur zijn ze heel rustig en intensief bezig met dit edele spel. Meester Guido geniet ook nog even van de schaakrust in groep 8 door een kijkje te komen nemen.

 

Vervolgens lees ik de eerste drie hoofdstukken voor uit het nieuwe voorleesboek Naar het Noorden van Meindert Kromhout. Indrukwekkend en zielig.

 

Dat Yavuz bijna wéér zijn gymspullen (vanmorgen hingen ze nog aan de kapstok) vergeet mee te nemen naar huis, laten we maar onvermeld. Of toch niet?

Ver na schooltijd komt hij ze alsnog ophalen.

 

 

 


09 okt 2017 - Maandag 9 oktober 2017
 

Jamie en Naomi hebben hun dyslexieverklaring bij zich. Voor het OnderwijsKundig Rapport moet ik de uitgiftedatum hebben en op school zijn ze, bij ontstentenis van de IB’er, niet zo gauw terug te vinden. Dilay is ‘m vergeten en neemt ‘m morgen mee.

 

We moeten zometeen naar de bibliotheek. Volkan (zometeen naar ziekenhuis) en Ryan (in rolstoel en naar juf Maaike) gaan niet mee. Aisha ook niet, maar dat komt omdat ze is ziek gemeld.

 

We lopen naar de bibliotheek. Het is prima en rustig herfstweer Bushra draagt de (nu nog lege) boodschappentas waar straks de boeken in gaan. Onderweg moet ik wel vijf keer tegen haar zeggen dat ze haar veters moet strikken.

 

In de bibliotheek worden we ontvangen door ‘heksen’ juf Irma en juf Elsje. Zij vertellen over de Kinderboekenweek met als thema Griezelen. Veel (thema, griffel, Naar het Noorden) weten de kinderen al.

Daarna gaan ze in ‘enge’ doosjes boekopdrachten zoeken en uitvoeren, steeds in groepjes van twee of drie. Het was niet zo’n succes, omdat sommige opdrachten nog niet compleet waren.

Dan een boek uitzoeken en als afsluiting nog een ‘eng’ filmsprookje.

 

Rond elf uur zijn we terug op school. Volkan is er ook weer. Zónder gips, dus hij kan weer voor 100% meedoen met schrijven.

 

’s Middags verschijnt Aisha op school. Ze voelde zich weer beter. Ik complimenteer haar.

 

Uit de Krant overhoor ik schriftelijk en daarna lezen Sem en Ryan hun voorleesstukje nog een keer voor. Bij Sem gaat het steeds beter; bij Ryan ging het vandaag wat minder. Vrijdag is hij wél aanwezig, vertelde hij. Morgen, immers, zijn operatie aan zijn heup.

 

Dan gymnastiek. Uiteraard niet voor Ryan en Volkan. Zij spelen schaak.

Zeynel en Yavuz, normaal gesproken de beste vrienden, hebben enige mot in de gymzaal. Het wordt door mij beslecht, maar al heel snel worden ze er beiden weer uitgestuurd door meester Frank. Wéér uitspreken en opnieuw naar gym. Het ging beter.

 

Uit de Krant heb ik dan allang nagekeken. Goed gemaakt. Bij een vraag moest “Door de mand vallen”  worden ingevuld.

Rumeysa had genoteerd: Uit de mand vallen.

Ilayda schreef op: In de mand vallen.

 

En zo eindigt een rommelige lesdag.

 

 


06 okt 2017 - Vrijdag 6 oktober 2017
 

Nog even eentje van afgelopen dinsdag. Düzgun c.s. proberen mij tijdens kleine pauzes door de benen te spelen; een zogenaamde panna te maken. Telkens lukt het (uiteraard) niet, maar het bij hen voor elkaar krijgen is ook best moeilijk. Tot vandaag, dinsdag, dus. Op weergaloze wijze speelde meester Van Buren Düzgun door de palen; een loepzuivere panna. Düzgun lachte wél, maar was níet blij.

 

Op het schoolplein, in de stromende regen, zie ik iemand in een rolstoel zitten, een paraplu boven het hoofd houdend. Ik heb dan nog niet door dat dat Ryan is. Even later wél en ik stap op hem en zijn vader af en hoor aan wat er is gebeurd. Ryan liep al een hele tijd moeilijk. Onderzoek in het ziekenhuis, gisteren, wees uit dat het kapsel in zijn heup loslaat. Operatief ingrijpen is onvermijdelijk en dat zal dinsdag gaan gebeuren. Tot die tijd mag hij zijn heup absoluut niet meer belasten. Heel vervelende situatie voor Ryan en zijn ouders.

 

Sem en Düzgun komen iets te laat en moeten zich maandag ruim op tijd melden. Aisha was ook te laat, maar krijgt respijt vanwege een enorme regenbui boven haar huis.

 

Eerst tutorlezen, nadat ik Ryan een makkelijker bereikbare plek heb gegeven en Jamie de opdracht heeft gekregen voor de rolstoel van Ryan te zorgen.

 

Ze vroegen hoe de staking was geweest en sommige kinderen beweerden juf Claimy te hebben gezien op TV. Vrijwel onmogelijk tussen 60.000 mensen.

 

Daarna begin ik maar eerst (eigenlijk vanmiddag gepland) met de klassenfinale van de voorleeswedstrijd. Nú, omdat Ryan deelnemer is en hij vanmiddag naar de anesthesist moet.

Düzgun begint, gevolgd door Ryan en daarna Sem. De klas is jury en houdt aantekeningen bij. Daarna moeten ze op een apart blaadje noteren wie nummer 1, 2 en 3 is. Sem wint met grote overmacht. Ryan wordt tweede en Düzgun eervol derde.

De eerst twee gaan door naar de schoolfinale van volgende week.

 

De uitslag van het Drempelonderzoek is binnen. Spannend. Ik deel ze direct uit en zal na de gymnastiek verder uitleggen hoe de uitslag in elkaar steekt. Veel TL, KBL en BBL. Slecht eenmaal HAVO en eenmaal VWO. Is wel volgens de verwachtingen, trouwens.

 

Gymnastiek. Níet voor, uiteraard Ryan en Volkan. Ook niet voor Soumaya N. (gymschoenen vergeten), Düzgun (gymspullen maandag vergeten mee naar huis te nemen) en voor Ibtissam (vereiste gymkleding niet in orde). De laatste drie werken in de klas aan strafwerk.

 

’s Middags doen we dictee over de werkwoorden van WPVII. Ik kijk meteen na, terwijl ze verder aan hun griezeltekening werken. Ilayda komt naar mijn bureau en vraagt: “Meester, mag ik uw Pritt gebruiken?”

Meester: “Waarom?”

Ilayda, logisch: “Om te lijmen.”

 

Rumeysa, op een gegeven moment: “Meester, stilzitten. Ik teken u na.” Ze zit wat te schetsen en laat me even later het resultaat zien. Daarbij zakt ze door haar hoeven van het lachen en zit het naast mij uit te proesten van plezier.

 

Dan nog even voorlezen. Ik nader het einde van het boek, dat best wel spannend wordt op lovegebied.

Ik wil het boek zo snel mogelijk uithebben, zodat ik kan beginnen aan de ‘Gouden Griffel;’ Naar het Noorden van Koos Meinderts. Gaat maandag lukken. Het is tenslotte Kinderboekenweek.

 


05 okt 2017 - Woensdag 4 oktober 2017
 

Om half twee arriveer ik op het schoolplein. Soumaya N. en Ilayda spelen ‘Rond de Tafel’ en als ze me zien, begroeten ze me en vraagt Soumaya verbaasd: “Waarom komt u op school op uw vrije dag, meester?”

Meester: “Ik heb een cursus.”

Soumaya, zeer gemeend: “Dat is werkdruk.”

 


04 okt 2017 - Dinsdag 3 oktober 2017
 

Rumeysa’s vader belt om even over achten naar school om te melden dat Rumeysa zich absoluut niet om 8.15 uur kan melden, omdat het hek van de garage niet open gaat en ze vastzitten. Hij is kwaad en gooit er nog een flinke (in mijn ogen onacceptabele) krachtterm tegen aan.

 

Sem wordt ziek gemeld.

 

We beginnen maar direct met het KinderBoekenWeeklied Gruwelijk Eng. Morgen is de opening van de KBW en zingen alle kinderen van de school in de hal dit lied.

 

Slechts drie kinderen (Lance, Dilay en Naomi) hebben hun WP-huiswerk in Word gemaakt. Nu was het deze week nog niet verplicht, maar de komende week wil ik het toch echt in Word en uitgeprint gerealisserd zien.

 

Tijdens de bespreking ervan, zit Rumeysa enorm te gapen. Ze verdwijnt er bijna zélf in.

Meester: “Jij bent niet om half negen naar bed gegaan, mevrouwtje.”

Rumeysa, verlegen en na enig twijfelen: “Nee, om negen uur ongeveer.”

Daarop draait Ilayda zich supersnel om naar Rumeysa en zegt: “Dat is niet waar, want om tien uur kreeg ik nog een berichtje van jou.”

Meester, in de lach schietend: “Dan ben jij ook niet op tijd naar bed gegaan.” Ilayda schrikt zich een hoedje van deze val door de mand en gaat beschaamd weer recht zitten.

 

Gruwelijk Eng is ook de aanslag in Las Vegas, waarbij een idooit vanuit een hotel op concertpubliek schoot met 58 doden en honderden gewonden als gevolg.

 

Juf Kelly vraagt in de pauze of ik Zeynel even naar haar wil sturen, want hij heeft zijn zusje Sude, die bij juf Kelly in groep 3 zit, gisteren thuis enorm goed geholpen met rekenen. Een compliment waard. Zeynel glundert als hij terug de klas in komt.

 

Düzgun en Ryan lezen hun stukje voor voor de voorleeswedstrijd, waaraan ze meedoen. Om even te oefenen voor de klas. Het gaat redelijk goed. Vrijdag is de klassenfinale.

 

’s Middags schuifelt Sem de klas binnen. Tóch nog gekomen. Hij was vanmorgen niet lekker, maar gaat het tóch proberen. Mooi, kan hij meteen zíjn voorleesstukje voor de klas voorlezen. Wél moet hij het eerst even voorbereiden, want dat heeft hij verzuimd te doen, thuis.

 

We nemen een KBW-krant door en daarna krijgen ze de opdracht een griezeltekening te gaan maken. Sommigen willen iets op internet opzoeken dat daarmee heeft te maken en ter inspiratie. Dilay vraag ook of ze iets mag opzoeken en krijgt toestemming. Echter, het smartboard staat niet aan, waarop ze vraagt: “Meester, mag het bord open?”

 

Tegen drieën krijgt oud-leelring Noor (nu in MAVO-2 van Hofstad Houtrust) even het woord. Vorig jaar heeft zij iets meegemaakt in haar klas, dat onder de noemer ‘groepsdruk’  kan worden geplaatst. Toevallig hadden we het daar in de ochtend over.

Ook meldt ze even de 2 á 3 uur huiswerk die ze gemiddeld per dag heeft. Hard werken, dus.

 

 

 


02 okt 2017 - Maandag 2 oktober 2017
 

Vòòr schooltijd krijg ik van meester Frank een heel leuke grappige opmerking door van Martyna uit groep 7. Bij de woordenschatwoordjes werd het woord ‘rechter’ behandeld en uiteraard ook naar de betekenis gevraagd. Martyna wist het en antwoordde: “Dat is een man die ruzies oplost met een hamer.”

 

Van Ilayda krijg ik weer een high five in de rij.

 

Bij het binnenlopen van de klas showt diezelfde Ilayda (“Kijk meester”) mij haar pols. Twee armbadjes (waarvan eentje met haar naam erop) sieren haar pols.

 

Soumaya A. voegt mij bij het binnenlopen van de klas “Meester, ik zal vandaag niet praten” toe. De afgelopen dagen heb ik haar geregeld moeten waarschuwen. Mooi, dat het dóórkomt.

 

Als ze mij bij de klassendeur de hand hebben gegegevn, moeten ze hetzelfde doen met de twee NIO-jufs van het HCO. Zij, juf Henriet en juf Naniek, zullen de NIO-test afnemen.

Yavuz komt op de valreep binnen, maar Rumeysa is duidelijk te laat. Zij moet zich morgen om kwart over acht melden, omdat het de tweede keer is.

 

De NIO behelst Taal, Reken en Ruimtelijk Inzicht en bestaat uit zes rondes. De jufs leggen alles heel rustig en duidelijk uit aan de hand van voorbeelden. Daarna moeten ze aan de bak. Voor ieder onderdeel staat een bepaalde (niet al te veel) tijd.

 

Na vier onderdelen is er pauze en krijgen ze complimenten van de jufs voor hun concentratie en goed werken. Eerder hadden ze al een compliment ontvangen over hun handschrift.

 

Na de pauze de laatste twee onderdelen. Ineens hoor ik geknak. Ik kijk de klas rond en zie Volkan de vingers van zijn niet-ingegipste hand knakken. Snel stopt hij ermee.

 

’s Middags staat er ineens iemand van het WateringseVeldCollege in de klas die folders kwijt wil. Het betreft een woensdagmiddagcursus TweeTaligOnderwijs (TTO) en kost zomaar eventjes 50 euro. Dan is freerunnen op HofstadMAVOHAVO goedkoper, want voor niks.

 

WPVII wordt uitgedeeld en als huiswerk mee naar huis gegeven voor morgen. Verleden tijd, voltooid deelwoord, onvoltooid deelwoord en gebiedende wijs moeten worden gevonden en genoteerd (het liefst in Word).

 

Daarna bibliotheekboeklezen. Ondertussen kijk ik de werkwoordspellingsoefening na. Aisha is ervan overtuigd alles correct te hebben en wil wedden. Dat doen we om een hand en de eer. Ik win (uiteraard).

 

Vervolgens naar gymnastiek. Volkan blijft bij mij in de klas.

Drie dames hebben wederom, en da’s tegen de afspraak van meester Frank in, een lange broek aan. Aisha wisselt ‘m snel om voor een korte, die ze dus wél bij zich had (???). Soumaya N. en Ibtissam mogen naar de klas. Soumaya schrijft haar agenda vol met ‘gymspullen meenemen’ en Ibtissam maakt een briefje voor haar ouders, die in contact moeten gaan treden met meester Frank over het dragen van een lange gymbroek.

 

Cyrelle, oud-leerling, komt even langs en vertelt. Ze zit nu in HAVO-4 en heeft 3 á 4 uur huiswerk per dag. Ik laat het goed tot de klas doordringen. “En da’s nog niet eens VWO, dames en heren.”

 

Bij het naar huis gaan, zegt Sem: “Ik vond het een leuke dag, meester.” En dat met een NIO-test. Ongelooflijk.

 

Na schooltijd (rond tien over drie) komen Ilayda en Rumeysa vragen of ze de schoolbal mogen gebruiken voor ‘Rond de Tafel.’  In eerste instantie zeg ik “Nee.”

Ilayda: “Vijftien minuutjes?”

Meester, na enig nadenken: “Tien, dan.”

Als ik om tien voor vier naar huis ga, zie ik een aantal achtstegroepers ‘Rond de Tafel’ spelen, waaronder Ilayda en Rumeysa mét de schoolbal. Die tien minuutjes zijn dus “iets” langer geworden. Beschaamd holt Ilayda met de bal terug de school in. Voorlopig dus niet meer.

 

 


29 sep 2017 - Vrijdag 29 september 2017
 

Sem meldt zich keurig om kwart over acht, gaat de klas in en haalt alle stoelen alvast van de tafels.

 

Als ze op het schoolplein in de rij gaan staan, geef ik Ilayda metéén een high five. Ze schrikt er een beetje van. Van Dilay, die vóór haar staat, geen reactie.

 

Ryan trekt zijn jas uit, hangt zijn gymtas op, bukt om zijn jas aan een haakje te hanegn, komt weer omhoog en stoot ongemeen zijn achterhoofd tegen de kapstok. Langzaam wellen de tranen in zijn ogen. Vervelend.

 

Voordat we met tutorlezen beginnen, vraag ik eerst naar de werkweekbetalingsstrookjes. Slechts een enkeling levert het in en verrassenderwijs Sem ook al. Nou ja, ál.

Een aantal meiden geeft aan niet mee te gaan met werkweek, waarop ik weer aangeef dat ik dat dan graag van hun ouders hoor en niet zomaar hier even in de klas. Vreemd, nogmaals, want het is enorm leuk zo’n werkweek.

 

Na tutorlezen meteen dictee over WPVI. Daarna SO Uit de Krant en dan is het alweer pauze om direct daarna door te gaan naar gymnastiek.

 

’s Middags hebben we de maandsluiting, verzorgd door de kleutergroepen. Drie heren (Volkan, Düzgun en Jiyan) moet ik terecht wijzen, want ze lopen ineens te rennen door de gang en gymzaal. Düzgun vindt het blijkbaar érg leuk en blijft staan lachen, waarop hij naar de klas kan vertrekken.

 

Na de maandsluiting bespreek ik klassikaal de werkwoordspellingsoefening, welke ze zelf mogen nakijken. Ik vermoed sterk dat er hier en daar iemand stiekem achter een stam een ‘t-tje’ plakt, want sommigen halen wel érg weinig fouten.

 

Dan schaken. Ze moeten iemand kiezen tegen wie ze nog níet hebben geschaakt. Een halfuur gaat dat lekker en heerst er een prima sfeertje. Daarna neemt de concentratie af en stoppen we.

Ze moeten de tafels en stoelen in de NIO-opstelling plaatsen, want maandagmorgen hebben we de volgende stop op weg naar het VO-advies. Spannend.

Maar eerst weekend.

 


29 sep 2017 - Donderdag 28 september 2017
 

Meester, op het schoolplein: “Dilay, ik heb mama net gesproken over je bezoek aan de cardioloog, gisteren. Fijn, dat alles OK is.”

Even later gaat de bel en gaat ook Dilay in de rij staan. Dilay staat altijd vooraan en Ilayda achter haar. Ter bemoediging van het eerdere gesprekje geef ik Dilay een high five. Ilayda bracht ook haar hand omhoog, maar zonder resultaat van mijn kant. Zegt ze: “Hij skipt mij weer.”

 

Soumaya N. is naar de orthodontist en zal later komen.

Sem is duidelijk te laat. Voor de tweede keer en hij moet zich morgen om 8.15 uur melden.

 

De kinderen zet ik aan het Begrijpend Lezen en werkwoordspelling. Op de gang, maar toch in de buurt, neem ik de Technisch Lezen Drempeltoets af. Iedere leerling moet in 90 seconden zoveel mogelijk woordjes lezen.

 

Om half elf komt Soumaya terug en navraag doet blijken dat ze géén beugel hoeft.

 

Alle kinderen krijgen hun resultaten van het Drempelonderzoek terug. Bij rekenen schiet Bushra in de stress en vraagt: “Meester, 8 – 17 is toch 9?”

Het gaat om de zogenaamde puntsom . – 17 = 9. Op de punt moest het juiste antwoord worden genoteerd en dat is absoluut niet 8.

Ik leg het op het bord uit, waarna er “Oóóó ja” klinkt.

 

’s Middags bespreken we de Begrijpend Lezentekst. Ik lees de tekst voor en stel al veel vragen. Het gaat over ‘jutten’ op het strand van Texel, waarop Bushra vraagt: “Meester, ik heb weleens gehoord van een jutezak. Heeft dat ermee te maken?” Meteen loop ik naar de kast, waar ik zo’n zak (van Sinterklaas) heb liggen. De kinderen kijken me na en als ik de zak tevoorschijn haal, hoor ik iemand zeggen: “Ik wíst het.”

Inderdaad heb ik vrij veel spullen om te visualiseren, hetgeen al een aantal keren is voorgekomen, dit schooljaar.

 

In de kranten van deze week veel berichten over “Schaken bevordert het denken en de prestaties.” Ik laat het zien en bespreek het met ze. Puur toeval, natuurlijk, dat ik met deze groep aan de schaak ben gegaan, maar toch. Daarom gaan we nu ook een tijdje schaken, maar wél volgens weer wat strengere regels. Zo wil ik dat het stil is, dat ze niet alleen met de pionnen de overkant willen halen en dat de schaaktermen worden benoemd zoals deze horen en niet “Ik kan hem doodmaken/opeten/vermoorden.”

 

Alvorens partijtjes te gaan doen, doen we eerst een partij op het grote schaakbord voor de klas. Ze doen enthousiast mee en er ontstaan leuke discussies over wat de beste zet zou zijn.

 

Dan nog een klein stukje voorlezen. Om drie uur snel naar huis, want ik moet met Livio naar zwemles in het Sportfondsenbad in Delft. Om vijf uur begint zijn les.

 

Oplossing van de puntsom, voor hen die het nog steeds niet weten: 26 – 17 = 9

 


27 sep 2017 - Dinsdag 26 september 2017
 

Iedereen , óók Rumeysa (nekpijn gehad), is aanwezig, zodat we lekker dóór kunnen met ‘drempelen.’

 

Maar eerst strookjes werkweekbetalingsregeling. Een achttal heeft het bij zich. De rest moet het noteren voor morgen of donderdag. Sem heeft het ook niet bij zich,  doet niks en als ik hem erop aanspreek, zegt hij: “Ik neem het vanmiddag mee, meester.”

Meester, zijn pappenheimers kennende: “Dat vergteet je.”

Sem: “Nee, hoor.”

Meester: “Wedden?”

Sem : “OK.”

Het wordt tien keer op de hometrainer ‘lopen.’ Hij of ik.

 

Over de werkweek hebben we nog een leuk gesprekje. De meesten verheugen zich er al op, maar een aantal is negatief en zegt niet mee te gaan. “Kan niet, want het is een onderdeel van het lesprogramma,” maak ik duidelijk, waarna enthousiaste verhalen volgen van anderen.

 

Het eerste Drempelonderdeel van vandaag is Spelling. Volkan typt op een Alphasmart zijn antwoorden en dat lukt prima.

 

Als ze lekker bezig zijn, vraagt Aisha ineens: “Meester, ik heb geen goedwerkende gum.” Ze krijgt er eentje van mij te leen.

 

Na de pauze beginnen we met het meest intensieve onderdeel en wel Rekenen. Als ze lekker aan de slag zijn, gaat ineens de slow-whoop, hetgeen betekent: Brandontruimingsoefening. Balen. Soumaya A. verwoordt dat het best met: “Hè, ik zat net zo lekker in mijn rekenritme.”

 

Geordend lopen we de trap af naar de nooduitgang. Rumeysa laten we bij de fietsen achter. Expres om te zien of de BHV’ers hun werk goed doen bij vermissing van een persoon. Ze vindt het hartstikke leuk zich daar te mogen ophouden.

 

Op het Middenveld is het verzamelen en de BHV’ers gaan terug het gebouw in op zoek naar Rumeysa, nadat ze van mij te horen hebben gekregen dat zij ‘vermist’ is. Ze vinden haar niet en da’s niet goed, natuurlijk.

 

Terug in de klas het rekenritme weer oppakken tot twaalf uur.

 

Zodra de middag begint, vraag ik Sem naar zijn strookje.

Sem, verschrikt: “O, vergeten.”

Tien keer op en neer ‘lopen’ op de hometrainer wordt zijn deel. Deze weddenschap heb ik dus gewonnen, zoals ik vrijwel altijd weddenschappen win. Ik vertel van een weddenschap, heel lang geleden, met een collega om tien gulden. Ze verloor en dacht dat ik een grapje maakte met die tien gulden. Nee, dus en schoorvoetend balend betaalde ze me. Nooit meer een weddenschap gedaan met mij. Nog wél altijd heel dikke vrienden.

 

Drempelonderzoek Rekenen wordt afgemaakt. Daarna nog huiswerk (WPVI) voor donderdag opgeven en het laatste gedeelte van de middag voorlezen.