Groep 8

Welkom op de pagina van groep 8

BERICHTEN

13 jul 2018 - Vrijdag 13 juli 2018 - Laatste schooldag
 

Vrijdag de dertiende. De derde in dit schooljaar.

 

Nog eentje van gisteren, maar ik weet niet meer precies wat de aanleiding was. Yavuz zag mij, volgens mij, iets tillen en verplaatsten, waarop hij tegen mij zei: “Dat kan mijn opa dus niet.”

 

Op het schoolplein krijg ik een reep chocolade van Ryan met daarop de tekst: Voor jou, meester.

 

In de klas constateer ik (en de klas) dat Zeynel er niet is. Juf Lilian gaat bellen, omdat zijn zusjes er ook niet zijn. We vermoeden (en weten eigenlijk zeker) dat ze al vertrokken zijn richting ……..

Beetje niet (eigenlijk; helemaal niet) netjes om zonder afscheid te nemen de basisschool achter je te laten. Hadden we van de Çakmaks niet verwacht.

 

Van Sem krijg ik een doosje chocolaatjes.

Van Yasmine een doosje Celebrations. Ook chocolade.

Naomi heeft twee pakketten bij zich. In het ene een bierglas met daarin snoepjes. Op het andere pakket zit een kaart met de volgende, door Naomi geschreven, tekst:

Lieve meester,

Bedankt voor dit leuke laatste jaar!

Zonder u was dit jaar nooit zo leuk geweest.

Bedankt dat u mij zag en begreep, waardoor ik dit jaar flink kon groeien.

Ik ga u heel erg missen en hoop u ooit nog eens te zien.

Liefs, Naomi

 

Fijne vakantie

Geniet ervan!

 

In het pakket zitten vier verschillende flesjes bier. Leuk.

 

Van Jamie krijg ik ook een presentje. Erin het boek: De moed om te vergeven. Over de levenslessen van Nelson Mandela.

In het boek, heel origineel, een geschreven tekst, zoals ik ook in de afscheidsboeken van mijn leerlingen heb gedaan. Plus twee klassenfoto’s. Eentje van dit schooljaar en eentje uit 1982 toen ik de moeder van Jamie lesgaf.

De tekst:

Beste meester van Buren,

Een boek over één van de grootste wereldleiders ooit, en een inspirerende grootvader.

Twee kwaliteiten waar ‘onze’ meester ook over beschikt. (Niet naast je schoenen gaan lopen, hè!)

Jouw tomeloze inzet en enthousiasme zijn buitengewoon bewonderenswaardig. Dank dat we jouw leerlingen mochten zijn, het is bijzonder een meester te delen.

“Nog twee keer”

En dan die welverdiende rust, je zal er best aan moeten wennen. We wensen je nog heel veel jaren in goede gezondheid en met heel veel liefde toe.

 

Liefs,

Jamie en Petra.

 

Kippenvel.

 

Dat was het. Ik heb ‘ruimere’ jaren gekend.

 

Ze mochten hun telefoon mee naar school nemen en ze zijn eigenlijk niet meer uit hun handen te krijgen. Ongelooflijk, maar dat schijnt de maatschappij te worden (of al te zijn).

 

Ik begin, voordat ik het vergeet, met het uitdelen van de rapporten.

Daarna gaan de kinderen die nog handtekeningen moeten laten plaatsen, de klassen rond. Naomi, suffig, is wederom haar afscheidsboek vergeten mee te nemen.

 

Op een gegeven moment zijn ze weer terug in de klas en alleen maar bezig met hun telefoon. Ze zenden elkaar berichtjes, terwijl ze naast elkaar zitten.

Ook opvallend: Ze vragen steeds of ze hun telefoon mogen opladen. Dat zou ik dan thuis hebben gedaan.

 

Tussendoor moeten ze ook wat kartweitjes verrichten. Eentje daarvan is het opruimen van het podium in de gymzaal. Andere juffen roepen ook hulp in van achtstegroepers en uiteindelijk heeft iedereen wel een klusje verricht. Vaak met de telefoon in de hand en de oortjes in.

 

Na de pauze krijgen ze nog iets te drinken en om kwart over elf verzamelen we voor de laatste keer. Ik doe mijn traditionele afscheidspraatje (goed je best doen, niet met mindere figuren meelopen, respectvol zijn en een goed en gelukkig mens worden.

 

Dan dalen we de trap af en bij de buitendeur schud ik iedere leerling stuk voor stuk de hand en stuur ze door de (inmiddels ook traditionele haag van leerlingen uit de andere groepen) naar de uitgang van het schoolplein, waarmee duidelijk wordt dat het nu definitief voorbij is.

 

Groep 7 stond het dichtst bij de schooldeur en ik nam ze alvast even mee naar boven. Stapten ze dus direct het lege lokaal van groep 8 in en gingen er zitten!!!!

Ze hebben er al zin in, blijkt. Ik ook, eigenlijk wel. Maar eerst vakantie.

Nog twee keer.

 

 


12 jul 2018 - Donderdag 12 juli 2018
 

Vandaag mogen ze een uurtje later op school komen. Jamie is om tien over negen de eerste niet veel later gevolgd door Soumaya N. Ze helpen mij met het opruimen van één en ander.

 

Tegen half tien is zo’n beetje iedereen weer in de klas. Van Yavuz heb ik dan al een cadeautje gekregen; een geurkaars en een doosje Turks Fruit in een heel mooi verpakt pakketje. Ik bedank hem en ook zijn moeder, die nog op de gang staat.

 

We beginnen met het zingen voor Lance (19 augustus jarig) en Soumaya A. (19 juli jarig). Zij trakteren als laatsten van deze klas.

 

Daarna evalueren we de afscheidsavond, welke ze in het algemeen als erg leuk hebben ervaren. Ze willen allemaal wel de kaart hebben waarop ik de grappige opmerkingen had genoteerd, welke ik gisteravond ten gehore bracht.

Spullen (rekwisieten e.d.) worden ook verdeeld onder degenen die ze willen hebben.

 

Soumaya (ijsjes) en Lance (donuts en een kunstig gemaakte vruchtenstok met druiven en een aardbei) delen uit.

 

Dan naar buiten voor de pauze. Na de pauze gaan de jarigen de klassen rond en een flink deel gaat het afscheidsboek laten voorzien van handtekeningen van de meesters en juffen. Ook laten kinderen kinderen in hun boek schrijven.

Sommigen zijn hun afscheidsboek vergeten mee te nemen van thuis. Ze mogen bellen en als er uitdrukkelijk toestemming is van hun ouders mogen ze het thuis even ophalen.

Op een gegeven moment zitten alleen Zeynel en Naomi alleen in de klas. Zij wonen te ver weg om hun boek ‘even’ op te halen.

 

Van alle leerlingen heb ik de laatjes met boeken ingenomen.

 

’s Middags is er de playbackshow/bedankmiddag voor de ouders. In een volle gymzaal brengt iedere groep iets op het toneel. Wij doen nog een keer het lied ‘Achtbaan.’

Daarna samen met meester Frank de stoelen weer ingeklapt en opgeruimd. Morgen doen we het podium.

Ilayda is dan al weg; naar de orthodontist.

 

Weer terug in de klas moeten ze hun spulletjes inpakken en om kwart voor drie stuur ik ze naar huis.

 


12 jul 2018 - Woensdag 11 juli 2018
 

Het is gelukkig beter weer, vandaag.

 

Yasmine laat het afweten (hoofdpijn), vandaag, maar mams meldt via de telefoon dat ze vanavond zéker aanwezig zal zijn. Gelukkig.

 

Sem is te laat en heeft als excuus: “Ik moet m’n moeder steeds helpen.”

 

Jiyan en Esma zijn vandaag dus voor het laatst basisschoolleerling (bij binnenkomst begroette ze ik voor het laatst met: “Goedemorgen.”) en voordat ik het zou gaan vergeten, reik ik hen hun laatste basisschoolrapport uit.

 

Geen strookjes, wederom, voor de bedankmiddag, dus improviseer ik maar wat met wel of niet of ?

 

Voor de laatste keer doen we de musicalliedjes. Gaan nog steeds niet denderen, maar goed. Vanavond zal het wel goed komen.

 

Lina uit groep 6 komt de klas binnen met een pakketje/tasje van Ici Paris XL. Het blijkt voor mij te zijn. Apart, iemand uit groep 6 die iets voor mij heeft. Lief. Zij zal mij nog net (als laatste) in groep 8 krijgen.

Ik schrijf een bedankkaartje voor haar moeder en haar.

 

Dan naar de gymzaal om de stoelen weer neer te gaan zetten. Gisteren heeft meester Frank de zaal nog gebruikt en toen hebben we de uitgezette stoelen weer ingeklapt.

Als dat is gebeurd, zitten ze op de eerste rij en vertel ik het één en ander over de gang van zaken, vanavond.

 

Soumaya N. loopt langs wat spullen die ik in de klas heb neergezet, waaronder vitrage die ik in een plastic V&D-zak heb zitten. Over dat plastic tasje zegt ze: “Zo, dat is lang geleden dat ik die zag.”

 

Na de pauze gaan we wederom naar de gymzaal. Ze moeten hun eigen stoeltje meenemen en neerzetten, waar ik zeg. Aldaar gezeten krijgen ze instructie over hoe ze zich vanavond moeten gedragen en wat er verder van hen wordt verwacht. Ze worden nu toch wel enigszins nerveus.

 

Dan weer terug naar de klas waar ze al hun spullen voor vanavond op hun bureau moeten klaar leggen en controleren. Per kind controleer ik of dat het geval is. Dat is.

Het is dan 11.40 uur en eigenlijk kunnen we nu niks meer doen. Dus stuur ik ze naar huis. “Tot vanavond,” zeg ik.

 

Om kwart over zeven gaan de deuren open van de school en stroomt een flink aantal genodigden binnen. De kinderen van groep 8 komen al direct naar boven. De meiden pakken hun spullen en leggen die in het lokaal van groep 7, dat gaat dienen als kleedkamer voor hen. De jongens blijven in ons eigen lokaal.

 

Om half acht begin ik met het officiële gedeelte van deze afscheidsavond. Over ieder kind, dat naast mij staat, heb ik een aantal grappige opmerkingen (uit dit boekje) verzameld en breng die ten gehore. Daarna hun afscheidsboek, waarin een persoonlijk stukje heb geschreven en voorlees. Als derde boek Mijn Schooltijd met daarin al het nieuws dat tijdens hun verblijf op de basisschool is geweest (2010-2018).

Wanneer alle kinderen voor het front zijn gekomen, is er een kleine pauze. Uiteraard is er dan de musical Achtbaan, die wordt opgevoerd. En die gaat zelfs wéér beter dan de ‘generale.’

 

Tegen half elf is alles afgelopen en sluit ik de avond. Van enkele ouders krijg ik een hand.

 

Voldaan rijd ik tegen elf uur naar huis. Nog twee keer.

 

 


10 jul 2018 - Dinsdag 10 juli 2018
 

Het is zowaar ‘slecht’ weer. Fris, harde wind en beslist niet wat we de afgelopen weken gewend zijn.

 

Ilayda moest zich om kwart over acht melden, maar ik tref haar pas tegen half negen. “O, vergeten, meester,” was haar reactie, “maar ik was er al om tien over acht.” We geloven het maar.

 

Als ik de kinderen heb binnengelaten, zie ik ineens oud-leerling, van vorig jaar, Rashied staan. Met zijn moeder komt hij even langs om te vertellen dat hij in ieder geval over is naar jaargang twee op Edith Stein en waarschijnlijk op M/H-niveau. H zal toch iets te hoog gegrepen zijn.

 

De dames, die gisteren kauwgomkauwend over het toneel liepen, roep ik nogmaals ter verantwoording. Yasmine (!) bleek ermee te zijn begonnen en deelde verder uit.

 

Jiyan overhandig ik een brief met daarin verlof voor donderdag en vrijdag. Zijn oma (90 jaar!!) blijkt ziek te zijn.

 

Geen strookjes voor de bedankmiddag. Misschien morgen nog.

 

Yasmine vraagt of ze nog tien euro kan meenemen voor een DVD. Dat kan. Ook morgen.

 

Vandaag hebben ze gymnastiek en wel om kwart voor negen. Binnen, vanwege het frisse weer en dat betekent weer dat we eerst de klapstoeltjes moeten inklappen, zodat er ruimte ontstaat.

Tijdens gymnastiek (trefbal en veel herrie en geschreeuw)) hang ik de silhouetten in de gymzaal op. Toont altijd goed, terwijl het in de klas dan weer heel erg leeg oogt.

 

Na de pauze bespreek ik een aantal musicalzaken (silhouet na afloop van de afscheidsavond meenemen, de presentjes voor de jufs en meesters uitdelen na afloop van de musical, donderdag een uurtje later op school, afscheidsboek meenemen voor handtekeningen van jufs en meesters).

Meester Frank, die gym geeft, komt helaas niet. Dat presentjes vervalt dus en ik laat Volkan en Jiyan een nieuwe maken (zij zouden het meester Frank overhandigen) voor juf Ninon, die de avond komt bijwonen.

 

Dan doen we de liesjes nog een keer om de teksten er nog wat beter in te krijgen.

 

Tussen de middag komt een heel verdrietige Lance (en dat heb ik nog nooit meegemaakt) naar me toe. Hij is geplaagd door Ryan en Sem. Strakjes even aandacht aan besteden als de twee heren terug zijn van huis.

 

Esma keert niet meer terug, ’s middags wegens huisartsbezoek.

Aisha zal om kwart over twee vertrekken. Naar de tandarts.

 

Ryan heeft het al goed gemaakt met Lance. Sem heeft dat ook willen doen, maar Lance wilde het nog niet accepteren. Het verdriet zit heel diep. Na nog wat heen en weer gepraat lukte het uiteindelijk wél en is het weer koek en ei. Pfffff.

 

Ze zijn druk en luisteren niet goed. Sommigen zijn erg bijdehand en op een gegeven moment vond ik het genoeg en werd boos. Drie zinnen redekundig ontleden dan maar en duidelijk laten merken dat de grenzen inmiddels zijn overschreden. Sommigen zitten je dan nog aan te kijken met een blik van “Meent hij dat nou?” Ja, dus.

 

Op het einde van de middag duidelijk uitgesproken en ze beloofden beterschap.

Nog drie dagen en morgen de belangrijkste.

 

 


09 jul 2018 - Maandag 9 juli 2018
 

Niet iedereen is om half negen aanwezig. Aisha en Bushra komen weer net op tijd te laat. Ilayda komt pas om negen uur (!!) aankakken. Verslapen.

Sem is er gelukkig weer.

 

We hebben dan allang voor Düzgun gezongen. Op 26 juli wordt hij 13, maar omdat dat in de vakantie is, viert hij het vandaag op school. Hij heeft nieuwe schoenen aan. Ook ging hij voor een nieuwe jas (Canada Goose voor een opruimprijsje), maar ze hadden zijn maat niet.

 

Het rondje weekend (het laatste) leverde niet veel opmerkelijks op. Wél dat Jamie twee dagen 30 kilometer heeft gelopen voor de Vierdaagse, die volgende week dinsdag begint. Ik geef hem een enorm compliment en heb diep, diep waardering voor hem.

Barbecueën (Zuiderpark of thuis), familiebezoek, Netflix en gamen zijn de inmiddels bekende zaken.

Soumaya N. is naar Rotterdam geweest met haar vader en de auto. Die laatste moest worden afgeleverd, of zoiets.

Yasmine heeft alleen maar auto gereden, geloof ik. Via Zeeland door naar België.

Ibtissam is voor een nieuwe fiets gegaan. “Bij de Gamma,” vertelde ze, maar daar was de keuze niet zo groot. Uiteindelijk slaagde ze voor een omafiets.

 

We lopen naar de bibliotheek (ook voor de laatste keer) om de boeken in te leveren en afscheid te nemen van de biebjufs, hetgeen de jufs zeer op prijs stelden.

 

Na terugkomst trakteert Düzgun. Hij heeft twee slagroomtaarten bij zich, maar die zijn ietwat verfomfaaid, doordat ze in zijn tas zijn gekanteld. Om het een en ander wat sneller te laten verlopen, snijd ik de stukken voor hen die willen en dat zijn ze bijna allemaal.

Tijdens het jeugdjournaal (vier jongens zijn uit de grot in Thailand gered) wordt de lekkere taart genuttigd.

 

Vier strookjes van helpende ouders krijg ik retour. Van Yasmine zelfs iets meer. Een flink aantal stukken Turks fruit in aluminiumfolie. Lekker.

 

Na de pauze deel ik de toegangsbewijzen op naam uit. Ze moeten zelf controleren of alles klopt. Bij Sem heb ik een broer per ongeluk broer Teng genoemd. Ik werd slachtoffer van mijn, in het algemeen toch wel nette, handschrift. Er stond broer Tony.

 

Düzgun gaat de klassen rond en een aantal meiden gaat het schoolplein ontdoen van rotzooi met de grijpers en de prullenbak. Is nodig.

 

Oud-leerling Julia, van drie jaar geleden, komt ook nog even buurten. Ze gaat komend jaar naar de vierde klas TL op het Segbroek College. Examen, dus.

 

’s Middags is er dan de generale repetitie van de musical. De groepen 6 en 7 zitten in de zaal en dit inspireert de dames en heren tot een optreden dat tot nu toe nog niet is vertoond. De juffen Veerle en Cindy gaven hun complimenten. Ze hadden genoten. Natuurlijk ook hier en daar wat kanttekeningen, welke ik hier achterwege laat.

Vreemd vond ik dat Naomi, Yasmine en Ilayda vrijwel de gehele musical kauwgom stonden te kauwen. Ze kregen een flinke uitbrander. Raar gedrag.

 

De laatste mededelingen en vervolgens (iets eerder) naar huis. Nog vier dagen te gaan. Voor de meesten, althans. Van meester Guido krijg ik door dat Esma en Jiyan donderdag en vrijdag afwezig zullen zijn. Beetje gek, vind ik. Zeker als ik hoor dat er iemand ziek is in Turkije waar ze dan ineens naartoe moeten. Dan moet je toch vandaag al gaan, denk ik dan.

 

 


07 jul 2018 - Vrijdag 6 juli 2018
 

Esma en Zeynel komen flink gapend de klas binnen. Ik zeg tegen ze, dat we nog lang niet bij het musicallied ‘Traag vandaag’ zijn aangekomen. Ze lachen schaapachtig.

 

Om kwart voor negen stuur ik alle achtstegroepers naar een kleuterklas. Immers, vanaf dat tijdstip is er wenochtend. Ik krijg mijn nieuwe leerlingen voor het komend schooljaar op bezoek. Kunnen ze kennismaken met hun nieuwe meester.

Als de 23 nieuwe leerlingen zitten, valt er een (spannende) stilte, welke ik verbreek met: “Wat zijn jullie klein.”

 

Ik vraag wat ze van groep 8 verwachten. CITO, advies, veel huiswerk en een lieve meester zijn zowel voorspelbare als aandoenlijke antwoorden.

 

Wederom is er een leerling, Chloë, wiens (in dit geval) vader (nu 40 jaar oud, begreep ik van Chloë) ik ooit in groep 8 heb gehad. Ook haar broer, Marciano, behoorde ooit tot die groep. Grappig.

 

Na een uurtje zit het erop en krijg ik ‘de oude meuk’ weer retour.

We kijken jeugdjournaal, eten wat, gaan even naar buiten om daarna voor de laatste keer de musical te oefenen. Ging redelijk goed.

 

’s Middags vouwen we de programma’s. Van ieder ontwerp heb ik een bladzijde uitgekozen en gecombineerd met drie andere om zo tot een kleurig programma te komen. En dat vijf keer.

Uiteraard krijg je dan commentaar waarom je van een leerling juist díe kant hebt gekozen en niet (die veel betere) andere zijde.

 

Dan de buitenbibliotheekboeken inleveren. Maandag gaan we die gezamenlijk terugbrengen en afscheid nemen van de jufs.

 

Ook zetten we alvast een flink aantal klapstoeltjes in de gymzaal. Het wordt steeds échter.

 

Een twintigtal minuten nog even naar buiten en dan zit deze week er ook op. Nog één week te gaan.

 


07 jul 2018 - Donderdag 5 juli 2018
 

Renate, mijn dochter, wordt vandaag alweer 38 jaar.

 

Gisteren, de laatste keer van juf Evelien, is prima verlopen. Zowel bij haar als bij de kinderen.

 

Vrijwel iedereen is er (Sem niet. Naar doktoren. Ook morgen.) en ik laat alle ‘kennismakingsmiddaggers’ hun verhaal vertellen over hun ervaringen op hun nieuwe VO-school. Allemaal hebben ze er best wel zin in om te gaan beginnen op het VO. Prima.

 

Dan eerst pauze en vervolgens oefenen voor de musical. Het ging beter dan gisteren.

 

Ook oefenen we nog een paar keer de laatste liedjes.

Dan nog even naar buiten en daarna naar huis. 

Zelf zal ik snel doorrijden naar de verjaardag van mijn kind.

 


04 jul 2018 - Dinsdag 3 juli 2018
 

Naomi is nog steeds afwezig, evenals Sem, vandaag.

 

We gaan direct door naar de gymzaal om de musical te oefenen. Het begin zit er prima in. De aandacht zal naar het tweede gedeelte moeten gaan. De tekst van de liedjes is niet wat het moet zijn. Veel oefenen.

Ook leg ik de zaak een keer helemaal stil, omdat er inspiratieloos en uiig wordt ‘geacteerd.’ Ze schrikken en daarna gaat het beter.

 

In het jeugdjournaal het bericht dat het jeugdvoetbalteam in Thailand, dat vastzit in een ondergelopen grot, is gevonden. Maar het kan nog maanden (!!) duren voordat ze kunnen worden gered.

 

Ryan moet naar de orthodontist en vervolgens vanmiddag naar de tandarts voor een invuloefening. Tussendoor komt hij toch nog even terug naar school.

 

’s Middags oefenen we de liedjes nogmaals (en vooral de laatste). Daarna een spelletje ‘klinkers/medeklinkers’ dat wordt gewonnen door Esma.

 

Morgen hebben de meesten kennismakingsmiddag op hun nieuwe VO-school. Ik ben benieuwd, donderdag.

 


02 jul 2018 - Maandag 2 juli 2018
 

Het is weer warm. Heel warm.

 

Naomi wordt ziek gemeld. Waarschijnlijk te lang in de zon vertoefd, gisteren.

 

Van Sem ontvang ik tien euro voor de DVD. Nummer 16. Mooie score.

 

We gaan meteen naar de gymzaal om te oefenen. In ieder geval het eerste uur als er nog geen klassen gaan gymmen. Immers, het is nu nog redelijk koel. Bovendien staan de grote fietsdozen al op hun plek, zodat de kinderen weten hoeveel ruimte er nog is om te spelen.

Om half tien komt meester Frank de zaal binnen en meldt dat we kunnen dóóroefenen, want hij gaat buiten gymles geven. Da’s mooi.

 

Om kwart over tien zijn we klaar en kan ik redelijk tevreden zijn. Uiteraard dient er nog heel veel te worden geschaafd. Morgenochtend wederom.

 

In de klas vraag ik Soumaya A., Lance en Düzgun wanneer ze hun verjaardag vieren. Immers, zij zijn in de zomervakantie jarig. Eerstgenoemde twee vieren het volgende week donderdag; de derde waarschijnlijk aanstaande maandag.

 

Volkan heeft gisteravond Kroatië – Denemarken gezien en is dus vééééél te laat naar bed gegaan.

Kroatië won trouwens na verlenging en strafschoppen.

 

Ryan vertelt dat hij Chinese gelukskoekjes bij zich heeft en breekt er eentje in de kleine pauze. Op het papiertje staat iets in het Engels en Duits. Hij komt bij me voor de vertaling. The person who touch this paper will be strong.

Meteen pakt hij het uit mijn hand.

 

Na de kleine pauze doen we het weekend. Weer veel familiebezoek, alsook WK-wedstrijden bekeken. Jamie heeft 25 kilometer gewandeld in de omgeving van Delft. Yasmine is naar Beverwijk en Hoek van Holland geweest. Lance is weer beter. Ryan is naar Moviepark in Duitsland geweest. Sem is naar zijn nieuwe huis in Alphen geweest.

 

’s Middags doen we de musicalliedjes in de klas. De teksten van de laatste liedjes zitten er nog niet in, dus veel oefenen.

Daarna drop ik ze buiten bij gymnastiek. Kastie wordt door meester Frank uitgelegd en gespeeld, waarna deze warme dag er op zit.

 

 

 


01 jul 2018 - Vrijdag 29 juni 2018
 

Lance wordt ziek gemeld en dat komt zelden voor, valt ook de andere kinderen op.

 

Yasmine, Düzgun en Bushra komen te laat. Meestal verslapen, waarop ik hen vroeg: “Was het lekker?”

Dan kijken ze me wat vreemd aan, waarop ik dan maar weer zeg: “Totdat je wakker werd, zeker.”

Er verschijnt dan een schamper lachje.

 

Eerst tutorlezen. Daarna enkelen met geld. In totaal vijftien kinderen maken gebruik van de DVD-mogelijkheid en hebben betaald.

Ook de lijst met genodigden is nu compleet. Zo’n 80 in totaal.

 

We werken nog even aan de musicalattributen, kijken jeugdjournaal en gaan dan naar gymnastiek. Da’s buiten en onder de bomen. Immers, het is weer ongelooflijk mooi en warm weer.

Tijdens de gym, ik schilder/rol enkele grote fietsdozen met een basiskleur, komt Soumaya A. de klas binnen en maakt duidelijk: “Oe meester, ik moet m’n moeder feliciteren., want ze is jarig.” Ook moest ze naar de WC.

Daarna draag ik haar op te gaan bellen.

 

’s Middags oefenen we de musical op het podium. We beginnen bij het tweede gedeelte, want dat hebben we nog te weinig geoefend. Het gaat ook vandaag nog niet naar wens.

Het eerste gedeelte, daarentegen, zit er goed in.

 

Terug in de klas neem ik wat laatste zaken door als een oud-leerling de klas binnenkomt. Het is Leandro van vier jaar geelden en hij is op Wellant College geslaagd voor zijn VMBO. Leuk. Na schooltijd heb ik nog een uitgebreid gesprek met hem en over zijn broer en zus, die ik ook ooit heb lesgegeven.

 

Na schooltijd de decorstukken nog een keer geschilderd, zodat het goed dekt. Maandag weer verder.

Nog twee weken.

 


28 jun 2018 - Donderdag 28 juni 2018
 

Op het schoolplein aangekomen, zie ik onder de tafeltennistafel een heel grote doos liggen. Een fietsdoos en ik weet meteen dat Yavuz daarmee bezig is geweest. Hij zou nog naar Badoux Fietsen aan de Driebergenstraat gaan om te kijken of er nog grote fietsdozen beschikbaar waren. Welnu, dat was en zelfs niet eentje, zoals later bleek, maar twéé. In de grootste doos zat nog een kleinere.

Later bedank in Yavuz voor zijn actie.

 

Sem is, sinds gisteren, weer aanwezig, gelukkig.

 

Bushra is gisteren 12 jaar geworden en we zingen voor haar. Immers, ze viert het vandaag, omdat ik er ben, in de klas. Iets gekregen heeft ze nog niet, maar wél staat een nieuwe fiets op de rol. De dozen zijn er al. Grapje.

Met een aantal vriendinnen is ze gisteren naar de stad geweest en heeft ook de zandsculpturen bezocht en is ergens gaan eten.

Meester: “Waar? De Mac, KFC?”

Bushra: “Nee, in zo’n pizzaeetding hebben we gegeten.”

Pizzeria, dus.

 

Heel veel musicalkleding is er weer meegenomen. Vanmiddag gaan we op het podium oefenen en zie ik of alles echt in orde is.

 

Vier leerlingen (Esma, Zeynel en beide Soumaya’s) hebben afgelopen dinsdagavond op het Rijswijks Lyceum kennismakingsavond gehad. Irritante kinderen waren er bij, vonden ze.

De rest is komende woensdag aan de beurt.

 

Bushra deelt om half tien haar traktatie uit. Het is slagroomtaart (!!) en het lukt haar net er het aantal benodigde stukjes van te snijden.

Na de pauze gaat ze met Ibtissam en Soumaya N. de klassen rond.

 

Met de anderen ben ik dan al begonnen kaartjes te schrijven die gaan horen bij het kleine afscheidscadeautje voor de juffen en meesters op de afscheidsavond. Is traditie, zo’n klein bedankje. Het presentjes is een houten beestje met klein slotje. Voor op de koffer of tas als je op reis gaat.

 

’s Middags gaan we naar de gymnastiekzaal en doen een flink stuk musical. Het gaat best redelijk voor een eerste keer al moet er nog veel worden geschaafd.

Om half drie stop ik en ruimen we op. Het is warm en de 100% motivatie is er wel een beetje aan het af gaan. Morgenmiddag verder.

 

 

 


26 jun 2018 - Dinsdag 26 juni 2018
 

Heel veel tassen met musicalkleding erin worden naar boven gesjouwd.

Niet door Sem, die nog steeds afwezig is.

 

In de klas ontvang ik eerst weer wat tientjes voor de musical-DVD en daarna gaan we naar het podium. In de gymzaal staat het keurig opgesteld en ik geef alvast wat aanwijzingen, waarna ze het podium mogen beklimmen.

Dan controleer ik per leerling de musicalkleding. Een groot deel heeft het in orde. De anderen moeten het donderdag OK hebben.

Op het podium doen we daarna een stuk van de musical en dat loopt meteen al anders dan in de klas. De ruimte is veel meer, natuurlijk. Het duidelijk spreken gaat een probleem worden. Sommigen zijn nauwelijks te verstaan.

 

Na de pauze gaan we beginnen met het inkleuren van de tekstborden, die door de stewards (de Soumaya’s) bij iedere nieuwe scène moeten worden rondgesjouwd.

Een flink klusje.

 

Tussen de middag vraagt altijd een aantal leerlingen of ze aan de computer mogen. Yavuz en Bushra worden deze keer uitgekozen, maar als ik even later herrie hoor en zie dat ze een koptelefoon bijna uit elkaar trekken, mogen ze opstappen en zullen de komende weken niet meer in aanmerking komen voor computergebruik. Vreemd gedrag, andermans spullen ruïneren.

 

’s Middags verder met de rekwisieten voor de musical. Daarna moeten ze een speciale uitgave van 7Days over de Brugklas gaan doornemen. Net nadat Meryem Ç. van vorig jaar het één en ander heeft verteld over haar eerste jaar op het Zuid-West College.

 

Om drie uur wens ik ze morgen een prettige dag. Bushra in het bijzonder. Zij is morgen jarig en wordt 12 jaar. In de klas viert ze het donderdag. Als ik er ben. Lief.

 

Nog eentje die me net te binnen schiet. Juf Veerle houdt spreekbeurten in haar groep 7. Ze heeft de kinderen, in de aanloop daarnaar, duidelijk gemaakt voor iets extra’s te zorgen, zodat de spreekbeurt iets meer bijzonder wordt.

Jack hield zijn spreekbeurt over Anne Frank en had gezorgd voor twee blikken ...... Jodekoeken. Om na zijn spreekbeurt uit te delen.

 


25 jun 2018 - Maandag 25 juni 2018
 

Sem wordt (weer) ziek gemeld. Iets té vaak afwezig, vind ik. Gaat hem volgend schooljaar opbreken.

 

“Hééé, meester heeft eindelijk een blouse aan,” roept Dilay door de klas. Inderdaad heb ik een blauw overhemd aan.

Ibtissam reageert meteen met: “Ja, en geen vest eroverheen.”

Tsjonge, er wordt wel op mijn kleding gelet. Jammer, dat ze niks zeggen van mijn kapsel, want naar de kapper ben ik ook geweest. Net als Jiyan, zie ik.

 

De heren van afgelopen vrijdag voel ik stevig aan de tand en de ‘Drie musketiers” (want zij waren het meest schuldig) bieden Yavuz hun excuses aan, waarmee alle plooien weer strak zijn getrokken.

 

Een aantal heeft al musicalkleding bij zich. Mooi. Gaan we na de pauze eens bekijken en erin spelen. Morgen moet de rest het in orde hebben.

 

Geen tientjes. Wél weer wat personen, die gaan komen op de afscheidsavond. Ik noteer de genodigden van Dilay.

 

In het weekend weer veel familiebezoek, buiten spelen, Slagharen en naar de braderie op de Leyweg. Yasmine is er alle dagen geweest met haar moeder.

Niemand is naar Parkpop geweest, terwijl dat toch in het Zuiderpark (bekend terrein voor de meesten in verband met barbecueën) was.

Ikzelf heb The Analogues gezien; een band die Beatlesnummers perfect naspeelt.

 

Dan komt juf Veerle de klas binnen en vraagt of ze even wat mag doen met ze. Op het bord zet ze een heleboel streepjes. Op ieder streepje hoort een letter. Die letters moeten de kinderen raden. Uiteindelijk staat er: Hoera! Juf Veerle krijgt een kindje.

Een applaus stijgt op en ze krijgt van verschillende kanten felicitaties.

Ze heeft het lang geheim moeten houden, maar nu kon ze het eindelijk ook de kinderen vertellen.

 

In de kleine pauze kreeg juf Veerle een bal per ongeluk (en niet hard) tegen haar voet. Ilayda riep: “Pas op, ze is zwanger.”

 

Na de pauze gaan we musicallen. De kinderen die hun kleding bij zich hebben, kleden zich om en werkelijk, het geeft direct een ander beeld. De kinderen zelf zitten ook méér in hun rol.

 

’s Middags doen we de rest van de musical, waarna gymnastiek wacht. Voor het laatst in de volledige zaal. Na schooltijd gaan de meesters Frank en ik het podium opbouwen.

 


22 jun 2018 - Vrijdag 22 juni 2018
 

Sem zal vandaag afwezig zijn. Zijn voet schijnt gisteren ergens achter te zijn blijven hangen en hij heeft er last van. Wederom doktersbezoek, dus.

 

Ryan, op de trap naar boven: “Meester, deze dag moet snel voorbij zijn.”

Ik weet waarom, want al de gehele week heeft hij het over dit en volgend weekend. Dit weekend gaat hij naar Slagharen.

 

We beginnen met tutorlezen en daarna ontvang ik van verschillende kinderen € 10,= voor de DVD. Van Jamie ontvang ik zelfs al een briefje met zijn zes genodigden voor de afscheidsavond.

 

Lerinho, uit groep 5, vraagt mij tijdens het tutorlezen: “Meester, hoe oud bent u?”

Meester: “Wat denk jij?”

Lerinho: “Uuuh, 54.”

Meester: “Dank je wel, maar tel er maar tien bij op.”

Lerinho, na van zijn verbazing te zijn bekomen: “Eerst dacht ik altijd dat u 84 was.”

Meester, wederom: “Dank je wel,” maar nu met een geheel andere intonatie.

 

De laatste kinderen (Jamie, Naomi en Ibtissam) leveren hun schooltenue in. Dat van Ibtissam is incompleet. De kousen missen. Ze is gisteren nog naar de sportcampus geweest om te vragen, maar nakko.

Meester, meewarig: “Jij bent de eerste leerling in mijn gehele carrière die zijn schooltenue niet compleet inlevert. Voorwaar een prestatie. Wat zeggen je ouders daarvan?”

Ibtissam, meewarig en zacht pratend: “Dat ik onhandig ben.”

Jammer, dat je dan niks van ouders persoonlijk hoort. Er is toch iets vermist ….

 

Ibtissam: “Meester, gaat u nog praten?”

Het betreft de ruzie van gisteren. Ibtissam, Soumaya N. en Ilayda stuur ik naar de personeelskamer om een en ander uit te praten. Na tien minuten haal ik ze op en blijkt dat ze er nog niet uit zijn. Pffff.

 

Er wordt verder gewerkt aan de programma’s. Daarna jeugdjournaal (met een bijna blind meisje) en vervolgens gymnastiek.

 

Na gymnastiek moeten ze de afgeleverde Quest Junior doornemen. Voor ieder kind is er een exemplaar.

Een artikel gaat over ‘”Waarom zijn we bang voor de dood?” In het voorstukje van dat artikel staat de regel: Want als je dood bent, merk je daar niks van.

Ryan komt ermee bij me en vraagt: “Meester, dat kunnen ze toch niet weten?”

 

Als ik om twaalf uur de overblijvers buiten aflever, staan daar Soumaya N., Ibtissam en Ilayda gezusterlijk samen en hebben lol. “Meester, we hebben weer vrede,” zeiden ze.

Fijn, dat ze dat dan even melden.

 

Tussen de middag vragen ze altijd of ze op de computer mogen. Drie gelukkigen heb je dan. Lance zit er vandaag niet bij en vraagt: “Meester, mag ik morgen op de computer.”

Meester, lachend: “Tuurlijk.”

 

’s Middags heeft Aisha haar musicalkleding bij zich. Ze trekt het aan en het wordt goed gekeurd door mij. Leuk, ze is de eerste.

 

Ilayda laat mij haar ontvangen brief van Maris Bohemen lezen. Ze heeft ‘m op haar telefoontje staan. Ook voor haar wordt 4 juli kennismakingsmiddag.

 

We oefenen de musical en gelukkig gaat dat een stuk prettiger (en dus ook beter) dan gisteren. Juf Yvonne buurt nog even en ziet een stukje. Ze geeft ook aan dat ze er op de afscheidsavond bij zal zijn.

 

Ryan moet om vijf voor drie weg. Naar de tandarts. Ik wens hem veel plezier in Slagharen én bij de tandarts.

 

Yavuz deelt in de klas na schooltijd snoep uit. Dat vindt ik niet zo prettig en de heren die eromheen staan, gebied ik de snoepjes terug in het zakje te doen. Yavuz geef ik mee dat buiten het schoolplein pas te doen, omdat ik geen gezeur wil.

Ze lopen de klas uit en al bij de deur naar de trap is hij wederom aan het uitdelen. Ik word boos op hem en hij moet nablijven. De heren die snoepjes van hem kregen, zijn al gevlogen. “Fijne heren,” zeg ik tegen Yavuz, “in plaats dat ze nou zo flink zijn erbij te komen. Nee, vluchten ze snel weg.”

Na een flinke reprimande naar Yavuz toe gaat hij (prettig na een grapje) naar huis. Die heren pakken we maandag aan, want die zijn natuurlijk in geen velden of wegen meer te bekennen. Laf gedrag, noem ik dat.

 

 


22 jun 2018 - Donderdag 21 juni 2018
 

Begin van de zomer, al zijn de temperaturen niet dienovereenkomstig. Het is gewoon koud.

 

Iedereen is aanwezig en een flink aantal met spierpijn na twee dagen flink in beweging te zijn geweest.

 

Velen leveren hun schooltenue weer in na controle. Ibtissam meldt dat ze haar kousen kwijt is. Ze zal ze toch echt boven water moeten zien te krijgen. Vrijwel zeker is ze ze kwijt geraakt op de Sportcampus.

 

Drie leerlingen betalen tien euro voor de DVD van de afscheidsavond. 

 

Gisteren had ik BOVO en ze zijn benieuwd wat ik heb verteld aan hun toekomstige mentor/school. Ik zeg dat ik voor iedereen een goed woordje heb gedaan. Uiteraard wil eenieder afzonderlijk weten wát en ik laat ieder kind de revue passeren. Soms wel lachen, zoals bij Zeynel over wie ik vertelde dat hij slecht tegen zijn verlies kan. Of over Naomi, die, als zij iets te melden heeft, altijd komt met: "Meester, twee dingen." Of over Lance, die, als hij naar de WC moet, altijd vraagt: "Meester, mag ik naar het watercloset?"

 

 

De mentor van Soumaya A. was er niet, dus Soumaya heb ik niet kunnen bespreken. Bushra en Soumaya N. gaven ook problemen, omdat ze bij hun school (respectievelijk Wateringse Veld College en Van Vredenburch College) niet bekend waren.

 

Veel kinderen hebben al een brief ontvangen van hun nieuwe VO-school met daarin de datum van de kennismakingsmiddag; meestal 4 juli.

 

Vier zevendegroepers komen op bezoek, deze ochtend, omdat juf Veerle doktersbezoek heeft. Trisha, Esma, Sheniel en Marijn versterken groep 8. 

Gezellig.

 

Eerst moeten ze verder met hun programma. Bushra komt bij me en zegt: "Meester, ik heb klootzakkenlak nodig."

Uitleg: Vloeibare Tipp-Ex heb ik voorhanden voor als er een foutje wordt gemaakt. Daarmee kan ik het weglakken. Ooit heb ik verteld dat dit 'klootzakkenlak' heet.

 

Na een tijdje komt Volkan bij me en vraagt: "Meester, heeft u klootzakkenlak?"

Jaja, er worden wat foutjes gemaakt.

 

Daarna de musical. Het eerste gedeelte deden we en dat ging best wel redelijk.

 

's Middags verder met de musical (Sem is er niet, want naar de dokter wegens een voet nu weer). Ging nu heel moeizaam. Ook al omdat ze elkaar steeds aan het lachen maken en het weinig serieus nemen. Op een gegeven moment was ik het beu, werd boos en stopte.

Ibtissam was toen al naar de gang gestuurd vanwege opzichtig niet meedoen met de liedjes (ze verschool zich achter haar tekstboekje en deed dus niet mee). Later bleek dat ze ruzie had (hoe is het mogelijk?) met Soumaya N. en Ilayda, die elkaar geheimen verklapten (begreep ik) wat niet had gemogen. Ik begreep er niets meer van. Morgen (want Soumaya N. is naar de orthodontist) gaan we het uitpraten.

 

Na schooltijd ging ik snel weg, en met mij een flink aantal collega's, naar sporthal De Schilp in Rijswijk . Lucas Onderwijs organiseerde daar een volleybaltoernooi voor schoolteams. Vier wedstrijden moesten we spelen, waarvan we er drie wonnen. Geen slecht resultaat, maar te weinig om eerste te worden. 

 

 

 

 

 

 

 


20 jun 2018 - Woensdag 20 juni 2018
 

Zomerfeest. Hoewel warm weer was voorspeld, was het toch flink fris. Niettemin genoten de kinderen en vooral de stormbaan was weer in trek. Zelfs voor Soumaya A. die kampte met een dik linkeroog. Ze had er iets koels opgedaan, maar dat bleef niet zitten. Plakband bleek de oplossing.

 

’s Middags door naar de BOVO (Event Plaza in Den Haag) om de toekomstige brugklassers (deze leerlingen, dus) door te spreken met hun toekomstige mentor. Altijd nuttig, maar wel weer een lange dag.

 


19 jun 2018 - Dinsdag 19 juni 2018
 

Haagse SchoolSportOlympiade.

 

Wanneer ik bij de ingang van het Sparta-atletiekterrein arriveer, is een aantal heren al aanwezig. Sem meldt zelfs dat hij en Lance er al om half acht waren. Mooi op tijd.

 

Even later arriveert ook mijn ex-collega en goede vriendin Ninon Vercoutre, voorheen gymjuf op onze school. Zij wil de nieuwe Sportcampus wel eens van binnen zien en loopt een ochtend met mij mee.

 

Ook meester Frank arriveert en als we zo staan te praten en te wachten op de rest, zien we ineens Sem op de grond liggen met onder hem de (smalle) rails van de ministoomtreintjes van even verderop. Waar hij mee bezig is, weten we niet, maar we maken hem er wel op attent dat de treinen vandaag niet rijden en hij eventueel tot in het weekend zal moeten blijven liggen. Hij staat maar weer op.

 

Aisha wordt vanuit school afgemeld. Da’s jammer.

 

We melden ons aan bij de inschrijfbalie. Iedereen krijgt een bidon (op veel punten op het terrein staan waterkranen) en een polsbandje (groen of blauw).

 

Andere ex-gymnastiekcollega’s komen we ook nog tegen (meester Laurens en meester Nicholas). Leuk, ze weer eens te spreken.

 

In de heel grote zaal wordt de Sportolympiade geopend, waarna allebei de teams naar hun eerste sportonderdeel toegaan. Ik heb team –1- (Zeynel, Düzgun, Sem, Ryan, Soumaya A., Naomi, Rümeysa, Esma en Ibtissam onder mijn hoede. Ook nog Aisha, maar die is er dus niet.

Tag Rugby is het eerste onderdeel en we verliezen.

 

Tussen iedere speelronde is er een rustdoordraaironde. De meiden van mijn ploeg hebben een beetje moeite met de sportkousen. Ze zakken steeds af. Maar daar hebben ze een oplossing voor. Haarlak.

Ze spuiten de kousen in met haarlak, waardoor deze plakkerig worden en blijven ‘hangen.’ Hoe komen ze erop.

 

Bij een team van een andere school staat een erg gerimpelde leraar. Rümeysa bekijkt hem en richt dan het woord aan mij en zegt: “Meester, als ik u vergelijk met die meneer heeft u heel wéinig rimpels.”

 

We moeten naar het atletiekonderdeel sprint. Er staan startblokken van waaruit je dus kunt starten.

Soumaya A. ziet ze en zegt: “Meester, ik kan niet met die trappers, hoor.”

 

Het geheel wordt gesponsord door o.a. Albert Heijn en er is dan ook enorm veel fruit zomaar te te pakken. Bananen, appels en paprikaatjes. Ibtissam gaat er eentje proberen, maar trekt bij voorbaat al een heel vies gezicht. Dan: ze vindt ‘m lekker en gaat prompt nog een handjevol halen.

 

Mijn team verliest veel, af en toe een gelijkspelletje en een enkele overwinning. Dat blijkt ook bij de prijsuitreiking. We worden niet naar voren geroepen. Leuk is wel, dat de school van meester Laurens (Nutsschool Bezuidenhout) de eerste prijs wint. Tóch een beetje winnaar, want een Nutsschool.

 

Daarna gaat iedereen op eigen gelegenheid weer naar huis. Hoewel? Als ik een groot aantal leerlingen mag geloven, gaan ze wat te eten kopen bij ‘t Hapje.

 

 

 


18 jun 2018 - Maandag 18 juni 2018
 

Jamie is naar de begrafenis van zijn vorige week overleden opa.

Sem komt wat later in verband met huisartsbezoek.

Ilayda komt later zonder reden.

Aisha is er nog niet.

Ibtissam moet om tien voor tien naar de tandarts.

 

Alle Suikerfeestgangers hebben het prima naar hun zin gehad. Familiebezoek vierde natuurlijk de boventoon, waarbij blijkbaar ook aardig wat geld is binnengeharkt.

 

Juf Lilian komt de klas in om te vragen of ik iedereen heb én heeft ook nog een vraag aan Ibtissam: “Waar is Aya?”

Ibtissam: “O ja.” Dat klonk heel apart en komisch. Ze was vergeten door te geven aan de juf van Aya dat haar zusje naar de tandarts is.

 

De uitnodiging voor de afscheidsavond is klaar en deel ik uit. Het is op roze (wat dikker) papier afgedrukt, waarop Dilay opmerkt: “Dat is duur papier, meester.”

Ik bespreek alles wat erop staat. Tamelijk duidelijk.

 

Ook bespreek ik de dag van morgen; de Haagse SchoolSportOlympiade. Daarna gaan ze hun schooltenue bij juf Lilian ophalen. De meesten passen het daarna even in de kleedkamer. Voor Aisha neem ík het mee voor het geval ze er morgen is.

Juf Lilian belt trouwens de gehele morgen met de ouders van Aisha, maar krijgt steeds in gesprek of geen connectie.

 

Als het jeugdjournaal wordt gestart en ze dus de pauzehap tot zich gaan nemen, staan Yasmine en Soumaya N. ineens bij me met schalen suikerfeestzoetigheden. Lekker. Ik bedank ze hartelijk.

 

Na de pauze doen we het eerste gedeelte van de musical en herhalen het enkele keren.

 

De (boven)beugel van Soumaya N. is trouwens verwijderd, vorige week. Ziet er meteen anders uit.

 

Aisha is ’s middags wél op school en veel valt op z’n plek. Haar oma in Pakistan is plotseling overleden. Haar vader is er naar afgereisd. Prompt werd zijn iPhone gestolen, waardoor contact niet meer mogelijk was. Een vast huistelefoonnummer hadden we niet, maar Aisha noteert het voor ons, zodat de bereikbaarheid weer wat groter wordt. Blijft natuurlijk de vraag waarom de ouders niet zélf even hebben gebeld. Had een hoop onrust bij ons weggenomen.

 

We werken verder aan de programma’s. Volkan begint maar helemaal opnieuw, want wéér fout gedaan.

 

Esma/Dilay en Yasmine/Naomi gaan even naar de kleutergroepen om kennis te maken de kleuters die ze woensdagmorgen (zomerfeest) gaan begeleiden.

 

Dan nog gymnastiek. Meester Frank maakt de samenstelling van de twee teams bekend. Daarna nog wat oefenen van spellen die morgen ook worden gedaan.

 

Morgenochtend tussen 8.15 uur en 8.30 uur zie ik ze bij de ingang van de Sparta atletiekbaan in het Zuiderpark. Daarna een dag heerlijk sporten.

 

 


15 jun 2018 - Vrijdag 15 juni 2018
 

Gisteren, op de studiedag, ineens twee oud-leerlingen op bezoek. Chimène en Bob, allebei van vier jaar geleden. Ze hebben hun VMBO-TL gehaald en komen dat middels hun cijferlijst laten weten. Leuk.

 

Meester: “Ja kinders, in de rij,” als de bel is gegaan. Vier jongens (Ryan, Sem, Lance en Jamie) en één meisje (Naomi) komen aanlopen. Naomi: “Meester, ik ben het enigste meisje.”

Voor wat betreft de constatering heeft ze gelijk maar.….

Meester: “Enige.”

Naomi: “Klinkt zo gek.”

 

Het is dus duidelijk de laatste dag van de Ramadan, dus Suikerfeest. Vijftien afwezigen.

 

In de klas vragen de vijf of ze bij elkaar mogen zitten. Dat mag en ze gaan aan de slag. Vijf tafels worden, een beetje achterin de klas, naast elkaar aan elkaar geschoven. Een lange rij leerlingen, dus.

We babbelen wat en dan moeten ze aan de slag met hun programmavoorkant. Ondertussen kletsen ze veel met elkaar en gaat het over een film; Dead Pool.

Blijkbaar een ‘vieze’  film, want Jamie hoor ik zeggen: “Ja, ze liggen te neuken, hè?”

En even later Ryan: “Ze moesten alles met hetzelfde condoom doen.”

Ik wijs ze op het niveau van de film en ook op hun woordgebruik.

 

Een aantal gaat aan de computer. Koptelefoon op en computeren maar.

Jamie: “Meester, kent u AC/DC?”

Meester: “Ja, maar ben ik niet zo’n fan van.”

Jamie: “Mijn broer wél. Dan kent u Queen natuurlijk ook.”

Ja.

Even later horen we Jamie ‘zingen’ met koptelefoon op, dus:

♪Mamáááá, just killed a man … ♪

Geen gehoor. Bohemian Rhapsody, dus.

 

Jamie is dus een beetje druk, deze ochtend, hetgeen ik ook duidelijk maak.

Zegt Ryan tegen hem: “Heb je je pillen niet ingenomen?”

 

Om half elf, na de kleine pauze, hebben ze samen met de weinige kinderen in groep 7 (10) samen gymnastiek.

Onderwijl wordt bij mij een telefonisch interview afgenomen door iemand van Leerkracht, een digitaal informatieblad van Lucas Onderwijs. Over oudergesprekken en ouderbetrokkenheid. Te zijner tijd zal dat verschijnen op de website van Lucas Onderwijs. Gisteren zijn er al foto’s gemaakt. Ik ben benieuwd.

 

’s Middags heeft Naomi er nog eentje. Ik weet niet meer in welke context, maar haar zin eindigde op: “…. dan mij.”

Meester: “Dan ík.”

Naomi: “Klinkt zo gek.”

Meester: “Ja, logisch. Omdat je dat altijd zo hebt gezegd. Maar het is fout.”

 

De jongens computeren weer, nadat ze wat klusjes hebben geklaard. Ik heb een computerscherm over dat nergens op past. Sem wil het wel hebben en krijgt het. Hij is er blij mee.

 

Naomi helpt mij met allerhande karweitjes, waaronder het spiegelen van de bibliotheekboeken op de gang.

Daarna wil ze een partijtje tafelvoetballen tegen mij. Ik stem in, kom eerst achter, dan flink voor en verlies uiteindelijk op het nippertje met 9 – 10 door …… een eigen doelpunt.

 

Dan nog even naar buiten. Ze spelen ‘rond de tafel.’ Venn, uit groep 7, merkt op: “Naomi is het enige meisje.”

Inderdaad.

 

De kleuterjuffen trakteren op een Raketje; een waterijsje en dat vinden ze niet erg.

 

Om tien voor drie weer naar binnen, tafels en stoelen rechtzetten en naar huis.

Maandag weer een volle klas. Werkt prettiger.

 

 

 

 


12 jun 2018 - Dinsdag 12 juni 2018
 

Naomi showt me haar huisvlijt van gisteren, thuis. Ze heeft een toegangskaartje gemaakt, welke we voor de musical kunnen gaan gebruiken. Het ziet er heel mooi uit en ik vraag: “Hoeveel heb je er?”

Naomi, duidelijk: “Eén.”

Ik zal ze gaan kopiëren.

 

Ryan staat op het schoolplein ……. zónder fietsdoos. Vergeten. Hoe kan het ook anders?

 

Ibtissam en Ilayda zijn allebei te laat. Verslapen, zeggen ze allebei. Morgen om 8.15 uur melden bij juf Lilian.

 

3x strafwerk wordt keurig ingeleverd.

 

Singapore. Veel in het nieuws. President Trump en Kim-Jung Un ontmoeten elkaar daar en we hebben het er even over. Ook over de carjacking, waarbij de carjacker uiteindelijk zelfmoord pleegde na een wilde achtervolging. Had ‘ie beter éérst kunnen doen en niet zoveel ellende aanrichten.

 

Drie zinnen redekundig ontleden en na de pauze doen we de musical mét liedjes, voorzover dat op dit moment mogelijk is.

 

Op het einde van de ochtend bezoek van een oud-leerling en wel Rumeysa Açikel. Ze is inmiddels bijna 20, is geslaagd voor verpleegkundige, is verloofd, gaat in november trouwen en vervolgens in België (Sint-Niklaas) wonen. Pfff.

Indertijd had ze, vertelt ze, een BBL/KBL-advies, maar heeft zich door hard werken flink opgewerkt. Ze adviseerde de klas veel te lezen en ze heeft ook veel gehad aan de woordjes van Uit de Krant.

 

’s Middags wederom de musical en daarna een begin met het maken van programma’s voor de afscheidsavond. Best een nauwkeurig werkje, hetgeen blijkt uit het feit dat enkele ‘hoogopgeleiden’ (Lance en Volkan) hun blaadje precies andersom bewerken.

De meesten doen enorm hun best en brengen eerst (volgens opdracht) een mooi kader aan. Zeynel lukt het allemaal niet zo en na drie kwartier heeft hij een voorkant geproduceerd welke meer weg heeft van een rouwkaart (zwarte rand) dan van een vrolijk makende uitnodiging voor een feestavond.

 

Om kwart over twee vertrekt Soumaya N. naar de beugelboer. Haar bovenbeugel gaat er (na negen maanden) uit. Dat zal veel ruimte geven.

 

De vader van Ryan staat ineens in de deuropening. Hij was thuis bezig toen plotseling de deur dichtklapte en toevallig net even buiten bezig. De sleutel lag, uiteraard, binnen. Voor de tweede keer in korte tijd bracht Ryan uitkomst, want vorige week kwam Gianni ook al voor een sleutel.

 

De meesten hebben hun voorkant af. Er zitten heel mooie bij. Volgende week gaan we ermee verder. Volgende week, want morgen is juf Evelien er, donderdag is studiedag en vrijdag zit ik met slechts een vijftal niet-moslimmers. De wél-moslimmers wens ik bij de deur een prettig Suikerfeest, vrijdag, en ‘tot ooit.’

 

 

 

 


11 jun 2018 - Maandag 11 juni 2018
 

Drie tassen gymspullen hangen er nog als ik de klas binnenstap. Vrijdag vergeten. Uiteindelijk betreffen het Sem (2de keer), Soumaya A. (3de keer) en Yasmine (3de keer) en Naomi (2de keer vanwege vandaag geen gymspullen bij zich). Strafwerk dus, vanmiddag.

Jamie heeft zijn strafwerk van afgelopen vrijdag keurig af (al was zijn moeder het er totaal mee oneens) en levert het in.

 

Iedereen is aanwezig, maar nog niet iedereen heeft het ANP-strookje bij zich. Vanmiddag moet het in orde zijn.

 

Ik vraag na hoe het vrijdagmiddag is geweest bij de andere juffen en meester. Volkan vond het oneerlijk, begreep ik van juf Lilian bij wie hij vertoefde, omdat andere kinderen wel ergens heen mochten. Alles was eerlijk, begreep hij later. Juf Lilian had zich gewoon aan de regels gehouden. Volkan begreep. 

 

Yasmine, bij groep geel afgelopen vrijdag: "Meester, ik voelde me net een huisvrouw."

Meester: "Vertel."

Yasmine: "Ik moest tafels schoonmaken en dan kinderen ......."

Iedereen schoot in de lach, maar ze ging vertellen dat ze daarna kinderen moest gaan helpen.

Daarna over het weekend: "En ik ben gestoken."

Iedereen denkt door een insect, maar ze vervolgt met: "Met een mes, want ik wilde mijn moeder een knuffel geven, maar die had nog een mes in haar hand."

Gelukkig was het niet ernstig.

 

Düzgun is naar de stad geweest, vrijdag.

Düzgun: "Lopend, meester, en toen kwam ik in een hondenstraat." Dat laatste zei hij tamelijk zachtjes, dus we keken vreemd op. Want wát is een hondenstraat?

Nee, hij zei dus: "Hoerenstraat."

Heeft Düzgun wél een heel rare weg gevolgd. Uiteindelijk is hij eromheen gelopen, want als minderjarige mag je daar natuurlijk niet komen.

In de stad heeft hij kleding gekocht.

 

Ilayda vertelde dat haar telefoon was afgepakt door haar ouders.

Meester: "Waarom?

Ilayda, schamper lachend: "Ik zat er teveel op."

Gisteren had ze 'm alweer terug in bezit. Buiten is ze weer flink gaan bellen, begreep ik.

 

Ryan is naar de kapper geweest en ........... heeft zijn kamer opgeruimd. Een sponataan applaus volgt.

Ryan: "Moest van mijn moeder."

Dan zal het wel nodig zijn geweest, ook.

 

Van Naomi begreep ik dat zij allemaal enge films heeft gezien én dat ze met haar vader naar de nieuwste Jurassic Park is geweest. Opmerkelijk: voor de voorstellingen overdag was alles uitverkocht, dus toen zijn ze naar de voorstelling van half twaalf (23.30 uur!!) geweest. 

 

Volgende week woensdag heb ik BOVO-overleg over deze toekomstige brugklassers en ik lees het rooster met mentoren op. De meesten (her)kennen de namen niet.

Een flink aantal weet niet wat 'tekorten' op het VO zijn en ik leg het uit.

 

We bespreken het vrijdag gemaakte werkwoordspelling. Ryan is heel blij, want hij heeft nul fout. "Meester, het gaat steeds beter," roept hij vreugdevol.

 

Daarna doen we de musical voor de klas. Gaat steeds beter.

 

's Middags komen de laatste ANP-strookjes binnen. Zo niet van Ibtissam en Ilayda. Zij moeten apart naar huis.

Als ik alles binnenheb, constateer ik dat er 8 'GEEN' hebben ingevuld en op 20 leerlingen vind ik er dat teveel. Ik zal het ANP dus moeten afbellen, helaas.

 

's Middags het laatste gedeelte van de musical, maar dan vanuit de stoel. De teksten zitten er nu wel in. Morgen weer voor de klas en gaan we de liedjes implementeren.

Ook hebben we het over attributen die we nodig hebben. Grote decorstukken kunnen worden gemaakt van fietsdozen, dus vraag ik wie er bij een fietsenhandel in de buurt woont. Dat zijn er verschillende, maar Ryan heeft nog zo'n doos thuis staan (wat je al niet vindt als je je kamer opruimt) en zal die morgen meenemen. Ibtissam en Soumaya N. gaan bij ADO-bike aan de Leyweg langs om te vragen.

 

Over de musical hebben we het voor wat betreft een aantal zaken (rekwisieten, kleding e.d.). Zeynel vraagt wanneer de afscheidsavond is (blijkbaar leest hij meegegeven brieven e.d. niet) en ik antwoord dat dat op woensdag 11 juli is. Bushra kijkt naar het bord, ziet de datum van vandaag en zegt: “Precies over een maand, meester.” Inderdaad.

 

Dan gymnastiek. Slechts 16 deelnemers, want de eerder beschreven figuren die hun gymtassen waren vergeten, blijven in de klas strafwerken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


08 jun 2018 - Vrijdag 8 juni 2018
 

Aisha wordt afwezig gemeld door haar vader.

 

Sem is wat later, evenals Naomi. De reden van Sem was, dat hij nogal wat werkzaamheden moest verrichten voor zijn moeder, die gisteren haar elleboog heeft gebroken. Bij Naomi was een aflopende fietsketting de oorzaak.

Ryan zal iets later komen vanwege orthobezoek.

 

Dertien ANP-strookjes, waarvan drie met ‘geen.’ Maandag geef ik de journalist uitsluitsel.

Jamie had ook zijn strookje bij zich. Het was keurig ondertekend. Echter, er was niets omcirkeld. Hij belde even naar zijn moeder.

En dan iets heel bijzonders: Ryan heeft zijn strookje vandaag al bij zich!!!!!!!!!

 

Na tutorlezen doen we dictee WP -29-. Ze krijgen negen werkwoorden van mij op en de tiende moeten ze zelf bedenken uit voor vandaag te leren resterende zes.

Na afloop vroeg ik na wie welk werkwoord had gekozen. De gehele rij van Esma tot en met Volkan had precies hetzelfde werkwoord (onderdrukken). Echt ongelooflijk. Later bleek dat Zeynel iets had opgevangen bij Esma en dat toen het domino-effect ontstond. Zul je denken dat ik niet goed zat op te letten. Nou, waarachtig wel. Zijn ze toch zo sneaky/slim/doortrapt om het te fiksen.

We moesten er flink om lachen.

 

Jeugdjournaal heeft een item over koppen in het voetbal. In Amerika is dat al verboden voor de jeugd en dat willen ze misschien in Nederland ook gaan doen.

Merkt Ryan, een beetje boos, op: “Meester, in Amerika verbieden ze koppen wél, maar wapens níet.”

Bij gymnastiek krijgen ze trefbal en dat vinden ze een juichend leuk vooruitzicht. Jamie doet er niet aan mee, want nog strafwerk.

Het opruimen aan het einde van de gymles gaf de nodige problemen. Meester Frank gaf ze op hun donder en ik in de klas ook nog even.

Daarna is het alweer bijna twaalf uur. Ze moeten hun werk voor vanmiddag naar de groep brengen waar ze zijn ingedeeld. Daarna met pauze, nadat ik ze allemaal “Tot maandag” heb gewenst. Zoals al eerder gememoreerd, moet ik vanmiddag met de moeder van mijn vrouw naar het ziekenhuis voor een oogprik.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


07 jun 2018 - Donderdag 7 juni 2018
 

Een aantal meiden is weer vroeg in de klas om hun WP -29- uit te printen.

 

Gisteren hadden ze ene juf Yosra. In haar bericht naar mij toe schreef ze dat ze een leuke ochtend had gehad met een leuke groep.

De kinderen, bleek bij navraag, ervoeren iets soortgelijks.

 

Ryan heeft een musicalattribuut bij zich en wel een (elektrische) gitaar, welke we tot en met de afscheidsavond mogen gebruiken.

 

Iedereen is aanwezig. Dilay is alweer snel weg, want zij gaat een voorbeeldspreekbeurt houden in groep 6. Eigenlijk zou Aisha om half negen als eerste gaan, maar zij was haar 'diamanten vergeten.' Zij gaat nu vanmiddag.

 

De persoonlijke voornaamwoorden kunnen de meesten nu goed en vooral sneller opdreunen. 

 

Ze krijgen een brief met strookje mee. De brief gaat over wel/geen toestemming geven om foto's en filmpjes (geen gezichten in beeld) te maken op Nutsschool Morgenstond. Door een journalist van het ANP ben ik daarvoor benaderd.

 

De organisatie van het zomerfeest heeft gevraagd of er nog achtstegroepers zijn, die een groepje kleuters wil begeleiden. Ik wijs op de eventuele problemen als jengelende, weglopende, plassende en huilende kleuters. Reageert Soumaya N., vlak voor mijn neus zittend, met: "Lekker motiverend."

Er melden zich toch nog vier meiden die per tweetal wél een gedeelte van de ochtend enkele kleuters willen begeleiden.

 

Voor vandaag stond huiswerk WP -29- in Word op het programma. Het betrof werkwoorden. De eerste was 'bederven.' De verleden tijd daarvan hadden de meesten opgezocht op internet en waren gekomen op 'bedorf.' Hartstikke fout, natuurlijk, want het moet zijn 'bedierf.' 

Moet je ze nog gaan overtuigen met Van Dale, ook.

Grappig was, dat Jamie zijn antwoorden had verwerkt in een Excel-bestand. Zeer overzichtelijk, dus.

 

In jeugdjournaal een item over een meisje met Gilles de la Tourette. We hebben het er nog even over.

 

Dan de tekst van de musical maar weer overhoren. Ging redelijk.

 

's Middags de musical voor de klas. We hebben nu kleine stoeltjes van de kleuters, zodat het alweer wat echter lijkt. Nog even zonder Aisha, die haar spreekbeurt in groep 6 geeft. Mét diamanten.

 

De laatste twintig minuten mogen ze even iets voor zichzelf doen. Bij de meesten lukt dat, bij enkelen niet zo.

 

Morgen een halve dag voor mij in verband met zorgverlof. 's Middags worden ze over de andere groepen verdeeld.

 

 


05 jun 2018 - Dinsdag 5 juni 2018
 

Yasmine wordt ziek gemeld.

 

Van Jamie zijn gisteren de gymspullen blijven hangen. Het is de tweede keer, dus dat wordt vrijdag tafels schrijven. Jamie: “O, dan ga ik dat morgenmiddag al doen.”

Dat zal dus niet gaan. Strafwerk zal moeten worden gemaakt op school tijdens de gymnastiek.

Rümeysa levert haar strafwerk in. De tafels van 1 t/m 50.

 

De persoonlijke voornaamwoorden overhoor ik mondeling en stuk voor stuk. Ze wachten in spanning af totdat ze aan de beurt zijn. Lance verklaart later, na een wat zwakke opsomming, dat het thuis wél goed ging, maar dat het op school met druk minder ging.

De meesten kennen ze wel, maar nog niet op voldoende snelheid.

De musicalteksten overhoor ik ook en dat gaat, naarmate het einde nadert, steeds minder. Donderdag moeten ze het góed weten.

 

De nieuwe SamSam deel ik uit, waarin ze een halfuurtje vertoeven.

 

’s Middags overhoor ik de persoonlijke voornaamwoorden nóg een keer, maar dan schriftelijk. Schrokken ze van.

 

Dan doen we de musical voor het eerst voor de klas. Onwennig, giebelig en houterig verloopt het. Er is nog veel werk aan de winkel, maar zo’n eerste keer blijft natuurlijk moeilijk.

 

De laatste twintig minuten mogen ze even voor zichzelf rommelen. Ryan vraagt of hij ‘dat poppetje’ uit elkaar mag halen. Het is een matroesjka en het mag.

Wanneer hij de vijf poppetjes naast elkaar heeft staan, vraagt hij wat het eigenlijk zijn. “Tsaren en tsarinnen moeten het voorstellen,” antwoord ik, “de namen staan er onder.” (‘tsarinnen’ moet zijn ‘tsarina’, maar dat vond ik op dat moment te moeilijk voor Ryan).

Ryan pakt er eentje en leest op: “Peter, de Griet is deze.”

Peter, the Great, dus.

 

Aisha bekijkt ‘Livio, wacht op mij.’ Het boekje dat ik bijhoudt over mijn kleinkinderen. Ik noteer daarin wat ze meemaken en vooral hun grappige opmerkingen. Aisha had daar naar gevraagd en vandaag had ik het meegenomen. Ze vindt het mooi en leuk en is verbaasd als ik zeg dat dit het zesde boekje is.

 

Om drie uur naar huis. Morgen hebben ze een invaller. Donderdag zie ik ze weer.

 

 

 


04 jun 2018 - Maandag 4 juni 2018
 

Van Jamie krijg ik een briefje in handen geduwd van zijn moeder, waarin staat dat Jamie de musicaltekst niet heeft kunnen leren vanwege het feit dat hij twee keer 30 kilometer (!!!!) heeft getraind voor de Vierdaagse over enkele weken. Plausibel.

 

Yasmine heeft haar verjaardag in zeer beperkte kring gevierd. Geen cadeaus, wel geld. Ze spaart om er iets voor te kopen. Voor de vakantie.

 

We verzamelen nog even in de klas voordat we naar het Zuiderpark gaan lopen. Sem is er gelukkig weer. Ibtissam kondigt aan dat ze naar de tandarts moet en dus later komt. Rumeysa is, ondanks allerlei opstoppingen, net op tijd, maar moest eigenlijk naar de tandarts. Haar vader vraagt aan mij een briefje om een boete te ontlopen.

 

We lopen naar het Zuiderpark en bij het parkeerterrein aan de Hengelolaan ligt een enorme troep, waaronder ook veel lachgaspatronen. Zegt Dilay lachend: "Die heb ik niet nodig."

 

Aangekomen bij lesgebouw worden we ontvangen door juf Mariette, die de GPS-apparaten uitlegt. Even ervoor heeft ze ons gewezen op een experiment van duurzame energie. In een stukje grond bij planten, staan allerlei sprieten. Uit die planten wordt energie gehaald welke weer kan worden gebruikt. Zeer interessant.

 

Dan op weg. Voor de laatste keer, want deze GPS-les gaat uit het lesaanbod. Enigszins verouderd en achterhaald. Negen jaar geleden was de eerste en onze school deed de pilot ervan. Dus ik heb de geboorte ervan meegemaakt en nu dus het heengaan. 

 

In groepjes van twee of drie gaan ze op pad; op zoek naar bomen met daarover vragen. Wanneer je de vraag verkeerd beantwoordt, moet je weer helemaal teruglopen naar de vorige opdracht. Een enkeling (Rumeysa en Soumaya A.) overkomt het dat ze zelfs tot vier (!!) keer toe het verkeerde antwoord intoetsen.

 

Tussendoor verschijnt Ibtissam. Zij is door haar vader afgeleverd bij de kinderboerderij en voegt zich alsnog bij haar groepje. 

In de tussentijd hoor ik hoe het is geweest bij de tandarts. Vier (!!!) gaatjes zijn er gevuld.

 

Iedereen vindt de Superboom. Op de bankjes nog even wat eten en drinken en dan weer terug naar school. Ryan, onderweg: "Meester, Jamie heeft de progressierups gezien, zegt hij."

Eikenprocessierups, dus.

 

Terug op school evalueren we even. Ze vonden het leuk. Vooral de geitjes bij de kinderboerderij. Toch, Naomi?

 

Om twaalf uur kom en Aadi uit groep 7 en zijn moede naar mij toe. Ik krijg een doos Belgische bonbons overhandigd voor de goede zorgen tijdens de werkweek. Ongelooflijk attent en lief. Alle andere begeleiders kregen het ook.

 

Tussen de middag staan Jamie en Yavuz gebogen over de voorkant van de nieuwe SamSam, waarop een jongen staat die op Elvis Presley lijkt. 

Jamie: "Die kent u toch wel, meester, Elvin?"

Yavuz: "ElviS."

Jaja, Jamie heeft echt twee keer 30 kilometer in de benen.

 

's Middags even kort weekend en wat langer over het vasten. Dat laatste kunnen de meesten goed volhouden.

Daarna de overhoring van de persoonlijke voornaamwoorden. Van de negentien aanwezigen, kunnen slechts zes het redelijk tot goed opdreunen (ik/mij/me, jij/je/jou/u/gij/ge, hij/zij/ze/hem/haar/het, wij/we/ons, jullie/u/gij/ge, zij/ze/hen/hun). Voor morgen opnieuw leren en dan perfect.

 

Gymnastiek, maar niet voor Rumeysa. Zij is (voor de derde keer) haar gymspullen vergeten en gaat 'lekker' strafwerken.

Sem doet ook niet mee, vanwege de voetblessure.

 

Enkele meiden zijn erg snel van gymnastiek terug. Soumaya A. ook. Zij stapt direct naar het kiepkantelraam en vraagt: "Meester, mag ik deze opendoen als een deur."

 

Meester Frank (die gymles geeft) heeft het gehad over de SchoolOlympiade en heeft ook enkele onderdelen alvast geoefend. 

Esma: "Meester, bij horzelen ofzo, had ik vier seconden."

Hordenlopen, dus. 

 

 

 


01 jun 2018 - Vrijdag 1 juni 2018
 

Sem is ziek geworden, helaas. Vervelend.

 

We beginnen met tutorlezen en daarna zingen we voor Yasmine, die morgen haar 12deverjaardag beleeft. Ze heeft (nog) niks gekregen, maar wellicht komt dat.

 

Ze krijgen de brief met bijlage mee voor de Schoololympiade van dinsdag 19 juni in ‘het ooievaarsnest,’ oftewel de Sportcampus in het Zuiderpark. Toch weer een typfoutje waar Lance mij op wijst: “Meester, binnen staat met één ‘n’.”

Dit schooljaar gaat het niet goed met mijn typkunsten; téveel fouten.

 

Twee zomerfeeststrookjes krijg ik nog binnen (met dubbel ‘n’); nog twee te gaan (Naomi en Ibtissam).

 

Ryan had vanmorgen al zitten muppen over gymnastiek: “Meester, hebben we nou

’s middags op vrijdag gym of maandag?” Bijna einde schooljaar en hij weet het nog steeds niet. Het komt er dus op neer dat hij zijn gymspullen niet bij zich heeft. Omdat het de eerste keer is, valt het strafwerk mee. Tot aan de grote vakantie in zijn agenda schrijven bij iedere maandag en vrijdag: gymspullen meenemen.

Meester: “Het is echt je vergeetweek, hè?”

 

We hebben eerder gymnastiek, want geruild met groep 7.

 

Jamie wordt rond elf uur opgehaald door zijn moeder. Op de fiets (!) gaan ze naar het Wellant College Madestein voor een intakegesprek.

 

Na de (verlate) pauze doen we de musical. Ik ‘overhoor’ nog een keer de tekst, die ze gisteren al allemaal hadden moeten kennen en constateer dat dat nu wél het geval is, gelukkig.

Dit alles, nadat Yasmine zakjes snoep heeft uitgedeeld en met Naomi en Dilay de klassen is rond geweest.

 

Ilayda schittert ’s middags door afwezigheid. Blijkbaar is ze op haar rug gevallen en dermate geblesseerd geraakt, dat schoolbezoek er niet meer in zat.

 

Voor aanstaande maandag (bezoek aan Zuiderpark) deel ik de groep alvast in tweetallen in. De GPS-tocht vereist dat.

Daarna dictee over WP -28-. Ik doe alleen de woordjes en de betekenis en dat vinden ze prettiger dan heel lange zinnen.

 

Daarna weer de musical. Het eerste gedeelte zit er redelijk in; het tweede moet maandag in orde zijn. We beluisteren vervolgens de liedjes vanaf de CD.

 

De laatste twintig minuten mogen ze even iets voor zichzelf doen.

Om drie uur naar huis. Nog zes weken (!!!) te gaan.

 

 


31 mei 2018 - Donderdag 31 mei 2018
 

Gisteren, met invalster juf Evelien, was gezellig en goed begreep ik zowel van haarzelf als later van de kinderen. Drie konden er níet over oordelen, omdat ze ziek waren. Ilayda, Aisha en Yasmine schitterden door afwezigheid. Vandaag zijn ze er weer.

Vandaag is dat Sem, die er niet is. Hij moet doktoren af.

 

Soumaya A. en Yasmine zijn in de klas, vòòr schooltijd, bezig hun WP -28- uit te printen.

Soumaya A.: “Meester, ik ben om acht uur opgestaan.”

Meester kijkt verbaasd en verbaasd op zijn horloge en zegt: “En dan nu al hier?” Om erop te laten volgen: “O, je hoeft niet te eten, natuurlijk.”

 

Yasmine viert morgen haar verjaardag (zaterdag is ze écht jarig).

 

Weer enkele zomerfeeststrookjes. Soumaya A.’s moeder weet nog niet wat ze gaat maken. Naomi levert helemaal niks in, want ze maken toch niks. Raar, want ik weet zeker dat ze wél gaat happen van de andere producten.

 

Ryan is weer van alles vergeten. Op het schoolplein kreeg hij vanmorgen al zijn broodtrommel aangereikt door zijn moeder. Agenda, strookje zomerfeest en WP -28-huiswerk; alles is hij vergeten. Hij moet naar huis bellen, maar handiger is, is dat zijn moeder bij meester Guido zit. Zij geeft hem toestemming naar huis te gaan.

 

We behandelen WP -28-. Onder Dilays tafel liggen een etui en multomap op de grond. Ik zeg er wat van, waarop ze antwoordt: “Wordt me tafel te druk.”

 

Zeynel moet om kwart voor elf naar de tandarts. Tijdens zijn afwezigheid wordt het enorm donker en niet lang daarna breekt een enorme hoosbui los. Het regent echt pijpenstelen en lang. Heel apart.

Volkan, meesmuilend en niet gespeend van leedvermaak: “Meester, Zeynel is toch naar de tandarts?” Ondanks dat het vrienden zijn tóch even ………

 

Het vorige dictee moeten ze verbeteren. Daarin heb ik bij velen het woord ‘programmering’ aangekruist, alszijnde verkeerd geschreven (‘r’ vergeten). Ze moeten het drie keer goed schrijven.

Lance had het ook fout, maar eerst goed en verklaart het als volgt: “Ik dacht dat het fout was. Het zag er een beetje lang uit.” Dus had hij zijn goede vondst doorgestreept en de foute erachter geschreven.

 

Ieder kind maakt op de computer de verkeersquiz. Raar is, is dat iedereen uitkomt op 67%. Of dat nu het aantal goed is of iets anders? We weten het niet.

 

’s Middags kijken we werkwoordspelling na en gaan dan verder met de musical. Eerst ‘overhoor’ ik de geleerde teksten voor vandaag. Nou, dat viel tegen. Slechts enkelen kenden hun tekst goed; de meesten niet. Morgen opnieuw en maandag het gehele tekstboekje.

 

 

 


29 mei 2018 - Dinsdag 29 mei 2018
 

Gisteren studiedag. Ook dicteeschriften nagekeken. De betekenis van ‘thee-ei’ (=eivormig voorwerpom losse thee in te doen) werd bij Jiyan ‘iets anders’  omschreven, namelijk als: eivormig toestelom losse thee in te doen.

 

Iedereen is aanwezig en ze waren flink moe na de werkweek, afgelopen vrijdag. De meesten hebben het vasten na vrijdag weer opgepakt.

Jamie, echter, heeft zaterdag weer 30 kilometer getraind voor de Vierdaagse in juli. Knap, hoor.

 

Sem is aan zijn voet geblesseerd. Uitgegleden, of zoiets. Nou ja, beter nu dan vorige week.

 

Over die werkweek hebben we het nog even, ook al omdat er een velletje Puttense Dollars op het whiteboard hangt en Ryan daarover een vraag stelde. Voor iedereen heb ik een boekje gemaakt van de verslagen welke ik dagelijks op de site bijhield. Ze beginnen er meteen in te lezen. Prompt halen ze er enkele kleine typfoutjes uit (Duüzgun, Ven, Soumaya A. in plaats van N. en een keer een spatie).

Ook de thuisblijvers (Ibtissam, Esma en Rümeysa) krijgen er eentje en van twee krijg ik te horen dat ze het jammer vinden er niet bij te zijn geweest. Tsja.

 

Ook krijgen ze de officiële CITO-Eindtoetsuitslag in een mooi mapje aangeleverd. Een brief voor de afscheidsavond (11 juli) completeert het geheel, waarvan ze ook het één en ander in hun agenda moeten schrijven.

 

Dan is het alweer negen uur en dat betekent dat we de kleuters gaan uitzwaaien. Zij gaan vandaag op schoolreis naar Het Plaswijckpark in Rotterdam.

 

WP -28- moet donderdag qua betekenis in Word in orde zijn en vrijdag gekend. Ook moet een aantal nog een strookje meenemen voor het Zomerfeest.

 

Aisha en Dilay willen allebei hun spreekbeurt in groep 6 gaan doen. Op verzoek van de juf van groep 6 en als voorbeeld voor de zesdegroepers, want zij gaan het voor het eerst doen. Volgende week zal dat gaan gebeuren. Leuk, dat ze dat willen doen, Aisha en Dilay.

 

Het weekend levert niet veel bijzonders op. Mode is het blijkbaar om uren met elkaar te bellen over onzin en niks. Ze schijnen er de grootste lol mee te hebben. Leeg, vind ik het. Ouders, ga wat doen met ze.

Ook is er weer heel veel gegamed. Als ik Ryan mag geloven drie dagen lang.

Aisha vertelt over haar plotseling overleden tante in Pakistan en wordt emotioneel. Meester: “Drink wat water.”  Aisha loopt naar de wasbak, pakt een bekertje, vult het, wil het opdrinken, maar komt er nog net op tijd achter dat, en zegt paniekerig en verdrietig: “Ik vast.”

 

Rümeysa is vorige week alle dagen op school geweest en heeft veel van haar werk af. Esma was vrijdag ziek en Ibtissam zowel donderdag als vrijdag. Zij dus wat wat minder.

Ze moesten ook een dagverslag bijhouden. Ik lees ze door en zie bij Rümeysa de volgende zin staan: …….., want juf Irene zat in de viele.

File, dus.

 

Ze moeten spelling maken. Ineens hoor ik Bushra duidelijk zeggen: “Shit.”

Meester: “Póep, mevrouw. ’t Is geen tweetalig onderwijs, hier.”

 

Sommige vasters hebben het moeilijk. Vooral Rümeysa.

 

Tegen enen komt Bushra erg luid binnen met: “HALLO MEESTER!!! Hoe staat het leven?”

Wel aardig, natuurlijk.

 

“Agenda voor je,” zeg ik (weer), waarop Soumaya N. reageert met: “Meester, er is echt een verband tussen u en agenda, hè? Dat merk ik al het hele jaar.”

Voor Soumaya worden “Agenda voor je” en “meester Van Buren” synoniemen, denk ik.

 

In die agenda moeten ze noteren, dat ze thuis vragen of er interesse is voor DVD met opnamen van de afscheidsavond. Kosten: 10 euro.

Meester: “Minimaal de helft moet geïnteresseerd zijn. Dan pas gaat het door.”

Rümeysa: “Dus tien.”

Altijd al slim geweest, die Rümeysa.

 

Dan hebben we het ineens over lengte. Hoe, dat weet ik niet meer, maar Dilay merkt op dat ze best wel lang gaat worden.

Meester: “Moet je op basketball gaan.”

Soumaya A., heel naïef: “Word je daar lang van?”

 

Ze moeten redekundig ontleden in hun schrift. Plotseling begeeft de vulpen van Ibtissam het. Een enorme hoeveelheid inkt vloeit in haar schrift en op haar handen. Dilay ziet het en roept: “ Ooo, de vulpen van Ibtissam heeft gekotst.”

Later blijkt dat ze, Ibtissam, de vulling er ondersteboven in heeft gedaan.

 

Dan de musical. We nemen een flink stuk tekst door, passen hier en daar wat aan, waarna ze (“Agenda voor je”) een flink stuk tekst, van de rol die ze hebben, voor donderdag moeten gaan leren.

 

Tegen drieën wijs ik nogmaals op de invalster van morgen en dat ik geen klachten wil horen. Daarna naar huis, het warme, broeierige weer in.

Bushra vergeet haar stoel op tafel te zetten en ik roep haar terug. Zegt ze: “Ik ben er deze week niet bij, meester.”

 

 

 


18 mei 2018 - Donderdag 17 mei 2018
 

Sem en Yasmine worden ziek gemeld. Jammer, op deze laatste dag vòòr een (kleine) vakantie, de werkweek en de verdeling van de musicalrollen.

 

Soumaya N. laat mij op het schoolplein een blaadje lezen met daarop een heel epistel waarom zij bepaalde musicalrollen zou willen hebben/krijgen.

Meester, lachend: “Ik belóóf niks.”

 

Aisha’s afscheidsboektitel (Opstand) was niet meer leverbaar. Ze heeft een vervangende titel (De Amulet), welke ik vandaag zal doorbellen naar de boekhandel.

 

We beginnen de dag met het zingen voor ‘jarige’ Naomi. Op 2 mei (in de vakantie) was zij jarig en deelt vandaag uit in de klas. Vond ze wel jammer, omdat vandaag de Ramadan is begonnen en veel kinderen wél een traktatie zullen nemen, maar níet nuttigen.

Voor haar verjaardag heeft ze geld gekregen, maar weet nog niet waaraan ze het gaat besteden.

 

In de klas vraag ik iedere leerling hoe er is gereageerd op de CITO-uitslag. De meeste ouders waren tevreden en/of blij. Bij de leerlingen met de drie hoogste scores in de klas vielen de reacties van de ouders (flink) tegen. Zelfs boos dat er niet hoger was gescoord, ‘niet je volle best gedaan,’ niet boos, maar ook niet blij en balen dat er net niet VWO was gehaald.

Ik sprak openlijk mijn verontwaardiging uit over zulk soort onbegrijpelijke reacties. Alsof je kind expres z’n CITO zit te verknallen en z’n best niet doet. Wees juist trots en steun je kind door dik tevreden te zijn. Maar goed, zal wel aan mij liggen.

 

Düzgun begon z’n CITO-ouderreactie met: “Meester, mijn ouders konden gisteren niet komen.” We zijn verbaasd, maar begrijpen snel dat hij het heeft over de werkweekbijeenkomst.

Meester, lachend: “Die is vanávond pas, Düzgun.”

Düzgun, zich enigszins schamend: “O.”

 

Vannacht is de Ramadan begonnen met de Iftar en ik vraag ieder (moslim)kind naar zijn of haar ervaring. Vrijwel iedereen is rond drie uur gewekt. Dan gezicht wassen en een ontbijt genieten. Bidden en nog even naar bed.

 

Juf Veerle stapt de klas binnen en meldt Dilay en Bushra dat ze zijn geslaagd voor hun praktijk verkeersexamen. Yasmine krijgt het virtueel meegedeeld.

 

Naomi deelt tegen tien uur champagneglazen uit met daarin een cupcakeje met ‘13’ erop en iets van een felgekleurde candlestick. Het ziet er zeer verzorgd uit.

Naomi: “Het is allemaal halal.”

Iedereen neemt, maar de meeste kinderen stoppen het dus weg in hun tas.

 

Even hebben we het over wonen en ik verhaal over een documentaire over ‘Wonen in Hongkong’ welke ik gisteren op TV zag. Mensen wonen daar letterlijk in een soort kist. Twee studentes woonden al lange tijd in een ruimte van 9 vierkante meter. Absurd klein. Ze geloofden het niet en ik liet wat beelden zien.

 

Ibtissam, Esma en Rümeysa neem ik op de gang even apart. Immers, zij gaan (helaas) niet mee op werkweek. Dat betekent uiteraard dat ze wél op school moeten verschijnen en worden verdeeld over groep 4, 5 of 6. Mét werk en dat leg ik ze uit.

 

Aisha: “Meester, mijn moeder is op 24 mei jarig. Mag ik dan bellen?”

Meester: “Ja, natuurlijk. Hoe oud wordt ze?”

Aisha, lang nadenkend: “Uuuh, rond de 34.”

 

Dictee over WP-27-. Ze verbazen zich over de eerste zin die bij sommigen wel 6 regels beslaat. De zin luidde: Voor de ex-kampioen uit Noord-Brabant was het een groot probleem dat zo-even zijn ex-leerling een e-mail had gestuurd, waarin zij meedeelde dat het Zuid-Afrikaanse wc-papier op was en dat hij nu maar blaadjes uit de tv-gids moest gebruiken.

De volgende drie zinnen waren beduidend korter.

 

’s Middags hebben we werkweekbijeenkomst samen met groep 7 in het lokaal van groep 8. Altijd leuk om beelden van Putten te laten zien en vragen te krijgen.

 

Dan de musicalrollen verdelen. Was een hele klus, ook al omdat er heel véél te verdelen zijn. Uiteindelijk slaagden we en heeft iedereen in ieder geval twee rollen die ze heel graag wilden hebben. Oók Sem en Yasmine.

 

Dan nog de laatste instructies voor de werkweek. Ze hebben er zin in. Bovendien wordt het schitterend weer.

Morgen zijn ze, zoals reeds eerder is gememoreerd, vrij en dat vinden ze in het geheel niet vervelend.

 

Voor ons, werkweekbegeleiders, is er vanavond nog de voorlichtingsbijeenkomst over de werkweek voor de ouders.

 

 

 


16 mei 2018 - Woensdag 16 mei 2018
 

Bushra is al om even over achten op school om haar WP-27- uit te printen. Hoewel? Blijkbaar was het nog niet volledig, want ze zegt tegen mij: “Ik kon sommige woorden niet opvinden, meester.”

Ze gaat aan de slag met een woordenboek van school.

 

Er zijn nog enkele andere leerlingen die hun WP uitprinten en in de klas blijven ‘hangen.’ Uiteraard vragen ze of de CITO-uitslag er is. Die ís er en meteen worden ze nerveus.

 

Eerst tutorlezen en dan snel de CITO-uitslag. Omdat er drie kinderen om kwart over negen in het Zuiderpark verkeersexamen op de fiets moeten doen.

Eerst een envelop beschrijven met “Aan de ouders van ……….,” dan een begeleidende brief, welke ik met ze doorneem om dan over te gaan tot de CITO-uitslagen. Eerst het landelijk gemiddelde (altijd rond de 535), daarna het klassengemiddelde en da’s voor het eerst sinds jaren ónder het landelijk gemiddelde, namelijk 532,9. Geen verrassing, overigens, omdat deze groep door de jaren heen al onder de maat presteert, ook al door de vele ‘zij-instromers’ in de groepen 5, 6 en 7.

Dan de individuele uitslagen. Ik lees ze op en overhandig het formulier aan de desbetreffende leerling. Meestal opluchting, soms teleurstelling en een enkele verbazing. Soumaya N.: “Meester, hebben ze geen fout gemaakt?”

Sommigen willen naar huis bellen. Dat mag met hun eigen telefoon. Er wordt enigszins gebruik van gemaakt.

De meesten zijn wel tevreden met hun uitslag (meestal ook conform het in november gegeven VO-advies). Een enkeling is puur verdrietig over de uitslag.

 

Yasmine, Dilay en Bushra gaan met groep 7 mee naar het fietsexamen. De rest mag even iets voor zichzelf gaan doen. Even ontspanning na een lang opgebouwde spanning.

 

Iedereen krijgt een scène- en rollenboekje van de musical. Moeten ze thuis ook doornemen, net als het tekstboekje van de musical (alleen nog maar gelezen door Naomi). Morgen gaan we de rollen verdelen.

Diezelfde Naomi kiest alvast een verjaardagskaart. Op 2 mei was zij jarig en morgen gaat ze uitdelen. Ze vindt dat wel een beetje jammer, want dan is de Ramadan net begonnen.

 

Na de kleine pauze doen we de betekenis van WP-27-. Bij ‘WC-papier’  zitten we ineens heel erg te kletsen over hoe het is ontstaan en op wat voor soort WC’s (hurkWC’s e.d.) de behoefte kan worden gedaan.

 

De ‘drie’ komen rond elf uur terug, waarmee de klas weer compleet is. We bespreken nog het één en ander, waarna ze voor zichzelf een aantal dingen kunnen doen (WP leren, musicaltekst doornemen, bibliotheekboek lezen of een werkwoordspellingsoefening maken).

 

Ook vraag ik wie thuis heeft doorgegeven dat ze vrijdag vrij zijn. Twintig vingers schieten omhoog. Jaja, dát vergeten ze niet.

Sommige ouders geloofden het in eerste instantie niet, maar later wel.

 

Om twaalf uur zit het er alweer op. Nog één dagje te gaan en dan alweer ‘pinkstervakantie.’

 


15 mei 2018 - Dinsdag 15 mei 2018
 

Op het schoolplein: “Meester, heeft u de uitslag al binnen?”

Nee, dus.

En: “Meester, is de musical al binnen?”

Nee, dus.

Meester: “Maar ik heb wél iets anders binnen.”

“Wat dan?”

Meester: “Zie je zo.”

 

Iedereen is aanwezig en als ze de klas inlopen, zien ze meteen wat ik daarnet bedoelde. Op twee grote tafels ligt de zichtzending afscheidsboeken waaruit ze een keuze kunnen maken. Een cadeautje van school. Op de afscheidsavond krijgen ze het overhandigd met een persoonlijk verhaaltje erin.

 

Ik ontvang veel strookjes voor de werkweekvoorlichtingsavond van aanstaande donderdag. Veel ‘0 personen’ ingevuld, merk ik. Twee redenen, denk ik. Ten eerste: het feit dat voor veel ouders in groep 8 het een herhaling zal zijn van vorig jaar. En ten tweede: vannacht begint de Ramadan.

 

We hebben het even over die beginnende Ramadan. Veel kinderen gaan actief (proberen) mee te doen. Het hóeft nog niet, weet ik, en daarover gaat het ook. Wanneer móet een moslim daadwerkelijk aan de Ramadan (het vasten, dus) meedoen? Voor de jongens blijkt het rond de 13 jaar te zijn en voor de meisjes als ze ongesteld zijn. Ibtissam weet de échte reden voor de jongens, maar durft het niet te zeggen. In de verte heeft ze het over ‘haar,’ waarop ik zeg of ze daarmee ‘schaamhaar’ bedoelt. Ja, dus. Grappig gesprek.

 

De Ramadan (het vasten, dus) tijdens de werkweek kan worden opgeschoven of overgeslagen, blijkt. Gelukkig maar.

 

Ik wijs Yasmine, Bushra en Dilay erop dat ze morgen hun fiets meenemen. Immers, morgen praktijk fietsexamen. De eerste twee hebben het parcours al daadwerkelijk gereden.

 

Ook wijs ik ze op het feit dat ik morgen, woensdag gewoon aanwezig ben. Vrijdag, echter,  laat ik verstek gaan vanwege een optreden van mijn kleinzoon op zijn school, waar opa per se bij aanwezig moet zijn. Omdat er geen vervanging is voor aanstaande vrijdag en verdelen té veel een belasting is voor de andere leerkrachten, heeft meester Guido besloten groep 8 op vrijdag vrijaf te geven. Ze konden het bijna niet geloven, maar toen ze het in hun agenda moesten opschrijven (om door te geven aan hun ouders) moesten ze het wel geloven en vonden het helemaal niet erg.

 

Ik zet ze aan een oefening werkwoordspelling en nodig steeds een vijftal kinderen uit een afscheidsboektitel te gaan uitzoeken. Duidelijk heb ik gezegd dat het een boek moet zijn waaraan ze goede herinneringen hebben of wat gewoon leuk is om te krijgen. Níet, omdat iemand anders die titel neemt. Zorgvuldig gaan ze aan de slag.

Uiteindelijk krijg ik tóch zesmaal de titel ‘Pijn’ van Mel Wallis de Vries.

 

Vrij snel heeft iedereen een keuze op een blaadje geschreven en kan ik de zichtzending weer inpakken.

 

’s Middags voltooien we het nakijken van de werkwoordspellingsoefening, waarna we een spelletje Klinkers/medeklinkers doen. Vinden ze leuk.

Uiteindelijk drie winnaars: Esma, Soumaya A. en Ryan.

 

Tijdens het spelletje komt juf Lilian mij een pakketje brengen. “Is dat de uitslag van de CITO?” vragen ze meteen. Nee, het is de musical. Ik maak het pakketje open deel de tekstboekjes uit. Die moeten ze vandaag en morgen doorlezen en een lijstje maken met de rollen die ze graag willen spelen. Kunnen we donderdag de rollen verdelen.

Globaal nemen we het boekje door, zodat ze weten hoe het in elkaar steekt. Het enthousiasme wakkert aan.

 

Om drie uur wens ik eenieder “Tot morgen.”

 


14 mei 2018 - Maandag 14 mei 2018
 

Van Sem krijg ik een afmelding.

Verder is iedereen weer aanwezig. Op het schoolplein vroegen ze al of ik de musical binnen had. Bijna.

 

Bijna iedereen krijgt een brief mee voor de voorlichtingsavond over de werkweek, waarvoor de ouders worden uitgenodigd, aanstaande donderdag. Morgen dient het strookje retour te komen.

 

De groepen 3 tot en met 6 gaan vandaag op schoolreis (Drievliet en Linnaeushof). Ondanks het nu nog koude en mistige weer belooft het in de loop van de dag prachtig weer te gaan worden.

Om negen uur en om half tien vertrekken er steeds twee groepen en steeds gaan we ze (traditie) uitzwaaien.

Tussendoor krijgt iedere leerling de gelegenheid te vertellen wat hij of zij in de vakantie heeft gedaan. Een flink aantal had een trouwerij. Velen hebben gebarbecued (meest in het Zuiderpark bij het ’zandkasteel’ of thuis). Anderen zijn naar de film Avengers Infinity Wars geweest (Goede film, alleen het eind niet). Kijkduin werd ook door veel kinderen bezocht (Düzgun natuurlijk naar Scheveningen). Het Turks festival in het Zuiderpark was ook een plek voor bezoek (Yavuz mocht als kind gratis naar binnen). Enkelen (Bushra en Ray) zaten meestentijds thuis, omdat beide ouders moesten werken.

 

Nog even navraag gedaan naar Moederdag. Ongeveer tweederde van de klas had zijn of haar moeder in het zonnetje gezet. Eénderde dus níet, waarover ik mijn verbazing uitsprak.

 

Tijdens het redekundig ontleden moest Jamie naar de WC. Even later kwam hij terug en zei: “Licht deed het niet.”

Meester: “Dus je hebt in het donker staan plassen. Is alles nog schoon?”

Jamie, gevat: “Ik ben een professional.”

 

Sem staat ’s middags ineens in de klas. Waar hij naartoe moest, verliep vlotter dan verwacht, dus kwam hij naar school. Meteen laat hij zijn ‘gebroken’ (kleine) teen zien. Iemand op de sportschool liep er tegen aan. Schijnbaar valt het mee, want lopen gaat redelijk goed en hij gymt strakjes zelfs mee.

 

Op het scherm laat ik de trailer zien van de musical ‘de Achtbaan,’ die ik heb besteld.

Enthousiasme moet nog gaan komen.

 

Tijdens gymnastiek (niet door meester Frank, want die is met een schoolreisje mee, maar door mij gegeven) vertrekt Yavuz om tien voor twee om naar de huisarts te gaan. Hij moet zijn ontstoken duim laten controleren.

 

Na gymnastiek lees ik nog een stukje voor uit ‘Naar het Noorden’ en dan zit deze eerste dag er alweer op.

 

 

 


26 apr 2018 - Donderdag 26 april 2018
 

Soumaya A. tegen mij op het schoolplein, lachend: “Meester, ik ben er weer. Eindelijk, hè?”

Gisteren was ze er al weer en mee naar het Nationaal Archief.

 

Allen zijn aanwezig (behalve Rümeysa, natuurlijk) en we hebben het even over het bezoek aan het Nationaal Archief. In ’t algemeen vonden ze het wel leuk, maar ook te weinig gezien. In het depot stonk het, vonden ze, en ze kregen wat weinig te zien.

De klas maakte indruk met het opdreunen van artikel -1- en de juf zei dat dat wel een applausje waard was. De kinderen: “Maar ze klapte niet eens.”

 

Iedereen heeft ook een eigen grondwet gemaakt, dat werd afgewerkt met een echt zegel. Ryans grondwet bevatte voornamelijk gamevoorwaarden en ook nog “Naar mij luisteren.”

 

Ik ga ze vervolgens werk opgeven, want ze gaan worden verdeeld over de verschillende groepen. Waarom? Op de school van Livio, De Wonnebald, is er een euritmieles voor ouders en grootouders. Omdat het Livio’s laatste kleuterjaar is, móest opa daarbij aanwezig zijn.

 

Als ik de school uitga, zie ik dat Ilayda, Dilay en Soumaya A. gezellig bij elkaar in de hal zitten om hun werk te gaan maken. Iets té gezellig, vind ik, en zet ze compleet apart. Vonden ze niet zó leuk.

 

De uitvoering van Livio en zijn klas is voor mij heel bijzonder, maar niet bijzonder voor een Vrije School. Livio vond het verrassend (hij wist niet dat ik zou komen) en leuk dat ik er was.

 

Om half elf was ik alweer terug, deed verslag, waarna we het opgedragen werk gingen nakijken. Het rekenen was gemakkelijk; het wiskunde voor een flink aantal moeilijk.

 

’s Middags eerst bibliotheekboeklezen en daarna een taalspelletje. Klinkers en Medeklinkers. Helaas moest ik eerst uitleggen (hoewel Naomi het wél wist) wat dat zijn.

Het spelletje werd uiteindelijk gewonnen door Sem, die een tijdklokje won.

 

Het laatste halfuurtje mogen ze iets voor zichzelf doen.

Om drie uur wenste ik eenieder een heel prettige meivakantie. Maandag 14 mei zie ik ze weer.

 


25 apr 2018 - Dinsdag 24 april 2018
 

De laatste dag dat ik samenwerk met juf Yvonne (en zij met mij). Morgen is officieel haar laatste dag op de Nutsschool Morgenstond, maar dan ben ik er niet. Vandaag zie ik haar dus voor het laatst. Best emotioneel. Immers, bijna 20 jaar ongelooflijk prima collega’s geweest. Eentje van wie je op áán kon.

 

Beide Soumaya’s en Sem worden ziek gemeld. Rümeysa is met verlof.

Ibtissam komt te laat de klas binnen wandelen. Verslapen. Morgen 8.15 uur.

 

Ik begin met de werkweekbrief en paklijst. Handig, om die vòòr de meivakantie al mee te geven, zodat ouders/kinderen in de vakantie eventueel spullen kunnen aanschaffen. Echter, in de brief staan wat fouten en die verbeteren we klassikaal.

 

Dan overhoor ik mondeling de aantekeningen over het Nationaal Archief. Artikele-1- moet ieder kind kunnen opdreunen, nu.

Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.

Dat gaat niet altijd even goed. Zo heeft Jamie het over ‘politieke gezinsheid.’

 

‘De koning werd vanaf 1848 onschendbaar.’

Yasmine verwoordde dat als: “De koning werd ontwendbaar.” Of zoiets.

 

Werkwoordspelling moet worden afgemaakt en daarna staan er drie zinnen op het bord welke redekundig moeten worden ontleed.

 

Als we van de pauze weer naar binnen gaan, staat juf Joyce ineens voor ons. Ze kwam even langs en dat werd best even emotioneel. De kinderen van groep 8 die bij haar in groep rood zaten, begroetten haar met een knuffel.

 

Dilay gaat om kwart voor elf met haar moeder naar de dokter.

 

In het jeugdjournaal was een item over het feit dat jongens in de klas vaker worden gestraft dan meisjes. Er ontspint zich een gesprek/discussie over de situatie zoals de kinderen in deze groep dat ervaren. De stelling gaat niet op voor ons. Oók de meiden krijgen het in onze klas geregeld voor de kiezen.

‘Nablijven’ was een straf die vaak werd genoemd in het journaal. Deze wordt niet bij ons op school wordt gehanteerd. Zéker niet bij mij.

Dan natuurlijk verhalen over ‘die strenge meester Van Buren’ bij wie je beter níet in de klas kan zitten. Totaal niet waar, vinden ze achteraf en da’s leuk om te horen. Het valt allemaal reuze mee bij ‘die strenge meester Van Buren.’

 

’s Middags kijken we de aflevering ‘Joden’ uit de serie ’13 in de oorlog.’ Heftig.

Daarna gaan we iets maken voor juf Yvonne. Vrijwel iedereen gaat min of meer intensief van start. Ze mogen ook naast elkaar zitten, als ze maar tot resultaat komen. Dat lukt iedereen, behalve Ryan. Die zit maar te geiten en ‘weet niks te maken.’ Jammer, want als iedereen klaar is, mogen ze hun product persoonlijk aan juf Yvonne gaan overhandigen, hetgeen ze zeer op prijs stelde.

 

Om drie uur wens ik ze een prettig bezoek, morgen, aan het Nationaal Archief en ‘tot donderdag.’

 

 

 


23 apr 2018 - Maandag 23 april 2018
 

Soumaya A. wordt ziek gemeld.

Voor Rümeysa wordt het de laatste schooldag. Vanaf morgen is zij geoorloofd afwezig in verband met een trouwerij in Turkije.

 

Een rondje weekend levert iets heel speciaals op. Zowel Esma, Dilay als Düzgun hebben naar een Netflix-serie gekeken of zijn daar mee bezig. Op zich niet zo heel bijzonder, totdat de titel van de serie werd genoemd:

The End of the Fucking World.

Ik begreep dat hun ouders níet weten dat dit wordt bekeken, hetgeen mij wederom bevreemdt.

Een flink aantal heeft gebarbecued in het Zuiderpark. Enkelen vlakbij ‘het zandkasteel.’ Ik ken het niet.

Volkan, Lance en Sem zijn, onafhankelijk van elkaar, naar Hornbach geweest. Ook een leuk uitstapje.......

Jamie heeft 23 kilometer gewandeld. Drie meer dan gepland, omdat hij moest teruglopen naar het restaurant waar hij zijn mobieltje op de WC (??) was kwijtgeraakt. Gelukkig was het gevonden.

 

Omdat juf Irene de fietskar niet kan openen, loop ik even weg uit de klas om te assisteren. Maar niet voordat ik de klas aan werkwoordspelling heb gezet.

 

Ze vinden het koud in de klas en vragen geregeld of het raam dicht mag. Nee, dus.

Naomi, verbaasd: “De meester heeft een dik vest aan als het héét is en nu heeft hij alleen een shirt aan.”

 

Na de pauze laat ik de Klokhuisaflevering zien over het Nationaal Archief. Vervolgens moeten ze enkele feitjes noteren en leren voor morgen. Ibtissam heeft daarmee wéér flink problemen, dus ik adviseer haar wederom een briefje van thuis mee te nemen waarin haar ouders toestemming geven dat ze geen huiswerk meer hoeft te maken of leren.

 

Ryan, ineens: “Meester, ik heb mijn boek teruggevonden. Was mijn broertjes schuld.”

Nogmaals wijs ik hem erop dat hij het zélf terugbrengt naar de bibliotheek en het bonnetje meeneemt naar school als bewijs.

 

’s Middags gaan we fietsen op het schoolplein. In twee groepen, want dat is overzichtelijker. De ene groep fietst; de andere groep schaakt in de openlucht.

 

Daarna kunnen ze direct door naar gymnastiek tijdens welke enkele ruzietjes ontstaan. Tussen Soumaya N. en Zeynel, begreep ik en later tussen Ryan, Sem en Lance. Samen met meester Frank proberen we alles weer op de rails te krijgen, hetgeen met humor redelijk lukt.

 

 


21 apr 2018 - Vrijdag 20 april 2018 - Koningsspelen
 

Ruim voor zevenen op school, evenals meester Frank en meester Daryl, de gymmeesters. De anderen konden niet om uiteenlopende redenen. Jammer, want je bent toch met z’n allen.

 

De kar met de springkussens arriveert ook en we installeren ze op het speelveld en het speelplein. Juf Lilian is inmiddels ook van de partij en laadt met haar man de dozen koningsontbijten uit.

 

Het belooft een schitterende, warme dag te gaan worden en dat hebben we weleens anders meegemaakt. Regen, kou, wel of niet laten doorgaan; alles hebben we gehad.

 

Om half negen gaan we naar binnen. Iedereen is aanwezig. Iedereen is gisteravond wat later naar bed gegaan, dus kunnen we beginnen aan het koningsontbijt. Het is een beetje behelpen, maar uiteindelijk is er genoeg. Tien felgekleurde oranje eieren zijn er te verdelen, maar dat levert geen problemen op. Niet iedereen lust een eitje. Soumaya N. wél, maar ze laat de hare tijdens het pellen in de prullenbak vallen. Eruit halen doet ze niet. Nee, ze leeft niet in een land waar honger is.

 

Ryan pelt ook een eitje boven de prullenbak.

Meester: “Je kan de schillen ook op je placemat doen.”

Ryan: “Dat irriteert me.”

????

 

Opruimen en afwassen als het ontbijt is gedaan.

Dan naar buiten om de koningsspelen te laten beginnen. Eerst het dansje Fitlala, waaraan groep 8 totaal niet meedoet. Niet geoefend vanwege CITO en puberteit.

 

16 gemêleerde teams en 8 spellen, waaronder de stormbaan. Daar stond ondergetekende bij en zo’n groot opblaaskussen is toch altijd weer een groot succes bij de kinderen.

 

Twee keer vier rondes werden er gespeeld in heerlijk weer. Soms iets té heet.

In de pauze ervan kreeg iedereen een raketje.

 

’s Middags konden ze kiezen uit een film of voor zichzelf bezig zijn. Ze kozen unaniem voor het tweede. Vreemd, dat een flink aantal zich dan niet kan vermaken. Waarschijnlijk omdat er geen mobiel gamespel voorhanden is.

 

Dan drie kwartier naar buiten. Op een gegeven moment ‘klapte’ ik groep 8 naar binnen. Krijg je te horen “Waarom nu al?” Vooral Rümeysa heeft daar een handje van.

Meester: “In plaats dat jullie zeggen: ‘Goh meester, wat fijn dat we zo lang naar buiten mochten.’ Nee, er is altijd vraag naar méér in plaats van tevredenheid.”

Ze begrepen.

Om drie uur wens ik ze een mooi weekend. Maandag, dinsdag en donderdag zie ik ze nog. Daarna ruim twee weken meivakantie.

 

’s Avonds heeft het personeel een etentje in de Watertuin in Naaldwijk ter gelegenheid van het afscheid van juf Yvonne. Het werd een aangenaam verpozen met heel veel lekker eten en een licht geëmotioneerde juf Yvonne. Jaja, we gaan haar missen na bijna twintig jaar Nutsschool Morgenstond.

 

 


19 apr 2018 - Donderdag 19 april 2018 - Derde CITO-dag
 

Ook vandaag is weer iedereen aanwezig, al krijg ik van Yavuz’ ouders en van Ibtissams moeder door dat hun kind vanmiddag afwezig zal zijn in verband met respectievelijk tandartsbezoek en een trouwerij.

 

Het belooft een hete dag te worden. De heetste van deze week met temperaturen tot ver over de 25 graden.

 

Ibtissam heeft een pet op haar hoofd, beweert dat dat haar gelukspet is en dat ze ‘m daarom mag ophouden in de klas. Niet, dus. Ze had al een mini-Koran. En vreemd, dat ze er dan pas op de derde CITO-dag achter komt dat dat een gelukspet is.

 

Voordat we beginnen, geef ik ze eerst even op hun falie. Ik vertel dat ik de antwoordbladen van de afgelopen twee dagen globaal heb door- en nagekeken en heb geconstateerd dat ze ónder hun gemiddelde advies scoren. Ze schrikken en da’s ook de bedoeling om ze ook op deze laatste CITO-dag weer wat meer scherp te krijgen. IJverig gaan ze aan de slag met Taal IV (begrijpend lezen).

 

Aisha steekt haar vinger op en ik loop naar haar toe, verwachtend dat ze een vraag gaat stellen. En dat doet ze ook. Aisha: “Ik had net hier mijn gum liggen en nu is die weg.”

Ik zie een gummetje achter haar pot Mentos chewing gum liggen, uit het zicht voor Aisha, en pak ‘m.

 

Juf Lilian is de enige die mag storen tijdens de CITO. Dat is dan meestal voor een kop koffie voor mij. Nu is het iets anders. De moeder van Ibtissam kan haar huis niet in, omdat Ibtissam de huissleutel heeft. Even later overhandigt Ibtissam juf Lilian haar huissleutel.

 

Na een korte pauze gaan we door met Rekenen IV.

Twee kinderen (Soumaya A. en Zeynel) komen met hun boekje bij me en wijzen lachend bij opgave -17- ‘Kemal’ aan. De naam die ik blijkbaar niet geheel correct uitspreek.

 

Dan naar buiten voor een wat langere pauze. Ik bel intussen met van Vredenburch College om te vragen naar de situatie rond Soumaya N. Er is duidelijkheid. Soumaya is uitgeschreven bij Maris Bohemen en gaat volgend jaar naar van Vredenburch College. Na de pauze deel ik haar dat mede en ze is blij.

 

Taal V staat als laatste officiële onderdeel op het programma. Het betreft leestekens, hoofdletters en grammatica. Achteraf vonden ze dit niet het moeilijkste onderdeel.

 

Soumaya A. is klaar met Taal V en leest in haar bibliotheekboek. Dan komt ze bij me, wijst een woord aan in haar boek en vraagt: “Meester, wat betekent schee-méring?”

Schemering, dus.

 

Het laatste onderdeel is Natuur en Techniek van Wereldoriëntatie. Twee woordjes, embryo’s en ontkiemen, werden veelvuldig gevraagd.

Ruim op tijd hebben ze dit laatste onderdeel af en een gejuich stijgt op.

Later vragen ze nog of het écht waar was dat ze onder hun niveau presteerden of dat ik het had gezegd om ze extra te pushen. Grappig.

 

Alle antwoordbladen en boekjes worden opgehaald en ik evalueer nog even met ze.

 

Tussen de middag haal ik de twee kaartjes met ‘Niet storen – CITO-toets’ van de deur. Esma ziet het en zegt: “Nu plakband voor de vierendertigste keer.”

Ze heeft goed opgelet, want ik gebruik die bordjes al sinds jaar en dag en heb verteld dat zij mijn 33stegroep 8 zijn.

 

’s Middags neem ik de dag van morgen door. Immers, koningsontbijt en koningsspelen. Dan een twintigtal minuten werken in de Kidsweekkrant (bestaat 15 jaar) om vervolgens ruim een half uur naar buiten te gaan. Heet.

 

Om kwart voor drie maken we de klas in orde voor het koningsontbijt van morgenochtend. Ze zitten in verschillende groepjes.

 

Dan snel naar huis en genieten van het schitterende weer. Vanavond mogen ze iets later naar bed.

 

 


18 apr 2018 - Woensdag 18 april 2018 - Tweede CITO-dag
 

Iedereen is weer aanwezig op deze schitterende, waarschijnlijk eerste zomerse, dag van 2018.

 

Alles wordt weer uitgestald. Dilay heeft nu ook een geluksdingetje bij zich. Het zit om haar nek.

 

Van Ryan krijg ik eindelijk zijn ondertekende SO-schrift. Van Ibtissam ontvang ik niks. Zij is gisteren vergeten de brief af te geven, thuis.

 

Iedereen is ook weer bijtijds naar bed gegaan, als ik ze mag geloven. Dus gaan we snel beginnen met de tweede dag CITO. Het eerste onderdeel is Rekenen II. Vooral met opgave -7- hadden ze wat problemen; de inhoud uitrekenen van een letter H.

 

Na een korte pauze starten we met Taal III. Het betreft veel leesteksten, dus een soort Begrijpend Lezen.

Ineens merk ik dat Ryan wel erg vaak een stuk chocolade naar binnen werkt en ik maak duidelijk: “Stoppen met eten nu, Ryan.”

 

Tien minuutjes naar buiten om even op adem te komen, maar toch ook wel weer snel naar binnen, want anders redden we het niet.

 

Naomi, Dilay en Jamie wisselen van laptop. Ze pakken ‘nieuwe’ want wat gisteren gebeurde, wil ik niet nogmaals meemaken.

 

Rekenen III is het derde onderdeel van vandaag. Op voorhand zeg ik al dat ze som -4- gemakkelijk moeten vinden, want al die begrippen hebben ze gehad. De begrippen Decennium, Eeuw, Jaar en Kwartaal moeten ze in de juiste volgorde van kort naar lang zetten.

 

Achter in de klas kan ik ze ook flink observeren. De meesten zijn geconcentreerd aan het werk, maar er zijn er ook die iets anders zitten te doen. Zo zit Ilayda heel erg vaak aan haar lange haar te frutselen.

 

Het laatste onderdeel betreft Wereldoriëntatie en wel Geschiedenis. Daartoe krijgen ze weer het WO-boekje, maar moeten (vanzelfsprekend) wél even doorbladeren naar dat onderdeel. Jamie: “Meester, ik heb hetzelfde boekje als gisteren.”

Even later overkwam Sem hetzelfde. Hij kreeg een beetje rode kleur van schaamte.

 

Tegen twaalven is het alles weer inleveren. Nog één ochtend te gaan. Vanmiddag mogen ze gaan genieten van het prachtige weer.

 

 


17 apr 2018 - Dinsdag 17 april 2018 - Eerste CITO-dag
 

Op het schoolplein krijg ik van Sem een zakje snoep. “Voor u, meester,” zegt hij.

Meester, voor de grap: “Je krijgt echt geen VWO, hoor.”

Later spreek ik hem aan over de waterballonaffaire. Hij verdedigt zich zwakjes en zonder overtuiging. Hij weet.

 

Iedereen is (gelukkig) aanwezig en als we in de klas zijn, stalt iedereen z’n spulletjes uit. Snoep en drinken, maar ook enkelen met een geluksdingetje. Yavuz, Esma, Zeynel en Ibtissam hebben een mini-Koran bij zich; Soumaya N. een fotootje van haar moeder; Yasmine heeft haar geluksoorbellen in; Ryan een ketting met olifantstandje en Naomi heeft een roze gelukspoppetje met de naam Fantasia op haar bureau gestald.

 

Meester Guido komt nog even succes wensen en dan gaan ze snel aan de slag met Taal I, het eerste onderdeel.  Voornamelijk spelling van zowel ‘gewone woorden’ als werkwoorden. Ze zijn er ruim binnen de 35 minuten mee klaar.

 

Na een korte pauze gaan we door met Rekenen I. Bij vraag -4-, een staafdiagram ‘omzetten’ in een cirkeldiagram, steekt Aisha haar vinger op en maakt duidelijk: “Meester, deze vraag is een beetje Wie is de Mol.” Ze demonstreert het door kleine papiertjes op de foute staafjes te leggen. Er blijft er (uiteraard) eentje over. Grappig.

 

Vraag -7- levert best wel veel vragen op, dus leg ik klassikaal uit wat de bedoeling is. Het is een tabel met vertrektijden van een bus naar Arnhem Centraal. Welke bus arriveert er als eerste?

 

Bij vraag -12- (een vouwblaadjessom), steekt Sem zijn vinger op en zegt, als ik bij hem ben: “Meester, dit is een stinkvraag.”

Een instinker, dus.

 

Al twee keer heb ik Ibtissam gewaarschuwd geen bellen te blazen van haar kauwgom. Als ik aan mijn bureau zit en een ‘plop’ hoor, is het kauwgom in de prullenbak deponeren en geen kauwgom meer in. O, o, o.

 

Een korte pauze buiten om even een frisse neus te halen. Daarna snel verder met 

onderdeel -3- en wel Taal II/Begrijpend Lezen.

 

Wereldoriëntatie (aardrijkskunde) is de afsluiter van vanmorgen. Best wel moeilijk. Een aantal redt het niet binnen de tijd. Vanmiddag krijgen ze nog even de tijd om het af te maken.

 

Balen was, bij dit vierde onderdeel, dat de laptops van Dilay, Jamie en Naomi (dyslectische kinderen krijgen de teksten voorgelezen) snel leeg raakten. Eentje viel geheel uit met de CD er nog in. Mooi spul, maar je bent wel erg afhankelijk van de techniek en accu’s.

 

Een kleine evaluatie van deze eerste toetsdag leverde een aardige op. Yavuz maakte duidelijk dat er best wel veel moeilijke woordjes in voorkwamen die hij tóch wel wist van Uit de Krant. Hij kreeg bijval.

Kijk, da’s mooi.

 

Na de afmaak is het antwoordbladen nogmaals goed invullen en daarna inleveren. “Wat gaan we nu doen?” vragen ze. Ik laat deel -1- zien van Anne Frank (Klokhuis).

Daarna krijgen ze een papier met daarop de tekst van artikel -1- uit onze Grondwet:

Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.

 

Dit, als voorbereiding op de les in het Nationaal Archief, volgende week woensdag. Ze moeten ‘m voor vrijdag uit hun hoofd leren.

Rümeysa komt direct naar me toe en vraagt: “Meester, moet ik het ook leren, want ik ben er dan niet.”

Meester: “Ja.”

Rümeysa: “Maar dan ben ik er niet.”

Meester: “Je moet niet zo doordrammen.”

Rümeysa: “Wat is dat? Doordrammen?”

 

Dan naar buiten. Ze doen ‘Rond de Tafel’ en maken hun hoofd even leeg.

Vervolgens weer naar binnen voor het tweede Klokhuisdeel over Anne Frank.

 

Het is tien voor drie dóór en ze mogen al naar huis. Ze verbaasd, maar niet lang. Bij de deur krijgen ze een hand. Sem vraag ik of hij nog waterballonnetjes heeft. Lachend antwoordt hij: “Nee, meester.”

 


16 apr 2018 - Maandag 16 april 2018
 

Zeynel komt op het schoolplein al vragen of ik vrijdag een gymtas heb gevonden. Ja, dus.

 

Iedereen is weer eens van de partij. Ryan, al genoemd, maar ook Naomi. Laatstgenoemde heeft het uiteinde van haar paardenstaart in de verf gedoopt, zo lijkt het. Nee, een leerling-kapster heeft het gisteren geverfd.

 

Velen hebben hun CITO’s gemaakt ter oefening. Een flink aantal ook niet. Jammer, want oefening kan geen kwaad. Ze gaan het vanmiddag alsnog doen, vertellen ze.

 

Voor de laatste keer lopen we naar de bibliotheek om voor de laatste keer boeken te ruilen. Ze mogen deze keer zélf een titel pakken.

Sem moet vaak plassen, zegt hij, en gaat nog even voordat we weggaan. Hij wil één of andere papieren dolk meenemen, maar mag ‘m bij juf Lilian in het keukentje achterlaten.

 

Als we onderweg zijn, draag ik Ryan op zijn boek thuis te halen. We lopen immers langs zijn huis aan de Hoogeveenlaan. We wachten en wachten en wachten. Sem belt maar eens aan. Ryan verschijnt en verklaart: “Ik kan ‘m niet vinden.”

Vervolgens maak ik Ryan duidelijk dat hij er vanaf nu zélf voor verantwoordelijk is om het boek terug naar de bibliotheek te brengen. Ryan is wel érg veel kwijt, de laatste tijd.

 

Yavuz: “Meester, zal ik u iets vertellen?”

Meester: “Ja. Prima.”

Yavuz: “We hebben een konijntje gekocht.”

Meester: “Ook toevallig. Mijn kleinkinderen hebben er afgelopen zaterdag ook eentje aangeschaft.”

Yavuz: “Weet u hoe ‘ie heet?”

Meester: “Nee.”

Yavuz, een beetje schamper lachend: “Lily, hihi.”

 

Terug op school deel ik de boeken uit en kijken we jeugdjournaal. Toeval of niet, maar er is een flinke reportage over ……. konijnen.

 

In dat jeugdjournaal ook een interview met Ron Boszhard. Wat ik al eerder van enkele moeders heb gehoord, krijg ik nu ook van enkele kinderen te horen: “Meester, hij lijkt op u, meester.”

 

Na de kleine pauze zijn ze nog fit, dus maak ik het administratieve gedeelte van de CITO-toets alvast in orde. Ze krijgen allemaal een juist potlood en een gummetje, alsmede het eerste toetsblad, waarop een aantal gegevens moet worden ingevuld. Bij sommigen gaan de zenuwen nu toch wel opspelen.

 

’s Middags proberen we drie laptops uit voor Naomi, Dilay en Jamie, die de CITO-toets voorgelezen krijgen middels CD’s.

Daarna een flink stuk gaan lezen in hun nieuwe bibliotheekboek. Sommigen hebben Stilton of Loser en komen al een heel eind.

 

Vervolgens creëer ik een CITO-opstelling in de klas. Iedereen moet natuurlijk apart zitten. Soumaya A., al een flink aantal keren gewaarschuwd, zit er maar doorheen te tetteren en ik zeg: “Soumaya, je tetter staat niet stil, hè?”

Zegt ze er direct bovenop: “Klopt hélemaal, meester.”

Ik schiet in de lach om deze alerte en komische reactie. De klas ook.

 

Zeynel gymt dus niet mee en schrijft zijn agenda tot aan de grote vakantie vol met ‘gymspullen meenemen.’ Een kort klusje, want de vakantie is tamelijk kort bij.

 

Tegen drieën maak ik iedereen duidelijk vanavond uiterlijk half negen (of eerder, natuurlijk) in bed te liggen. 

 

Sem verlaat ook het pand, maar is even later weer terug en komt uit de WC. Ik denk dat hij moet plassen en neem nogmaals afscheid van hem. Echter, zijn handen zijn nat en hij toont een waterballon. Net gevuld, dus. Ik draag hem op het apparaat leeg te maken. Eerst begint hij de ballon leeg te drinken (??), maar da’s te veel. De rest spoelt hij in de wasbak weg.

Weer even later komt Dilay de school binnen met een nat shirt. Ik vraag hoe dat komt en krijg als antwoord dat Sem een waterballon naar haar heeft gegooid. Ik ben pissig en stap naar buiten om hem in de kraag te vatten. Van de anderen krijg ik te horen dat hij ‘m snel naar huis is gepeerd. Morgen even onder handen nemen.

Sem vestigt de laatste tijd op een verkeerde manier de aandacht op zich.

 

 


15 apr 2018 - Vrijdag 13 april 2018
 

De tweede vrijdag de dertiende, alweer, dit schooljaar. En er komt er nóg eentje; de laatste schooldag, vrijdag 13 juli 2018. Opmerkelijk, drie in één schooljaar.

 

Dilay, in de rij op het schoolplein: “Meester, ik heb gisteren de Derde Wereldoorlog gevochten met mijn broertje enzusje.”

Meester: “En? Heb je gewonnen?”

Dilay: “Ja.”

 

Naomi en Ryan zijn nog steeds ziek.

 

We beginnen met tutorlezen en daarna meteen dictee over woordpakket -26-. Slecht gemaakt, dus, bleek achteraf. Wederom een kwestie van gemakzucht, gemakkelijke werkhouding, onderschatting en toch ook wel luiheid (maandag als huiswerk opgegeven en maar steeds voor je uit schuiven). Ouders, vind ik, zijn hieraan ook debet. Kinderen moeten achter hun kont worden aangezeten.

 

Dan nog de overhoring van zowel redekundig als taalkundig ontleden. Door het vele herhalen in de klas zit dit er wel aardig in.

 

Om tien uur gaan we naar gymnastiek. Een iets ander tijdstip. Dit in verband met de ‘dode-hoek-les’ van groep 7.

Ik kijk dictee na en moet lachen bij de verklaring van Zeynel voor het begrip ‘reçu’ 

(= ontvangstbewijs). Hij schreef: bezittingsbewijs.

 

Na gymnastiek en mijn preek over het slecht gemaakte dictee, vraagt Zeynel of ik nog oude CITO’s heb om thuis te oefenen. Meteen krijgt hij bijval. Ja, dat willen ze wel om in het weekend extra te oefenen. Ik pak ‘2015’ en vrijwel iedereen pakt. 

 

’s Middags komt Düzgun naar me toe met een plastic zakje. Daaruit haalt hij een aantal DVD-films; best goede titels. 

Düzgun: “Voor u, meester.”

Meester, enigszins verbaasd: “O, aardig. Maar waarom?”

Düzgun, lachend: “Voor VWO.”

Meester, lachend: “OK.”

Düzgun: “Nee, meester. Ik kijk ze niet meer. Misschien voor u.”

Ik neem ze in ontvangst en bedank hem.

 

We ontleden nog enkele zinnen in het ontleedschrift, waarbij ze zich verbazen over een rare zin met een zebra erin (Ik heb de aardige zebra nog nooit mijn opgeruimde kamer laten zien).

“Hoe kómt u aan die zinnen, meester?” vragen ze.

Tsja …….

 

De middag besluit ik met weer eens voorlezen. “Naar het Noorden” heb ik nog niet uit en wil dat wel realiseren.

 

Om drie uur is het gedaan. Bij de deur geef ik ze een hand, wens ze een prettig weekend en druk ze op het hart zondag uiterlijk half negen in bed te liggen. Immers, drie zware CITO-dagen, volgende week.

 

 


12 apr 2018 - Donderdag 12 april 2018
 

Ryan en Naomi worden ziek gemeld.

 

Ik begin met een bericht uit de krant over onze werkweekbestemming Putten. In oktober 1944 zijn bij een razzia aldaar 659 mannen en jongens gedeporteerd, waarvan er slechts 48 terugkeerden. Als wraak op een aanslag op een Duitse officier. 

Nu is er ter verbroedering een herdenkingsmonument gecreëerd dat onderhouden wordt door Nederlanders én Duitsers. Opmerkelijk, natuurlijk.

Meester: "Welk woord zit er in verbroedering?" (broeder)

Soumaya A.: "Broeden."

 

Gisteren heb ik op MijnSchoolinfo een bericht laten zetten met betrekking tot de komende CITO-Eindtoets, waarin ik medewerking van de ouders vraag om hun kind bijtijds (uiterlijk 20.30 uur) naar bed te sturen in verband met de komende, best wel intensieve, drie CITO-ochtenden.

Meester: "Is er nog reactie op dat bericht van jullie ouders?"

Aisha: "Ja, meester. Door u heeft mijn vader mijn telefoon in beslag genomen."

Meester: "Dat heb ík niet gedaan. Dat heeft je vader gedaan. En gelijk heeft hij."

 

Daarna gaan we het CITO-huiswerk nakijken en bespreken. Sem heeft het niet gemaakt, omdat hij zijn boekje eergisteren én gisteren vergeten is mee te nemen. Meester: " Had je eerder op school kunnen komen."

Was niet bij hem opgekomen. Op de gang moest hij het alsnog maken en was na een kwartier (??) al klaar.

 

Alle vragen en opdrachten las ik voor. Bij een opdracht stond de naam van een jongen; Kemal. Ze zaten te gniffelen toen ik het, verkeerd dus, uitsprak. 

Esma vertelt, lachend: "Mijn zus zat gisteren mee te kijken en zei dat ze benieuwd was hoe u die naam zou uitspreken."

 

Na de CITO vroeg Ibtissam mij: "Meester, wat voor dag is het?"

Meester, verbaasd: "Nou ja, zeg. Donderdag toch?

Ibtissam, verschrikt: "O, dan is mijn moeder jarig."

Ik sprak mijn verbazing uit over het feit dat je de verjaardagsdatum van je moeder niet eens weet. Ik stuurde haar naar juf Lilian om haar moeder te gaan bellen en haar alsnog te feliciteren. Ze deed.

 

Een aantal zinnen wordt redekundig en taalkundig ontleed. Ging redelijk goed, hoewel ze het taalkundig gedeelte pas voor morgen moeten kennen. Je ziet dan meteen al wie de moeite hebben genomen daar al eens naar te kijken en te leren. Weinig, dus.

 

's Middags heeft Sem een laserapparaatje bij zich en schijnt ermee op een aantal. Ik neem het in en spreek mijn verbazing uit dat hij dat mee naar school neemt. Sem is niet zo in vorm, vandaag.

 

Ze moeten de laatste oefenCITO (geschiedenis) gaan maken. Daarna bespreken we 'm. Vervolgens moeten ze alle behaalde resultaten op hun wisbordje noteren en kijken waar ze gemiddeld op uitkomen. Valt nog tegen bij een flink aantal.

 

 

 

 

 

 


11 apr 2018 - Dinsdag 10 april 2018
 

Aisha, op het schoolplein naar mij toekomend met: “Meester, ik ga tóch mee op kamp.”

 

Ryan wordt wederom ziek gemeld. Zijn moeder komt mij dat melden. Meteen kan ik haar informeren over een aantal zaken.

 

Slechts vijf werkweekinvulformulieren krijg ik retour. Beetje weinig. Morgen en donderdag hopelijk het restant.

Meteen wat informatie over die werkweek. Een slaapkamerindeling staat daarin centraal. Helaas levert dat problemen op. Ik maak de dames en heren duidelijk dat ze vandaag de tijd hebben om dat zelf op te lossen. De sanctie is, dat ík anders de slaapkamerindeling zal maken. Uiteindelijk kiezen ze eieren voor hun geld en is het aan het einde van de dag in orde.

 

Ook CITO-informatie voor volgende week. Ze mogen drinken, wat te snoepen, een geluksdingetje en wat te lezen meenemen. Volkan: “Meester, nu we erover praten, word ik toch wel zenuwachtig.”

 

We voltooien CITO-Rekenen en doen mondeling CITO-WO. Op het wisbordje moeten ze steeds hun antwoord noteren en omhoog houden. Daarna bespreken we het en kunnen ze zelf turven hoeveel vragen ze uiteindelijk goed hebben.

 

’s Middags gaan we ermee door en krijgen ze ook nog even een werkwoordspellingsoefening voor de kiezen. Bovendien moeten ze ook nog het één en ander regelen voor wat betreft de slaapkamerindelingsperikelen.

 

Donderdag zie ik ze weer.

 

 


09 apr 2018 - Maandag 9 april 2018
 

Ryan wordt wat later gemeld. Hij moet naar de dokter. Gelukkig ís hij er weer wél. Net als Sem, die op het schoolplein verschijnt met zijn rechterhand in verband. Bij het voetballen is hij erop gevallen.

 

Een aantal meiden is weer vroeg om WP-26- uit te printen. Bushra en Ibtissam komen om even over half negen aankakken en willen dan ook nog hun opgestuurde WP (Ibtissam had bij het mailtje geschreven: dit s me wp. ‘Fraai’ taalgebruik náár je meester en als dochter ván een meester) gaan printen. Ik wijs hen erop dat dat een service van school is, waarbij ze wél de moeite moeten nemen eerder aanwezig te zijn. Vreemd van Ibtissam, want die woont op nog geen minuut lopen van school. 

Ze begrepen.

 

Vrijwel iedereen krijgt een formulier mee over de werkweek. Het moet door de ouders worden ingevuld en morgen retour zijn.

 

Ryan heeft zijn SO-schrift waarin een handtekening moet worden geplaatst, niet bij zich. Morgen wél, eis ik.

 

Yasmine heeft naar twee voetbalwedstrijden gekeken, waaronder Ajax – Heracles. Haar eindoordeel erover verwoordt ze met: “Het was een pittige wedstrijd.”

 

Jamie heeft twee keer (op zaterdag én op zondag) de Duinenmars gelopen. Twee keer 15 kilometer. Sem had ‘m ook gelopen. Slechts vijf kilometer in plaats van tien door een vergissing van een wedstrijddame.

 

Velen hebben gebarbecued in het afgelopen zonovergoten en aangename weekend. Enkelen hebben gezwommen. Ryan heeft een VR-bril op z’n neus gehad (van z’n vader) en Ray’s moeder is 40 jaar geworden.

 

Rümeysa heeft als enige een briefje bij zich waarin de reden staat waarom zij niet meegaat met werkweek. Ibtissam maakt duidelijk dat haar vader mij heeft gebeld. Ik weet van niks. Ibtissam: “U nam niet op.”

Esma en Aisha gaan naar alle waarschijnlijkheid wél mee.

 

Een aantal heeft al een brief van hun VO-school gekregen waarin wordt aangekondigd wanneer de kennismakingsmiddag zal zijn. Ergens in juni.

 

CITO-Rekenen moeten ze gaan maken. “Alweer?,”  zeggen ze. Ik maak ze duidelijk dat dat nog wel even nodig is, omdat er nog veel te matig wordt gescoord.

 

’s Middags laat ik ze wat zien over de werkweekaccomodatie. Ze zijn geïnteresseerd in de slaapkamers en worden enthousiast als ze het zien. Morgen mogen ze alvast groepjes maken en kijken juf Veerle en ik of één en ander kan worden gehonoreerd.

 

We kijken CITO-Rekenen na. Dat lukt niet geheel, want gymnastiek wacht alweer. Voor het eerst sinds lange tijd blijft er niemand achter in de klas en heeft meester Frank dus een volle bak.

Bezweet komen ze na drie kwartier weer terug in de klas en kunnen kort daarna naar huis.

 

 

 

 


07 apr 2018 - Vrijdag 6 april 2018
 

Het eerste dat ik doe als ik op school kom, is de computer aanzetten en naar OT (OnderwijsTransparant) gaan. Vanaf 07.00 uur is bekend of leerlingen zijn toegelaten tot een school voor Voortgezet Onderwijs. Alle leerlingen ga ik langs en constateer dat ieder kind is toegelaten tot de VO-school van eerste keuze. Mooi.

 

Als ik om tien voor half negen het schoolplein oploop, feliciteer ik die en gene die ik tegen kom. Velen weten het al, doordat ook de ouders mailtjes hebben gekregen.

 

In de klas heb ik het er even kort over, want tutorlezen wacht.

 

Ryan en Sem (nog steeds) zijn ziek. Jammer van Ryan, want dan kan ik zijn handtekening onder niet-geleerd-werk (spreekwoorden) niet innen. Van de anderen krijg ik netjes het ondertekende werk. Düzgun is het vergeten en zal het maandag inleveren. Níet vanmiddag, want hij moet naar de dokter.

 

Na tutorlezen gaan we snel naar de gymzaal om nog even de twee rapnummers voor de maandsluiting te oefenen. Ging redelijk goed.

 

Ik overhoor het voor vandaag geleerde redekundig ontleden.

Een bijwoordelijke bepaling = alle zinsdelen die nog niet zijn benoemd. Dat ging goed. Maar ze moesten ook de vier verschillende vormen leren (plaats, tijd, hoedanigheid en ontkenning). Die laatste gaf de meeste problemen, want ze kwamen er niet op. Bushra wél. Zij antwoordde: “Een bijwoordelijke bepaling van erkenning.”

 

Gymnastiek. Weer een klein groepje voor meester Frank, want twee zieken, een geblesseerde (Esma heeft iets met haar voet) en Dilay, die voor de tweede keer haar gymspullen is vergeten en ijverig gaat tafelen.

 

Na gymnastiek hebben we het ergens over (ik weet niet meer wat), maar het was voor Rümeysa het signaal om mij erop te wijzen dat ik zou vertellen hoe ik mijn vrouw heb ontmoet. Ik vertelde en ze moesten wel lachen.

 

’s Middags beginnen we met de maandsluiting in de gymzaal. Onze opvoering was niet van de kwaliteit van de oefensessies. Misschien kwam dat omdat Düzgun er niet bij was.

 

Daarna gaan ze nog flink aan de slag met hun bibliotheekboek dat maandag uit moet zijn. Ibtissam leest Geef me de Ruimte van Thea Beckman. Het woordje ‘ganse’ begrijpt ze niet en komt het mij vragen. Als ik antwoord heb gegeven, loopt ze lachend weg en zegt: “Dit boek is écht deftig.”

 

Op het einde van de middag wijs ik ze op het huiswerk voor maandag en wens ze een fijn en zonnig weekend. Het belooft mooi weer te gaan worden.

 

 

 

 


05 apr 2018 - Donderdag 5 april 2018
 

In mijn la kijkend zie ik dat de telefoon van Jamie er niet meer ligt. Meester Frank bevestigt dat deze gisteren is opgehaald door mams.

 

Esma wordt door haar zusje ziek gemeld. Sem is het nog steeds.

Gisteren waren er vier (!) zieken; Aisha, Soumaya A., Yasmina en dus Sem.

 

Ik vertel dat morgenochtend om 07.00 uur iedereen een mail gaat krijgen en dan kan lezen of hij of zij wordt toegelaten tot de VO-school van eerste keuze. Meteen wordt een aantal nerveus en zal, zo zeggen ze, de hele nacht niet kunnen slapen.

 

Voor de maandsluiting heeft niemand echt een goed idee, dus haal ik het mijne van stal. Help van The Beatles. Na de pauze zullen we het een aantal keren gaan oefenen.

 

Schriftelijk overhoor ik de voor vandaag geleerde spreekwoorden en redekundig ontleden. Niet lang daarna, tijdens een CITO, kijk ik het na. Meer dan de helft van de dames en heren heeft allebei niet of nauwelijks geleerd. Zeker acht figuren moeten het thuis laten ondertekenen en opnieuw leren.

 

De spreekwoorden leverde wel een grappig antwoord op. “Men moet het ijzer smeden als het heet is” werd bij SoumayaA.: Men moet het ijs smelten voordat hij het kan smeden.

Duidelijk gevalletje van de klok hebben horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt.

 

Rümeysa komt met de kleine pauze naar me toe en vraagt: “Meester, mag ik u iets vragen over uw leven?”

Meester, een beetje verbaasd: “Ja, hoor.”

Rümeysa: “Meester, vroeger, toen u knap was, hoe heeft u uw vrouw dan leren kennen?”

Ik schiet in de lach en vraag aan haar of ik nu dan níet meer knap ben. Ze geeft wijselijk geen antwoord. Ik beloof haar er na de pauze op terug te komen.

 

Help van The Beatles doen we een aantal keren. Eigenlijk vinden ze het niet echt iets om de maandsluiting mee op te luisteren. Erover pratend komen de dames en heren met twee suggesties en wel Ride or Die en Antwoord van Boef. Twee rapnummers.

Dilay en Aisha gaan ervoor zorgen dat ze hun telefoon legaal bij zich hebben mét de genoemde songs.

 

Om half twee gaat Soumaya A. naar de orthodontist. Als ze na ruim een uur weer terugkomt, horen we hoe dat bezoek is geweest. Soumaya: “Ik heb overbeet.”

Meester: “Dus krijg je een beugel.”

Soumaya, niet heel erg blij: “Ja.”

 

We oefenen een aantal keren de twee rapnummers voor de klas. In het begin heel veel gegiebel en geklets, maar allengs gaat het beter en beter. Morgenochtend nog een paar keer en dan moet het goed komen.

 

Mondeling overhoor ik klassikaal nog een keer het redekundig ontleden, waarna nog een zin volgt om uit elkaar te halen.

 


04 apr 2018 - Dinsdag 3 april 2018
 

Een aantal meiden staat op het schoolplein, met mij ertussen, als Ilayda erbij komt. Ze is enorm slaperig en wil het liefst slapen. Laat naar bed gegaan, dus.

Dan staat Esma er ineens bij en kijkt naar haar onderdanen. Ik ook, dus, en zie twee verschillende laarsjes aan haar voeten. Ze lacht en ik schiet ook in de lach, net als de meiden eromheen. Niet lang, want twee tellen later schiet ze in de huil. In de loop van de ochtend wordt het probleem opgelost. Haar moeder brengt een passend exemplaar.

 

Iedereen is aanwezig op deze eerste dag na het paasreces. Ik informeer naar het paasontbijt van afgelopen vrijdag. Da’s prima verlopen, begreep ik.

 

Aan de hand van de toespraak I Have a Dream van Martin Luther King wil ik onder de aandacht brengen dat deze legendarische strijder voor gelijke rechten op 4 april 1968 werd vermoord. Het filmpje weigert echter dienst, maar het feit blijft er niet minder om en ik vertel erover.

 

Ze moeten hun wisbordjes voor zich nemen en ik stel als eerste vraag: “Teken het symbool van een man.” (een rondje met een pijltje schuin omhoog eraan vast). Ze moeten even denken, maar dan gaan de eerste bordjes ter controle omhoog. Ook Naomi is tamelijk snel, maar bij haar zie ik niet het gevraagde symbool, maar gewoon een mannetje getekend.

 

Jamie stuur ik naar juf Kelly, want zij was dit weekend op de Veluwe en meende Jamie te hebben gespot. Jamie weet amper waar hij is geweest (‘een bos’). Later komt er ‘Barneveld’ uit, maar hij zou het alsnog gaan navragen bij zijn ouders.

Yasmine heeft ergens iets gekocht. Het kledingstuk omschrijft ze als: “Zo’n lange soort jurk. Wijd met lange mouwen en dat gebruik ik bij de Ramadan en. …”

Meester: “Je bedoelt een djellaba.”

Yasmine, verrast: “Já.”

 

Volkan vraag ik ook wat hij de afgelopen dagen heeft gedaan. Na lang nadenken kwam eruit: “Geslapen.”

 

Ibtissam is gisteren naar buiten geweest. Ik moest meteen denken aan de koeien die voor het eerst vanuit de stal de wei in mochten, hetwelk op de televisie in journaals was te zien. Dansende, springende koeien. Toevallig even later ook in het jeugdjournaal.

 

Soumaya A. vraagt wat ik heb gedaan en ik vertel over mijn bezoek aan de Kunsthal in Rotterdam waar ik Hyperrealisme bezocht. Een tentoonstelling van levensechte mensfiguren (à la Madame Tussaud). Op het smartboard laat ik enkele afbeeldingen zien. Jiyan kijkt geïnteresseerd, maar krijgt dan een rood hoofd van het giebelen. In een hoekje staat ook een afbeelding van een blote dame. Ik tik ‘m aan een groot deel van de klas kijkt weg, blijkbaar niet gewend aan wat bloot. Apart.

 

Sem heeft last van zijn oor tijdens de CITO-oefensessie. Hij gaat eerst naar juf Lilian en komt even later terug met het bericht dat zijn moeder een afspraak heeft gemaakt met de huisarts. Vanmiddag zal hij dus afwezig zijn.

 

’s Middags controleer ik of ze hun bibliotheekboek uit hebben. Slechts vier (Volkan, Aisha, Yasmine en Aisha), dus. Ilayda en Zeynel beginnen vol bravoure en overtuiging te antwoorden op mijn vraag hoe hun boek afloopt. Al snel vallen ze door de mand en moeten toegeven hun boek níet uit te hebben gelezen. Anderen zien daardoor snel in dat bluffen niet helpt. 

Velen zijn hun boek vergeten mee naar huis te nemen vòòr de ‘paasvakantie.’ Om dit probleem op te lossen zou een gang naar de bibliotheek hebben getuigd van studieverantwoording. Niemand, dus.

Behoudens die vier moeten ze allemaal in hun agenda bij iedere dag gaan schrijven: bibliotheekboek lezen. Maandag 10 april moet het uit zijn.

 

We hebben het ook nog even over de maandsluiting. Ze zouden nadenken over wat we als klas zullen gaan opvoeren, aanstaande vrijdag. Niemand heeft een idee, hooguit een ‘raar’ liedje van Boef. Donderdag hakken we knopen door.

 

Soumaya N. moet om half drie naar de dokter en gaat dus weg. 

Niet lang daarna klinkt er een bliep van een telefoon. Het geluid komt uit de schooltas van Jamie, die vergeten is zijn telefoon uit te zetten. Inleveren, dus. Hij baalt.

 

 


28 mrt 2018 - Dinsdag 27 maart 2018
 

Ryan wordt ziek gemeld. Yasmine en Rümeysa zijn er gelukkig weer wél. Ibtissam is iets te laat.

 

Hoe het kwam, weet ik niet meer, maar Rümeysa vroeg mij iets bij de klapdeur bij de trap naar boven en toen ik antwoord had gegeven, stootte ze haar hoofd in een reflex aan de deurpost. Gaf een flinke tik, maar gelukkig bleef de deurpost onbeschadigd.

 

Aisha meldt dat haar moeder op 20 april kan komen helpen bij de Koningsspelen. Ik noteer het op het bord.

Sem meldt dat zijn moeder op woensdag 25 april mee kan naar het Nationaal Archief. Ook dat noteer ik op het bord.

 

Naomi heeft een rekverband om haar pols/arm. Gisteren ging er iets mis bij gymnastiek.

 

De voorlichter van Bureau HALT, ene Noureddine, is al in de klas aanwezig en heeft alles voorbereid voor de les Online Veiligheid. Bij de deur geef ik iedereen, zoals gewoonlijk bij binnenkomst, een hand, waarna alle kinderen hem ook een hand geven. Even later meldt hij, dat hij dat nog nooit heeft meegemaakt.

 

Noureddine van HALT is nog maar net begonnen, als de twee wijkagentes Joyce en Elaine de klas binnen stappen. Zij komen deze les bijwonen. Leuk.

De les Online Veiligheid is een zinvolle en het is eigenlijk jammer dat Ryan er niet bij aanwezig is.

 

Na de kleine pauze zet ik ze aan de CITO. Taal.

 

’s Middags eerst wat algemene zaken en daarna het restant van Anne Frank. Duurde niet zo lang meer en we praten er even over na.

Daarna vraag ik of ze de documentaire ‘De Laatste Zeven Maanden van Anne Frank’ nog willen zien. Overbodige vraag met een verwacht antwoord. Best een heftige docu met veel verhalen van getuigen/overlevenden die Anne Frank hebben meegemaakt in die laatste maanden van haar leven.

 

Vervolgens een deel van de gemaakte CITO nakijken en de klas in de paasopstelling zetten. Morgen Paasontbijt.

Alle meiden willen bij elkaar en de heren delen zich in twee groepen.

Daarna groet ik iedereen “Tot dinsdag.” Morgen is het woensdag, mijn reguliere BAPO-dag, donderdag studiedag, vrijdag Goede Vrijdag en maandag Tweede Paasdag. Vandaar “Tot dinsdag.”

 

 


26 mrt 2018 - Maandag 26 maart 2018
 

Yasmine en Rümeysa worden ziek gemeld. Bushra en Ilayda zijn te laat. Laatstgenoemde had zich verslapen. Zeker nog last van een niet vooruitgezette klok.

 

De vader van Naomi loopt met de klas mee naar binnen. Hij fungeert vandaag als extra begeleider in het Gemeentemuseum. We zullen het met z’n tweetjes moeten doen, want de moeder van Yasmine laat het, in verband met de ziekte van Yasmine, als vanzelfsprekend afweten.

 

In de klas overhoor ik mondeling nog enkele feiten over De Stijl, waarna we rustig naar de ‘wasknijper’ op de Hengelolaan lopen. Daar zal de bus ons oppikken.

Na een kleine tien minuten arriveert deze en stappen we in. We zijn de enige groep in deze luxueuze bus.

 

Door Sophia en Yke worden we al opgewacht. In twee groepen van negen kinderen gaan we het museum in. Het is vandaag gesloten voor publiek, dus lekker rustig.

Het eerste dat mijn groepje ziet, is de Rietveldstoel. De juf vertelt erover en zegt op een gegeven moment: “Hij ontwerpte deze stoel ….” De kinderen hebben het niet door, maar het ligt op mijn lippen haar te verbeteren. Ik doe het niet.

 

In een Mondriaanzaal moeten ze gedurende tien minuten een schilderij natekenen. Daarna moeten ze het ‘ombeelden’ naar een meer abstracte voorstelling. Best moeilijk.

Vervolgens bekijken we enkele maquettes van huizen/ateliers waar Mondriaan heeft gewoond/gewerkt (in Amsterdam, Parijs en New York).

 

Vlakbij de Victory Boogie Woogie moeten de kinderen ook een compositie maken van primair gekleurde vlakken. De juf spreekt Jamie aan met eerst ‘Tim,’ daarna ‘Jim.’ ‘Jimmy’ rolt er volgens mij ook nog een keer uit. Het gelach is niet van de lucht, maar juf heeft nog niks door. Ik laat het maar, want ze roept het over zichzelf af.

 

 Het groepje waarin Ryan zit, maakt ook een compositie. Bij een neergelegd vierkantje zegt Ryan: “En hier staat mijn Playstation.”

 

De andere groep met de vader van Naomi als begeleider, doet hetzelfde maar in precies de omgedraaide volgorde.

 

Om half elf is de les afgelopen en keren we terug naar school. Jiyan mag in de bus apart van de rest zitten, omdat hij ten tweeden male aan de aircoknopjes in het plafond van de bus zit te klooien.

 

Terug op school eten en drinken we en kijken we naar het jeugdjournaal. Daarna nog even naar buiten.

 

’s Middags doen we eerst enkele berichtjes uit de krant, waarna we weer een deel Anne Frank bekijken. Het lukt niet part four helemaal te voltooien, want gymnastiek wacht alweer.

Ilayda gaat zich ook omkleden, maar is al snel weer terug, want ze heeft maar één gymschoen in haar tas zitten. Tsja, dat komt ervan als alles op het laatste moment moet. In haar agenda moet ze ‘gymspullen meenemen’ gaan schrijven als straf. Het is dus haar eerste keer en dat valt dan weer mee.

 

 


25 mrt 2018 - Vrijdag 23 maart 2018
 

The Beatles zongen het al in 1967 (toen ik nog maar 13 jaar oud was) op het album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band: When I’m sixty-four. Vandaag word ik het. Pffff.

 

Beladen met cadeautjes komen de achtstegroepers het schoolplein op. Het meest zichtbaar zijn de bossen bloemen van Esma en Düzgun.

Oók zichtbaar. Jiyan heeft ineens een heel dikke buik gekregen. Onder zijn jas ‘verbergt’ hij iets.

 

Bij de klassendeur ontvang ik ze en ze feliciteren me allemaal met mijn verjaardag. Wanneer ik de hand van Sem vast heb en achter hem kijk naar de volgende ‘leerling,’ zie ik ineens oud-collega en beste vriend meester Steinfort staan. Hij lacht om mijn verbaasde reactie. 16 jaar heeft hij op de Nutsschool Morgenstond gewerkt en we zijn nog steeds in contact. Hij vond het leuk zijn presentje (Een dikke tien van Meester Mark, de mooiste kinderlogica) op deze manier aan mij te overhandigen. Ik ook.

 

We zitten in de kring en er wordt gezongen. Daarna krijg ik van vrijwel iedereen (drie níet) een cadeautje. Het zijn meest luchtjes, shampoos, deodoranten, chocolade, mokken, schalen, snoep, maar ook een waardebon van BOL.com.

Sem: “Meester, van mij krijgt u vanmiddag nog een cadeautje.”

 

In vier groepen doen we de quiz. Iedere groep probeert achter het antwoord op de vragen te komen, daarbij zich niet verradend aan de andere groepen. Want dat levert méér punten op.

 

Na de quiz doen we ‘Zeg ’s uuuuh.’ Of liever: ‘Zeg géén uuuuh.’ Een aantal haalt de maximumscore van zestig seconden. Düzgun níet. Hij  begint zijn antwoord, op de vraag welk zijn meest favoriete leesboek is, met een luid: “Uuuuuuuh.” Vijf seconden.

 

Dan de eerste traktatie. Een schijf cake met slagroom en een bekertje limonade naar keuze. Hun eigen voedsel en drinken kan daarna worden genuttigd.

 

Tegen half elf naar de gymzaal voor een toernooitje badminton en volleybal. Ook hiermee zijn punten te verdienen.

 

 

Inmiddels is een andere oud-collega en beste vriendin komen aanwaaien. Het is juf Kok. Zij heeft 35 jaar gymles gegeven op Nutsschool Morgenstond en we zijn nog steeds in contact. Van haar krijg ik een boekje met vriendenspreuken (You really are my favorite friend). Vanavond de rest, meldde ze.

Ze blijft aanwezig bij de gymles en daarna. Tussen de middag hebben we lunch en ze zal meelunchen op uitnodiging van juf Lilian.

 

Diezelfde juf Lilian heeft tijdens haar koffieronde plakjes, door mijn vrouw gebakken, cake geserveerd. Alom complimenten voor de kwaliteit ervan.

Grappig was de gebeurtenis, toen, in groep 6 waar juf Linsey, een invalster, staat. Zij zei tegen haar klas: “Misschien weten jullie het al of nog niet, maar meester Dick is vandaag jarig.”

De klas reageerde met enige verbijstering, want ‘meester Dick’ kán helemaal niet. Het is: meester Van Buren. Grappig om te horen.

 

’s Middags krijg ik van Sem alsnog een cadeautje, waarmee de teller op twee komt. Lief.

 

De middag bestaat uit het bekijken van een film over Anne Frank, waarvoor ze vrijwel unaniem kozen; The Diary of Anne Frank. Het is een BBC-serie, bestaande uit meerdere delen. Na part two houden we pauze en krijgen ze wederom een traktatie en drinken. Bovendien is de uitslag bekend van alle spelletjes van vanmorgen en is er dus de prijsuitreiking. Voor iedereen is er een prijsje.

 

Intussen is oud-leerling van vorig jaar, Meryem de Kievit, binnengestapt. Ze wist nog dat ik vandaag jarig ben en bovendien had haar moeder het in haar agenda geschreven. Een felicitatiekaart en een doos chocolade heeft ze voor mij meegebracht. Lief.

 

‘Anne Frank’ redden we tot en met part three. De rest gaan we maandag en dinsdag bekijken.

Ik bedank ze voor alle presentjes en hun aanwezigheid. Maandag weer verder met het uitstapje naar het Gemeentemuseum voor de les over De Stijl.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


22 mrt 2018 - Donderdag 22 maart 2018
 

Yavuz komt zwaar beladen binnen. Zometeen heeft hij zijn spreekbeurt en heel veel spullen gaan dat ondersteunen. Zijn moeder helpt hem met sjouwen.

 

De kinderen komen eerder naar binnen vanwege het druilerige weer. Ryan wordt ziek gemeld en Esma zal wat later komen in verband met tandartsbezoek.

Sem en Lance zijn er (sinds gisteren al) gelukkig weer.

 

Yavuz begint met zijn spreekbeurt over Apple. Een heel mooi en lang verhaal over dit wereldmerk. Op het tafeltje voor hem staan enkele oude Apple-computermodellen en bij familie heeft hij allerlei iPhones bij elkaar geschraapt. Ook verklaart hij waarom de Macintosh zo is genoemd. Naar een soort appel in Amerika. Prachtig om te horen. Hij verdient er een 10 mee.

 

Daarna gaat Yavuz op Geoorloofde Afwezigheid. Vandaag trouwt er iemand in zijn familie.

 

Esma is inmiddels gearriveerd. Ze verklaart dat haar kiezen zijn gelakt.

Meester, lollig: “Welke kleur?”

Esma, ook lollig: “Blauw.”

 

Dictee over WP-25-. Ook moesten ze de betekenissen leren. ‘Stress’ werd vertaald als: Geestelijke spanning.

Jamie noteerde: Geestelijke paniek.

 

’s Middags is de laatste spreekbeurt en wel door Soumaya A. over Anne Frank. Ze deed het netjes uit haar hoofd, maar gaf te weinig informatie. We spraken er best nog wel lang over na, doordat er veel vragen werden gesteld.

Een 8 kreeg Soumaya.

 

Julia, oud-leerling van drie jaar geleden, kwam buurten. Ze zit nu in de derde klas TL op het Segbroek College en het gaat best goed.

Ze was verbaasd over de foto’s die ze van mij kreeg te zien van Gisel en Livio. Gisel was net geboren toen ze met haar moeder (mijn dochter) naar school kwam. Julia was helemaal weg van het kleine wurm in de kinderwagen. Ik liet haar een foto zien van gisteren, waarop ze al telefonerend en de muis van de computer bedienend bezig is.

 

Om tien voor drie transformeren we de klas naar verjaardagsopstelling. Morgen gaan we er een nóg leukere dag van maken dan normaal.

Jamie wenst me bij het verlaten van de klas: “Prettige oudejaarsdag, meester.”

 

 

 

 

 


21 mrt 2018 - Dinsdag 20 maart 2018
 

Gisteren, rond kwart voor vier, verliet ik de school. Het schoolplein was leeg, maar onder de tafeltennistafel zag ik iets liggen. Nader onderzoek deed uitkomen dat het de gymtas van Ryan was. Binnen gelegd.

Vanmorgen wees ik Ryan op de gymtas in het halletje. Ryan, flink verbaasd: “Huh?”

Eigenlijk wilde hij nog gaan beweren de gymtas gewoon mee naar huis te hebben genomen. Hij gooide het nu maar op een bal.

 

Rümeysa, scherpzinnig als altijd: “Meester, u bent naar de kapper geweest.”

 

Sem is nog afwezig, evenals Lance.

 

Ibtissam, flink nerveus, houdt haar spreekbeurt over Astma. Een 7.

 

Mondeling overhoor ik de drie bladzijden De Stijl en behandel daarna de volgende vijf bladzijden. Donderdag moeten ze die kennen.

 

In de kleine pauze vraagt Ilayda: “Meester, in mijn spreekbeurt is er een rivier in Frankrijk en die heet Loi-re, of zoiets. Hoe spreek je die uit?”

 

CITO-Rekenen en Taal moeten worden gemaakt in het laatste gedeelte van de ochtend.

Esma vertrekt om half twaalf even naar de tandarts.

 

Om één uur gaat Ilayda voor haar spreekbeurt over Frankrijk. ‘Loire’ spreekt ze goed uit. De hoogste berg van Frankrijk (Mont Blanc) wordt bij haar: Mount Black.

Het tegengestelde, dus.

Verder weinig diepgang en wat hap-snapwerk. Een 6,5.

 

Daarna kijken we de gemaakte CITO-toetsen na. Een aantal presteert ongelooflijk slecht (slechts 4 of 5 antwoorden goed van de 25) en moeten gaan vrezen.

 

Op het einde van de middag geef ik nog even aan rekening te houden met het opgegeven huiswerk van meester Frank en mij.

Rümeysa had daarover gisteren met haar moeder een gesprekje.

Rümeysa: “Voor donderdag heb ik woordpakket.”

Mams: “Donderdag? Dat heb je toch altijd vrijdag?”

Rümeysa: “Ja, maar vrijdag is de verjaardag van de meester.”

Mams: “O, leuk. Hoe oud wordt de meester?”

Rümeysa: “64 jaar.”

Mams, enorm verbaasd: “Ooooo, ik dacht dat hij 40 was, ofzo.”

Kijk, dat zijn leuke ouders.

 

 

 


19 mrt 2018 - Maandag 19 maart 2018
 

Lance wordt ziek gemeld en Sem moet naar de dokter in verband met opgeven van bloed bij het (hevige) hoesten.

 

Ilayda, de Soumaya’s, Ryan en Ibtissam zijn eerder om hun WP-25- uit te printen.

 

Düzgun doet zijn spreekbeurt over Rembrandt van Rijn en brengt het tot een

klein 6-je.

Grappig is te zien dat, bij binnenkomst van de anderen in de klas om half negen, Yavuz Düzgun een boks geeft en succes wenst.

 

We doen de betekenis van WP-25- en kijken dan jeugdjournaal. Daarin een item over de verkiezingen in Rusland (uiteraard Poetin de grote winnaar). Poetin wil dat de salarissen van de leraren in Rusland hoger moet worden.

Ryan naar mij toe: “Meester, als u méér wilt verdienen, moet u naar Rusland gaan.”

 

De voor vandaag geleerde spreekwoorden overhoor ik schriftelijk. Enkele opvallende vondsten bij ‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.’

Naomi’s antwoord: Een rare dokter maakt stinkende wonden.

Dilay schreef op: De heelmeester laat het stinken.

Zeynels product: Zachte heelmeesters maken stinkende fouten.

 

‘Iemand in het harnas jagen’ werd bij Naomi: Iemand in het harnas hijsen.

 

Volgende week maandag hebben we een les in het Gemeentemuseum (de vader van Naomi en de moeder van Yasmine gaan mee als begeleiding) over De Stijl. Enkele bladzijden met informatie nemen we door om goed voorbereid aan de start te verschijnen. Met markeerstift moeten ze belangrijke zaken kleuren en uiteraard leren.

 

Dan CITO-Rekenen. Als ik rondloop, zie ik Ibtissam ineens iets verbergen in haar kladblok. Ik vouw het, tegen de wil van Ibtissam in, open en zie staan: Wat heb jij bij som 4?

Even later zit ze geheel apart van haar naaste buurtjes.

 

’s Middags doet Soumaya N. haar spreekbeurt over Kanker en doet dat geweldig goed. Ze krijgt dan ook het maximum. Een 10.

 

Gymnastiek staat als laatste onderdeel op het programma.

 

 

 


18 mrt 2018 - Vrijdag 16 maart 2018
 

Aisha wordt ziek gemeld. De rest is aanwezig en begint met tutorlezen.

 

Daarna dictee WP-24- en niet lang daarna al een boterhammetje, drinken en jeugdjournaal. Waarom? We hebben eerder gymnastiek. Geruild met groep 7, omdat (stagiaire) juf Bouzha bezoek krijgt van een PABO-docent om een les te bekijken (ging overigens geweldig goed wat de juf enorm veel zelfvertrouwen gaf).

 

Na de kleine pauze begint Sem met zijn spreekbeurt over Bliksem. Hij is heel zenuwachtig en zijn verhaal is in het begin, mede daardoor, onbegrijpelijk. Allengs ging het beter. Een 7.

 

’s Middags houdt Jamie zijn spreekbeurt over de Vierdaagse. Hij heeft medailles en zelfs een wandelschoen meegenomen. Een 7,5.

 

CITO-Taal wordt gemaakt en besproken. Een tekst gaat over braille en ik haal een kaart met brailleschrift tevoorschijn. Soumaya N., vooraan en alles direct onder ogen krijgend, ziet mij het uit een mapje halen en zegt, min of meer bewonderend:

“U heeft ook álles, hè?”

 


15 mrt 2018 - Donderdag 15 maart 2018
 

Ilayda was gisteren jarig. Op mijn bureau vind ik haar traktatie; een zakje met chips en snoep.

Als ik even later het schoolplein betreed, feliciteer en bedank ik haar.

 

Aisha heeft haar strafregels, nu mét handtekening, bij zich en overhandigt deze mij.

 

Iedereen is aanwezig. Oók Sem, die gisteren ook nog afwezig was.

Ik word van harte gefeliciteerd met de verjaardag van mijn vader (87, alweer).

 

Naomi start haar spreekbeurt over De Goey Kaas. Ze heeft veel spullen (thermokleding, haarnetje) bij zich en verdient een 8.

 

We kijken het CITO-huiswerk na en beginnen een klein stukje aan een nieuw.

 

Na de kleine pauze hebben we twee mensen van Lucas Onderwijs op bezoek die ook een kijkje komen nemen in onze groep. Centraal staat een bericht uit de krant. Een eeneiige tweeling (71 jaar) is op dezelfde dag overleden. Op 02-12-1947 geboren en op 12-02-2018 overleden; 02-12/12-02(!!!!) Ze hadden elkaar 2 weken geleden voor het laatst gezien.

 

Om tien over half twaalf gaan Yasmine en Lance, samen et nog andere kinderen uit groep 6 en 7 naar de twee mensen van Lucas Onderwijs. Zij willen ook van kinderen horen hoe ze school ervaren.

 

’s Middags houdt Bushra haar spreekbeurt over Dinosaurussen. Ging goed en ook zij verdient een 8.

 

Daarna bespreken we het gemaakte CITO-Rekenen, welk wat beter is gemaakt dan vorige CITO’s. Er zitten wat hogere VO-scores bij, gelukkig.

 


14 mrt 2018 - Dinsdag 13 maart 2018
 

Soumaya N. is gelukkig weer aanwezig. Last van haar maag speelde haar parten, net als enkele andere familieleden na het eten van iets.

Sem áfwezig.

Aisha komt iets later in verband met tandartsbezoek.

 

Dilay begint met haar spreekbeurt over Oogprothese. Na een prima begin slaat ze dubbel en huilt. Nervositeit, blijkt. Later in de ochtend gaan we het nogmaals proberen.

 

Het strafwerk van Düzgun (tafels van 1 t/m 100) en Ibtissam (100 strafregels) krijg ik ondertekend en wel retour. Uiteraard vraag je dan wat de ouders ervan vonden.

Düzgun: “Mijn moeder was boos.”

Ibtissam: “Mijn vader zei, dat ik 200 strafregels moest schrijven.

Meester: “O. Dan viel dit dus nog mee.”

 

Aisha is vergeten de strafregels te laten ondertekenen. Ze belooft het tussen de middag te laten doen en ze dan alsnog in te leveren.

 

We bespreken het CITO-Taalhuiswerk (helaas een fraudeur ontdekt, die foute antwoorden goed rekende). Onder ieder onderdeel laat ik, naar aanleiding van het aantal goede antwoorden het VO-niveau noteren. Valt in ’t algemeen heel erg tegen. Heel veel ‘bbl-tjes’ nog steeds.

 

Na de kleine pauze onderneemt Dilay een tweede poging om haar spreekbeurt tot een goed einde te brengen. Het gaat nu stukken beter, al is er nog een momentje van emotie. Ze verdient een 8.

 

’s Middags heeft Aisha géén ondertekende strafregels bij zich. Vergeten. Donderdag wil ik de handtekening en strafregels hebben.

 

Jiyan houdt zijn spreekbeurt over AH (Adolf Hitler). Hij heeft een zeer grote lap tekst vrijwel letterlijk uit zijn hoofd geleerd, hetgeen niet de bedoeling is. Tóch gaat het prima, heeft heel veel informatie in een juiste volgorde en verdient een 9.

 

Dan nog wat sommetjes op het wisbordje en dan zit deze dag er ook al weer op.

 

 

 


12 mrt 2018 - Maandag 12 maart 2018
 

Een aantal meiden is weer vroeger vanwege WP-24-uitprinting.

 

Op het schoolplein krijg ik van de moeder van Sem het bericht dat Sem WP-24- niet heeft kunnen maken, omdat de laptop is gecrasht, of zoiets. Sem staat er naast en ik vraag hem: “Dan neem ik aan dat je het hebt geschréven?”

Nee, dus. Die oplossing kwam Sem heel vreemd voor, wat ík weer vreemd vond.

 

Soumaya N. wordt ziek gemeld. Aisha komt later, want nadat juf Lilian naar huis had gebeld, bleek dat ze naar de huisdokter is geweest. Haar zusje, tegelijkertijd met Aisha op school verschijnend, meldde dat ze zich had verslapen. ????????

Ryan komt later, want naar intakegesprek Hofstad MAVO/HAVO.

 

Lance begint met zijn spreekbeurt over Elektriciteit. Hij start met de geschiedenis en vertelt: “Vroeger, toen de Oude Grieken nog gingen vissen …..”

Hij wilde ermee aangeven, dat die Grieken tegen een sidderaal aanliepen.

Hij verdient een 8.

 

Het weekend bestond weer uit veel familiebezoek, maar ook een tochtje naar Beverwijk (Yasmine), Netflix (Düzgun), gamen, aan spreekbeurt werken, CPC (Jamie), Olympisch Stadion (Sem) en een fotobezoekje aan de parkeergarage aan de Leyweg (Ibtissam en Soumaya A.). Die laatste vond ik wel een heel vreemde bezigheid.

 

Ik roep Aisha even bij me voor iets. Echter, als ze bij me staat zie ik iets in haar mond.

Meester: “Wat heb je in je mond?”

Aisha: “Kauwgom.”

Meester: “In de prullenbak en maar ouderwets strafregels gaan schrijven en thuis laten ondertekenen.”

Dat wordt 100 keer: In de klas is het verboden om kauwgom te gaan zitten consumeren.

Nog geen twee minuten later betrap ik Ibtissam eveneens. Zelfde laken een pak.

 

Sem is dan al naar huis. Hij voelde zich niet lekker.

 

’s Middags doet Aisha haar spreekbeurt over Diamanten, waarvan ik begrijp dat haar opa de voorzet heeft gegeven. Ze verdient er een 9 mee.

 

Een gedeelte TaalCITO doen we en kijken het ook na. De rest van die CITO moeten ze morgen af hebben.

 

Gymnastiek, maar niet voor …….. Düzgun. Wéér is hij zijn gymspullen vergeten mee te nemen. Nu ben ik minder coulant en moet hij de tafels van 1 t/m 100 écht gaan uitschrijven en laten ondertekenen. Pfffffffff.

 

 

 


09 mrt 2018 - Vrijdag 9 maart 2017
 

Aisha komt op het schoolplein naar mij toe. Ze heeft een pet op en vertelt dat ze last heeft van haar ogen en ook oogdruppels heeft en dat ze deze pet moet dragen om haar ogen tegen zonlicht te beschermen. Die druppels vind ik prima, maar een pet op in een lokaal waar absoluut geen direct zonlicht binnenkomt, vind ik iets te gortig.

 

Naomi, Ryan en Yavuz zijn nog steeds ziek.

 

Iedereen, ik herhaal: iedereen, heeft een strookje bij zich, waarop ouders hun handtekening hebben geplaatst en dus op de hoogte zijn dat hun kind vanmiddag vrijaf heeft. Waren ze met álles maar zo snel.

Jamie heeft trouwens géén strookje bij zich, maar een geschreven briefje van zijn moeder. Meneer was zijn brief kwijtgeraakt. De aanhef van mams was wel grappig. Ze schreef: Beste meester, juf.

 

We beginnen met tutorlezen en daarna start Esma haar spreekbeurt over de Malediven. Ook een tamelijk uitgebreide spreekbeurt. Je krijgt zin er naartoe te reizen voor een heerlijke vakantie. Ze krijgt een 9.

 

Wederom vijf zesdegroepers op werkbezoek.

 

Het restant van CITO-Rekenen kijken we na en er vallen weer veel ‘bbl-tjes.’ Maar goed, nu mag het nog, fouten maken.

 

Dan gymnastiek. Slechts 13 achtstegroepers . Drie zieken en vier die in de klas moeten blijven om uiteenlopende redenen (gymspullen vergeten of anderszins). Gelukkig doen de zesdegroepers mee, zodat er nog wat werk is voor meester Frank.

 

Om twaalf uur wens ik ze een fijne vrije middag en tot maandag. Opvallend was, dat ik vanmorgen vroeg wat ze in die vrije middag zouden gaan doen, er vrijwel niemand was die daarover had nagedacht. Apart.

 

Ik heb zorgverlof en ga vanmiddag met de moeder van mijn vrouw naar het HAGA-ziekenhuis voor de tweemaandelijkse oogprik voor haar. Dat ik daar twee bekenden ontmoet (de moeder twee heel oude oud-leerlingen en een oud-leerling die nu haar kind bij ons op school heeft), laat ik onvermeld. ….. of toch niet?

 

 

 

 


08 mrt 2018 - Donderdag 8 maart 2018
 

Naomi, Ryan en Yavuz worden ziek gemeld. Vervelend, maar ook wel weer een uitkomst, omdat groep 6 wederom wordt verdeeld bij ontstentenis van een invaller. Dat betekent er weer vijf leerlingen bij.

 

Yasmine begint met haar spreekbeurt over de Islam. Hoewel ze in het begin opleest van haar informatie, gaat het, als ze het van mij dicht moet doen, best wel goed. Het is een uitgebreide spreekbeurt, waarin ik ook wat knuppels in het hoenderhok gooi, waardoor aardige discussies (hoofddoek, vrijheid) ontstaan.

Ze verdient een 9 en kan het bijna niet geloven.

 

Ouderfolders CITO-Eindtoets deel ik uit. Over een maand is het zover en middels deze folder worden ouders (en ook leerlingen) geïnformeerd.

 

In de kleine pauze zijn we de enige groep die naar buiten gaat. Waarom de anderen niet? Het regent. Maar we zijn geen suikerklontjes en een frisse neus kan geen kwaad.

 

Na de pauze zet ik ze aan CITO-Rekenen en da’s best een pittige.

 

’s Middags doet Volkan zijn spreekbeurt over Turkije. Een zeer uitgebreide spreekbeurt, waarbij Volkan heel veel informatie tentoon spreidt en veel feitjes (vooral getallen) uit z’n hoofd weet. Ook hij las in het begin van zijn informatie op, maar kon het goed uiteindelijk toch goed uit z’n hoofd.

Spreekfoutje was ‘marmeren’ dat hij uitsprak als: mar-méren.

Toen ik hem een 10 gaf, vroeg hij ongelovig: “Echt?”

Ja, dus.

 

Soumaya A. is dan al naar de tandarts, maar arriveert even later weer terug.

 

Ze krijgen een brief, waarin staat dat ze morgenmiddag vrijaf krijgen. Ikzelf heb zorgverlof, maar omdat groep 6 morgen ook nog geen invaller heeft en twee groepen verdelen wat teveel van het goede wordt, heeft meester Van Luik besloten groep 8 dan maar naar huis te sturen. Voor het eerst in mijn carrière. Nee, het gaat niet goed in het onderwijs.

Uiteraard zijn de kinderen er erg blij mee. Onderaan die brief zit een strookje en die móet morgenochtend ondertekend retour zijn. “Geen strook, geen vrij,” maak ik ze duidelijk, maar dat zal geen probleem zijn, want het betreft een voordeeltje voor henzelf.

 

We bespreken nog enkele CITO-sommen en dan nog even bibliotheekboeklezen.


06 mrt 2018 - Dinsdag 6 maart 2018
 

Ryan wordt ziek gemeld. Sem is naar Kentalis en Esma geeft op het schoolplein aan eerst met haar moeder naar de huisarts te gaan. Zij komt dus wat later.

 

Ik begin direct met het overhoren van de spreekwoorden. Yasmine en Volkan trekken zich terug, want over twee dagen hebben zij hun spreekbeurt en hoefden dus geen huiswerk te maken/leren. Wél realiseerden ze zich dat ze het dan voor vrijdag moeten noteren in hun agenda. Prima huiswerkhouding.

 

“Zichzelf naar de ondergang brengen,” vraag ik, “welk spreekwoord hoort daarbij?”

(Zijn eigen graf graven)

Ibtissam noteerde: Zijn eigen gat graven.

Düzgun schreef op: Jezelf opgrafen.

 

“Het is een publiek geheim” moest als spreekwoord worden genoteerd.

Dilay had genoteerd: Het publiek weet het geheim.

 

Esma komt terug van de huisarts. Ze heeft bloed laten prikken. Donderdag de uitslag.

 

De laatste, vòòr de vakantie gemaakte CITO, bespreken we en kijken we na. Onder iedere afzonderlijke toets moeten ze ‘aantal goed’ noteren. Daarna laat ik erbij schrijven met welk VO-niveau (vwo, havo, tl, kbl, bbl) dat overeenkomt.

Deze levert vrijwel alleen maar ‘bbl’ op.

 

Daarna laat ik ze los op Taal I van de CITO-toets van vorig jaar en bespreek ook deze. Wanneer ik deze ’s middags voltooi, levert dat wederom slechte resultaten op.

 

Tussendoor bezoek van twee oud-leerlingen (van afgelopen jaar). Helin en Jasmin. Zij worden vergezeld door een vriendin, die dermate irritant is, dat ik haar op een gegeven moment de klas uit stuur.

Met Helin en Jasmin (allebei HAVO/VWO-advies en allebei leerling op Hofstad Lyceum) heb ik een kort interview. Helin heeft twee tekorten op dit moment en is dus een bespreekgeval. Jasmin heeft zelfs vijf tekorten en blijft onder deze omstandigheden gewoon zitten. Allebei denken ze het wel (‘eventjes’) op te gaan halen. Voorlopig zal het dus niet méér worden dan HAVO. Ik spreek mijn teleurstelling daarover uit. Schaapachtig staan ze te lachen, met hun houding geen raad wetend. De puberteit heeft geweldig toegeslagen. Dit is wél, en zo gebruik ik het ook, een verkeerd voorbeeld voor mijn huidige klas.

 

Ze moeten bibliotheekboeklezen in hun gisteren bekomen bibliotheekboek. Tamelijk lang, zodat ze een flink begin kunnen maken. Op die manier heb ik ook even tijd twee brieven van meester Guido door te nemen en te corrigeren.

Na bijna drie kwartier is iedereen flink gevorderd en vinden ze hun boek allemaal spannend.

 

Dan nog wat berichten uit de krant. Ik vertel dat vorige week in de krant een stuk stond over die Deense uitvinder die een journaliste om het leven heeft gebracht. Hij ontkende, maar in de weken erna werden ledematen, hoofd en romp gevonden. Ze weten het nog maar al te goed en vroegen er steeds naar.

Meester: “Volgende week begint in Denemarken het proces tegen die ………..?”

Ik wil horen: “Die Deense uitvinder, die……”

Bushra weet het, krijgt de beurt en zegt: “Romp.”

 

Om drie uur wens ik iedereen ‘tot overmorgen.’ Zij mij ook.

 


05 mrt 2018 - Maandag 5 maart 2018
 

Iedereen aanwezig. Mét jas aan en da’s niet (meer) vanwege de hevige kou. Nee, we moeten vrijwel direct door naar de bibliotheek om boeken te ruilen.

 

Als we vertrekken komt juf Veerle de klas binnen en laat haar ringvinger zien. In de vakantie is ze naar Lapland geweest en daar heeft Auke, haar vriend, haar ten huwelijk gevraagd.

 

We lopen naar de bibliotheek, alwaar we van de juf een aantal nieuw verschenen boeken krijgen voorgelegd. Er zitten enkele Nederlandse auteurs bij en sommigen kiezen er uiteindelijk eentje. De anderen moeten met hij auteurslijstje naar boven en een boek uitzoeken.

Juf Irma spreekt Sem nog even aan over de voorleeswedstrijd van 17 februari. Als het aan juf Irma had gelegen, was Sem winnaar geworden. Ze legde uit dat de andere juryleden steeds (want al een paar jaar vindt juf Irma onze afgevaardigden winnaars) net even andere maatstaven aanlegden. Jammer, maar wel nog even een opsteker voor Sem.

 

Terug op school neem ik even de VO-scholenlijst door. Iedereen is aangemeld en ik wil de namen achter de scholen hebben. Die ziet er als volgt uit:

Edith Stein College: Rümeysa

Hofstad Lyceum: Volkan en Aisha

Hofstad MAVO/HAVO: Ibtissam, Yasmine en Ryan

Maris College Belgisch Park: Lance

Maris College Bohemen: Soumaya N. en Ilayda

Maris College Houtrust: Bushra

Populier MAVO: Yavuz

Rijswijks Lyceum: Zeynel en Esma

Van Vredenburch College: Soumaya A.

Segbroek College Klaverstraat: Jiyan

Wellant College Alphen aan de Rijn: Sem

Wellant College Madestein: Naomi en Jamie

Zuid-West College: Dilay en Düzgun

 

13 verschillende scholen op 20 leerlingen. Groep 8 valt aardig uit elkaar.

 

Het Jeugdjournaal laat de geboorte van een lammetje zien. Ibtissam: “Ieeeuw.”

Vreemde reactie.

 

Na de pauze de spreekbeurt van Zeynel over UNICEF. In de herkansing, dus ik verwacht er wel iets van. Maar nee, hoor. Hoewel het beter ging, wist Zeynel eigenlijk geen vragen te beantwoorden, voldde hij niet aan de minimale tien minuten spreektijd en wist hij zelfs niet waar de letters UNICEF voor staan (United Nations International Children’s Emergency Fund).

Een 5,5.

 

In de vakantie heeft een groot deel Kid’s World en Jump Square bezocht. Hebben Ibtissam en Jamie hun verjaardagsfeestjes gehouden Is de film The Pink Panther, excuus The Black Panther, door velen bezocht. Is Bushra naar Wales geweest (veel sneeuw). Is Aisha naar Brussel geweest en heeft het Atomium gezien, maar níet Manneke Pis Heeft Soumaya A. Antwerpen aangedaan en daar geshopt, maar niks gekocht. Is Jiyan naar een bruiloft geweest, maar wist niet van wie (????). Heeft Jamie weer flink getraind, maar minder afstand afgelegd, omdat zijn moeder meeliep (!!!). En ben ik er nog een flink aantal vergeten.

 

’s Middags bespreken we een gemaakte CITO-toets van vòòr de vakantie en is er daarna gymnastiek. Yasmine door ook mee met gymnastiek. Waarom? Om half twee ging ze met haar zwemspullen naar beneden. Daar aangekomen was de zwembus net weggereden. Raar, want als ze er niet bij is, wordt ze altijd even gehaald. Nu niet, dus.

 

19 gymmers. Ibtissam niet, want gymkleding niet in orde.


22 feb 2018 - Donderdag 22 februari 2018
 

Vòòr schooltijd hoor ik van juf Lilian al dat er wat problemen zijn geweest, gisteren.

Ik ga het zometeen beleven.

 

Jamie is gelukkig weer aanwezig, evenals Ibtissam.

Esma wordt ziek gemeld.

 

Ryan begint aan zijn spreekbeurt over Epifysiolyse (een heupafwijking), welke hij zelf heeft ondergaan. Al heel snel is hij door zijn stof heen en begint te huilen. Het lukte niet meer. Straks, na de pauze herkansing.

 

Meester Guido komt de klas in en meldt dat het veiligheidsonderzoek in groep 8 een heel hoog cijfer heeft opgeleverd. Een 8,5 en da’s heel hoog.

Hij gaat er even op door en refereert aan de ‘akkefietjes’ van gisteren, waarvan er eentje is opgelost door de betrokken heren, maar de ander nog niet. Het betreft een rochel op een tafeltje van een leerling.

 

Als meester Guido weg is, begin ik er ook over en dat ik dat niet zo fijn vind.

Echter, we worden gestoord door een aanhoudend muziekje vanaf de gang. Op een gegeven moment ga ik kijken en traceer het muziekje. Het komt van de kapstok. Met jas en al stap ik de klas binnen. Het is de jas van Dilay met daarin haar telefoon die dus niet is uitgezet.

Ze schaamt zich en zet het apparaat uit.

 

Juf Veerle, één van de rechercheurs van gisteren, komt ook binnen en begint eveneens over de fluim. De dader ligt nog steeds op het kerkhof, totdat …….

Gaat lekker, vandaag.

 

Bij het naar binnengaan na de kleine pauze ben ik ineens een aantal heren kwijt. Even later komen ze boven met Yavuz kermend van de pijn. Hij had, zo zei hij, een knietje gekregen in zijn kruis. Düzgun, Jiyan en Volkan stonden er bij en wisten ook niet hoe het kwam. Wéér iets om op te lossen. ’s Middags gaf een heer, na lang ondervragen, toe dat hij Yavuz had aangeraakt………..

Gaat lekker, vandaag.

 

Na de pauze houdt Ryan voor de tweede keer zijn spreekbeurt en het gaat iets beter. Echter, de tien minuten volmaken redt hij bij lange na niet. Een 7 wordt zijn deel (een vorstelijke beloning in mijn ogen) en daarmee is hij zichtbaar níet tevreden.

Gaat lekker, vandaag.

 

’s Middags doet Rümeysa haar spreekbeurt over Parijs. Zij komt niet aan beginnen toe en barst in huilen uit. Na wat getroost wil ze het wederom proberen. Ook zij haalt de tien minuten bij lange na niet. Een 6½.

 

Grappig is het antwoord op de vraag: “Hoeveel treden heeft de Eiffeltoren?”

Jiyan antwoordde: “Drie.”

 

Wat er de verdere middag, en dan vooral ná schooltijd, gebeurde, wil ik hier niet meer verhalen, want dat is té gênant voor woorden. Eerst twee jokkende kinderen en dan wat er ná schooltijd gebeurde.

Het maakte deze dag niet tot de meest prettige in mijn loopbaan.

 

Gelukkig is het bijna vakantie. Voor de kinderen begint die al, want morgen studiedag.

 

 


21 feb 2018 - Dinsdag 20 februari 2018
 

De vader van Zeynel, met Zeynel op de achtergrond, spreekt mij aan en vraagt of ik een andere datum voor de spreekbeurt van Zeynel wil overwegen. Zeynel is er nog niet klaar voor; het lukt niet. Later blijkt waarom. Zeynel is pas afgelopen zondag (!!!!) begonnen met het voorbereiden van zijn spreekbeurt.

 

We zingen voor Aisha die zondag jarig is en het vandaag in de klas viert. Ze heeft nog niks gekregen en heeft ook geen wensen kenbaar gemaakt, begrepen we.

 

Sem is gelukkig weer aanwezig en doet kort verslag van de voorleeswedstrijd.

Jamie en Ibtissam zijn nog steeds ziek.

 

Bushra en Yasmine zijn enigszins te laat en zullen zich morgen om 8.15 uur moeten melden bij meester Frank.

 

Wederom wordt groep 5 verdeeld en krijgen we er weer zes extra leerlingen bij. Op zich gezellig, maar ook lastig en niet goed voor de continuïteit van alle vijfdegroepers.

 

In de krant een bericht met als titel: Vandalen in Zuiderpark.

Meester: “Wat zijn vandalen?”

Soumaya N.: “Woordenboeken.”

 

Dilay moet dat woord (vandalen) op haar aantekenblaadje noteren, zoals ze dat de afgelopen dagen ook voor mij heeft gedaan. Echter, ze kan dat blaadje met enkele te onthouden woordjes niet meer vinden, terwijl we ze nog moeten noteren in het Uit de Krantschrift.

Meester: “Nou, noteer dit woord dan maar.”

Jiyan, die naast haar zit en bevreesd voor extra schrijfwerk, zegt tegen haar: “Raak ‘m weer kwijt.”

 

Kleine pauze, dus tijd voor de hap en drinken. Dilay komt met haar (ietwat onrijpe, dus stugge) banaan bij me en zegt: “Meester, m’n banaan wil niet open.”

 

Na de pauze deelt Aisha haar traktatie uit. Ze heeft twee brownietaarten en een mokkataart. Iedereen wil wel een driehoekje. De meesten willen er ook nog slagroom op. Met de slagroomspuit voorzie ik hen.

 

’s Middags begint Zeynel met zijn spreekbeurt, maar is na twee zinnen al klaar. Hij weet nu dondersgoed, hoop ik, dat hij verkeerd is bezig geweest. En dan van de week nog vragen of hij het andere huiswerk óók moest doen (twee dagen voor een spreekbeurt hoeft de spreekbeurter het andere huiswerk niet te doen). Nee, deze meneer is verkeerd bezig. Jammer.

 

In de loop van de middag krijg ik het bericht door dat meester Frank morgen voor groep 5 staat (juf Irene nog steeds ziek) en dat mijn groep moet worden verdeeld. Ik bespreek de CITO’s (oefenen), die ze dan moeten gaan maken en laat ze alvast hun werk naar de betreffende groep brengen.

Het gebrek aan leerkrachten laat zich ook steeds meer op onze school gelden.

 

 

 


19 feb 2018 - Maandag 19 februari 2018
 

Jamie wordt ziek gemeld en even later onze voorleeskampioen Sem óók. Kunnen we niet voor hem applaudisseren. Wél doe ik verslag over afgelopen zaterdag.

 

Ryan komt later, want voor controle naar het ziekenhuis.

 

Naomi zie ik bij de kapstok en ik vraag haar: “En?” Ik buig mij naar haar toe en ze zegt: “Een broertje, maar ik hoef niet te fluisteren, want iedereen weet het al. Ik heb ook foto’s en daarop kan je het gezichtje al heel goed zien.”

Even later aanschouw ik enkele echo’s. De tekst rechtsboven intrigeert mij. Er staat:

Joehoe Daarbinnen.

 

Soumaya N. heeft gekruld haar, vandaag. Apart.

Haar moeder heeft haar vrijdag aangemeld bij Maris Bohemen en al Soumaya’s hoop is nu op mij gevestigd. Morgen heb ik met haar moeder een rapportgesprek en zal haar wens (Van Vredenburch College) nogmaals onder de aandacht brengen.

 

Lance heeft afgelopen vrijdag zijn naturalisatie tot Nederlander gehad. Ik vraag hem hoe dat ging. Lance, onder andere: “Er ging een mevrouw zingen.”

Meester: “Wat?”

Lance: “Het Wilhelmus. En ik heb nog geen paspoort.”

 

Ibtissam is niet lekker. Haar gekneusde vinger is nog flink dik. Vreemd genoeg vonden haar ouders het niet noodzakelijk even naar de huisarts (vrijdagmiddag, dus geen afspraak meer kunnen maken) of naar de SpoedEisende Hulp (geen zin om lang daar te zitten) te gaan. Om boos van te worden.

Halverwege de ochtend is Ibtissam écht niet meer zo lekker en gaat naar huis (dat mocht, maar ze moest wel even naar school bellen als ze thuis was aangekomen).

Om twaalf uur wekte ze mijn enorme verbazing. Stond ze op haar slippers in de school om haar zusje op te halen. Om boos over te worden.

 

Düzgun is weer naar Scheveningen geweest en heeft het maken van de zandcirkels op het strand gezien. Hij weet, niemand trouwens, dat het wordt gemaakt ter ere van 200 jaar badplaats Scheveningen.

 

In de loop van de ochtend vraag ik Rümeysa iets. Ze verstaat me blijkbaar niet goed en zegt: “Huh?”

In de loop van de dag plaag ik haar er geregeld mee. Het beklijft, want ze zegt nu netjes: “Wat zegt u, meester?”

 

De 500 meter op de Olympische Spelen wordt een deceptie voor de Nederlanders. Geen enkele podiumplaats.

 

’s Middags gymnastiek en er is sinds tijden eens niemand die in de klas achterblijft voor wat dan ook. Wél een bakje slijm van Aisha, dat ze mee naar de meisjeskleedkamer heeft genomen. Vreemd, want een tijdje geleden heb ik haar verboden het spul mee naar school mee te nemen toen ze er ook herhaaldelijk mee zat te spelen. Hardleers, zullen we maar zeggen.

 

Om drie uur zit de eerste dag van de laatste schoolweek voor de voorjaarsvakantie er alweer op. Nog even een groepsbespreking met juf Nynke en dan naar huis. Morgen weer een lange (rapportgesprekken)dag.

 

 

 

 

 


16 feb 2018 - Vrijdag 16 februari 2018
Lance is vandaag afwezig. Iets met een paspoortaanvraag.

 

Ryan is er weer en als hij zijn jas uitdoet, zie ik dat hij wat dikker is aangekleed. Hij heeft een vest over zijn T-shirt. Gisteravond heb ik zijn ouders gesproken en kwam dat ter sprake.

 

We beginnen met tutorlezen. Daarna hoor ik van Soumaya N. dat haar ouders willen dat ze naar Maris Bohemen gaat en dat ze daarom het adviesformulier daar hebben afgegeven. “En jij wilt liever naar het Van Vredenburch College,” constateer ik. Ja, dus. Ik zeg dat ouders altijd verantwoordelijk zijn, maar dat ik dinsdag (als haar ouders op rapportgesprek komen) nog wel een poging wil ondernemen. Dat stemt haar wat vrolijker.

 

Yasmine heeft zich op Hofstad MAVO/HAVO aangemeld en ik feliciteer haar.

 

We krijgen er 6 vijfdegroepers bij in de klas. Meester Frank is nog steeds ziek en juf Irene kan ook niet invallen, omdat zij haar stem zo’n beetje totaal kwijt is. Bovendien is het haar vrije dag.

 

Sem leest zijn drie bladzijden nog een keer voor.

 

We doen dictee WPXXIII en daarna overhoor ik de voor vandaag geleerde spreekwoorden. Niet best gemaakt, blijkt later.

“Op fluweel zitten” moest worden genoteerd.

Düzgun schreef op: Op fluwelen zitten.

Yasmine’s vondst: Zitten op satijn.

 

Düzguns gymspullen hangen nog op school. Is hij ze wéér vergeten. Eigenlijk zou hij nu de tafels van 1 tot en met 100 moeten gaan maken, maar ik zie het door de vingers.

 

’s Middags kijken we weer Olympische Spelen en wel naar de 5000 meter van de dames. Winnen we wéér een gouden medaille, de zesde al. Esmee Visser, een debutante, verslaat alles en iedereen. Het houdt niet op.

 

Sem leest voor de laatste keer zijn stukje voor. Een soort generale repetitie. Het gaat steeds beter en we wensen hem voor morgen veel succes.

 

Nieuwe spreekwoorden worden aangeboden en moeten voor maandag worden geleerd. Het enige huiswerk, want ik sla WP een keertje over.

 

Om drie uur wens ik iedereen een fijn weekend. Als ik Sem de hand geef, zeg ik tegen hem: “Tot morgen.” In het Haagse Stadhuis is de voorleeswedstrijd en ik zal er, zoals vrijwel altijd, bij zijn, want vrijwel altijd wint een achtstegroeper de schoolvoorleeswedstrijd en dan moet je als leerkracht ook acte de présence geven, vind ik.

 

 

 

 


16 feb 2018 - Donderdag 15 februari 2018
 

Naomi, bij het naar binnengaan: “Meester, nog twee dagen.”

Daarna begint ze over haar hamster, waarmee ze bij de dierenarts is geweest en ik vraag: “Is die ook in verwachting?”

Naomi, lachend: “Nee, haar pootje was toch niet goed en de dokter denkt dat het allemaal goed komt.”

 

Soumaya N. is een beetje in mineur. Ze heeft haar adviesformulier afgegeven bij Maris Bohemen, maar wil liever naar het Van Vredenburch College. Wat ze nu moet doen?

Simpel, adviesformulier weer terughalen en bij het Van Vredenburch College inleveren.

 

Ryan voelt zich niet geheel senang, kreeg ik van zijn vader vanmorgen door. Ryan mag bellen als het echt niet meer gaat.

Als ik hem, Ryan, de hand schud, constateer ik dat hij slechts een dun T-shirt aan heeft, hetgeen me tamelijk te weinig lijkt als je niet lekker bent.

 

Aisha wordt door haar zusje ziek gemeld.

 

Jamie heeft zich aangemeld bij Wellant College Madestein en ik feliciteer hem.

Bushra heeft zich aangemeld bij Maris College Houtrust en ik feliciteer haar.

Ilayda heeft zich aangemeld bij Maris College Bohemen en ik feliciteer haar.

Soumaya A. heeft zich aangemeld bij Van Vredenburch College en ik feliciteer haar.

Zeynel heeft zich aangemeld bij het Rijswijks Lyceum en ik feliciteer hem.

Rümeysa heeft zich aangemeld bij het Edith Stein College en ik feliciteer haar.

Düzgun heeft zich aangemeld bij het Zuid-West College en ik feliciteer hem.

Volkan heeft zich aangemeld bij het Hofstad Lyceum en ik feliciteer hem.

Naomi heeft zich aangemeld bij het Wellant College Madestein en ik feliciteer haar.

 

Meester Frank is gisteren om twaalf uur ziek naar huis gegaan. Vervelend.

 

Ongeveer zeven kinderen hebben gisteren voor hun ouders of anderen aan Valentijnsdag gedacht en ze een roos of anderszins overhandigd. Dertien dus níet.

 

Sem leest in de ochtend zijn stukje voor waarmee hij zaterdag onze school gaat vertegenwoordigen. Het gaat nog wat hortend en stotend.

 

We doen Begrijpend Lezen en tijdens dat geeft Ryan aan dat het niet meer gaat. Hij belt naar huis en even later vertrekt hij. Vervelend.

 

’s Middags is Aisha op school. Ik ben blij verrast en hoor dat het wel weer ging met haar.

 

We kijken naar de Olympische Spelen en wel naar de 10 kilometer van Sven Kramer. Meester Guido en juf Veerle kijken mee bij mij in de klas. Het wordt een deceptie. Wéér geen goud op deze afstand.

 

Aisha heeft zich aangemeld bij het Hofstad Lyceum en ik feliciteer haar.

 

We bespreken Begrijpend Lezen en daarna gebeurt en niet veel bijzonders meer.

 

Na schooltijd beginnen de rapportbesprekingen. Mijn rooster vandaag is flink gevuld en tot acht uur heb ik gesprekken. Op zich allemaal prettige, maar wel weer laat thuis.

 

 


13 feb 2018 - Dinsdag 13 februari 2018
 

Naomi is dus afwezig in verband met ……….

 

Rümeysa is te laat en zal zich morgen om kwart over acht moeten melden, ondanks dat haar vader naar juf Lilian had gebeld. Volgend jaar moet ze toch ook altijd op tijd zijn.

 

Ibtissam is door haar vader aangemeld bij Hofstad MAVO/HAVO en ik feliciteer haar. Ze is niet heel blij.

 

Yasmine hoest enorm venijnig en ik offreer haar een keelpastille. Ze is er blij mee.

 

Soumaya N. en Zeynel vragen of ik hun ingevulde adviesformulier wil kopiëren. Tuurlijk.

 

In de krant aardig wat berichten met moeilijke woorden voor Uit de Krant. Ibtissam zucht en krijgt als derde leerling in deze groep het advies van thuis een briefje mee te nemen om niet meer te hoeven leren/werken.

 

Op het wisbordje overhoor ik Uit de Krant. Gaat in ’t algemmen prima en ze vinden het leuk.

 

Dan Begrijpend Lezen en rekenen afmaken, waarbij weinig gebeurt.

 

Tussen de middag vraagt Zeynel of ik tegen hem wil schaken. Dat wil ik wel en ik versla hem.

 

Naomi is er weer. Ze is aangemeld bij Wellant College en ik feliciteer haar.

 

Om één uur wil ik gaan hoofdrekenen, maar realiseer me dat de 1500 meter mannen bij het schaatsen bezig is en ik zet de TV aan. Kjeld Nuis wint goud en Patrick Roest zilver. Ongelooflijk. Het gáát maar door.

 

Sem leest zijn voorleesstuk nog een keer voor, waarna het alweer drie uur is. Tot donderdag.


12 feb 2018 - Maandag 12 februari 2018
 

Ryan en Soumaya N. zijn de eersten in de klas om hun WPXXIII uit te printen.

 

Dialy, op de trap naar boven: “Meester, mijn moeder was heel tevreden over mijn rapport. Vooral wat u schreef over twintig jaar, ofzo.”

Ik had geschreven: Een klas vol Dilays en ik kan nog twintig jaar blijven lesgeven.

 

Lance heeft zich aangemeld bij Maris College Belgisch Park en ik feliciteer hem.

Yavuz heeft zich aangemeld bij Populier MAVO en ik feliciteer hem.

Esma heeft zich aangemeld bij Rijswijks Lyceum en ik feliciteer haar.

Dilay heeft zich aangemeld bij Zuid-West College en ik feliciteer haar.

Jiyan heeft zich aangemeld bij Segbroek College Klaverstraat en ik feliciteer hem.

Sem had zich al aangemeld bij Wellant College in Alphen aan de Rijn en ik had hem daarmee al gefeliciteerd.

Gaat goed, dus.

 

Iedereen heeft zowel zijn of haar aanmeldformulier als rapport afgegeven. Van Aisha krijg ik het alweer, ondertekend en wel, retour.

 

Het weekend was weer weinig verheffend. Gamen, familiebezoek, Leyweg, Open Dagen en freerunnen (Jamie), hetgeen wat meer inhoud had.

 

We doen WPXXIII. Iedereen heeft het in orde en na de kleine pauze maken we het af.

Vervolgens Spelling en rekentoets maken.

 

’s Middags geef ik ieder kind een andere plek. Daar zeuren ze al een tijdje om en nu geschiedde het. Vreemd, dat ze dat zo graag willen, want de uitkomst dat het tegenvalt is groter dan andersom.

Ibtissam zette ik, zonder vooropzet, op de plek van Yavuz, die altijd alleen wilde zitten. Meteen zat ze voorover gebogen en te huilen. Even later schoof ik een tafeltje aan bij twee anderen en draaide ze weer bij. Kan weinig hebben.

 

Sem leest voor de klas zijn stukje voor uit De School is Weg. Aanstaande zaterdag moet hij de eerste ronde van de voorleesfinale doen. Oefenen kan dan geen kwaad.

 

Na hoofdrekenen en het nakijken van Spelling gingen we naar gymnastiek. Düzgun deed weer helemaal mee.

 

Zelf keek ik bij juf Veerle naar de Olympische Spelen en wel de 1500 meter dames. Ireen Wüst reed als eerste van de favorieten en na enkele spannende, nagelbijtende vervolgritten won ze goud. Leenstra brons.

Drie afstanden verreden in de afgelopen drie dagen en drie keer goud. Zo’n klein landje, hè?

 

Bij de deur zeg ik iedereen gedag. Naomi zegt: “Tot morgenmiddag.” Ik kijk haar vragend aan, maar dan weet ik het weer. Ze gaat naar het Wellant College om zich aan te melden.


11 feb 2018 - Vrijdag 9 februari 2018
 

Düzgun meldt zich om kwart over acht. Zónder klittenbandschoenen.

 

Als de bel gaat, zie ik Ilayda crackers etend over het schoolplein naar de rij komen. Ze heeft dus niet ontbeten.

Meester: “Hoe kan dat?

Ilayda: “De wekker ging niet af.”

Meester: “En je ouders dan?”

Ilayda: “Mama sliep nog.”

Ik blíjf me verbazen.

 

Soumaya A. belooft, bij het binnenkomen van de klas: “Meester, ik zal vandaag minder praten.”

Meester, lachend: “Mínder? Helemaal níet.”

Gisteren was het flink raak met haar. Ze moest zelfs tot twee keer toe in de deuropening gaan staan.

 

Allen zijn aanwezig, dus ook Rümeysa.

 

Van Yavuz krijg ik een klein werkstukje dat hij heeft gemaakt tijdens een proefles op een bezochte VO-school. Het is een ster met daarop: D. Van Buren. Lief.

 

We beginnen met tutorlezen in nieuwe tweetallen.

Daarna deel ik de aanmeldformulieren uit voor het Voortgezet Onderwijs en ik neem één en ander nogmaals met ze door.

Bij drie leerlingen klopt het e-mailadres niet of is niet vermeld. Van Aisha en Rümeysa is het niet goed ‘uitgewisseld.’ Ik herstel het tijdens gymnastiek en draai nieuwe uit.

Bushra erkent dat een vermeende ‘7’ op haar ingeleverde strookje door mij werd aangezien voor een ‘z.’ Met de hand herstellen we deze, omdat het via OT niet lukt.

 

Gymnastiek. Düzgun laat zijn enorme blauwe plek op zijn dijbeen zien als gevolg van die fietsval, eergisteren. Hij gaat wel proberen te gymmen.

Tegen het einde van de gymles stapt hij de klas binnen en ik vraag: “Lukte het niet meer?”

Düzgun: “Ja meester, ik sprong te hoog.”

Ik schiet in de lach, omdat ik er meteen een beeld bij heb. Van dat springen klopte, want Düzgun is op zijn hand gevallen, waardoor verder gymmen niet meer lukte.

 

’s Middags deel ik de cijferrapporten uit aan de kinderen. Voor iedereen heb ik een kort woordje, voordat ik het overhandig; een compliment, een aanmoediging of een stevige aanzet tot wat harder werken.

 

‘Valentijnsdag’ moet daarna verder worden afgemaakt en dan is het alweer drie uur. Bij de klassendeur neem ik afscheid van ze, wens ze veel succes op de laatste Open Dagen en zie ineens een telefoon in de hand van Aisha. Het is de hare en ze mag ‘m inleveren. Ze raakte helemaal van de kook, want ze wist niet dat dit niet mocht (????).

 

Niet lang daarna ga ik ook naar huis. De CITO-proeftoets geef ik af bij PostNL en morgen een gezellige dag, want mijn kleindochter Gisel wordt 3 jaar. Jeetje, DRIE jaar alweer.

 

 

 


11 feb 2018 - Donderdag 8 februari 2018
 

Rümeysa wordt wederom ziek gemeld. Best vaak, de laatste tijd.

Yasmine, daarentegen, is weer van de partij.

 

Düzgun is wat later. Hij is gisteren met zijn fiets gevallen. Een losse veter raakte verstrikt in zijn trapper, waardoor hij een smakkerd maakte. Vervelend. Ik suggereer klittenbandschoenen.

 

Twee Open Dagen en wel de Populier en Maris Waldeck. Bij de eerste is Yavuz geweest en bij de twee Naomi.

Ilayda zou naar de Infoavond van Zuid-Westcollege gaan, maar haar vader herinnerde zich dat daar ooit een leraar is doodgestoken door een leerling.

Meester, verontwaardigd: “Da’s al zeker tien of misschien wel vijftien jaar geleden.”

Vreemde zienswijze om een school dan niet te bezoeken.

Meester verder: “Had papa misschien geen zin?”

Ilayda deed er verder het zwijgen toe.

Die moord was trouwens in 2004 op het toen hetende Terra College.

 

In de krant begrippen als ‘inflatie’  en ‘verviervoudigd.’ Beide uitgelegd en de tweede aan de hand van enkele sommetjes.

Ook het begrip ‘tientallen’ kwam naar voren. Vrijwel iedereen dacht dat dat er dan ‘tien’ zijn. Niet, dus.

 

Dilay zie ik ineens, tijdens de wisseling van de les, met opgeheven vinger richting Soumaya N. wijzen en iets roepen van: “……. ga ik je doodmaken.”

Ik schrik ervan en roep haar tot de orde. Het was allemaal, bleek, niet serieus. Soumaya was op de verjaardag van Dilay geweest zonder cadeautje en had belooft dat later mee te nemen, hetgeen dus blijkbaar nog niet was gebeurt.

Die uiting hoor ik wel vaker. Klinkt erg vervelend en ik wijs ze erop.

 

Enkele woordjes moeten worden genoteerd in het Uit de Krantschrift. Meteen weer een aantal heren (vooral Ryan en Zeynel) die zwaar protesteren en zeuren tegen dit ‘vele werk.’ Iedere vorm van (schrijf)werk vinden ze al teveel. Ik wijs ze op de mogelijkheid een briefje van thuis mee te nemen, waarin staat dat hun ouders hun ontslaan van schoolwerk. Ze begrijpen, geloof ik.

 

Begrijpend Lezen vult de rest van de ochtend.

 

’s Middags bespreken we het Begrijpend Lezen, waarna Valentijnsdag aan de orde komt. Juf Lilian heeft de school weer prachtig in Valentijnssferen gebracht, alsook een brievenbus neergezet. Ze mogen aan de slag iets te maken voor iemand.

Na drie kwartier hebben de Drie Musketiers, ze mochten bij elkaar zitten (Jiyan, Zeynel en Volkan) alledrie een rood (alle drie identiek) hart geproduceerd. Voorwaar een historische prestatie.

 

 


07 feb 2018 - Woensdag 7 februari 2018
 

Yasmine wordt ziek gemeld.

 

Naomi geeft mij een hand bij de klassendeur en zegt: “Meester, mijn haar is bevroren.”

Nu wat minder, maar daarnet, buiten, was het inderdaad met flinke vorst (ca. 5 graden onder nul) hard, omdat ze haar haar vanmorgen nat had gemaakt.

 

We beginnen met tutorlezen, nadat ik weer enkele werkweekstrookjes in ontvangst heb genomen. Nog steeds niet allemaal, helaas.

Het is de laatste keer in deze samenstelling, tutorlezen. Vanmiddag gaan we, de juffen en ik, nieuwe koppels maken.

 

Lance is gisteren naar de informatieavond van De Populier geweest en vond het best wel interessant.

Vanmiddag is er weer een aantal scholen dat Open Dag/Huis houdt, welke door een aantal leerlingen zal worden bezocht. De deadline nadert.

 

De laatste proeftoets wordt gemaakt. Als Yasmine er morgen is, kan zij haar laatste maken en kan ik het retourneren naar CITO.

 

We blijven iets langer buiten (heerlijk zonnig weer), ook al omdat er een oud-leerling bij het hek staat met wie ik een tijdje spreek. Het is Caya en zij doet nu de PABO. Ze vertelt dat ze ook grappige opmerkingen opschrijft die ze in haar stageklassen meemaakt en kan zich nog steeds vermaken met het boekje dat ik van haar schooljaar schreef. Leuk. Een opvolger in opleiding.

 

Weer binnen zeg ik tegen de klas: “Tsja, de pauze duurde wat langer,” waarop Rümeysa verbaasd reageerde met: “Wie is er zwanger?”

 

Enkele berichten Uit de Krant. Het mondde uit in een aantal wat langere gesprekken over donoren, geld smokkelen in een bepaald lichaamsonderdeel. Voordat we het wisten was het alweer 12 uur en tijd om naar huis te gaan. Vonden ze niet erg.

 


06 feb 2018 - Dinsdag 6 februari 2018
 

 

Yavuz, op het schoolplein: “Meester, ik ben heel blij vandaag.”

Meester: “Hoezo?”

Yavuz: “Dat het mooi weer is.”

 

Iedereen is weer aanwezig en dat is fijn, want er schijnt een flinke griepepidemie in Nederland aan de gang te zijn onder zowel leerlingen als meesters en juffen.

Enkele leerlingen, na het zien van dit item in het jeugdjournaal, waarbij heel veel klassen naar huis werden gestuurd, omdat er geen invallers zijn: “Waarom bent u nooit ziek?”

 

Enkele werkweekstrookjes mag ik weer ontvangen. Van Yavuz krijg ik de brief die bóven het strookje zat, aangereikt. Hij begrijpt eerst mijn verbazing nog niet, maar dan komt het door en baalt hij op z’n Yavuz.’

Later ontdekt hij het strookje in zijn tas en overhandigt het mij alsnog, opgelucht.

 

We maken WPXXII af en doen enkele berichtjes (o.a. het proces tegen Holleeder) uit de krant. Vervolgens maken ze de één voor de laatste proeftoets af.

 

Iets eerder naar buiten, want om half elf komt er een docent van het Onderwijsmuseum lesgeven over ‘De school van vroeger.’

Zij, Tamara, arriveert keurig op tijd en aan de hand van een PowerPoint en fysieke attributen doet zij haar verhaal. Ze vindt dat de kinderen al veel weten (niet zo verwonderlijk) en heeft er zichtbaar plezier in.

De plak, de pechvogel, het leesplankje; alles passeert de revue.

Juf Tamara: “Waarom zat de meester of juf op een verhoging?”

Lance: “Dan ziet hij er machtiger uit.”

 

Met kroontjespen schrijven is wel het hoogtepunt van de les. Een ‘strenge’ juf Tamara leest een dictee op en de kinderen moeten dit meeschrijven. Een aantal lukt dit aardig, maar bij de meesten zijn de inktvlekken niet van de lucht.

Voordat ze gingen schrijven controleerde de juf eerst de nagels van de kinderen, die daarvoor hun handen plat op tafel moesten leggen. Waarom? Omdat papier best kostbaar was en je er met vuile handen niet aan mocht zitten (zit bij de 3R’s: Rust, Regelmaat en Reinheid).

 

De kinderen vonden het een leuke les en na deze evaluatie begon het schoonmaken van de tafels en de handen.

 

’s Middags wel veel gedaan, maar geen opmerkelijke zaken die vermeldenswaard zijn.

 

 


05 feb 2018 - Maandag 5 februari 2018
 

Soumaya A. is weer de eerste om haar WPXXII te printen. Daarna volgen er meer.

 

Ilayda heeft een heerlijk Oreogebakje bij zich voor mij. Lief. Later, bij de koffie, laat ik het mij heerlijk smaken.

 

Jiyan komt gipsloos op school. Vrijdag is het verwijderd en het zag er goed uit, volgens de dokter. Alleen nog niet gymmen, vandaag.

 

Sem (gelukkig weer aanwezig) komt hechtingenloos op school. De laatste zes zijn, óók afgelopen vrijdag, verwijderd. Alleen nog niet gymmen, vandaag.

 

Slechts vier strookjes van de werkweekbetaling krijg ik binnen. De rest moet het in de agenda noteren en door mij laten paraferen.

Is toch een kleine moeite, denk ik.

 

Wél heeft iedereen zich verdiept in ‘De school van vroeger.’ Allemaal hebben ze iets in Word bij zich en we behandelen de meest aparte ontdekkingen (hoge ramen, jongens die eerder op school kwamen om, in de winter, de kachel aan te steken).

 

Drie Open Dagen werden bezocht en wel die op Hofstad Lyceum (Volkan, Lance en Jiyan), Maris Bohemen (Ilayda, Ryan en Soumaya N.) en Maerlant Lyceum (Jiyan).

Daarna laat ik zien wat ze aanstaande vrijdag meekrijgen; het aanmeldformulier.

Daarop moeten ongeveer vijf scholen worden genummerd.

Veel leerlingen hebben nu wel zo’n beetje allemaal een nummer 1.

 

Dilays verjaardag was succesvol. Alleen kwam Naomi te laat. Naomi: “We konden het niet vinden. We hebben  een afslag gemist.”

Jamie heeft weer 15 kilometer getraind.

Yasmine is met haar moeder en familie van Maassluis naar Maastricht en weer terug gereden. En ze hebben weer WiFi, thuis. Hoihoi.

Ryan is bij McDonald’s gaan eten.

Meester; “Welke?”

Ryan: “??”

Meester, lollig: “Die met die grote M erboven uit stekend?”

 

Aisha laat na het jeugdjournaal een filmpje zien over ‘De school van vroeger.” Opgenomen in het Onderwijsmuseum. Was interessant met Jacques Vriens.

 

Proeftoets, een deel WPXXII en dan naar gymnastiek. Ibtissam en Ilayda stuur ik, na herhaald blijven praten in de gang, terug naar de klas en geef ze de opdracht de tafels van 1 t/m 25 te gaan schrijven. Ze schrikken er hevig van. Later mogen ze alsnog gaan gymmen. Ik ben veel te goed voor die gasten.

 

Jiyan en Sem gymmen dus nog niet mee en halen wat proeftoetsen in. En dan is het alweer drie uur.

 


02 feb 2018 - Vrijdag 2 februari 2018
 

Via de mail krijg ik berichten van Ilayda, Jiyan en Ibtissam over de inhoud van hun spreekbeurt. De eerste twee keur ik goed. Jiyan moet nog wat aanvullingen doen.

 

Dilay brengt haat traktatie de klas in; een grote roze ballon met daarin (knap, hoe ze dat erin krijgen) zakjes snoep. Morgen is ze jarig en vandaag deelt ze uit.

 

Sem is nog steeds ziek (best verontrustend), maar Zeynel en Jiyan zijn allebei weer present. Toevalligerwijs (of niet?) hebben ze allebei last gehad van hetzelfde (misselijk en buikpijn).

 

We beginnen met tutorlezen en direct erna zingen we voor Dilay. Ze heeft nog niks gekregen (begrijpelijk) en viert morgen haar verjaardag met een partijtje.

 

Sommigen hebben zich al verdiept in ‘de school van vroeger’ en we hebben het er even over. Op de grote tafel heb ik ook wat spullen neergezet (schriftje met vloeipapier, leesplankje, lei met griffel, leesplankje en schoolinkt), zodat we goed beslagen ten ijs komen.

 

Dan de spreekbeurten. Iedereen (behalve Zeynel) heeft een briefje met daarop het onderwerp en wat ze zoal denken te gaan behandelen tijdens hun spreekbeurt. De meeste keur ik goed.

 

Dictee XXI, werkwoorden vervoegen en dan jeugdjournaal met onder andere de herdenking van de watersnoodramp van 1 februari 1953.

 

Gymnastiek, maar niet voor Düzgun. Voor de vierde keer zit hij in de klas en maakt strafwerk. En da’s niet misselijk, want de tafels van 1 t/m 75 staan op het programma. Maar Düzgun is slim geweest. Gisteren is hij er thuis al aan begonnen en heeft tot en met 31 al gedaan.

 

Na gym roep ik Aisha even bij me over haar spreekbeurt. ‘Diamant’ is de titel van haar spreekbeurt, maar er staat erg summiere info op haar blaadje. Ik vraag haar ernaar, waarop ze lachend reageert met: “Ja, weet ik, meester, maar ik wilde niet teveel prijs geven.”

 

Ook na de gym staan Ilayda, Rümeysa en Soumaya N. bij de wasbak water te drinken. Zoals bekend hangen er bekertjes om die te gebruiken. Maar wat doen de dames? Voor iedere keer dat ze tappen, terwijl ze daar staan, gebruiken ze een nieuw bekertje. Ilayda zelfs 3 stuks; de andere twee twee. Ik word enorm boos over deze verspilling. Voorlopig geen waterdrinken meer voor deze milieuvervuilers.

 

Ryans spreekbeurt keur ik goed en hij vraagt of hij zijn naam al op het formulier mag schrijven. Nu is er een aantal data vòòr en de meeste data ná de voorjaarsvakantie. Uiteraard wil iedereen zo laat mogelijk.

Meester: “Jij wilde toch vòòr de vakantie al?”

Ryan: “Ja, meester, want ik wil niet werken ín de vakantie.”

Goed over nagedacht en hij mag alvast zijn naam noteren.

 

Jiyan moet ’s middags naar het ziekenhuis voor zijn gipshand. Waarschijnlijk mag het er af.

 

In de gymzaal wonen we de maandsluiting van de kleutergroepen bij. Kort, maar leuk.

Daarna in de klas nog een proeftoets.

 

De middag besluit ik met zeer duidelijk uit te leggen hoe een spreekbeurt in elkaar moet zitten. Flink wat vragen volgen en dan is het al snel drie uur.

Dilay wens ik een fijne dag, morgen en de rest succes met de Open dagen, voorzover van toepassing.

 

 

 


01 feb 2018 - Donderdag 1 februari 2018
 

65 jaar geleden dat de watersnoodramp was.

 

Bij het ontvangen van de leerlingen bij de klassendeur hoor ik een aantal jongens over en weer iets praten. Het meest  opvallend wat ik hoorde was: “Zo, Ryan heeft acht uur zitten gamen.”

 

Zeynel wordt ziek gemeld, evenals Jiyan . Sem is nog steeds ziek. Rümeysa is er gelukkig weer al is het wat later. Ze hebben zich verslapen, blijkt.

Vrijwel direct moet ze topografie Zuid-Amerika gaan inhalen en maakt dat niet best. Foei.

 

Drie VOpen Dagen. Sorghvliet (Aisha), Maris Houtrust (Yavuz) en Segbroek (Volkan).

 

Drie kinderen (Naomi, Lance en Jamie) leveren een overzicht van te behandelen zaken van hun spreekbeurt in. Ik keur ze alle drie goed, waarna ze hun naam op de lijst mogen bijschrijven.

Morgen de rest en dat zijn er nog 15 (!!).

 

Dan verder met een aantal onderdelen van de CITO-proeftoets.

 

Rümeysa komt bij me en vertelt dat er ruzie is met Ibtissam en Soumaya N. wegens berichten via de app. Ik roep ze bij elkaar, maar dan kom je er toch niet uit, omdat de beschuldigende vingers altijd naar elkaar wijzen. Ik adviseer Rümeysa de twee dames te blokkeren en maak alle drie duidelijk dat het moet stoppen.

Waarom houden ouders dat niet in de gaten. Het zijn vaak dezelfde meiden die er bij betrokken zijn. Afpakken, die telefoon. Laat ze hun huiswerk doen of lezen.

 

In de krant het bericht dat in de Eerste Kamer wordt gedebatteerd over de donorkwestie (Iedereen donor, tenzij …..). We hebben het erover en even later vraagt Yasmine: “Meester, bent u donor?”

Meester: “Ja.”

Yasmine, verbaasd: “Echt?”

Even later laat ik mijn donorcodicil de klas rond gaan.

 

Op het einde van de ochtend heb ik het over ‘De school van vroeger.’ Aanstaande dinsdag krijgen we een gastles daarover van iemand van het Onderwijsmuseum en ik wil ze daarop voorbereiden. Thuis moeten ze de komende dagen een aantal feiten en verschillen  gaan opzoeken op internet en in Word noteren.

’s Middags gaan we daar nog even over door en ze hebben veel vragen. Onder andere over mijn schooltijd op de lagere school. Interessant.

 

Bushra moet om kwart voor drie naar de dokter en om drie uur zit deze dag er op. Ilayda en Soumaya A. (weekdienst) vegen de klas en willen ook nog even een selfie met de meester. Tegenwoordig zet ik vanaf mijn iPod (waarvan ze denken dat het een telefoon is) een muziekje op, dus ze zien het apparaat liggen.

 

 

 


30 jan 2018 - Dinsdag 30 januari 2018
 

Sem en Rümeysa worden (alweer) ziek gemeld. Het zal wel toeval zijn, dat ze vandaag allebei topografie Zuid-Amerika nog moesten inhalen.

 

Ilayda komt wat later wegens huisartsbezoek.

 

Als eerste heb ik het nog even over de jongensruzie van gisteren. Later hoorde ik van meester Frank van gymnastiek dat ook enkele meisjes ‘bezig’ waren. Ten onrechte, bleek later.

Ruzies wil ik niet meer meemaken tijdens gymnastiek op straffe van niet meer mee gymmen en strafwerk maken in de klas. Ze begrepen.

 

Soumaya N. en Bushra geef ik een dik compliment. Zij hadden mij in Word een overzicht gestuurd van de inhoud van hun spreekbeurt. Van allebei keurde ik het goed, hetgeen weer betekent dat zij zélf een datum mogen uitkiezen op het aanmeldformulier. Alle keus nog, natuurlijk, want nog maagdelijk niet ingevuld.

Hun onderwerpen? Respectievelijk Kanker en Dinosaurussen.

 

Het bibliotheekboek moet vandaag uit zijn. Veel kinderen hadden dat al en hadden ook al een leesrapport ingevuld. De anderen hebben hun boek ook uit en moeten het leesrapport nog gaan invullen. Alleen Ibtissam blijft in gebreke. Zij heeft haar boek nog thuis en zegt het tussen de middag uit te lezen.

 

Meester Guido komt even de klas binnen. Eerst met de mededeling dat er drie bekeuringen zijn uitgedeeld aan verkeerd rijdende auto-ouders. Is toch € 104,=.

Ten tweede sprak hij Yavuz aan over het door zijn vader en opa gemaakte Joods monument. Meester Guido merkte op dat het monument is gemaakt voor de Joodse mensen door moslims. Verbroedering, zoals het hoort.

 

Na de pauze beginnen we met de proeftoets van CITO. Mijn klas dient als proefkonijn. Vragen worden getoetst en welke veel problemen opleveren, worden geschrapt. Op die manier komt CITO tot goed te maken vragen voor toekomstige CITO-Eindtoetsen/achtstegroepers.

 

’s Middags gaan we daar nog even mee door. Daarna is het leesrapport invullen en spijkerjasjestekening afmaken.

Tijdens dat komt Yasmine naar mij toe en zegt: “Meester, vrijdag hebben we weer WiFi.” Dan komt Telfort langs om een kastje te plaatsen.

Fijn, natuurlijk.

Even later vraagt ze: “Meester, mag ik mijn nieuwe bibliotheekboek mee naar huis nemen?”

Dat mag en lijkt me ook wel handig om iets te doen te hebben als er geen WiFi is.

 

Ibtissam heeft haar bibliotheekboek dus niet bij zich.

Ibtissam: “ik heb het niet uit kunnen lezen, meester.”

Jammer, dat ze daar zélf niet mee bij me kwam. Een vorm van zeer verkeerd (huiswerk)gedrag en ik word min of meer boos op haar. Ze begrijpt waarom, gelukkig.

 

Om drie uur wens ik ze morgen een fijne vrije dag. Immers, studiedag. Donderdag zie ik ze weer. Zitten we alweer in februari.

 


29 jan 2018 - Maandag 29 januari 2018
 

Soumaya N., Ryan en Yasmine zijn eerder in de klas om hun WPXXI uit te printen. Ryan, suffie, heeft de betekenissen van de werkwoorden genoteerd in plaats van deze te vervoegen.

Ik mis Soumaya A., die meestal de eerste is om te printen. Later blijkt waarom ze er niet is. Ze wordt ziek gemeld.

 

Sem is afgelopen vrijdag naar het ziekenhuis geweest. Er zijn zes van de elf hechtingen verwijderd.

Sem: “Als ze alles hadden weggehaald, zou het misschien open gaan. Vrijdag moet ik weer terug komen.”

Jiyan, er meteen op reagerend: “Ik ook.” Maar dan voor zijn gipshand.

 

Ook afgelopen vrijdag stond Bushra om vier uur nog bij school met haar broertje. Te wachten op haar moeder. Juf Lilian belde naar mams, die snel kwam.

 

Yavuz: “Meester, heeft u TV West gezien?”

Even weet ik niet waarover hij het heeft, maar dan …..

Yavuz vertelt over het monument dat gisteren op het Rabbijn Maarsenplein (de vroegere Joodse buurt) door de burgemeester werd onthuld. Zijn vader heeft dat monument op zijn bedrijf (De Steentijd) gemaakt. In de krant staat er een verslag over en ik laat de foto zien. Yavuz heeft de burgemeester (Pauline Krikke) van heel dichtbij gezien.

 

Wateringse Veld College, Dalton en Stanislascollege hadden Open Dag. Bushra, Lance en Naomi zijn er geweest. Niet al te veel, vind ik. Ik doe een rondje en merk dat nog steeds een aantal leerlingen slechts één of geen enkele Open Dag heeft bezocht. Ik word een beetje boos, want de tijd dringt. Ik maak duidelijk dat ze hun ouders ter verantwoording mogen/moeten roepen en met hun kind op stap moeten gaan. Bij een aantal is de inertie flink aanwezig, voel ik.

 

Het rondje weekend levert veel bezoekjes op, babyshowers, trouwerijen en (wederom bij te veel kinderen) gamen. Dat laatste wordt door sommige leerlingen vrijwel het gehele weekend beoefend. Ook hier snap ik ouders (soms) niet. Ja, natuurlijk, het is gemakkelijk en je hebt geen last van ze. Maar ga er eens op uit met je kind. Naar een museum, een boswandeling of wat dan ook. Ook inertie, vind ik.

 

Nee, dan Jamie. Die heeft een prima verjaardag achter de rug en heeft zaterdag 15 kilometer (!!) getraind voor de Vierdaagse. Rond Rhoon was een wandeltocht uitgezet en hij heeft er een mooie medaille aan over gehouden.

 

Yasmine en haar moeder zijn volop in hun nieuwe huis bezig. Echter, zaterdag waren ze er en toen was er geen …… WiFi. O, o, o wat een probleem.

 

Het jeugdjournaal heeft Jochem Myjer als gast die wordt ondervraagd. Hij leest ook een stukje voor hij zijn boek De Gorgels. Zegt Soumaya N.: “Moet u ook doen, meester.”

Meester: “Doe ik toch? Voorlezen.”

Soumaya weer: “Voor TV. U kunt goed voorlezen.”

 

Ik introduceer na de kleine pauze de spreekbeurten en hoe te handelen. Sommigen willen nu al hun naam invullen op de intekenlijst, maar ik wil eerst een gedegen onderzoek onder ogen krijgen over het onderwerp.

 

’s Middags bespreken we het huiswerk Begrijpend Lezen en maken de balans op. Veel onvoldoendes, helaas.

 

Gymnastiek, maar niet voor de twee geblesseerden, die meteen voor de computer willen kruipen. Nee, er moet gelézen worden in hun bibliotheekboekboek, dat morgen uit moet zijn. Jiyan heeft het al uit en vult een leesrapport in; Sem moet nog een flink stuk.

 

Dan drie heren die ruzie met elkaar hebben en bij mij op het matje verschijnen. Het zijn Düzgun, Yavuz en Zeynel. Düzgun werd geplaagd, maar dat was niet zo bedoeld door Zeynel die al direct zijn excuses aanbood. Yavuz volgde. Om de spanning te verdrijven, stelde ik voor: “Even een groepsknuffel?” en even later stonden we met z’n vieren gebogen in een cirkeltje en riepen: “We zullen het niet meer doen!” waarna ze lachend terug gingen naar de gymnastiekzaal.

 


26 jan 2018 - Vrijdag 26 januari 2018
 

Jamie is vandaag jarig (12) en samen met zijn moeder brengt hij zijn traktaties binnen. Veel en ongelooflijk mooi gemaakt. Van snoep en cake zijn twee schalen ‘sushi’  gecreëerd.

 

Als ik de kinderen van het schoolplein ophaal, zie ik Sem net een enorme rochel produceren en in de bosjes deponeren. Goor en ik zeg er wat van. Bij Sem komt dan altijd een “Ja, maar meester …..”

“Thuis zoek je toch ook even een toilet op,”” maak ik hem duidelijk.

 

Soumaya N. komt mij verklaren wat de dokter gisteren heeft gezegd over haar voet.

Is duidelijk.

Aisha: “Meester, er is niemand blijer dan ik vandaag.”

Meester: “Wat is er dan?” en opper nog wat opties als jarig, nieuw zusje, trouwen,

Aisha: “Zeg ik straks en laat ik zien.”

 

Ilayda heeft weer last van haar beugeldraad en ik adviseer haar thuis haar vergeten wax af te halen. Deed ze dus niet.

 

Binnengekomen laat Aisha mij haar ‘iets’ zien. Het is een iPhone X.

 

Yavuz: “Meester, ik heb gisteren m’n huiswerk gemaakt, maar was begrijpend lezen vergeten, maar dat wist ik niet en toen werd ik vannacht om drie uur wakker en toen schoot het me ineens te binnen en toen ben ik m’n bed uitgegaan en ben het gaan maken.”

Goede werkinstelling.

 

Na turorlezen zingen we voor Jamie en horen dat hij Call of Duty WWII heeft gekregen.

Na dictee WPXX ontdoet hij de schalen sushi van het cellofaan, krijgt ieder kind een bordje en mag vier sushi’s komen ophalen.

Blijkbaar heeft Jamie ieder jaar iets heel bijzonders als traktatie. Vorig jaar waren het ijsjes van cupcakes, begreep ik, en ook eens ’hamburgers.’

Daarna gaat hij met Lance en Ryan de klassen rond, nadat ze eerst hun mond hebben leeggekauwd.

 

Gymnastiek is weer beperkt met zestien kinderen. Drie geblesseerden (Jiyan, Soumaya N. en Sem) en een strafwerker, zijnde Yavuz.

Ibtissam blesseert zichzelf ook en precies op de nagel van haar ‘vieze vinger.’ De nagel zit nu wel érg los. Juf Lilian verzorgt het ding.

 

’s Middags is Sem afwezig in verband met controle van zijn naaiwerkje aan zijn hand.

 

Na hoofdrekenen (makkelijke sommen (o.a. 0 x 0) door Esma gemaakt, krijgen ze een tekenopdracht. Het spijkerjasje.

IJverig gaan ze aan de slag al heeft een aantal (Ryan en Volkan) veel moeite iets te bedenken.

 

Tegen drieën wens ik Jamie een heel fijne verjaardag en de rest een heel fijn weekend en goede bezoeken van Open Dagen.

 

 

 

 


26 jan 2018 - Donderdag 25 januari 2018
 

Soumaya N., gisteren afwezig, meldt dat zij maandag tijdens gymnastiek verkeerd heeft gesprongen bij gymnastiek. In plaats van ín de trampoline sprong ze op de omlijsting.

Vanmiddag moet ze ermee naar de dokter.

 

Ilayda meldt dat zij om 10 uur even naar de ortho moet om een beugeldraad vast te laten zetten. Ze heeft dus, sinds gisteren, een (boven)beugel.

 

Jiyan meldt dat hij een week langer met zijn gipsarm mag/moet lopen. De dokter vond het nog niet voldoende genezen.

 

Aisha meldt dat ze De Amulet bijna uit heeft. Op de gang, onder de bel, leest ze ‘m uit. Spannend boek.

 

Ik geef Ryan bij de klassendeur een hand en vraag: “Hoe gaat het?”

Ryan: “Niet goed.”

Meester: “Hoezo?”

Ryan: “Ik moet naar school.”

 

Dinsdag en gisteren zijn er weer Open Dagen bezocht en ik interview de bezoekers ervan. Wellant College en Hofstad Lyceum werden door Jamie, Naomi, Dilay en Lance aangedaan.

Aan Lance vraag ik: “En?”

Lance: “Grijs.”

Meester: “Verklaar je nader.”

Lance: “De muur vond ik niet zo mooi.”

Hofstad Lyceum zal het niet gaan worden voor Lance, denk ik.

 

Soumaya A. komt naar me toe en vraagt: “Meester, heeft u een keelsnoepje?”

Toevallig heb ik een strip in mijn zak en overhandig haar er eentje.

 


23 jan 2018 - Dinsdag 23 januari 2018
 

Om tien over acht stapt Aisha de klas binnen en zegt: “Meester, ik ben dom geweest. Ik heb mijn huiswerk op school laten liggen, denk ik.”

Ze zoekt, maar kan ook op school niks vinden. “Misschien in je agenda, want dat had ik gezegd,” opperde ik. Ja, hoor. Begrijpend Lezen zat in haar agenda. Snel ging ze aan de slag.

 

Lang geleden dat iedereen aanwezig is, maar vanochtend was dat het geval. Ook Ryan is er weer na een dagje hoofdpijn tot twaalf uur. Daarna, zei hij, heeft hij de hele middag zitten gamen. ???????

 

Soumaya N. is gisteren verkeerd terecht gekomen op de trampoline tijdens gymnastiek en heeft nu een enkelblessure. Ze loopt ietwat moeilijk.

 

Yavuz is wederom zijn gymtas vergeten mee naar huis te nemen. Het zit ‘m niet mee. Vrijdag wederom strafwerk en pittig.

 

We bespreken het BL-huiswerk. Daarna deel ik de nieuwe wisbordjes uit en overhoor ik de vormen van deelbaarheid. Antwoorden moeten ze op de wisbordjes schrijven en dat vinden ze leuk.

 

’s Middags veel vakken achter elkaar gedaan. Er gebeurde weinig vermeldenswaard.

 

 


22 jan 2018 - Maandag 22 januari 2018
 

Dilay, op het schoolplein: “Meester, Mina moet weg, want mijn oma is allergisch voor poezen.”

Meester: “O, da’s niet leuk voor jou.”

Mina is dus het poesje van Dilay en ik zeg er maar níet lollig achteraan: “Kun je je oma dan niet beter wegdoen?”

 

Ilayda heeft gisteren appeltaart gebakken en voor mij én voor juf Veerle een punt meegenomen. Lief. Later in de ochtend constateer ik dat de punt overheerlijk smaakt.

 

Ryan wordt door zijn moeder ziek gemeld.

 

Soumaya A. is alweer ruim op tijd aanwezig om te printen. Even later enkele andere dames eveneens.

 

Rümeysa is na een week ziek gelukkig weer aanwezig, evenals Düzgun, die afgelopen vrijdag niet lekker was.

 

Als eerste vraag ik Sem wat hem precies is overkomen, afgelopen vrijdag. Met een puntig mes was hij door de Hertog-ijsbakverpakking geschoten in een poging het laatste stukje eruit te wippen. Tussen wijsvinger en middelvinger schoot de punt dwars door zijn hand waar elf hechtingen aangebracht. Met zijn naaiwerkje loopt hij iedereen even langs om het te laten zien. Sommigen durven absoluut niet te kijken.

 

Selina uit groep 6 komt mijn een door haar gemaakte ‘verdwijnpunttekening’ overhandigen. Lief. Ik plak ‘m op het raam naast mijn bureau.

 

We doen eerst een rondje Open Dagen. Een flink aantal is naar Rijswijks Lyceum, Edith Stein en Hofstad MAVO/HAVO geweest met wisselende ervaringen. Yavuz heeft een mooie drinkfles gescoord op Hofstad MAVO/HAVO.

Zeynel wordt niet automatisch op Rijswijks Lyceum (ook wel Çakmaklyceum vanwege de flinke hoeveelheid Çakmaks die er zit) geplaatst, want dat geldt alleen voor broers of zussen; geen neven en nichten.

 

Dan weekend met als opmerkelijkste feit door Yavuz verwoord: “Ik ben naar Schiphol geweest en heb mijn twee nichten op het vliegtuig gezet.”

Alsof hij ze het land uitzette.

 

Twee groep Rood-kleuters komen de klas binnen en vragen: “Mogen wij de lange machine niet?”

De lange nietmachine, dus.

 

Na de pauze Begrijpend Lezen. Esma vraagt, naar aanleiding van een vraag: “Meester, figúúrlijk betekent toch dat het niet letterlijk is?”

Heel goed.

 

’s Middags maken we BL af en overhoor ik de vormen van deelbaarheid, welke voor vandaag moesten worden beheerst. Op de nieuwe wisbordjes oefenen we met een paar grote getallen.

 

Tussen de middag vraagt Zeynel of ik een potje tegen hem wil schaken. Had ik beter niet kunnen doen, want veel te gehaast verloor ik al snel belangrijke stukken. Twee keer won Zeynel verdiend en hij stak dat feit niet onder stoelen of banken.

 

Gymnastiek telt iets méér leerlingen dan afgelopen vrijdag. Zestien, nu. Jiyan en Sem gymmen niet mee vanwege handproblemen. Ryan is ziek en Yasmine is zwemmen.

 

Tijdens gymnastiek staat Ray, leerling van vorig jaar, in de klas. Hij komt onder andere Lance ophalen. Ik begroet hem met het geven van een hand, waarop Ray zegt: “Dag meneer.”

Tsja, zo gaat dat op het VO. Geen ‘meester’ meer, maar ‘meneer.’

 

 


21 jan 2018 - Vrijdag 19 januari 2018
 

Rümeysa is nog steeds ziek. Düzgun wordt ziek gemeld en Sem is niet echt ziek maar heeft een ongelukje met een mes gehad. Sem-mes; anagram, wat ongeluk oplevert, dus.

Later hoor ik dat hij met een (te groot) mes een stukje ijstaart ‘op wilde wippen’ en daarbij flink in zijn hand sneed. Het bloed spoot door de ruimte, volgens zijn moeder.

 

Aisha (huisarts) en Ibtissam (bloed prikken) komen iets later.

 

Na turorlezen doen we direct dictee WPXIX. “Slechts drie zinnen,” kondig ik aan en daarmee zijn ze wel blij. Totdat ik zin -1- oplees, welke luidt: De stagiaire maakte een prachtige documentaire over een majesteit zonder nationaliteit, die op een podium met linoleum door een stommiteit een aluminium blikje met inhoud liet vallen, waardoor het jubileum een noodlottige wending kreeg.

Toen waren ze minder blij.

Zin -2- en -3- waren beduidend korter.

 

Bij de betekenis van ‘terrarium’ had Naomi genoteerd: bak met aarde erin waar je beesten in kunt bewaren.

 

Met gymnastiek zijn er slechts 14 leerlingen die meedoen. Drie zieken, natuurlijk, en drie die in de klas blijven. Volkan vanwege zijn gipshand en Yavuz en Yasmine vanwege vergeten gymkleding. De laatste twee zitten ijverig aan de tafels.

 

In de tussentijd kijk ik ook SO Uit de Krant na. ‘Lachen om andermans ellende’ is leedvermaak.

Ilayda noteerde: Lintvermaak.

Esma schreef op: Leedmaak.

 

’s Middags herhalen we de vormen van deelbaarheid en bespreken we de nieuwe

(4, 6 en 9) welke ze voor maandag moeten leren.

 

De middag eindigen we met SamSam over mobiele telefoons e.d. en, meest, schaken.

 

 


18 jan 2018 - Donderdag 18 januari 2018
 

Stormachtig dagje.

 

Sem en Soumaya N. zijn gelukkig weer aanwezig.

Rümeysa is nog steeds ziek en zal dat morgen ook nog zijn (een flinke griep).

Dilay is naar het ziekenhuis en zal om kwart over tien ook nog naar de huisarts gaan voor de uitslag.

Yasmine komt wat later.

 

Gisteren zijn Bushra (tto) en Yavuz naar de informatieavond van Maris Houtrust geweest. Ze zijn allebei dik tevreden over de school.

Yavuz wist niet meer welke bus hem terug naar huis zou rijden (21 of 24), dus is hij maar (anderhalf uur) naar huis gaan lopen.

Düzgun is naar de infoavond van Zuid-West College geweest en vond het daar ook prima. Vanmiddag gaat hij alsnog om te kijken hoe de school is als er gewoon school is. Verstandig.

 

We bespreken het BL-huiswerk. Het laatste tekstgedeelte ging over Carry Slee. Daarin een zin dat Carry Slee tegenwoordig in Bergen woont. Vrijwel de gehele klas dacht dat ze in de bergen woonde, wat hen bevreemdde. Tsja, a.o., hè.

 

In de kleine pauze gaan we naar buiten, maar eigenlijk is het geen doen met die zware storm.

Die storm zorgt er ook voor dat ze tamelijk druk zijn. Een enkeling wordt zelfs recalcitrant en brutaal.

 

Het laatste gedeelte van de middag mogen ze iets voor zichzelf doen. De meesten gaan schaken, maar ook dat verloopt niet zoals het hoort. Maar goed. Morgen beter.

 

 

 

 


16 jan 2018 - Dinsdag 16 januari 2018
 

Het regent weer eens, dus komen de kinderen eerder naar binnen, hetwelk altijd een gezellig sfeertje geeft.

 

Jamie komt zonder bril binnen en op de vraag waar zijn bril is, antwoordt hij: “Ben ik thuis vergeten.”

Vreemd, want je merkt toch dat je niet zo scherp ziet.

 

Jiyan komt met een gipshand en een brede glimlach de klas binnen stappen. Hij heeft gisteren met zijn oudere broer gestoeid en heeft daarbij een breuk in een middenhandsbeentje opgelopen, of, zoals de dokter het zei: “Je hebt een boksersbreuk.”

Opvallend is dat Jiyan nummer twee van de ‘Drie Musketiers’ (Volkan, Jiyan en Zeynal) is, die zijn hand in het gips heeft. Eerder dit jaar was het Volkan die de rand van het zwembad niet bijtijds zag en daartegen aan knalde. Zou Zeynel dit jaar nog aan de beurt komen?

 

Sem is zie gemeld, evenals Soumaya N. en Rümeysa. Gaat lekker.

 

Ze krijgen van mij een gekopieerd overzicht (uit het AD van gisteren) van VO-scholen in onder andere Den Haag, waarop af te lezen is welk slagingspercentage, doorstroom en gemiddelde eindcijfers er op de verschillende scholen van toepassing is. Interessant om eens goed te bekijken en te vergelijken.

 

Dan SO topografie Zuid-Amerika. 30 vragen en ze zijn er flink mee bezig. Esma is als eerste klaar en haalt een 10. De anderen volgen, uiteraard, en terwijl ze verder lezen in hun bibliotheekboek, kijk ik ze meteen na. Het is goed gemaakt. Enkelen krijgen voor donderdag een herkansing. Uiteraard moeten de drie afwezigen donderdag ook aan de bak.

 

Ilayda had São Paulo geschreven als: São Paola.

 

Tijdens dat lezen in het bibliotheekboek komt Volkan bij me en terwijl hij ‘tevergeefs’ aanwijst, zegt hij: “Meester, in mijn boek kom ik heel veel woorden van Uit de Krant tegen.” Even later komt hij ‘definitief’ laten zien.

Wéér een doel bereikt.

 

’s Middags doen we rekenen (deelbaarheid van 2, 3 en 5), begrijpend lezen en luisteren we naar Suraya en haar klasgenoot in de brugklas van het Hofstad Lyceum aan. Zo’n twee uur huiswerk per dag (HAVO-VWO) hebben ze en Uit de Krant is bijzonder nuttig en zinvol.

 


16 jan 2018 - Maandag 15 januari 2018
 

Weer veel (meiden)printers voor WPXIX.

 

Sem is er gelukkig weer. Hij heeft veel last gehad van vastzittend slijm.

Rümeysa wordt ziek gemeld.

 

Enkelen feliciteren mij met de verjaardag van mijn vrouw. Lief.

 

Vrijwel direct lopen we naar de bibliotheek om boeken te ruilen. Ze hebben een (Nederlandse) auteurslijst bij zich en moeten van die schrijvers een boek zoeken. Dit in het kader van wat meer (VO)leesniveau en om een af te komen van Losers, Mutsen en Geronimo’s.

Op de terugweg zie ik in mijn ooghoek iets voorbijflitsen. Het is Esma, die onderweg enkele radslagen doet. Grappig gezicht.

 

Nog in de bibliotheek blijkt de rits van Sems jas kapot te zijn. Echt niet meer te repareren.

Op school belt hij naar zijn moeder met de vraag of ze een andere jas kan komen brengen, want het is best wel koud en guur weer.

Even later hangt de jas er.

 

De boeken worden uitgedeeld en we gaan meteen over tot kleine pauze en jeugdjournaal.

Na de pauze doen we kort het weekend. Meest opvallend is dat Düzgun weer naar Scheveningen is geweest en nu wél de namen op de sokkel van het standbeeld van de Scheveningse vissersvrouw heeft ontdekt.gelezen.

 

We bespreken de woordjes van WPXIX. Een te verklaren woord is ‘nationaliteit.’

Zeynel krijgt de beurt en leest zijn vondst op: “Het onderaan zijn van een bepaalde staat.”

Hij is de ‘d’ vergeten over te nemen.

 

In plaats van ‘staat’ wordt ook het woord ‘natie’ genoemd, zijnde land.

Sem, verwonderd: “Maar meester, waarom worden de Duiters dan ook wel naties genoemd?”

Nazi’s, dus.

 

Ze moeten een flink begin maken in hun bibliotheekboek, dat uiterlijk dinsdag 30 januari uit moet zijn. Dat moeten ze ook in hun agenda noteren, hetgeen impliceert dat ze iedere dag een flink stuk moeten lezen. Eerst is er tegenstand, maar als ze ruim een half uur hebben gelezen en ik vraag: “Wie zit er helemaal ín zijn verhaal?” steekt vrijwel iedereen zijn of haar vinger op en wil eigenlijk dóórlezen.

Mooi. Wéér een doel bereikt.

 

’s Middags hoofdrekenen en nog wat topografie. Daarna hebben ze gymnastiek.

Jaysey, een neefje van Sem, uit groep 3 is jarig geweest en komt langs om te trakteren. Ik vraag hem wat hij heeft gekregen en hij antwoordt onder andere:

“En geld.”

Meester: “Hoeveel geld?”

Jaysey: “Tweehonderd euro.”

Meester: “En wat heb je daarmee gedaan?”

Jaysey: “Die heb ik helemaal uitverkocht.”

 

Na gymnastiek stuur ik ze huiswaarts. Ik keer ook spoedig huiswaarts om de verjaardag van mijn vrouw (59) te gaan vieren.

 

 

 


12 jan 2018 - Vrijdag 12 januari 2018
 

Gisteren vergeten te melden dat de heup van Ryan helemaal in orde is. Het zou een vorm van spierpijn zijn, waarvan hij last had.

 

Sem is nog steeds ziek en Yavuz zal wat later komen in verband met oogartsbezoek.

Aisha heeft een mooie, nieuwe bril op haar neus. Ze heeft genoeg van haar lenzen en vindt een bril toch makkelijker. De bril staat haar enorm goed.

 

We beginnen met tutorlezen en direct daarna het dictee over WPXVIII. Daarin staat een zin met ‘…… ruïneerde de presentator met diverse mislukte salto’s …….’

Volkan steekt zijn vinger op bij het woordje ‘diverse’ en vraagt: “Meester, is dat één woord?”

Ik kijk hem niet-begrijpend aan, denk verder en begrijp dan dat hij denkt dat er ‘die verse’ wordt bedoeld.

 

De schriften zijn opgehaald. Esma staat naast haar bank tegenover mij en hoofdknikkend vraagt ze enigszins stoer aan mij: “Hoe gaat ‘ie?”

 

Dan moeten ze hun VO-top-5 op tafel leggen. Ik loop langs en vraag eenieder hoe hij of zij tot die top-5 is gekomen; alleen of samen met ouder(s). De meesten hebben samen met hun ouders een planning gemaakt.

Ryan, Lance en Jamie hebben hun lijstje niet bij zich (vergeten), hetgeen mij bevreemdt. Maandag alsnog.

 

Aisha vraagt: “Meester, hoe groot is de kans dat je op je eerste school wordt aangenomen?”

Daarop kan ik niet echt antwoord geven, omdat het in Den Haag voor het eerst op deze manier wordt gedaan.

Meester: “Maar ik schat het toch wel tachtig, negentig procent dat dat gaat lukken.”

Rümeysa, die naast Aisha zit, slaakt een zucht van verlichting en zegt: “InshAllah.”

 

Wanneer ze bij gymnastiek zijn, kijk ik de dictees na. Bushra had wel een heel rare opgeschreven voor het het te leren woord ‘opera’s.’

In haar schrift stond: De zestien Petra’s bezochten ’s maandags veel Oprah’s.

 

Yavuz komt terug op school na de oogarts en ik vraag hem; “Hoe is het met je ogen?”

Yavuz: “Ja, uuuh, ze zijn versterkt.”

Hij bedoelde dat zijn ogen beter zijn geworden en dat sterkteaanpassing van zijn bril de volgende stap is.

 

Na gymnastiek houdt meester Frank een preek over opruimen. Een flink aantal drukt zijn of haar snor als er moet worden opgeruimd. Zal niet meer gebeuren, beloven ze.

 

’s Middags hoofdrekenen, bibliotheekboeken innemen (maandag ruilen) en huiswerk topogtafie Zuid-Amerika nakijken en bespreken.

Voor aanstaande dinsdag krijgen ze SO op. Na enig gesputter, want, zeggen ze: “Juf Veerle gaf het altijd vier weken vantevoren op.”

Nou, daar begin ik niet aan, want, en dat zijn ze met me eens, dan wordt er de eerste drie weken toch niks aan gedaan.

 

Het laatste gedeelte van de middag wil ik gaan voorlezen, maar ze willen liever schaken. OK, schaken dan.

 

Om drie uur zit deze eerste lesweek van 2018 er ook alweer op. Op naar maandag de 15de, de verjaardag van mijn vrouw.

 

Ilayda vroeg nog of ze haar potje ‘slime’ mocht terug hebben. Omdat ze er herhaaldelijk tijdens de les mee zat te spelen, had ik het afgepakt en haar beloofd het de hele komende week bij mij te houden

Ik streek over mijn hart en ze pakte haar potje. Nog geen drie minuten later stond ze op de gang delen slime uit te delen aan klasgenoten. Wederom nam ik het in en nu écht voor de hele week.

 

 

 

 

 

 

 


11 jan 2018 - Donderdag 11 januari 2018
 

“Ze zijn zo lang, meester,” zegt Ilayda tegen mij op het schoolplein. Ik zie haar op haar tenen staan tussen Dilay en Soumaya N. in. In eerste instantie denk ik te veronderstellen dat er iets is met haar schoenen, maar ze bedoelde de ‘lange’ meiden met wie ze op gelijke hoogte probeerde te komen.

Tsja, in groep 8 krijgen veel kinderen groeistoten. Ilayda dus nog niet.

 

Ibtissam, ook nog op het schoolplein: “Meester, ik kan de flikflak.” Mooi.

 

Sem (gisteren ook al) en Soumaya A. zijn ziek.

 

Rümeysa is jarig en heeft een tas met traktaties bij zich. Yasmine heeft dat ook, maar niet omdat ze jarig is. Haar traktaties zijn vanwege het feit dat haar moeder vanmiddag de sleutel krijgen van hun nieuwe huis.

 

We zingen voor Rümeysa en horen dat ze een spel (‘Geen ja, geen nee’) heeft gekregen en dat ze van haar vriendinnen, gisteren, allerhande kleine cadeautjes heeft ontvangen (iPhonehouder, hartjes). Een enkel cadeautje kreeg ze dubbel.

 

Ryan, Lance en Volkan vraag ik nog even naar de kerstkaart. Toevalligerwijs hebben ze de kaart afgelopen dinsdag in de bus gekregen. Heeft dan wel erg lang geduurd.

 

In de krant het bericht dat het fysieke telefoonboek niet meer zal worden gedrukt, omdat telefoonnummers nu in telefoons staan of kunnen worden opgezocht op de computer. Ik vertel dat elk gezin ieder jaar een nieuw en bijgewerkt telefoonboek kreeg.

Meester: “En weet je wat het eerste was wat je dan deed?” (kijken of je er in stond)

Jamie, lachend: “Iedereen bellen.”

 

Rümeysa en Yasmine delen hun traktaties uit. Weer veel snoep, waarvan ze één exemplaar mogen nuttigen.

Rümeysa gaat met Ilayda en Ibtissam de klassen rond.

 

Ryan begint aan zijn klusje. Bij de Action heb ik 15 handige en doorzichtige opbergdoosjes gekocht ter vervanging van de al eeuwenoude sigarendoosjes, waarin de schaakstukken zitten. Hij (en later Lance) mag ze overhevelen.

 

Om elf uur gaat Soumaya N. weg. Ze moet naar de tandarts voor een vulling.

Meester: “Tot strakjes.”

Soumaya, geschrokken: “Nee, morgen.”

Meester: “?”

Soumaya: “Het wordt verdoofd en dan kan ik niet goed meer praten.”

Meester, verbaasd: “Nou, dat valt reuze mee. Probeer maar vanmiddag gewoon weer op school te zijn.”

 

Soumaya N. is ’s middags weer van de partij.

Meester: “En?”

Soumaya: “Het is zonder verdoving gedaan.”

 

Soumaya A. verschijnt ook weer op school. Vanmorgen was ze niet lekker, maar nu weer wél. Kijk, dat is de juiste instelling.

 

Yasmine, om even over enen: “Meester, mijn moeder heeft nu de sleutel.”

 

Er is voor iedere achtstegroeper een Lucasdoos met VO-informatie in een rood tasje bezorgd, welke ik uitdeel. Als huiswerk moeten ze dit thuis doornemen. Ik knoop er meteen een extra opdracht aan vast om iedereen meer bewust te krijgen van de Open Dagen. Ieder kind moet morgen een top-5 van te bezoeken VO-scholen bij zich hebben.

 

Zuid-Amerika nemen we nog even door. De oude hoofdstad van Brazilië passeert de revue en ik vraag: “Wat betekent Rio, denken jullie?” (rivier)

Esma: “Riool.”

 

Het laatste kwartiertje lees ik nog voor uit Terug naar het Noorden, waarna ook deze dag er alweer opzit.

 

 

 

 


10 jan 2018 - Dinsdag 9 januari 2018
 

Dilay wordt ziek gemeld, hetgeen wel was te verwachten na de probleempjes van gisteren.

 

Yasmine: “Meester, bedankt voor het kaartje. Mama was er blij mee.”

 

Veel WPXVIII-printers vòòr schooltijd met Soumaya A. zoals gewoonlijk als eerste. Ook een aantal dat pas om half negen de USB-stick gaan uitproberen. Ik maak duidelijk dat dát te laat is. Gewoon vroeger op school, wanneer je thuis niet in de gelegenheid bent te printen.

 

Ik vraag de klas of iedereen mijn aan hen gestuurde kerstkaartje heeft ontvangen. “O ja, meester, bedankt,” klinkt het opeens bijna voltallig. Vrijwel allen hebben het kaartje pas ná de kerst ontvangen. Vreemd, want ik had ze op dinsdag 19 december gebust. Alleen Ryan, Volkan en Lance schijnen niets te hebben ontvangen, althans ze weten er niets van af. Ze gaan het bij hun ouders navragen.

 

We bespreken de betekenissen van WPXVIII. Het woordje ‘salto’s’ werd ook gevraagd en Esma kreeg de beurt haar betekenis te verwoorden. Op de computer bij ‘VanDale’ vond ze de volgende betekenis en las die voor: “sal·to (de; m; meervoud: salto's)1sprong waarbij het lichaam een volledige draai om de breedteas maakt."

Het woord ‘breedteaes’ sprak ze op z’n Engels uit als: “Brieties,” waardoor ik er niets van begreep.

 

Na de kleine pauze lopen we de trap op. Bovenaan zegt Ilayda tegen mij: “Meester, u heeft echt conditie.”

Blijkbaar spreekt het haar aan dat ik trappen altijd snel en met twee treden tegelijk  op loop.

 

Om elf uur vertrekt Soumaya A. voor een gebitscontrole en zal binnen drie kwartier weer terug zijn.

 

SO Uit de Krant kijk ik na terwijl de dames en heren aan vermenigvuldigingen bezig zijn. “De rivier is buiten haar oevers getreden” moest worden geleerd en worden neergeschreven. Dat sommigen dat al tevéél vinden , blijkt uit de volgende antwoorden:

Yavuz: De rivier is over de oevers gedreven.

Lance: De rivier heeft haar oever betreden.

Bushra: De rivier overtreedt haar oevers.

Ibtissam: De rivier is over haar oever getreden.

 

Onder andere deze ‘vreemde’ antwoorden en een veelvoud aan spellingfouten (sokkol, ocation) is reden voor mij een strenge toespraak te houden over hun werkhouding en inzet. Er zal veel meer tijd aan huiswerk maken en leren moeten worden besteed. Ik noem ook als voorbeeld dat wanneer ze ¼ deel van de tijd dat ze spenderen aan gamen, gebruiken voor hun huiswerk, ze al een heel eind op de goede weg zouden zijn. En vaak is dat dan al zéker een uur!!!!!

Ze begrijpen. Hoop ik.

 

’s Middags weer hoofdrekenen in het smalle schriftje, daarna rekenen afmaken (of als huiswerk mee) en topografie Zuid-Amerika. Het grootste land van Zuid-Amerika is Brazilië.

Meester: “Wie weet hoe de hoofdstad van Brazilië heet?” (Brasilia)

Düzgun: “Uuh, Argentinië?”

 

Ryan is dan allang naar het ziekenhuis. Zijn moeder deelde vanmorgen mede dat Ryan weer last had van zijn heup en een afspraak ging maken met het ziekenhuis.

 

Dan nog een hoofdstukje voorlezen uit Terug naar het Noorden. Tijd geleden, alweer.

 

 

 


09 jan 2018 - Maandag 8 januari 2018
 

In de vakantie twee reacties gekregen op mijn gestuurde kerstkaarten. Van Jamie en Soumaya A.

Jamie schreef: Bedankt voor de kerstkaart ik zou er ook wel een willen sturen , maar ik weet niet waar u woont.

Dus wens ik u via e-mail een fijne jaar wisseling.

Voor: Meester

Made by: Jamie

 

 

Soumaya schreef: hallo meester van buren, bedankt voor de kerstkaart, hij ziet er heel leuk uit. Bedankt meester alvast een gelukkig nieuwjaar GROETJES Soumauya A

 

Yavuz is op het schoolplein de eerste die mij een gelukkig nieuwjaar wenst en mij ook bedankt voor het kerstkaartje. Keurig van hem.

Daarna volgen er nog meer, maar de meesten beginnen niet over het kerstkaartje, dat ik ieder kind heb gestuurd. Komt nog wel.

 

Ryan laat mij zijn voor Kerstmis gekregen schaakspel zien. “Limited edition, meester. Met de hand gemaakt,” legt hij uit. Het ziet er inderdaad heel mooi uit en is een, vind ik, nuttig cadeau. Ryan is er heel groos mee.

 

Op deze eerste werkdag in 2018 is iedereen aanwezig mét tien vingers én twee ogen. Navraag doet blijken dat slechts een vijftal de in december uitgereikte vuurwerkbril heeft gebruikt en dat Sem flink wat illegaal spul heeft afgestoken en daarvan nog over heeft. Tsja, waarom haal je bureau HALT binnen, vraag ik mij dan af.

 

Uiteraard rustig opstarten met vakantieverhalen. Veel kinderen hebben de bioscoop bezocht (Ferdinand, The Last Jedi), gebowld, kinderparadijzen (Kids Island) bezocht, gezwommen, gewindowshopt en vooral gegamed/gegamed/gegamed.

Aisha is naar Parijs geweest en heeft de Eiffeltoren gezien, hetwelk niet zo moeilijk is als je daar bent.

Yasmine (en haar moeder) hebben een nieuw huis ‘gekregen’ aan de Hengelolaan en zullen daar begin februari bewoners van worden.

Düzgun is naar Scheveningen geweest en heeft de namen gelezen op het vissersnamenmonument.” Düzgun: “Maar ik kon ze niet vinden.”

Op de sokkel, natuurlijk.

Esma en Ibtissam hebben de flikflak geoefend en schijnen ‘m bijna te beheersen.

 

Dan stapt juf Veerle de klas binnen. Ik feliciteer haar nogmaals, waarna de kinderen voor hun ‘oude’ juf zingen. Op 1 januari is ze namelijk probleemloos 30 geworden.

 

In de kleine pauze speelt een groot deel van groep 8 ‘rond de tafel.’ Ik sta het te bekijken en zie dat Ilayda een keiharde bal richting de overkant wil spelen. Maar het ding kaatst net zo hard tegen het ‘betonnen netje’ weer terug tegen haar aan. Een Yavuuzje, dus (zie 17 december 2017).

 

De tijd gaat alweer snel en voor we het in de gaten hebben is de ochtend alweer voorbij.

 

Tussen de middag krijg ik van Yasmine een zakje zoet. Yasmine: “Ik moest dit van m’n moeder aan u geven.” Lief.

Ik schrijf een bedank-/felicitatiekaartje aan mams terug en overhandig het Yasmine.

 

 

’s Middags doen we voor het eerst hoofdrekenen tafels. Twintig sommetjes in hoog tempo, waarvan ze de antwoorden in een half schriftje moeten noteren. Daarna gezamenlijk nakijken en beoordelen. Gewoon om de tafels er weer wat beter in te krijgen.

 

Gymnastiek, dan, maar niet voor Aisha, die voor de derde keer iets van haar gymspullen is vergeten. De tafels van 1 t/m 50, dus en het restant thuis afmaken.

 

Dilay komt tegen het einde van de gymles duizelig de klas binnengestrompeld. Vanmorgen heeft ze bloed moeten laten prikken en dat zal dan wel de oorzaak zijn. Een tijdje zit ze op mijn bureaustoel, terwijl haar moeder alvast wordt gebeld.


22 dec 2017 - Vrijdag 22 december 2017
 

Gisteravond was ik in de stad om kerstcadeautjes te kopen en wie kom ik tegen in de Primark (waar ik eigenlijk nóóit kom)? Soumaya A. Op de afdeling waar ik ook moest zijn; shawls.

 

Rümeysa dus afwezig. De rest aanwezig.

Voor Esma zingen we eindelijk, drie dagen na dato.

 

Van Naomi krijg ik een presentje. Een doosje chocolaatjes met kerstkaart erbij. De tekst in de kerstkaart was heel lief en hartverwarmend: Dank u voor het leuke kerstdiner en voor de leuke maanden in groep 8.

Fijne kerstdagen en een gelukkig 2018

Tot na de kerstvakantie.

Liefs, Naomi.

 

Düzgun vertelt dat hij gisteren op de Leyweg is geweest en dat daar kerstfeest was. Düzgun: “Ja meester, en ik hoorde die liedje van John Lennon en zijn vrouw en ik kon het gewoon meezingen. Maar die mevrouw die zong, zong heel vals.”

Hij had ook nog andere liedjes, die we in de klas hebben gedaan, gehoord. Grappig.

 

Ik krijg zowaar nog twee VO-strookjes terug. Ik vraag ook wie er al een lijstje van te bezoeken VO-scholen heeft gemaakt. De meesten. Prima.

 

Dan mogen ze tot tien voor half tien hun meegebrachte spelletjes gaan spelen. Daarna is er gymnastiek. Voor Sem, Bushra, Jamie en Soumaya A. níet, want die zijn hun gymspullen vergeten. Aan het strafwerk, dus.

 

Na gymnastiek snijdt Esma haar zelfgebakken chocoladecakes (twee) aan en iedereen krijg een part. Het smaakte prima en sommigen wilden nog wel een tweede stukje. Daarna gaat ze de klassen rond.

 

Om elf uur begint de schaakclash tussen Ryan en Volkan. Het is een zeer spannende partij, die uiteindelijk door Ryan wordt gewonnen, waarmee Ryan dus klassenkampioen is geworden en de beker in ontvangst neemt. Hij is uitzinnig van blijdschap.

 

Er was ook nog een troostfinale in de andere poule tussen Ilayda en Soumaya N. Laatstgenoemde won.

 

Dictee heb ik nagekeken. Grappig was, dat Soumaya N. in de zin ‘De vegetariërs aten een heerlijke biefstuk’ biefstuk had geschreven als: beefstuk.

 

Tegen twaalven nog even iedereen bij elkaar en toegesproken, waarna ik ze een heel fijne kerstvakantie wenste. “Tot volgend jaar,” zei ik tegen iedere leerling bij het verlaten van de klas. Klinkt nog ver weg, maar is o zo dichtbij.

 

Van Soumaya N. kreeg ik bij de deur nog een kerstkaart met de tekst:

Liefe meester van Buren…

Hierbij wens ik u een hele fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar

Groetjes Soumaya N.

 

En daarmee sluit ik dit eerste deel in groep 8 van dit schooljaar af en ben ik benieuwd hoe ze allemaal reageren op de kerstkaart, welke ik hen persoonlijk heb gestuurd. Iets dat ik alle jaren van mijn loopbaan totnutoe heb gedaan.

 


22 dec 2017 - Donderdag 21 december 2017
 

Kortste dag, vandaag, en begin van de winter. We gaan gelukkig weer de zomer tegemoet met weer steeds langer wordende dagen.

 

We babbelen nog even na over gisteravond. Jammer, dat Rümeysa niet aanwezig was. Dat vond ze zélf ook, trouwens.

 

Esma viert morgen haar verjaardag. Dus de vlag blijft nóg een dag hangen.

 

We kiezen ook de mooiste kleurtekening. Iedereen brengt een stem uit en uiteindelijk blijkt die van Soumaya A. als winnaar uit de bus te komen.

 

Dan dictee WP XVII. Een aantal vroeg of we ‘m konden overslaan, maar daar begin ik niet aan.

 

Ook een aantal schaakinhaalpartijen. Vanmiddag is de laatste schaakronde en kunnen we zien wie de beste schaker in groep 8 is.

 

Na de kleine pauze kunnen ze kiezen uit drie films. Met overgrote meerderheid kiezen ze voor E.T., de bekende film uit 1982 (!!). Omdat het lokaal nog flink donker is, is het lekker kijken. Maar pas nadat geluidsproblemen zijn opgelost door meester Frank.

 

Er gebeurt iets in de film, waardoor voor Ilayda ineens alles op z’n plek valt. Ze zei: “Oooo, ik snap de film.

 

Als E.T. iets technisch gaat knutselen, zegt Soumaya A.: “Meester, hij is ICT-er.”

 

Tussendoor mogen ze happen van de over- en achtergebleven lekkernijen van gisteravond. Het betreft voornamelijk chocoladezoetigheid.

 

’s Middags maken we E.T af. Een commentaar was, dat de film traag was. Klopt wel, natuurlijk. Niettemin hebben ze er toch van genoten, want de meesten hadden ‘m nog nooit gezien.

 

Na de film de laatste schaakronde. Een echte overallwinnaar levert dat niet op, want

in de hoofdpoule staan Ryan en Volkan op gelijke puntenhoogte, dus volgt er morgen de allesbeslissende partij. Ryan neemt zelfs een schaakbord en -schaakstukken mee naar huis om zich optimaal te kunnen voorbereiden.

 

Daarmee eindigt een rommelige dag en gaan we morgen nog een half dagje daarmee door. Ze mogen morgen zelf spelletjes meenemen. Van Rümeysa neem ik alvast afscheid. Morgen moet zij voor controle van van alles en nog wat naar het ziekenhuis.

 

 

 


20 dec 2017 - Woensdag 20 december 2017
 

Sem is gelukkig weer aanwezig. Hij was dus ook gisteren ziek en níet naar Kentalis.

 

Esma is er ook weer. Ik feliciteer haar met haar verjaardag, waarna ze naar haar jas wijst. Haar rits zit vast en na mijn hulp lukt het haar haar jas uit te trekken. Ze klaagt ook nog over Zeynel. Esma: “Meester, Zeynel zegt steeds: ‘Ik ben één dag ouder dan jij.’”

Meester: “Klopt toch?”

 

Eerst tutorlezen en direct erna naar buiten om met alle andere groepen de kerstliedjes, die we vanavond ten gehore zullen brengen, te oefenen.

 

Weer in de klas nodig ik Esma uit op de kruk te komen staan. Zegt ze: “Meester, ik heb geen traktatie bij me.”

Meester: “???”

Meester, even later: “Morgen, dan? Dan kan de vlag nog een dagje blijven hangen.”

 

Een enkel VO-strookje krijg ik retour. Een stuk of zes soepkippen (of ouders) zijn het (ondanks het paraaf in hun agenda) wederom vergeten. Ik ga er nu niet meer achterheen.

 

O, Denneboom lees ik uit. Was een leuk boek, vonden ze.

Daarna de kerstliedjes. Imagine vinden ze steeds leuker en van de andere liedjes hoor ik steeds vaker dat kinderen ‘m ergens (winkel, radio, TV) hebben gehoord/herkend.

 

Tijdens het zingen van de liedjes zegt Esma bij een bepaalde song: “Meester, deze hoorde ik gisteren in de H&M.”

Meester: “???”

Meester, even later: “Maar je was ziek!”

Een oorverdovende stilte, gevolgd door een beschamende glimlach. Esma viel als een baksteen door de mand.

 

Rümeysa gaat om elf uur naar de huisarts. Vanavond laat zij, helaas, verstek gaan, want haar moeder is naar Turkije en haar vader moet werken. Ze moet dus oppassen op het jongere kroost.

 

Op het einde van de ochtend zetten we de tafels en stoelen in ‘restaurant Van Burenopstelling.’ Alle meiden willen bij elkaar en de jongens doen dan in twee kleinere groepjes. Lekker intiem.

 

Nog wat laatste aanwijzingen voor vanavond en dan is het “Tot straks.” Klinkt vreemd.

 

Yavuz, Yasmine en Naomi helpen mij met het in orde maken van het restaurant (tafels dekken en borden en bestek goed neerleggen).

Ik doe daarna de finishing touch en ga nog even naar huis.

 

’s Avonds wordt er heel wat lekkers binnen gebracht. Om kwart over zes gaan we naar buiten om op het schoolplein enkele kerstliedjes voor de ouders ten gehore te brengen. Ging prima.

Daarna weer naar binnen om te genieten van het kerstdiner. Even daarvoor heb ik van Ryan en Yavuz kerstpresentjes gekregen. Lief.

Het Meisje met de Zwavelstokjes las ik halverwege het diner voor. Altijd indrukwekkend.

 

 

 


19 dec 2017 - Dinsdag 19 december 2017
 

Esma is jarig, maar wordt op het schoolplein door haar moeder ziek gemeld. Wat ís dat toch?

Ook voor haar kan de vlag blijven hangen. Hopelijk lukt het morgen.

 

Sem is vandaag naar Kentalis (of nog ziek, natuurlijk) en Ilayda zal wat later komen in verband met orthobezoek.

 

Enkele VO-strookjes worden weer mijn deel. Een flink aantal heeft het nog steeds niet bij zich. Yasmine: “Mijn moeder wilde het wel invullen, maar ze had geen pen.”

Meester: “?????”

De niet-inleveraars moeten het in hun agenda noteren en door mij laten paraferen. Moet toch een kleine moeite zijn om even (of niet) een e-mailadres in te vullen.

 

Géén griezelig kerstverhaal, maar een komisch. O, Denneboom van Jacques Vriens met de kleuters Wouter en Mieke.

Nu kreeg ik van Düzgun een voorleescompliment; dat ik het stemmetje van Wouter zo leuk deed.

 

Na de kerstliedjes moeten de kaarsjes worden uitgedaan. Ibtissam blaast zó hard dat er een golf kaarsvet over haar tafel vloeit. Gelukkig niet op iemands kleren.

 

In de kleine pauze zien meester Frank en ik hoe Yavuz bij ‘rond de tafel’ een bal zó hard tegen de opstaande rand aan gooit, dat deze nóg harder terugkomt tegen zijn maag/borst. Hij klapt bijna dubbel van de schrik (en pijn?)

Meester Frank en ik schieten in een enorme lachbui bij het zien van dit tafereel.

 

Even daarvoor heeft Dilay een duikeling op het schoolplein gemaakt en haar handen bezeerd. Ze wilde iets té snel de speeltuin bereiken.

 

SO Uit de Krant.

Meester: “Wat is nasaal?” (door de neus pratend)

Rümeysa noteerde: Uit de neus pratend.

 

’s Middags trekt ieder kind op groen karton een kerstster om met potlood, knipt deze uit en gaat dan aan de slag om deze te voorzien van een kerstwens in een bepaalde taal. Daarna dient de ster te worden versierd (eventueel met glitter). De resultaten worden boven de kerstboom gehangen.

Velen hebben moeite iets te bedenken om de ster op een goede manier te versieren.

 

Tegen het einde van de middag is het allemaal wat rommeliger. Ilayda zie ik op het bord schrijven. Ze schreef: meester van Buren is de beste meester ooit ………..

Leuk, om deze dag mee te eindigen.

 


18 dec 2017 - Maandag 18 december 2017
 

Van verschillende leerlingen krijg ik mailtjes met WPXVII binnen. Die van Soumaya A. is wel grappig geadresseerd. Ze begroette me hartelijk met: Hiiii.

 

Sem wordt ziek gemeld.

 

Zeynel is vandaag jarig (12), is er blijkbaar speciaal voor naar de kapper geweest en ik nodig hem uit op de keukenkruk te komen staan. Wat opvalt zijn zijn mooie rode schoenen.

Meester: “Nieuw?”

Zeynel: “Zijn van m’n vader.”

We zingen voor hem en horen dat hij een mooi trainingspak (ook áán) heeft gekregen.

 

Enkele VO-strookjes krijg ik binnen. Dilay levert het gehele pakket in. Ik wijs haar erop alleen het strookje nodig te hebben en nodig haar uit het af te knippen. Blijkbaar té veel moeite om een schaar te pakken. Een slordig afgescheurd strookje is het resultaat. Ze moet alsnog gaan knippen.

 

Rümeysa wees ik afgelopen vrijdag op haar voornaam. Op het VO-adviesformulier (van de gemeente), namelijk, staat op de u een trema. Wist ze niks van en ze zou het navragen bij haar ouders. Blijkt het dus te kloppen en weet Rümeysa na bijna twaalf jaar in dit leven hoe ze écht heet.

 

Jiyan en Jamie zijn vrijdag naar de huisarts geweest. De duim van Jiyan was licht gekneusd, dus viel mee. Jamie zat vrijdag zelfs nog even op de SEH. Er bleek een krasje op zijn oog te zijn ontstaan, maar het gaat nu al beter.

 

De Mooiste Wraak heet het volgende griezelige kerstverhaal. Ook weer spannend en onverwacht. Ilayda: “U leest zo voor dat je er helemaal …….”

Meester: “…..ín zit.”

Ilayda, min of meer bewonderend: “Jaaa.”

 

Dan de kerstliedjes; Imagine, Last Christmas en Happy X-mas/War is Over

(X van X-mas uitgelegd) van John Lennon.

 

Dilay: “Meester, mijn opa was vorige week maandag jarig. Hij is 58 geworden.”

Meester: “Da’s jonger dan ik.”

Dilay, lachend: “Ja, maar u ziet er jonger uit.”

Kijk, da’s mooi.

 

Zeynel deelt zakjes snoep/chips uit en gaat rond half twaalf de klassen rond met ……. Volkan en Jiyan. Geen verrassing.

 

Lance, ’s middags: “Meester, kent u Queen?”

Meester: “Jazeker. Die hebben ook een kerstnummer gemaakt.”

Lance: “Mijn vader vindt de zanger heel goed.”

Meester: “Freddie Mercury. Da’s een heel goede zanger, maar ook alweer heel lang dood.”

Lance: “Mijn vader is fan van Queen.”

Meester: “Ik ook. Zeg dat maar tegen hem.”

 

Gymnastiek. Ryan is al heel snel weer terug.

Meester: “Da’s snel.”

Ryan: “Ja, meester deed iets dat ik nog niet mocht doen.”

Ringzwaaien, dus. Mag Ryan nog niet in verband met zijn heup. Goed, dat hij daarop let.

 

Naomi heeft weekdienst en Aisha helpt haar. Aisha vraagt of er een muziekje op mag. Dat mag. Ze selecteert en probeert het smartboard aan te doen, kan het aan/uitknopje niet vinden, maar zit wel in de buurt.

Meester: “Naar links, naar links, helemaal links.”

Naomi helpt haar en Aisha zegt: “Ja, ik ben kleurenblind.”

 

Zeynel geeft mij bij het weggaan een hand en ik zeg: “Fijne verjaardag.”

Zeynel: “U ook …. Uuuh, o nee.”

 

 

 

 

 


17 dec 2017 - Vrijdag 15 december 2017
 

Gisteren, bij het voorlezen van De Kerstster, kwam er een regel voor, waarin de moeder zegt, dat ze vroeger echte kaarsjes in de kerstboom plaatsten. De kinderen waren verbaasd en vroegen: “Hoe dan?” Ik ging het uitleggen, omdat ik dat nog uit mijn eigen jeugd kende (met knijperhoudertjes) en een net binnenkomende juf Lilian kon dit bevestigen.

 

Naomi is gelukkig weer aanwezig, net als Ibtissam. Zij heeft zelfs het boek over MS (al) bij zich.

 

Bushra is gisteren wel een uur langer op school gebleven, hoorde ik van juf Veerle. Omdat ze haar huissleutels kwijt was en dus niet naar binnen kon. Omdat er niemand was te bereiken, moest ze dus op school blijven.

Vanmorgen showde Bushra haar huissleutels (aan een halsketting) die ze dus gisteren weer af had gedaan, thuis, toen ze haar jas aantrok en daarna vergat terug om te doen.

 

De laatste kerstdinerstrookjes (van Sem en Ibtissam) krijg ik binnen.

 

Omdat er geen tutorlezen is, begin ik meteen met het volgende griezelige kerstverhaal: Een Onverwacht Oudejaarsfeest. Bijzonder spannend en dat was te merken; ze hingen aan mijn lippen.

 

Daarna Imagine van John Lennon en Last Christmas van Wham!.

 

Iedereen krijgt een concept-adviesformulier voor het Voortgezet Onderwijs. Daarmee kunnen ze zich (en hun ouders) gaan oriënteren op de Open Dagen.

 

Dictee over WPXVI, behalve voor Ibtissam en Naomi, die op de gang moeten gaan leren.

 

Gymnastiek levert flink wat geblesseerden op. Dilay (mams gelukkig niet boos over verloren oorbel) gaat door haar enkel en krijgt later nog een tik tegen haar hoofd, Jiyan krijgt een bal op zijn duim en Jamie krijgt het voor elkaar zijn oog flink te raken met zijn eigen knie.

Laatstgenoemde twee gaan ’s middags voor alle zekerheid nog even naar de huisarts.

 

Voor Ibtissam heb ik nog een brief voor haar vader. Ik roep haar bij me, laat haar de envelop zien, waarop staat: t.a.v. de heer El Idrissi en vraag lachend: “Ken jij deze meneer?”

Ibtissam leest, kijkt vreemd en schudt ‘nee.’

Even later kent ze hem wél.

 

Jiyan speelt tussen de middag een schaakpartij tegen Zeynel en verliest dik. Het ligt niet aan hemzelf, vindt hij, want hij zegt: “Ik ben ziek.”

Zijn duim.

 

’s Middags spelen we de volgende ronde schaken. Lance heeft even geen tegenstander en speelt een partij tegen zichzelf.

Lance: “Meester, ik speel tegen mezelf.”

Meester: “Win je altijd.”

Lance, later: “Meester, ik heb twee keer van mezelf gewonnen.”

 

Om drie uur wuif ik ze naar huis. Nog één week te gaan tot aan de kerstvakantie.

 

 

 


17 dec 2017 - Donderdag 14 december 2017
 

Vandaag viert Soumaya N. haar verjaardag. Op de studiedag is ze 12 geworden, wilde het gisteren (bij mijn afwezigheid) níet vieren en doet het dus vandaag. 12 is trouwens een aardig getal in haar verjaardag. Op 12-12 jarig zijn en dan 12 worden. Komt nooit meer voor, dat laatste.

Zaterdag viert ze het thuis en krijgt dan haar presentjes.

 

Naomi en Ibtissam worden ziek gemeld.

 

Veel kinderen hebben iets van kaarsjes bij zich en ik ontsteek ze. Daarna lees ik het volgende kerstverhaal voor; de Kerstster. Een spannend verhaal, waarvan Düzgun zegt: “Goed voorgelezen, meester. U doet die stemmetjes zo goed.”

 

Yavuz laat een stukje Youtube zien over het achterstevoren draaien van het nummer Revolution 9 van The Beatles, waarin wordt gesuggereerd dat Paul McCartney dood zou zijn. Ze vinden het best fascinerend en ik laat de LP-hoes van Abbey Road zien.

 

Dan WPXVI behandelen (eindelijk) en als huiswerk voor morgen. Sommigen beginnen te sputteren, want het is maar één dag de tijd.

 

Na de pauze gaan we kerststukjes maken. De moeder van juf Kelly heeft weer voor heel veel kerstspulletjes gezorgd en we gaan aan de slag. Gezellig sfeertje.

Als de takjes op de juiste plekken in het oasis zitten, mogen er enkele versierinkjes worden gepakt en erbij gestoken. Yavuz wil blijkbaar iets vastplakken en vraagt: “Meester, mag ik een sticker?”

Meester: “???”

Yavuz: “Uuuuh, ik bedoel plakband?”

 

’s Middags trakteert Soumaya N. de klas. Haar vader heeft twee HEMA-taarten afgeleverd. Ik snijd ‘m aan het vereiste aantal stukken en even later zit iedereen van een flink part te smikkelen.

 

Dilay, ineens: “Meester, m’n oorbel. Ik ben m’n oorbel kwijt.” Wanhopig zoekt ze rond haar bureau, gevolgd door iedereen. Niet te vinden. Ze is hevig verdrietig, want het is al ‘de derde keer in haar leven.’ Samen met Esma gaat ze naar buiten om te zoeken op de plekken waar ze is geweest. Zonder resultaat en een heel verdrietige Dilay als gevolg.

 

Om half drie laat ik ze alleen, want mijn vrouw komt mij ophalen voor een belangrijke missie, bij welke ze mij nodig heeft. De kinderen hebben allemaal een Star Warsmagazine gekregen en kunnen erin bladeren. Ook kunnen ze verder met hun kleurtekeningen. Juf Veerle zal een oogje in het zeil houden.

 

 

 

 


13 dec 2017 - Maandag 11 december 2017
 

Soumaya A. komt, het wordt al een beetje traditie, eerder op school om haar WPXVI te printen. Bij binnenkomst zegt ze: ”Meester, het lijkt niet zo koud als gisteren enzo.”

 

Zeynel wordt door zijn vader ziek gemeld. Hij, Zeynel, is al een tijdje aan het sukkelen. Vanmiddag gaan ze naar de huisarts om zijn oren na te laten kijken.

 

Aisha is, net als Sem, weer aanwezig. Sem viert zijn verjaardag nog steeds niet, omdat er thuis ook ziektekiemen rondwaren. Het wordt nu woensdag, dus de vlag en zijn tekening blijven hangen.

Wél heeft hij zijn ziekenhuisketting bij zich en laat die zien. Iedere kraal staat ergens voor (bestraling, kaal worden, enzovoorts). Interessant, maar ook confronterend.

 

Strookjes voor het kerstdiner en de werkweekbetaling ontvang ik. Zij, die het nog steeds niet bij zich hebben, moeten het (wederom) in hun agenda noteren en door mij laten paraferen.

 

Vandaag begin ik met het eerste kerstverhaal, nadat een aantal kinderen hun tafels enigszins in kerstsfeer hebben gebracht. Het griezelige kerstverhaal heet Rode Kerst en is best spannend en gruwelijk.

Daarna een kerstlied. Hoewel? Het is Imagine van John Lennon. Het werd twee jaar geleden na de aanslagen in Parijs (je suis Charlie) veel gezongen en heeft ook wel iets kerstigs.

 

In de kleine pauze moet Ilayda overgeven. Ook niet lekker, dus. Ze belt naar huis en mag alléén daar naartoe. Ik snap niet dat niet iemand haar dan komt ophalen, maar dat ligt aan mij, denk ik.

 

Met John Lennon heb ik uiteraard iets verteld over The Beatles. Iemand kwam met het achterstevoren draaien van een Beatlesnummer (Revolution 9), waardoor er ‘vreemde’ dingen hoorbaar werden. Sem wist dat ook over ‘Oma’s aan de top’ van K3 te vertellen en demonstreerde het op het smartboard. Ik zei de klas dat ik K3 nu niet direct wilde vergelijken met The Beatles.

 

Ineens zie ik dat het haar van Ryan anders zit en ik maak hem erop attent. Ryan: “Ja, vergeten te kammen.”

 

Omdat er code rood door het KNMI wordt afgegeven (hevige sneeuwval) krijgen alle ouders een ‘Mijn schoolinfo’ waarin staat dat ze hun kind vanmiddag eventueel thuis kunnen houden of kunnen komen ophalen op school. Velen maken er gebruik van. Enkele ver weg wonende leerkrachten vertrekken ook bijtijds.

De sneeuwval valt nog mee, maar naarmate de middag vordert, wordt deze steeds heviger. Wel mooi.

In mijn groep blijven zeven kinderen over. 

Met die zeven doen we de gymzaal een halfuurtje aan, daarna schaken en het laatste stukje van de middag mogen ze iets voor zichzelf doen.

Apart dagje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


10 dec 2017 - Vrijdag 8 december 2017
 

Alweer 37 jaar geleden dat John Lennon (een Beatle) in New York door een fanatieke fan (Mark Chapman) werd vermoord.

 

Sem, Aisha (nog steeds) en Rumeysa worden ziek gemeld. Van Sem is het dubbel jammer, want hij zou vandaag zijn verjaardag (morgen wordt hij 12) vieren. Van enkele jongens hoor ik dat hij gisteren heeft gezegd het a.s. maandag te gaan vieren.

De vlag en zijn tekening kunnen dus blijven hangen.

Soumaya N. is op dinsdag 12 december, de stakingsdag, jarig en ik vraag haar wanneer ze het op school viert. Ze antwoordt: “Op donderdag” en dat vind ik prettig, want dan ben ik er.

 

Drie kerstdinerstrookjes krijg ik retour en geen enkel werkweekbetalingsstrookje. Ze moeten één en ander noteren in hun agenda voor maandag.

 

Van Soumaya N. krijg ik een presentje. Een ‘persoonlijke kerstbal.’ Het is een mooi exemplaar met de hoofdletter ‘D’ erop afgedrukt. Lief.

 

Dan een korte evaluatie over het bezoek aan Maris Bohemen, gisteren.

Dilay: “Meester, ik was drijfnat toen ik thuiskwam.” Niet echt een evaluatie, maar wél een feit.

De meesten vonden het een mooie, moderne (Yavuz: “Mooie toiletten, meester.”) school. Yasmine vond het eigenlijk te zakelijk. Hofstad MAVO/HAVO vonden ze ‘intiemer.’

 

Dictee WPXV wordt nog even afgenomen, voordat de juf (Eda) van Bureau HALT in de klas komt om voorlichting te geven over Overlast rond de Jaarwisseling.

Na een paar minuten, als ik vraag over ‘categorie I vuurwerk,’ blijkt dat ze Düzgun kent (met haar neefje stak hij afgelopen weekend vuurwerk af en veroorzaakte aldus overlast) en met hem een stevig gesprek heeft gehad.

De les is een herhaling van die van vorig jaar in groep 7, maar kan natuurlijk nooit kwaad. Aan het eind van de les krijgt iedereen een vuurwerkbril van de Gemeente/juf Eda.

 

Om tien uur vertrekt Ibtissam naar de uitreiking van een eerste boek over MS in ziekenhuis Leyenburg. Haar moeder heeft deze ziekte en haar dochter Ibtissam krijgt het eerste exemplaar uitgereikt.

 

Na de HALT-les gaan de kinderen direct door naar de gymles.

 

’s Middags overhoor ik Uit de Krant schriftelijk en kijk het even later (terwijl ze bibliotheekboeklezen) na. Het te leren spreekwoord luidde: De knuppel in het hoenderhok gooien.

Yavuz noteerde: Knuppel in het hondenhok gooien.

 

Daarna krijgen ze een (traditionele) kerstkleurplaat, waarvan ze eerst het (hulst)kader moeten kleuren met groen en rood. Een precies werkje.

Ondertussen nodig ik steeds een aantal leerlingen uit om enkele beertjes in de kerstboom te hangen. Ryan frutselt een draadje door het oogje van een stenen beertje. Prompt valt het uit zijn handen kapot. Met de scherven staat hij voor mij en zegt bedeesd: “Meester, …….” Ik zie de scherven en zeg: “O, niks aan te doen.” Hoor ik iemand in de klas reageren met: “Hij wordt niet eens boos.”

Nee, want ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand iets expres kapot laat vallen.

 

De laatste drie kwartier doen we de volgende schaakronde en om drie uur zit ook deze week er alweer op. Nog twee te gaan tot de kerstvakantie.

 

 


07 dec 2017 - Donderdag 7 december 2017
 

Aisha (gisteren ook al, zoals verwacht) is ziek.

 

Van Yavuz krijg ik enkele kerstversierinkjes. Zilverachtig van kleur. Yavuz: “Voor u, meester. Voor in de boom of voor u thuis.”

Lief.

 

Omdat de weerberichten voor vanmiddag niet florissant zijn, twijfel ik of we ‘Maris Bohemen’ moeten laten doorgaan. Een groot gedeelte van de ochtend heb ik buienradar op het scherm staan en houd de ontwikkelingen nauwkeurig in de gaten.

 

Iedereen krijgt een kerstdinerbrief (op woensdag 20 december), waarvan het strookje zo spoedig mogelijk moet worden terug ingeleverd.

Ook krijgt een aantal een betalingsherinnering voor de werkweek. Het betreft kinderen van wie de ouders in twee termijnen betalen. Ook daarvan moet een strookje retour.

 

Om elf uur beslis ik dat we gewoon gaan. Sommigen moeten even naar huis bellen.

Om half twaalf gaat een flink deel van de klas naar huis en van daaruit naar Maris Bohemen. Een ander deel blijft in de klas over en de meesten daarvan vertrekken om twaalf uur richting Mgr. Nolenslaan.

 

Ik rijd om kwart over twaalf richting Maris Bohemen. Op het kruispunt Dedemsvaartweg/Meppelweg sta ik te wachten voor het rode verkeerslicht. Het is koud en ik steek mijn armen even in mijn jaszakken en let heel even niet op. Hoor ik achter me ineens zeggen: “Hij is groen, hoor.”

Ik kijk om en zie dat Naomi, lachend, deze opmerking maakte met naast haar Yasmine. Zij fietsen samen op.

 

Vrijwel de gehele klas is er al en staat te blauwbekken van de kou en harde wind. Na een tijdje worden we opgehaald door o.a. oud-leerling Hamza. We nemen plaats in de aula en wachten op een openingsoptreden. Ik spreek een tijdje met de vader van Caya en Eloy, die dit jaar weer een groep 8 onder zijn hoede heeft op De Drie Linden.

Als we naar de eerste les gaan, kom ik de groep 8-leerkracht van Nutsschool Woonstede tegen; Bram. Rumeysa vraagt zich verwonderd af: “Ként u al die mensen?”

 

De eerste les is Nederlands en ze krijgen een compliment van de juf. Rumeysa draait zich naar mij om en zegt: “Komt door u, meester, een beetje.”

Dat laatste ‘een beetje’ doet het compliment ineens veel minder prettig aankomen.

 

De tweede les is Economie en gaat over Reclame, waaronder ‘sluikreclame.’

Jamie vraagt de juf: “Juf, is het sluip- of sluikreclame?”

Tijdens deze les krijgen ze een zakje te drinken.

 

De laatse les is Flex. Een meester vertelt over wat er allemaal op Maris Bohemen is te doen en daarna wordt er geïmproviseerd. Yavuz, Zeynel, Sem, Ilayda en Ryan spelen stukjes toneel.

 

Dan is het alweer tijd om naar huis te gaan. Dat gebeurt op eigen gelegenheid en is geen pretje, want het regent en waait enorm. Drijfnat arriveer ikzelf weer terug op school. De meesten gaan direct door naar huis.

 

 

 


06 dec 2017 - Dinsdag 5 december 2017
 

Naomi meldt zich al om tien voor acht, samen met haar moeder, die helpt bij de Sintviering.

 

Druppelsgewijs komen de kinderen met hun surprise naar boven. Eén voor één mogen ze hun surprise onder het plastic dekzeil zetten/leggen en weer naar buiten gaan voor de aankomst van Sint-Nicolaas.

Dilay, met haar surprise in haar handen: “Meester: ik dacht dat mijn doos heel zwaar zou zijn.”

 

Aisha zegt iets bij het binnenkomen, maar ik kan haar niet verstaan. Ze is dus haar stem bijna kwijt. Koutje gevat.

 

Om kwart voor negen komt Sint-Nicolaas aan op het schoolplein. In een oude, nostalgische brandweerauto. Meester Guido ontvangt hem, waarna iedereen weer teruggaat naar zijn eigen lokaal om daat het Sintfeest te vieren. Bij ons is dat dus met surprises. Steeds twee aan twee, zoals op de foto’s is te zien. Eerst wordt het gedicht voorgelezen (ineens opvallend vaak hoor ik dezelfde regels welke eindigen met ‘Barbiepop’), waarna aan het vinden van de cadeautjes kan worden begonnen.

De ene surprise ziet er beter uit dan de andere. In het algemeen kan ik niet heel erg tevreden zijn met de resultaten en zeg dat ook aan het einde van de ochtend. Aan een schoenendoos met NETFLIX of een Tommy Hilfiger-embleem erop geschreven/getekend en daarin direct de cadeautjes kan toch geen dagen zijn gewerkt. Jammer.

De cadeautjes waren wél voldoende. Veel slijm en gelpennen, maar ook vuurwerk (??) voor Sem. Diezlefde Sem had voor mij een fototoestel gemaakt met daarin een geurtje en chocoladeletter.

 

Sint-Nicolaas en Zwarte Piet kwamen ook nog even langs en hadden vier cadeautjes voor de klas bij zich (Vier op een rij en driemaal Jenga).

 

Dan alvast de tafels en stoelen in een eerste kerstopstelling gezet, zodat ik dat niet zelf hoef te doen. In de middag al een begin gemaakt met mijn traditionele verduistering en enkele versieringen aangebracht. Donderdag en vrijdag verder.

 

Bijtijds naar huis, want vanavond komen Sint-Nicolaas en zijn Pietermannen bij ons thuis om Livio en Gisel toe te spreken en te verwennen.