Groep 8

 

Vrijdag 29 mei 2020

 

Lina is wéér een minuutje eerder op school.

Meester: “Je straf zit er nu op?”

Lina: “Ja.”

Meester: “Ja, ……..?”

Lina, begrijpend: “Ja, meester.”

 

Yash R. is óók vroeg. Al om tien voor half negen. Het kan niet óp, vandaag.

 

Elisse wordt ziek gemeld, helaas.

 

Ömer Harun zit aan zijn bureau met topografie Zuid-Amerika voor zich. Yash tot de tweede macht staan om hem heen en gezamenlijk overhoren ze elkaar. 

Selina en Lina doen hetzelfde bij hun plekjes.

 

Daniël komt binnen en ik zie meteen dat hij naar de kapper is geweest.

Daniël, ten overvloede als hij mij ziet kijken: “Ja, ik ben naar de kapper geweest, meester” om zich vervolgens bij de drie heren aan te sluiten.

Yash R. vraagt lachend aan mij: “Meester, telt BH als je dat opschrijft?”

Meester: “Nee, dat moet voluit.” Belo Horizonte, dus.

 

Voordat we aan SOZA beginnen, neem ik eerst van iedereen iets op. Juf Jennifer is met een langetermijnplanning bezig en wil weten welke jongere en heel jonge broertjes en zusjes er nog zijn van de huidige leerlingen. Wanneer er nog < 4jaar bij zitten, gaat ze met die ouders contact opnemen en vragen of onze school gaat worden bezocht als die kinderen de leerplichtige leeftijd bereiken.

 

Meester: “Hebben jullie de namen op het bord zien staan?” Ik wijs op alle leerlingen  van de middaggroep die een handtekening moeten overleggen, vandaag.

Van jullie staat er niemand bij, dus heb ik jullie liever dan dat ik steeds boos moet worden.

“O, dank u voor het compliment,” hoor ik zeggen.

 

SO over Zuid-Amerika is pittig en lang. Wel 48 vragen en ze zijn er een tijd mee bezig.

Ik kijk het meteen na en constateer dat het goed is gemaakt. Het laagste cijfer was een 6; het hoogste een 10.

Lina corrigeer ik, want slordig geschreven en foute antwoorden met pen doorgestreept in plaats van met potlood.

 

Selina is lekker bezig met haar gummetje. Op een gegeven moment komt ze bij me met een bolletje en zegt: “Meester, wilt u kneedgum?” Daarna legt ze uit hoe ze daartoe is gekomen, maar dat recept bespaar ik eenieder.

 

Als de kleine pauze voorbij is, klap ik drie keer in mijn handen en komen ze naar me toe. Yash R. ziet de voetbal rollen, rent erop af om ‘m onder controle te krijgen, maar stapt er bovenop, waardoor hij een wel heel vreemde smak op de grond maakt. Hij blijft een tijdje liggen ……… lachen.

 

Om half twaalf wens ik ze fijne pinksterdagen en zie ik ze dinsdag weer.

 

De middaggroep is compleet en de ‘op-het-bord-staande-leerlingen’ komen mij hun handtekeningen overleggen. De meeste ouders zijn boos geworden, al weet ik niet in hoeverre dat wáár is en wat er in het vervolg gaat gebeuren, thuis? In ieder geval hebben twee van de vier (Roni en Illias) hun Nieuwsbegrip pas hedenochtend gemaakt, terwijl ik had opgedragen dat dat gisteren metéén moest gebeuren. Wáár zijn ouders dan, vraag ik mij, een beetje wanhopig, af?

 

Jortïanny kon geen handtekening overleggen, want was iets (haar schrift?) kwijtgeraakt. Het verhaal kon ik niet goed volgen en ik vroeg haar: “Moet ik je nu geloven op je blauwe, uuuh bruine ogen?” Ze keek me niet-begrijpend aan, maar begreep even later wél. Dinsdag wil ik alsnog een bewijs (het schrift) met handtekening zien.

 

Ook bij deze groep inventariseer ik de jongere broertjes en/of zusjes. Bij Illias en Reshi is dat simpel. Ze zijn enig kind. Navraag deed blijken dat ze er toch wel graag een broertje of zusje bij hadden willen hebben, hoewel het ook wel voordelen heeft, de enige zijn.

 

We hebben het over Pinksteren. Roni: “Wanneer is het Pinksteren?”

Meester: “Leef jij onder een steen, ofzo? Kijk maar in je agenda.”

 

Gaby woont sinds kort in Scheveningen en ik vroeg haar of ze iets had gemerkt van de schietpartij in de Neptunusstraat, gisteravond. Wel iets, maar ze waren niet gaan kijken. Prima.

 

Dan ook deze kinderen SOZA. Ook zij zijn er een flinke tijd mee bezig, maar ook hier goede resultaten. Zelfs enkele tienen (vanmorgen maar één), maar ook een 5.

 

‘Kaap de Goede Hoop” moest worden geantwoord op een vraag. Bij deze groep leverde dat een flink aantal nieuwe aardrijkskundige ‘kapen’ op.

Roni: Kaap de Groote Hoop;

Illias: Kaap Hoop;

Jortïanny: Kaap de Hoge Hoop;

Reshi: Kaap Verdië.

 

Als we pauze houden en ik op het bankje zit in de (hete) zon, komt er een oud-leerling aanlopen. Het is Martyna van vorig jaar. Ze zit op Hofstad MAVO/HAVO en krijgt volgende week weer les. Alleen op vrijdagmiddag van half één tot vier uur.

Ze vertelt ook dat de leraren bij haar op school dringend les nodig hebben van mij, want “u vertelde altijd heel veel extra’s, zodat je heel veel van alles weet en zij geven alleen maar les over hun vak. En dat is saai.” Mooi compliment.

Ze liep mee de klas in en gaf dit bericht ook door aan de aanwezige middaggroep.

“Geniet nog maar even van de meester,” zei ze, “en ik meen het echt.”

 Lief.

 

We doen nog een stukje krant met daarin het bericht dat de oudste man (112) was overleden. Een Engelsman, die het stokje had overgenomen van een Japanner.

Meester: “In Japan wonen best veel oude mensen. Hoe komt dat? Wat eten ze daar om dat voor elkaar te krijgen?” (vis)

Alina: “Spruitjes?”

 

Om half vier is het voor deze groep ook gedaan. Ik wens ze fijne pinksterdagen en zie ze dinsdag weer.

 

Donderdag 28 mei 2020

 

Lina stapt om elf voor half negen naar de klas toe. Een minuut eerder dan gisteren, maar nog steeds te laat. Ze heeft wél de vereiste handtekening.

 

Yash R. stapt om vijf voor half negen de klas binnen. Ik begroet ‘m met: “Zo, wat ben jij vroeg.” En daarna: “Goedemorgen, Yash.”

“Goedemorgen, meester,” klinkt het vriendelijk terug.

 

Moa: “Meester, ik ken bijna alles van Zuid-Amerika. Alleen die naast Suriname liggen nog niet.”

Mooi.

 

We doen een klein SO-tje Uit de Krant. Yash R. vraagt of hij een nieuwe vulling mag pakken. Dat mag, maar een Lamy-vulling zit er niet meer in. Ik kijk in mijn voorraad en heb alleen nog maar groene (welke exclusief voor mijn vulpen zijn bedoeld, waarmee ik altijd nakijk. In het groen dus. Al járen. Fouten in het groen aanstrepen ziet er veel vriendelijker uit dan agressief rood. Dáárom).

Yash vindt het geen probleem en al snel kleuren zijn antwoorden groen in plaats van blauw.

Meester, lachend: “Moet ik jouw werk straks met blauw nakijken.”

 

Na de pauze en terug in de klas zeg ik al automatisch tegen ze: “Handen wassen.”

Selina, samen met Elisse: “We hebben ons eigen.”

 

Om half twaalf wens ik ze een fijne middag en zie ik ze morgen weer.

 

De middaggroep is als snel compleet. We kunnen zelfs iets eerder beginnen. Begon niet zo prettig, omdat vier van de negen (!!!) kinderen (Alina, Roni, Illias en Reshi) hun Nieuwsbegrip nog steeds niet hadden gemaakt. Toch drie dagen de tijd voor. Ze moeten een handtekening in hun agenda laten plaatsen.

 

Reshi heeft gisteren met zijn vader weer een heel eind gefietst, net als vorige week. Naar Delftse Hout. Reshi: “Ja meester, en het is heel raar, maar net als vorige week had ik wéér geen spierpijn.”

 

We kijken gezamenlijk werkwoordspelling na. Graziela krijgt zin -14- te doen en leest, vanuit haar schrift, op: “Vroeger schuurde men de pannen met zaad.”

Er stond: Vroeger schuurde men de pannen met zand.

 

SO Uit de Krant levert drie onvoldoendes op (Alina, Illias en Jortïanny). Alledrie moeten ze morgen een handtekening onder het werk overleggen.

 

Meester Frank van groep 7 komt even buurten. Gisteren heeft hij bij de Leyweg onder andere Roni en Miran gespot. Ze liepen met nog enkele andere 'Nutsscholers' over straat en aten uit flinke zakken Dorito's. Roni en Miran deden eerst of ze van niks wisten, maar moesten uiteindelijk tóch toegeven.

 

Dan gymnastiek. Roni maakt wel erg veel kabaal (schreeuwen) en mag weer naar binnen. Na hem erop te hebben aangesproken (hij realiseerde), mocht hij weer naar buiten.

 

Terug van gymnastiek was het nu Graziela die enorm schreeuwde toen ze het klaslokaal binnenstapte. Ook zij werd door mij even indringend toegesproken. Raar gedrag en altijd als ik uit het zicht ben.

 

Mondeling overhoor ik Zuid-Amerika. Ze weten er best al veel van af. Alleen één dingetje níet.

Meester: “Kaap Hoorn hebben we ten zuiden van Zuid-Amerika. Er is nóg een kaap. Ten zuiden van Afrika. Wie weet nog hoe die heet?” (Kaap de Goede Hoop)

Gaby steekt enthousiast haar vinger op en antwoordt: “Kaap de Grote Hoop.”

Jortïanny waagt ook een poging en zegt: “Kaap de Grote Haar.”

 

En zo eindigen we deze middag met een lach. Benieuwd wat morgen de topografie-overhoring oplevert.

 

Dinsdag 26 mei 2020

 

Lina arriveert om tien voor half negen en heeft geen handtekening. Gek.

 

Daniël is ruim op tijd en loopt op een gegeven moment door de klas te paraderen.

Meester: “Wat loop je door de klas? O, je hebt nieuwe schoenen, zie ik.”

Daniël, verlegen: “Nee, daarvoor deed ik het niet. Ik keek wat daar ligt.”

Het zijn mooie PUMA-gympen.

Lina, die bijna naast hem zit, reageert prompt met: “Meester, ik heb óók nieuwe.”

Het zijn, volgens Lina, best zwáre gympen. Het merk heeft ze genoemd, maar is niet bij mij blijven hangen.

 

Yash R. is weer net op tijd als laatste. Lijkt me toch níet lekker naar school gaan, zo op het laatste moment.

 

We handelen de topografie van Zuid-Amerika af en ik geef het op voor aanstaande vrijdag.

Selina, lichtelijk smekend: “Aah, meester, voor máándag.”

Slimpie. Dan is het Tweede Pinksterdag, dus geen school.

 

In een tekst Begrijpend Lezen staat het woordje ‘immens’ en ik vraag wat het betekent. Ze zouden het moeten weten, want in Uit de Krant genoteerd. Niemand weet het, dus ik richt mij tot Daniël: ”Daniël, weet jij ‘m nog? Jij bent want nogal slim.”

Daniël, lachend en ad rem: “Weet ik.”

 

Eerst naar buiten. Mooi weer.

Ömer Harun: “Meester, mag je zonder jas?”

Ik kijk hem verbaasd aan en zeg: “Misschien gaat het wel regenen.” 

 

De tekst Begrijpend Lezen gaat over UNICEF en dus over kinderen die het minder goed hebben dan wij. Er staat ook een zin, dat in sommige landen lijden kinderen honger en gebrek.

Dat gebrek een tekort aan spullen is begrijpen ze wel. Ik vergelijk hun situatie en van die van onze kinderen en zeg: “Kan je van jullie niet zeggen dat je ergens gebrek aan hebt.”

Yash G., heel voorzichtig: “Maar er is niks op Netflix.” 

 

Na de pauze komen we weer binnen en moeten ze hun handen wassen. 

Meester: “Hebben de dames ook de handen gewassen?”

Selina: “Ik heb me alcohol.”

 

Diezelfde Selina, naar aanleiding van een klassengesprekje over vloeken en of ik weleens heb gevloekt: “Hóe heeft u dan gevloekt?”

Meester: “Toen ik hoorde dat mijn moeder was overleden. Ze was 66 en dat is de leeftijd die ik nu heb, dus ik ben nu ouder aan het worden dan zij ooit was.”

En even later vroeg ze: “Meester, misschien is dit een rare vraag. U hoeft ook niet te antwoorden, maar wáár is uw moeder aan overleden?”

Meester: “Kanker. Ze had een tumor in haar hoofd en dat is uitgezaaid en binnen tien weken was ze er niet meer.”

 

Het is kwart voor elf. Daniël draait zich om naar de klok, constateert dat en zegt: “Nog drie kwartier te gaan.”

in de daarop volgende 44 minuten vraag ik Daniël geregeld: “Hoe lang nog te gaan, Daan?”

 

Om half twaalf gaan ze naar huis en ik lunchen.

 

Om 11.54 uur (!!!) stapt Illias al de school binnen en meldt zich. Gigantisch veel te vroeg, natuurlijk, maar beter zó dan weer te laat. Een handtekening heeft hij echter, net als Lina, nog niet. Hij was niet bij zijn moeder en begreep niet helemaal dat zijn vader dat ook had kunnen doen.

 

Gaby stapt de klas binnen en zegt opgewekt: “Ik heb écht zin in school.” Mooi.

 

Ook met deze groep behandel ik de topografie van Zuid-Amerika. Op de kaart zijn ook de Falklandeilanden ingetekend. Erachter staat tussen haakjes ‘Br’ (Brits)

Meester, overdreven: “Wat betekent Brrrrr.” 

Graziela: “Dat het daar koud is?”

 

Juf Marjolijn komt nog even buurten en vertelt over haar dochter Juliette (nu 22) die kinderrechter aan het worden is en hoe zwaar die studie wel is.

 

Begrijpend Lezen, Jeugdjournaal en naar buiten. Illias zit op de schommel en wordt door Miran flink geduwd. Even later is Illias in paniek, want wel erg hoog. Toen hij tot stilstand kwam, merkte hij op, dat hij dacht dat hij over de kop ging. Overdrijven is ook een vak.

 

Deze middaggroep, valt me op, is een zeer bemoeizuchtig groepje. Er hoeft maar iets te worden gezegd of ze reageren op elkaar. Vermoeiend.

 

Om half vier is het einde oefening en zie ik ze donderdag weer.

 

Na schooltijd weer twee oud-leerlingen langs. Van vier jaar geleden. Het waren Sanae en Asmae, leerlingen op Hofstad MAVO/HAVO. Ze kwamen melden dat ze vandaag waren geslaagd voor VMBO-TL. Lief. 

 

Maandag 25 mei 2020

 

Naar school rijdend besefte ik mij ineens dat het over twee maanden is afgelopen. Nog twéé maanden en dan pensioen. Het gaat nu wel erg snel.

 

Lina is wederom te laat en moet zich nu de gehele week om kwart over acht melden. 

Haar broertje in groep 7 was wél op tijd, maar had weer het een en ander vergeten, dat Lina nu bij zich had en afleverde.

Lina’s verweer: “We hadden gisteren suikerfeest.”

Meester: “Dat is geen goede reden om te laat te komen.”

Lina: “Maar we zijn niet vroeg naar bed gegaan.”

 

Omdat we een week later met hele klassen beginnen (8 juni) moeten we ook wat regelen met de kinderen die een spreekbeurt gaan houden.
Yash R.: “O ja, de spreekbeurders.” Van alle kanten krijgt hij commentaar op deze verkeerde uitdrukking.

We verschuiven het naar de week van 8 juni.

 

Gisteren dus Suikerfeest. Moa, Ömer Harun, Azzam, Lina en Selina hadden eraan gedaan. Ze hadden ook allemaal geld gekregen en die bedragen liepen aardig op en uiteen; van € 15,= naar wel € 500,=, waarover ik mijn diepe verbazing uitsprak. Ongelooflijk.

Opvallend was dat nergens alle zoetigheden op waren, maar dat niemand iets voor zijn/haar meester had meegenomen. 

 

Daniël: “Meester, ik zit in een vraagtekenclan.” Diverse keren navragen, deed mij niet duidelijk worden wat dat nu precies inhoudt. Bleef dus een vraagteken.

Ook had Daniël weer naar een Bruce Leefilm gekeken en is hij Indiana Jones aan het lezen.

 

Azzam had twee wedstrijden cricket gespeeld. De ene had hij met één punt verloren, de andere met één punt gewonnen.

 

Yash R. bekende dat hij op Hemelvaartsdag had uitgeslapen. “Ik heb tot vier uur op mijn bed gelegen,” vertelde hij met een big smile. Ongelooflijk.

 

We kijken en bespreken gezamenlijk het voor vandaag gemaakte Begrijpend Lezen. Niet zo best gemaakt.

Daniël had het helemaal niet gemaakt. Wél de verkeerde bladzijden.

 

We kijken jeugdjournaal, waarin een interview met ene Lauwtje, een rapster. Op een gegeven moment vertelde ze: “Ik ging toen in de zorg werken.”

De interviewer vroeg wat ze dan deed.

Lauwtje: “Voor de oudjes zorgen.”

Op dat moment draaide Yash R. zich om en uit zijn veelbetekenende blik en vileine glimlach maakte ik op dat hij míj voor zich zag.

 

Dan naar gymnastiek. Het is hartstikke mooi weer, maar Ömer doet tóch zijn jas aan. Iedereen kijkt hem aan, waarop hij reageert met: “Ja, als het gaat regenen.”

 

Om half twaalf is het alweer einde oefening en stuur ik ze naar huis.

 

’s Middags komt Illias te laat en hij zal zich morgen om kwart over twaalf moeten melden. De reden was dat zijn fiets nog bij zijn moeder stond, ofzo. Géén reden, dus, want hij had de gehele ochtend om dat in orde te brengen.

 

Ook in deze groep veel leerlingen die het Suikerfeest hebben gevierd en meestal geld hebben gekregen. Ook hier fikse bedragen tot wel € 140,= toe. Ongelooflijk.

En ook deze groep heeft niets voor zijn/haar meester meegenomen. Is weleens anders geweest in andere jaren.

 

Juf Lilian komt de klas binnen met een pakje limonade. Voor Alina. Is haar moeder langs komen brengen.

 

Ali heeft de laatste weken steeds de opmerking “Goed verhaal” wanneer iemand iets heeft verteld. Die opmerking gaat een eigen even leiden, óók bij mij. Geregeld maak ik ‘m, waarna ik naar Ali kijk, die dan veelbetekenend lacht.

 

Na schooltijd roept juf Lilian mij. Voor de deur staan twee oud-leerlingen die mij graag even zouden willen zien/spreken. Ze mogen naar binnen. Het zijn Semi en Serhat, nu leerlingen in de derde klas van het VO. Het gaat goed met ze, respectievelijk VWO en TL. 

Ze kijken de klas rond en constateren dat er niet zoveel is veranderd; wél lijkt het lokaal wat kleiner dan in hun herinnering.

We hebben het nog even over de afscheidsboeken/-video’s en eindmusical (“Niet te Filmen”). Was even leuk.

 

Dinsdag 19 mei 2020

 

Yash R. arriveert om 8 voor half 9. Niet geheel volgens afspraak, maar goed.

 

Yash G. heeft gisteren een afscheidstitel opgeschreven, maar niet volledig. Het wordt H@ck, het instituut van Mirjam Mous.

 

Moa: “Meester, kunnen mensen smelten?”

Meester: “?”

Moa: “Daniël zegt dat.”

Daniël: “Nee, dat heb ik niet gezegd.”

Navraag leert snel dat het over doodgaan en cremeren gaat. Daniël verduidelijkt dat met: “Ze gaan toch in de fik?”

Gezellig onderwerp.

 

Lina arriveert (wederom) als laatste om 1 voor half 9. Ze heeft een mooi geel soort trainingspak aan.

 

Na enkele berichten uit de krant gaan we over op een les begrijpend lezen. Bladzijden 6 en 7 moeten worden gemaakt. Wanneer we het vijftien minuten later gaan nakijken, blijken Yash R. en Selina de verkeerde bladzijden te hebben gemaakt. Luistere benne nog steeds moeilijk.

 

Om half twaalf zit het er alweer op. Enig huiswerk voor maandag en dan de pijlen in de school volgen naar de uitgang. Ömer Harun heeft er moeite mee, blijkt. 

 

’s Middags ontbreken Miran (hoofdpijn) en Gaby. Gaby’s moeder belde op. Ze kreeg Gaby met geen mogelijkheid naar school. Lang heen en weer gepraat dat eindigde bij de directrice, die afspraken met moeder maakte.

 

Roni doet zijn spreekbeurt over De Advocaat. Té kort, heel veel van zijn blaadje opgelezen en te weinig diepgang. Een 5.

Grappig was wel de uitspraak: “Alles moet geheim blijven tussen advocaat en patiënt.”

 

Verder gebeurde er niet zoveel bijzonders met deze groep. Ook hen stuurde ik om half vier naar huis met wat huiswerk voor maandag. Iedereen van deze groep volgde de pijlen op de juiste manier.

 

Maandag 18 mei 2020

 

Yash R. is wederom te laat. Een reden kan hij niet bedenken. Morgen weer om tien voor half negen melden. 

Hij is dus de laatste van de binnendruppelende ‘negen.’

 

Azzam vraagt of hij gymspullen moest meenemen. Nee, dus, want in deze tijden is het buiten gymmen, niet douchen, dus in gewone kleding. Nu blijkt dat zijn vader zijn gymspullen zou komen nabrengen. Ik adviseer Azzam even naar huis te bellen om zijn vader voor een loos boodschapje te behoeden. Even later staat hij met de telefoon van juf Lilian bij me en vraagt ………. of ik zijn telefoonnummer even tevoorschijn wil halen.

 

Ik introduceer wederom de afscheidsboeken, heb er een flink aantal klaargelegd, alsmede de kopieën van voorkanten door de boekwinkel geleverd, waarna ze gaan kiezen. Vrij snel gebeurd. 

 

Daniël heeft een Bruce Lee-film gezien. Uit 1973. Leuk. Hij vertelt over het verloop en zegt dan: “En aan het eind ging hij dood.”

Selina: “Niet spoileren. Misschien wil ik ‘m nog wel zien.”

 

Selina heeft The Mist gezien. Ze vertelt erover en prompt spoilert ze ook.

 

Yash G. heeft nieuwe schoenen, showt ze en zegt het merk, wat ik niet ken. Het zijn bruine.

 

Ik overhoor weer wat spreekwoorden. Redelijk goed gemaakt.

‘Iemand stroop om de mond smeren’ werd bij Elisse: Stroop gooien om iemands mond.

Daniël produceerde: Iemand stroop in de mond smeren.

 

Gezamenlijk kijken we het voor vandaag gemaakte verkeersexamen na. Was niet best gemaakt.

 

Na de pauze is het handen wassen. Ze staan ervoor in een rijtje bij de wasbak. Ineens hoor ik: “Waarom doe je ‘m uit?” Het is Selina, ze bedoelde de kraan en denkt waarschijnlijk dat die hetzelfde werkt als een computer.

 

Dan naar gymnastiek. Tegen half twaalf zijn ze weer terug en stuur ik ze naar huis. Voor morgen hebben ze geen huiswerk.

 

’s Middags stapt Gaby de klas binnen en ik ben blij verrast, wat ik ook laat blijken. Even later ben ik wat minder blij, want ……… ze heeft niets bij zich (????); geen gemaakt huiswerk, geen schoolspullen, niks.

Ik loop naar de klas van haar zusje en zie dat Heaven wél haar huiswerk bij zich heeft. Heaven reageert met: “Maar dat van Gaby zit in mijn tas” en ze overhandigt het mij. Even later confronteer ik Gaby ermee. Ze wist het niet.

 

Met dit groepje van negen bespreek ik ook eerst de afscheidsboeken, waarna ze gaan kiezen. Ook snel gebeurd, alleen Alina wil er nog even over nadenken.

 

We doen weekend.

“Ali, hoe was jouw weekend?”

Ali: “Gewoon standaard. Huiswerk maken, buiten spelen, gamen, m’n broertje aandacht geven.”

 

In de krant berichten over de komende versoepeling van de coronamaatrdegelen.

Alina: “De horeca’s zijn gesloten, toch?”

 

De oplossing van de woordzoeker is ‘kroezen’ en ik vraag wat dat is (haar dat wordt uitgeplozen).

Jortïanny: “Dat is de achternaam van mijn tante.”

Alina: “Schepen die varen.”

Reshi: “Met een auto.”

Ali: “Dat is een voetballer.”

 

En zo eindigt deze eerste dag van de nieuwe week.

 

Vrijdag 15 mei 2020

 

Yash R. meldt zich ruim op tijd, dus geen klagen. Hij gaat op zijn plaats zitten en kijkt nog wat na. Dan zegt hij: “Meester, ik kwam erachter dat Sinti en Roma niet hetzelfde is, maar twee.”

 

Selina hing haar jas op de kapstok en ik vroeg aan haar: “Istie weg?”

Selina, kort: “Ja.”

 

Ömer Harun is gelukkig weer aanwezig.

 

Lina arriveert wederom als laatste, maar nog wel op tijd. Ongelooflijk, dat je je gedrag dan niet enigszins gaat veranderen. 

 

Ook aan deze groep laat ik mijn lagere schoolafscheidsboekje zien en vertel dat ze binnenkort een afscheidsboek mogen kiezen.

 

SO Uit de Krant en Spreekwoorden. Wordt goed gemaakt.

 

Gezamenlijk kijken we het huiswerk Spelling na, waarin een oefening met ‘x’ als ‘ks.’ Ook moesten ze zelf een aantal woorden met ‘x’ bedenken en noteren. Yash G. noemde: “Anoxie.” 

Meester, verbaasd: “Nog nooit van gehoord. Bestaat dat wel?”

Yash: “Ja, meester. Het betekent zonder zuurstof.” 

Ik was benieuwd of het ook in de ‘dikke Van Dale’ staat. Ja, dus.

Meester: “Nou, dan heb ik vandaag wat van jou geleerd.”

 

Tijdens het bespreken en overhoren, heb ik gemerkt dat Daniël zich geregeld zit uit te rekken of soortgelijke oefeningen doet. Wanneer hij weer lekker bezig is, maak ik er een opmerking over. Daniël schrikt er een beetje van, staakt meteen zijn gerek en moet lachen. Wij allemaal ook.

 

Ze moeten een woordzoekertje maken. Op een gegeven moment zijn er twee leerlingen die de oplossing hebben (bulhond), waarop ik zeg: “OK, iedereen levert zijn woordzoeker nu in. 

Daniël heeft nog net op tijd de oplossing en zegt, terwijl hij naar mijn bureau loopt: “Ik ben derde. Ik heb brons.”

 

‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden’ werd bij Elisse: Zachte heelmeesters maken stinkende fouten.

 

De middaggroep ontbeert Gaby nog steeds, helaas.

 

Als ik Alina door de gang zie lopen, ruim op tijd, kan ik niet nalaten te zeggen: “Zo, ben je al uit bed.”

Ze moet erom lachen.

 

Vanmorgen, vòòr schooltijd, zijn in ieder klas papieren handdoekcassettes opgehangen. Voor de hygiene.

Alina zite het ding ineens en roept door de klas: “Hé, dat is een apparaatdingetje.”

 

De moeder van Jortïanny was gisteren jarig (30 !!) en Jortïanny vertelt dat ze lekker taart heeft gegeten. “Groene,” zegt ze. Ze kon niet uitleggen wát voor taart het was. Bij herhaling zei ze: “Ja, een groene.”

 

Ook bij deze groep kijken we gezamenlijk Spelling na. In een oefening moesten woordjes met ee ‘x’ worden ingevuld.

Een zin was: De …………. gaat naar het poolgebied. ‘Expeditie’ moest worden ingevuld.

Ali: “De taxi gaat naar het poolgebied."

Miran: “De lynx gaat naar het poolgebied."

 

We doen ook vijf nieuwe spreekwoorden. ‘Ledigheid is des duivels oorkussen’ is er eentje van en ik maak duidelijk wat het betekent. Op het basketbalveldje zie ik een groepje pubers bij elkaar hangen en ik wijs ze op de verveling die aldaar aan het toeslaan is, waardoor er baldadigheid niet ver weg is. Een meisje in dat groepje blaast net een ballon op en slaat anderen ermee op het lijf. 

Meester: “O, die gebruiken waarschijnlijk lachgas, ofzo.”

Jortïanny is het daarmee absoluut niet eens, lacht zich een kriek en roept dan: “Dat is geen lachgas, meester, dat is een condoom die ze opblaast.”

 

‘Een wet van Meden en Perzen’ wordt bij Roni: Wet van Renen en Wezen.

‘Geen nagel hebben om je kont te krabben’ wordt bij Miran: Geen nagel hebben om je kont te vegen.

Lijkt me héél pijnlijk.

 

Tegen half vier wens ik ook deze groep een fijn weekend. De eerste week zit er alweer op. Komende week heel kort, want alleen maandag en dinsdag.

 

Donderdag 14 mei 2020

 

De moeder van Ömer Harun meldt Ömer Harun ziek. Hij heeft hoofdpijn door het vasten.

 

Lina is prima (niet ruim) op tijd en ik maak haar een compliment. 

 

Selina is bedroefd. Het hondje gaat niet door, omdat mama allergisch is. Vandaag wordt hij opgehaald. Selina was er dermate bedroefd over, gisteren, dat ze haar Nieuwsbegrip niet heeft kunnen maken, hetgeen mij enigszins bevreemdt.

 

Yash R. komt om vijf over half negen de klas binnen. Duidelijk te laat, dus ik verwelkom hem met: “Goedemiddag, Yash.” Yash begrijpt dat een verklaring is gewenst en antwoordt: “Me wekker.” Een onduidelijk verhaal over gewekt worden door de wekker of de radio volgt. Morgen om tien voor half negen melden.

 

Lina deelt de overgebleven roomsoesjes uit, waarna we beginnen met de krant. Uiteraard veel nieuws over de vijf omgekomen surfers in Scheveningen en het rouwen om hen.

 

SO Spreekwoorden en Uit de Krant levert enige vreemde antwoorden op.

‘Iemand gratie verlenen’ werd bij Azzam: Iemand gratis verlenen.

‘Ergens een draai aan geven’ werd bij Elisse: Een draaitje geven.

‘Op het scherp van de snede’ werd bij Yash G.: Tot scherpe puntje.

Het woordje ‘nagel’ in ‘Hij heeft geen nagel om zijn kont te krabben’ werd door Selina niet als ‘spijker’ verklaard, maar als ‘schroef.’

 

Bij het opruimen van mijn klas kwam ik lesboekjes tegen met daarin floppy’s. Ik laat ze de kinderen zien, die verbaasd zijn. De voorloper van de USB-stick. Allen willen er wel eentje hebben. Ik heb er net genoeg.

How time flies.

 

In het jeugdjournaal de vuurwerkramp die gisteren precies 20 jaar geleden plaatsvond in Enschedé.

Daarna naar buiten en daarna aan de arbeid. Spelling, werkwoordspelling nakijken en huiswerk opkrijgen voor morgen.

 

’s Middags ontbreekt Gaby nog steeds. Helaas.

 

Graziela is weer ‘gewoon.’ Dat wil zeggen: haar kapsel is weer zoals het altijd is geweest. Ze had haar haren gewassen en blijkbaar kan het dan niet meteen weer in ‘afro.’

 

Alina is duidelijk veel te laat. Haar verklaring: “Me moeder maakte me om kwart over twaalf pas wakker.”

Verbazing, nee verbijstering alom en zéker bij mij. In de loop van de middag ‘plaag’ ik haar er mee. Ook zal ze zich morgen om tien voor half één moeten melden.

 

Roni vraag ik naar zijn switch van Rijswijks Lyceum naar Hofstad MAVO/HAVO. Hij weet eerst niet waar ik het over heb. Later wél. Volgens ingewijden heeft hij/hebben zijn ouders zich vergist (??) bij het invullen van het aanmeldingsformulier.

Op Hofstad MAVO/HAVO is (voorlopig nog) geen plaats.

 

Ook bij deze groep SO Spreekwoorden en Uit de Krant. Deze groep heeft het erg slecht (of helemaal niet) geleerd. Illias: “Ja, ik wist wel dat ik moest leren, maar kwam er pas om kwart over twaalf achter en toen lukte het niet meer.” ?????

 

Diezelfde Illias vertaalde ‘nagel’ met ‘geld.’

 

‘Ergens een draai aan geven’ werd bij Illias: Je draait het stuur om.

‘Iemand gratie verlenen’ werd bij Graziela: Een statie laten verlenen.

‘Van de hoed en de rand weten’ werd bij Miran: Een hoed van de rand weten.

Allemaal gevalletjes van ‘Hij heeft de klok horen luiden, maar weet niet waar de klepel hangt.’

 

Om kwart over één haalt meester Frank dit groepje op voor gymnastiek.

 

Terug van gymnastiek laat ik hen (Jortïanny had ernaar gevraagd) het afscheidsboekje zien dat ik kreeg toen ik de lagere school (in 1967) verliet. Mijn hoofdmeester schreef er toen al een verhaaltje in en op de andere bladzijden staan enkele handtekeningen van meesters en juffen. Sommige in het rood. Roni ziet het en vraagt: “Hadden ze toen al kleurenstiften?” Ik kijk hem verbaasd aan en reageer dan lachend met: “Ik zat niet in de Middeleeuwen op school, hoor.”

 

Ook bij deze groep jeugdjournaal en we hebben het over de vuurwerkramp.

Meester: “Waar was die vuurwerkramp?”

Ali: “En-schede.”

 

Tegen half vier krijgen ze hun huiswerk op en Alina vraag ik hoe laat ze zich moet melden.

Alina: “O ja. Tien voor half acht.”

Meester, lachend: “O. OK.”

Alina: “O nee. Tien voor half twaalf.”

Meester, nog meer lachend: “O. Ook goed.”

Alina is duidelijk (nog steeds) níet uitgeslapen.

 

Dinsdag 12 mei 2020

 

De ‘negen’ druppelen weer binnen en als ook Lina (wederom iets te laat) arriveert, kunnen we beginnen aan de tweede dag.

 

Selina showt haar nieuwe Nike-schoenen. Witte. Gisteren had ze ook al een nieuw paar aan.

Even later meldt ze ook nog dat ze met de familie voor een nieuwe hond gaan. Een fox-terriër. Morgen gaan ze ‘m in Arnhem (!) ophalen.

 

Toen Azzam binnenkwam, viel het me het me op dat het lijkt of hij wéér wat langer is geworden. Verlegen kijkt hij mij aan, als ik erover begin.

 

Lina heeft haar verjaardagstraktatie bij zich, maar zet ze nog even in de koelkast. Het zijn miniroomsoesjes. Haar moeder belt nog naar school, want ze is vergeten vorkjes mee te geven. Als ik de minisoesjes zie, denk ik dat het tamelijk onhandig is deze met een vork te gaan nuttigen. Tóch komen er nog vorkjes; van juf Lilian.

Ondanks de traktatie moet Lina zich aanstaande donderdag om tien voor half negen melden.

 

Vier kinderen in deze groep moeten hun spreekbeurt nog gaan doen en wel voor de gehele klas, dus ná 1 juni, als alles goed gaat. Allen krijgen een datum toebedeeld.

 

Gezamenlijk bespreken we de werkwoordspellingsoefening. Daarin een zin met  ‘bezienswaardigheid in Rome’ en ik vraag wat het betekent. 

Daarna: “Welke bezienswaardigheid ís er in Rome?”

Azzam: “Eiffeltoren.”

Ömer Harun, voetballer, had ook een aardige: “Het stadion van AS Roma.”

 

Tegen de pauze deelt Lina de roomsoesjes uit, geassisteerd door Selina (vorkjes) en Elisse (papieren schoteltjes). Niet allemaal nemen ze een soesje vanwege vasten.

De soesjes voor de andere groep worden weer even in de koeling geplaatst.

 

Helaas géén klassen rond voor Lina, vanwege ……..

 

Na het jeugdjournaal (met een ten-eighty/1080 graden van een 11-jarige skater in een half-pipe) en de pauzehap naar buiten voor een frisse neus. Gelukkig is het iets minder koud dan gisteren.

 

Om half twaalf sluiten we deze ochtend af en gaan de ‘negen’ via de pijlen op de grond op de juiste wijze naar buiten. Uiteraard met huiswerk voor donderdag.

 

De middaggroep druppelt tegen half één naar binnen. Behalve Gaby, die nog steeds afwezig is vanwege een zieke broer. Paps komt haar huiswerk (en dat van haar zusje Heaven) afhalen.

 

Graziela, ik moet nog steeds wennen aan haar afrokapsel, meldt dat volgende maand eíndelijk haar beugel eruit gaat. Had eigenlijk één dezer dagen moeten gebeuren.

 

De traktatie van Lina deel ik uit. Flink minder dan vanmorgen, want veel vasters.

Het restant laat ik weer in de koelkast zetten.

 

Roni had ik gevraagd zijn spreekbeurtdatum te regelen, dus ik vraag hem ernaar: “Wanneer ga jij je spreekbeurt doen?”

Roni: “Volgende week donderdag.”

Meester, lachend: “Slimpie. Dan is het Hemelvaartsdag en ben je vrij.”

Roni: “O. Dan vrijdag.”

Meester: “Ben je óók vrij.”

Het wordt aanstaande dinsdag.

 

Ook in deze groep hebben we het over die bezienswaardigheid in Rome en vraag ik er eentje te noemen.

Jortïanny: “Toren van Pisa.”

 

We kijken wat gemaakt werk na en komen bij de sudoku’s. Yash R. had al eerder aangekondigd dat hij deze beheerst en goed zou kunnen uitleggen. Het werd wel heel erg bewerkelijk en moeilijk, dus we staakten zijn initiatief. Ook al omdat het tegen half vier liep en het einde van deze tweede dag in zicht is.

Morgen zijn ze vrij (ik ook). Donderdag zie ik ze weer.

 

Maandag 11 mei 2020

 

De regelmaat is er weer, gelukkig. Om half zes opstaan, ontbijt maken voor mijzelf en vrouwlief, krantjes doornemen en om tien voor half acht naar school fietsen. Koud. Erg koud in vergelijking met de afgelopen week.

 

Juf Lilian is er al en we babbelen wat na over de afgelopen periode/meivakantie.

 

Op mijn bureau een kaartje van juf Jennifer met de tekst:

 

Ha Dick,

 

Wat fijn dat we na deze gekke tijd weer ‘een klein beetje normaal’ kunnen doen, hè?

Ga je keihard genieten van de laatste weken lesgeven? Dan doe ik dat van jouw gezelschap!

                                                                                       Jennifer.

 

Lief en attent.

 

In school veel pijlen op de grond geplakt om de looproutes aan te geven.

 

De leerlingen druppelen binnen (niet meer in de rij op het schoolplein, maar direct naar binnen). Selina, Elisse, Lina, Daniël, Azzam, de twee Yashjes en Ömer Harun.

Lina schittert nog door afwezigheid en is ze het achttal wie we nog missen. Daniël, duidelijk: “Alleen zij moet nog komen.”

 

Even later stapt Lina de klas binnen en vrijwel meteen nodig ik haar uit op de kruk te komen staan. Immers, ze is gisteren jarig geweest, viert en trakteert het weliswaar morgen op school (geen roomsoepjes meer verkrijgbaar bij de Jumbo), maar gaan wél voor haar zingen. Met acht kinderen klinkt het wat schamel.

Lina vertelt dat ze EarPods heeft gekregen, parfum, gezichtsproducten, haarproducten en ook nog 20 euro.

Meester: “Goh, veel voor je gezicht.”

Lina: “Ja, ik wilde geen speelgoed, ofzo.”

 

We doen een rondje en allemaal hebben ze aan Moederdag gedacht. De presentjes waren meestal bloemen, parfum of chocola.

 

Ook hebben we het even over de Ramadan. Een flink aantal doet hieraan actief en volledig mee. 

Meester: “Wanneer móet je er eigenlijk volledig aan meedoen?”

Ömer Harun: “Wanneer je in de puberteit bent.” Dit antwoord ondersteunt hij met de vingers van zijn rechterhand die op zijn wang wijzen, waarmee hij bedoelt: wanneer je puistjes krijgt.

 

Er zijn nog wat openstaande spreekbeurten. In deze ochtendgroep zijn dat er vier (Elisse, Ömer Harun, Daniël en Lina) ze mogen kiezen: Deze week of volgende week voor de halve groep of wachten tot na 1 juni, wanneer hoogstwaarschijnlijk de volledige groep weer in de klas zit. Allen kiezen voor optie 2.

 

Ook de musical passeert de revue. Die gaat in ieder geval dóór in wat voor vorm dan ook. Ik maak duidelijk dat ik een zelfgemaakte van een aantal jaren op het oog heb, omdat die wat korter duurt dan alle nieuwe. Daarmee houd ik de mogelijkheid open ‘m eventueel twee keer op één avond te kunnen opvoeren.

 

Jeugdjournaal, pauzehap en even een frisse neus halen. Dat die fris is, is wel duidelijk. Het is gewoon echt koud, buiten.

Als we met redekundig ontleden bezig zijn, komt meester Frank van gymnastiek de klas binnen en vraagt waar mijn groep blijft. Blijkt deze groep dus vandaag gymnastiek te hebben, hetgeen ik nooit heb dóór gekregen. In eerste instantie waren beide groepen op donderdag ingedeeld. Communicatie.

 

Tegen half twaalf zijn ze weer terug van een koude buitengymles. Ze krijgen wat huiswerk op voor morgen, waarna we afscheid nemen middels de elleboog.

 

De twee groep druppelt tegen half één binnen. Géén negen, want Gaby zal niet op school komen (net als haar zusjes Heaven), omdat hun broer ziek is. 

Wél Jortïanny, Graziela, Alina, Reshi, Ali, Roni, Miran en Illias.

De laatste komt een paar minuten te laat. Wél hijgend en zwetend, dus hij heeft zich gehaast. Er was iets met zijn fiets, begreep ik. “Morgen wél ruim op tijd, meneertje,” maakte ik Illias duidelijk.

 

Graziela ziet er heel anders uit. Haar haar is een heel grote bos geworden en da’s even wennen. Staat haar wel heel goed.

 

Meester: “En Miran. Hoe was jouw vakantie?”

Miran: “Droog. Uuuuh, saai.”

 

Meester: “En Illias. Hoe was jouw vakantie?”

Illias: “Eten, slapen, gamen en chillen.”

 

Jortïanny heeft heel veel taarten gebakken en naarmate haar verhaal vordert, begrijpen we dat ín die taarten wel erg veel alcohol wordt verwerkt. En niet de minste; wodka, likeur, tequila.

Jortïanny zit er niet zo mee.

 

Little Richard is overleden. Hij was een pionier op muziekgebied.

Meester: “Wat is een pionier?” (Iemand die voor het eerst iets doet/begint)

Graziela: “Iemand die piano speelt.”

 

Ook met deze groep jeugdjournaal, géén pauzehap en even een frisse neus halen.

Daarna redekundig ontleden en géén gymnastiek. Wél vertel ik heb dat ze spoedig eenkeuze mogen gaan maken voor het afscheidsboek dat ze krijgen op de afscheidsavond. Spannend.

 

Om half vier ‘elleboog’ ik de tweede groep ook naar huis en geniet ik nog even na, samen met andere collega’s, over hoe fijn het weer is voor de klas te staan en les te geven. Morgen wéér. Heerlijk.

 

Donderdag 23 april 2020

 

Laatste schooldag vòòr de meivakantie. Gelukkig enigszins goed nieuws, afgelopen dinsdag. De scholen mogen na de meivakantie weer open, zij het ‘gehalveerd.’

 

De moeder van Ömer is de eerste die arriveert. Ömer is niet zo lekker en daarom komt zij zijn werk brengen en nieuw halen. “Ze krijgen geen nieuw huiswerk voor de vakantie,” leg ik uit. Ook vertel ik hoe het na de vakantie zal gaan en dat doe ik hier nu ook.

Gisteren hebben we met het team bepaald dat we in halve groepen (méér mag nog niet tot 1 juni) gaan lesgeven. Er is een ochtendsessie (08.30 tot 11.30 uur) en een middagshift (van 12.30 tot 15.30 uur) op de maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag. Woensdag is er dus geen les.

De kinderen krijgen dan zoveel mogelijk de hoofdvakken, al is dat voor groep 8 ietsjes anders in verband met de laatste loodjes op de basisschool en de zich aandienende afscheidsmusical.

Uiteraard dienden we bij de indeling rekening te houden met het feit dat broertjes en zusjes natuurlijk in dezelfde shift zitten. Dat hebben we gisteren in het team óók gedaan en voor mijn groep waren er 11 (!!) die een broertje of zusje in een andere groep hebben, dus best veel. De indeling ziet er als volgt uit:

 

Ochtend (08.30 - 11.30 uur)                   Middag (12.30 - 15.30 uur)

 

*  Moa                                                       *  Jortïanny

*  Lina                                                       *  Gaby

*  Selina                                                   *  Roni

*  Elisse                                                    *  Ali

*  Ömer Harun                                         *  Alina

*  Daniël                                                   *  Miran

*  Azzam                                                  *  Illias

*  Yash G.                                                *  Graziela

*  Yash R.                                                *  Reshi

 

Alina is ook vroeg en hoort het een en ander aan. Alsook, Reshi en Moa zijn binnengekomen, de moeder van Ömer is dan al vertrokken, leg ik hen alles uit. Oók dat we de werkweek nu definitief hebben geannuleerd (ik had gisteren de busmaatschappij nog even gebeld. Zij meldden dat er in één bus hooguit 12 tot 13 personen mogen worden vervoerd). Bovendien zullen heel wat ouders hun kind niet gaan meesturen, dus werd het een onmogelijke onderneming.

Ze begrepen.

 

Heel veel andere dingen gaan eveneens niet door, zoals de SchoolSportOlympiade, de sportdag, de playbackshow, enz. Jammer. “Maar wat ik wél door wil laten gaan is de afscheidsavond met musical,” vertelde ik. Dat gaf weer enthousiasme in alle groepjes. “In welk vat ik dat ga gieten, horen jullie na de meivakantie,” vervolgde ik.

 

Het huiswerk nam ik in en gaf het sommigen ook weer terug, omdat niet alles (of veel) was gemaakt. Hieraan merk ik dat de motivatie van thuiswerken zienderogen afneemt. Gelukkig kan ik ze er na de vakantie direct weer op aanspreken én bijna iedere dag.

 

Moa, bij het weggaan: “Meester, waarom mogen in Rusland maar drie Russen in een auto en niet vier?”

Meester: “?”

Moa: “Virussen.”

 

Het volgende groepje (Elisse, Daniël, Illias en Roni) hetzelfde laken een pak. Ook deze leerlingen willen eigenlijk gewoon weer naar school.Ook hier enkelen die hun werk niet geheel af hebben en het weer mee krijgen.

 

De derde groep (Selina, Yash G., Miran, Ali en Azzam) kwamen met iets opmerkelijks. “Meester, hoe moet dat nou als we de laatste schooldag door de tunnel van kinderen moeten lopen?” vroegen ze. Traditie is dat de achtstegroepers op de laatste schooldag om twaalf uur door een haag van kinderen lopen naar de uitgang van het schoolplein om daarmee het einde van de basisschooltijd te onderstrepen. Ik schoot in de lach om dit detail en antwoordde: “Oooo, bedoelen jullie dat? Joh, komt tijd, komt raad.”

 

Inmiddels heeft de moeder van Lina naar juf Lilian gebeld met de mededeling dat Lina niet komt, omdat ze naar een tante, die ze al heel lang niet heeft gezien, in Den Bosch (????) is. Zowel juf Lilian als ik waren enigszins uit het veld geslagen en begrepen het niet.

De moeder van Lina zou wel in de loop van de ochtend nog even langskomen.

 

De laatste groep (Yash R. Jortïanny, Graziela en Gaby; Lina ontbreekt, dus) had dezelfde vraag over de haag. Grappig.

 

Yash R. kwam trouwens pas om vijf over tien de klas binnen. Uiteraard naar de reden gevraagd, waarop hij (wel eerlijk) antwoordde: “Verslapen.” Ongelooflijk.

Gelukkig heb ik hem na de vakantie in de ochtendgroep geplaatst, zodat verslapen absoluut uit den boze moet zijn. Foei.

 

Om half elf zat de laatste sessie en bijeenkomst in kleine groepjes erop. Na de vakantie ga ik steeds lesgeven aan dus negen kinderen. Heerlijk. Ik sta te popelen. Nu maar hopen dat ieder kind van zijn ouders naar school mag.

 

Rond half twaalf kwam de moeder van Lina langs en ik uitte mijn verbazing over het naar Den Bosch (toch dé coronabrandhaard) sturen van Lina. Ze had er al heel veel spijt van het te hebben toegestaan.

Het huiswerk van Lina had ze niet bij zich en ik sprak af dat Lina dat morgenochtend op school komt afleveren bij juf Lilian.

 

Tot half drie op school gebleven om allerlei klusjes (‘Putten’ schriftelijk annuleren, alsmede BAB-VIOS; nieuwe datum ‘Putten’ in 2022 vastgelegd, evenals busvervoer (“Je bent er bijtijds bij,” kreeg ik steeds te horen); afscheidsboeken bestellen bij Van Amerongen; podiumverhuur definitief vastleggen) te doen. Is het maar gebeurd.

 

Dit is eveneens het einde van de verslagen voor wat betreft dit boekje. Kopiëren, samenstellen en inbinden zullen veel tijd gaan vergen om het op tijd af te hebben.

Niettemin ga ik wél door met het verslaan van alle wederwaardigheden in groep 8 en die zullen (nog) steeds  zijn te lezen op de schoolsite.

Maar eerst meivakantie. Mijn laatste.

 

 

Omdat een dagelijks verslag van mijn huidige groep er door de coronacrisis niet meer inzit, plaats ik op deze plaats de dagverslagen van precies elf en vijf jaar geleden. Waarom van elf en vijf jaar geleden? Omdat datum en dag precies overeen kwamen met die van dit jaar. Hieronder dus de verslagen van precies elf jaar en vijf jaar geleden:

 

Woensdag 22 april 2009

 

Safia, Roy en Ayesh worden ziekgemeld. Van eentje begreep ik dat hij pijn in zijn benen had, van gisteren. Zou meer moeten sporten, denk ik.

 

Ian is al bezig met alles neer te zetten voor zijn spreekbeurt. Die zal gaan over Portugal en er staat ook een gevuld flesje port bij. Ik pak ‘m op en zeg: “Zeker voor mij.”

Ian: “Ja, dat is om m’n cijfer hoger te krijgen.”

 

Muharrem heeft zijn spullen ook al in de klas gezet. Niet voor een spreekbeurt, maar omdat hij vandaag jarig is. Muharrem: “Ik heb naar juf Lilian al de dingen voor de meesters en juffen gebracht.”

Meester: “Wat is dat?”

Muharrem: “Ik heb negerzoens en cake.”

Even later zingen we voor hem en horen we wat hij heeft gekregen. 

Muharremn: “Een I-pod touchscreen en deze kleren.”

Meester: “Hoeveel giga?”

Muharrem: “Acht.”