Groep 8

 

Maandag 13 juli 2020

 

Mijn laatste week werken. Daarna nooit meer. Gek idee.

 

Op school vind ik in mijn tas een lieve kaart van mijn vrouw, waarin ze mij succes wenst met de laatste week van mijn werkzame leven en daarna NOOIT MEER.

 

Daniël komt in de klas naar me toe en vraagt: “Meester, dus we hebben maandag én donderdag generale repetitie.”

Hoe hij daarbij komt, weet ik niet, maar ik kijk hem aan of hij het meent en dat is zo. Dan: “Hoe kun je nu twéé keer een generale repetitie hebben. En dan op dónderdag. Dat is ná de afscheidsavond.”

Daniël: “Oooo.”

Meester: “Pfffff.”

 

Reshi heeft nog wat McDonald’s spullen voor Elsje de Korte bij zich en overhandigt ze haar.

 

Iedereen is present en da’s mooi voor vanmiddag wanneer we de generale repetitie hebben.

 

Zingen voor Moa is het eerste dat we doen. Hij wordt op 20 augustus 13 jaar. In de vakantie, dus, maar moet wél even worden gevierd in de klas.

Hij kiest een verjaardagskaart, waarop ik mijn verhaaltje schrijf (Beste Moa, Alvast hartelijk gefeliciteerd met je 13de verjaardag. Het is je laatste op de basisschool. Maak er een mooie dag van. Meester Van Buren. Groep 8)

 

Selina: “Meester, er is een wonder gebeurd.”

Meester: “?”

Selina: “Ik krijg een nieuwe telefoon.”

Vandaag zal dat gebeuren en op mijn vraag wat voor telefoon, antwoordt ze: “Een Xiami Redni. Dat is Chinees.”

 

Ik deel de vakantiepassen uit en daarna de toegangsbewijzen op naam. Die moeten ze vanmiddag afgeven aan de personen die woensdagavond gaan komen, anders komen ze er niet in. Ervaringen in het verleden, waarbij ongenode gasten ineens in de zaal zaten, hebben geleid tot deze maatregel. Het heeft ook wel iets, een officieel toegangsbewijs.

 

Elisse en Gaby verven het decor. Moa en Ömer Harun maken de letters wat meer leesbaar door er zwarte randen omheen te plaatsen.

 

Yash R. vertelt dat zijn oom zaterdag (heel laat) is langs geweest en dat hij Yash heeft voorzien van een nieuw kapsel. Althans, zo begrijpen we het. Het was dus anders. De vader van Yash heeft die oom gekapt en gisteren is Yash onder het mes gegaan. De zijkanten zijn opgeschoren of, zoals Yash het verwoordde: “Een opscheertje.”

 

Ook vertelt diezelfde Yash tot tranen toe dat zijn zus Trisha hem enorm heeft laten schrikken toen hij van de keuken naar de kamer liep, waardoor zijn zelfgemaakte ontbijt vanaf zijn bord het luchtruim koos.

Ruzie met Trisha was het gevolg, die zich na een achtervolging opsloot in de WC. Yash pakte toen de schroevendraaier en ……..

 

Graziela vertelt dat ze dolgraag een huisdier wil en vertelt dat haar ouders dat wel willen toestaan, maar: “Je moet dan eerst laten zien dat je er verantwoordelijk voor bent en dat is best moeilijk.”

Graziela: “Ik heb toen gezegd dat ik dat best wel wil en nu krijg ik een vis.”

Een vis. Kun je lekker mee knuffelen.

 

We kijken jeugdjournaal en gaan dan pauze vieren. Eén van de laatste keren.

Daarna naar de gymnastiekzaal om het een en ander te gaan klaarzetten voor vanmiddag (stoelen, decor en anderszins).

 

Om tien voor één was iedereen al omgekleed en zat in de coulissen. Groep 6 en 7 kwamen even over enen de gymzaal in en namen plaats. 

Best wel zenuwachtig begon groep 8 aan de voorstelling en die liep als een tierelier.

De commentaren van juf Marleen en meester Frank waren eigenlijk alleen maar positief. Alleen: rustiger spreken en als er wordt gelachen in de zaal, even wachten met de volgende tekst.

 

Livio en Gisel sloten ook aan. Ze wilden graag nog een keertje bij opa op school zijn. Oma heeft ze om kwart voor één van De Wonnebald gehaald en bij opa gedropt. Ze genoten ook van de voorstelling.

 

Na afloop zei Ali, die het warm had gehad: “Toen ik opkwam, toen kwam al het water eruit.”

Zweet, bedoelde hij.

 

In de klas nog even nagepraat, waarna we lekker naar buiten gingen. Livio en Gisel werden door alle leerlingen meegenomen en deden mee aan de spelletjes. Leuk.

 

De weekdienst, Ömer en Moa, hebben in de tijd dat wij buiten waren, de klas in orde gemaakt voor morgen. Alle tafels aan de kant en de stoeltjes in een kring. Morgen vier ik alsnog mijn verjaardag met spelletjes en wat dies meer zij.

 

Om drie uur zit de eerste dag van de laatste schoolweek er alweer op. Oók voor de kinderen.

 

Vrijdag 10 juli 2020

 

Elisse is naar de tandarts en zal wat later komen.

 

Nog drie jarigen te gaan. Allen in de vakantie, maar ze moesten navragen wanneer ze het op school vieren. Moa doet dat maandag, Jortïanny dinsdag (als ik ook mijn verjaardag vier) en Ali op donderdag. 

Ondanks het feit dat er niet mag worden uitgedeeld, wil ik ze tóch even in het zonnetje zetten en een verjaardagskaart overhandigen.

 

We gaan direct naar de gymzaal om de musical voor de laatste keer zonder publiek te oefenen. Meester Chyramain is er al en dat komt mooi uit. Kan hij hier en daar nog wat aanwijzingen geven.

We doen de musical achter elkaar, dus zonder reclames, waarna meester Chryramain zijn feedback geeft.

Het is eveneens zijn laatste theaterles, dit jaar, dus nemen we al een beetje afscheid van elkaar. Woensdag komt hij nog wel naar de afscheidsavond.

 

Azzam, in de klas: “Meester, hebben we nog een optreden voor groep 7?”

Leeft ook af en toe onder een steen, Azzam. Al een aantal keren heb ik gezegd dat we op maandag 13 juli de generale repetitie hebben voor de groepen 6 en 7. Al zijn klasgenoten beamen dat. Azzam weet het nu ook definitief.

 

Elisse is inmiddels terug van de orthodontist. Ook zij krijgt een beugel aangemeten.

 

Na het jeugdjournaal naar buiten en na ‘naar buiten’ weer een deel van de laatjes opruimen en een groepsindeling maken voor vanmiddag. Er is wenmiddag, dus ik krijg groep 7. De achtstegoepers gaan dan traditiegetrouw terug naar hun kleutergroep om daar hand- en spandiensten te verlenen. 

 

Op de gang is steeds een tweetal kinderen bezig met ons decorstuk in te kleuren. Gaat de goed kant op.

 

’s Middags krijg ik dus de groep 7 die ik nooit zal lesgeven in groep 8. Maar ik kan ze natuurlijk wél vertellen hoe het er in groep 8 aan toegaat met al die toetsen, tests en anderszins. Ze vonden het weer heel leuk om mij voor de klas te hebben en we hadden vooral lol om ‘Honolulu.’

 

Daarna weer mijn eigen groep, waarmee ik op het podium enkele malen de reclames liet doen. Ging redelijk. Maandag voor het echie.

 

Na schooltijd nog lang op school met alle personeel om afscheid te nemen van vier werknemers. Juf Daphne, juf Ingrid (allebei administratie), juf Sharuna (stagiaire) en meester Frank S. (gymnastiek). Tsja, het verloop is best wel aanwezig.

 

Donderdag 9 juli 2020

 

Vroeg op school, maar ik was niet de eerste. Juf Marleen was er al. Ze heeft vandaag  haar assessment van de PABO en is druk bezig met alles klaarzetten. Ze is ook jarig, vandaag, en ik feliciteer haar. Meteen dóór met iets wat ik allang van plan was. Ooit, toen ik op de PABO zat, werd ik door mijn oude lagere school, waar ik ook stage liep, geregeld gebeld om in te vallen. Prachtig, natuurlijk. Op een gegeven moment kreeg ik van het hoofd der school, de heer Farla, een presentje in de vorm van het boek De Gelukkige Klas van Theo Thijssen. 45 jaar heb ik dat gekoesterd, regelmatig gelezen en geconcludeerd dat het onderwijs in de kern niet veel is veranderd. Omdat ik in juf Marleen enorm veel van mijzelf herken toen ik begon, wil ik dat boek aan haar dóórgeven. Ze is ermee verguld en zal het zéker gaan lezen. En misschien ooit ook weer eens doorgeven. In ieder geval gaat ze, als zij ooit met pensioen gaat, aan mij denken. Lief en ontroerend. Blijkbaar heb ik indruk gemaakt.

 

De binnendruppelende leerlingen hebben het meteen over hun kennismakingsmiddag op het VO. 

Roni: “Meester, mijn mentor praat als SIRI.” 

Meester, lachend: “Van de computer. Hoezo dan?”

Roni: “Hij praat steeds maar door zonder stopjes.”

 

Yash R. over zijn nieuwe klas: “Meester, ik heb Badr Hari in m’n klas.”

 

Illias: “Meester, ik heb 20 meisjes in mijn klas en maar negen jongens.”

Lijkt me geweldig voor Illias.

 

Selina: “Meester, ik zit echt in een Hollandersklas.”

Graziela reageert daarop met: “Tattaklas.”

 

Allemaal vraag ik ze naar hun ervaringen. Lukt niet helemaal, want om negen uur moeten we richting bibliotheek om de boeken in te leveren en afscheid te nemen van de jufs.

Miran, onderweg daar naartoe: “Meester, een jongen in mijn klas leek op een Turk en hij had heel veel snor.”

 

Juf Irma, juf Els en juf Rafika ontvangen ons en we mogen naar binnen. Ze vertellen dat het heel wat moeite heeft gekost om voor één keertje toestemming te krijgen van de directie, maar het mocht. Omdat ik al zó lang met klassen de bibliotheek bezoek en het altijd soepeltjes verloopt. Leuk.

Op de tribune zittend krijgen ze allemaal wat te drinken en neemt juf Irma het woord. Ze vertelt dat ze altijd welkom blijven in de bibliotheek en als ik navraag doe, wie dat daadwerkelijk gaat doen, steekt bijna iedereen de vinger op.

 

Ik word ook nog even in het zonnetje gezet door de bibliotheekdames. Een leuke pensioenkaart en een fles wijn worden mijn deel. Lief en attent.

Tsja, ook dit was de laatste keer. Jammer, dat de bezoekjes aan de bibliotheek door de andere groepen niet structureel verplicht zijn. Zéker voor de populatie van onze school. Zóóó belangrijk.

 

Terug op school hoor ik het restant van de VO-kennismakingsmiddagen aan. 

Ali en Yash R. hebben allebei de hoodie van hun school Maris Houtrust aan. Hebben ze gisteren gekregen.  

 

Daniël heeft via internet zijn hoed voor de musical binnengekregen en laat ‘m zien. Volgens mij is het hetzelfde model als die van Illias.

Voor Alina heb ik bij ’t Feesthuis in Wateringen (geholpen door een oud-leerling, die daar alweer 11 jaar werkt) een grijze pruik gekocht. Staat haar goed.

 

Juf Shirley komt even langs om nog twee keer De Morgenstondblues te zingen. Ze motiveert de kinderen door er écht voor te gaan en niet ‘slap’ te zingen.

 

Het jeugdjournaal toont inderdaad beelden van de Blue Whale Challenge. Duidelijk wordt wel dat het ‘onschadelijk’ is.

 

In de gymzaal oefenen we de reclames en het restant van de musical. Nu met de echte geluidsinstallatie en dito microfoons. Is even wennen voor vooral Yash R. en Lina.

 

Moa is ’s middags naar de tandarts en mondhygiëniste en komt de middag ook niet meer terug. Krijgt dus een volledige APK, begrijp ik.

 

Gymnastiek dan. Rugby staat op het programma, gegeven door een echte rugbytrainer. Ze verheugen zich erop, maar meester Frank komt met een heel vervelende mededeling. De man is tussen de middag ziek naar huis gegaan. Wéér pech. Dus ‘gewoon’  gymnastiek.

Niet voor Elisse, die haar gymspullen is vergeten. Voor ‘straf’ moet zij het decorontwerp van Moa in het groot op het decorstuk gaan tekenen. Eergisteren is zij daartoe gebombardeerd.

 

Roni zit al snel weer terug in de klas. Grote mond tegen medespelers en op een geven moment zelfs tegen meester Frank. Hij gaat het thuis wéér vertellen, zegt hij.

Alina en Jortïanny hebben ook mot met elkaar en worden ook naar de klas gestuurd. Gaat lekker.

 

Als iedereen terug is, laat ik ze bibliotheekboeklezen. Even tot rust komen en manen.

Het laatste gedeelte neem ik wat berichten door van uit de krant.

Om drie uur sluiten we deze rommelige dag af. 

 

Ik nog niet. Enkele oud-leerlingen komen langs om mij een fijn pensioen te wensen. Met Yavuz en Musa (3 en 1 jaar geleden) had ik een afspraak gemaakt voor vandaag. Even daarvoor komen Yrsa, Lynn en Alina (oud-leerlingen van enkele jaren geleden) spontaan langs, want ze hebben gehoord, dat …. 

Ook Ihsaan (5 jaar geleden) komt even langs met zijn zusje, dat hier nu nog op school zit. Hij is over naar 6VWO en wenst me eveneens een fijn pensioen.

De juffen Carla en Roshnie van 2Samen komen ook even langs met een kaart en presentje. Pfff, wat een (positieve) aandacht. Ik geniet ervan.

 

Dinsdag 7 juli 2020

 

Eén van de laatste fietstochtjes ’s morgensvroeg naar school, realiseerde ik me onderweg. Op het moment dat ik dat dacht, kon ik niet bevroeden hoe anders deze dag zou gaan verlopen.

 

Iedereen is aanwezig en ik vraag of iedereen de uitnodigingsbrief voor de musical heeft afgegeven. Dat is het geval en levert geen problemen op.

Dan hoest Ali ineens. Keurig houdt hij zijn elleboog omhoog, maar hoest er vervolgens gewoon overhéén. We moeten wel lachen om het voorval.

 

In de loop van de morgen doen we op het podium een deel van de musical. Een deel, want de gymzaal is deze dag verder bezet. Ging goed.

 

’s Middags. Lina heeft een nieuw boek uit de bibliotheek gepakt. Blauwe Plekken. We hebben het over dit uitstekende boek en op de een of andere manier komt ter sprake of ik het wil voorlezen. Dat willen ze wel, hoewel ik het nooit uit kan krijgen, natuurlijk. 

Net als ik wil beginnen, komt juf Lilian de klas binnen met een alarmerend bericht. Juf Jennifer is op bezoek in Theater Dakota. Daar schijnt een voorstelling te zijn voor een groep 8 van een andere school, maar die school heeft op het laatste moment afgezegd. Of wij willen. Na enig dralen geef ik toe en gaan we op stap naar het voormalig Stevin College. Juf Lilian loopt mee en ik zie ook juf Shirley aansluiten. Vreemd, want zij is er alleen op donderdag. Enig argwaan post vat.

 

Bij Dakota aangekomen, wacht juf Nynke ons op en begeleidt ons naar de theaterzaal. Op de eerste rij zie ik mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen, alsmede beste vriendin Ninon zitten en alles valt op z’n plek. Hier kan ik niet meer onder en besluit alles maar over mij heen te laten komen.

Mijn beste vriend, Richard Steinfort, was ook aanwezig en zou dat tot het eind blijven. Leuk.

Zittend tussen Livio en Gisel kijk ik naar alle kleuters van onze school die op het toneel netjes zitten te wachten op wat komen gaat. Juf Jennifer neemt het woord en legt uit dat een afscheid met stille trom niet kan. Alle groepen hebben iets ingestudeerd met meester Van Buren als lijden voorwerp, begreep ik. 

De kleuters zongen een prachtig lied, verlieten toen de zaal, waarna juf Jennifer weer wat leuke dingen/anekdotes vertelde in afwachting van de volgende groep, die vanuit school naar het theater onderweg was. Niet alle groepen tegelijk, want dat vervelende coronavirus …… Maar ondanks dat was perfect geregeld.

Groep 8 had ook wat ingestudeerd; typische gebaren van meester Van Buren (krant lezend, bestraffend wijzend naar de gang, met de ritssluiting van zijn vest op en en neer) en wat lovende teksten, welke eigenlijk de teneur was in alle performances (lieve meester, grappige meester, enzovoorts).

De klap op de vuurpijl was het optreden van mijn dochter, schoonzoon, Livio en Gisel. Zij deden het nummer ‘It’s a Beautiful Day’ van U2. Met verve en een staande ovatie van groep 8 achter mij, die er de gehele tijd bij waren, als resultaat.

 

Het is inmiddels na drie uur en ik begreep dat alle juffen en meesters nu snel onderweg waren naar Dakota, nadat ze hun kinderen van hun groep naar huis hadden gestuurd, om een afsluitend lied ten gehore te brengen op de melodie van ’t Is weer voorbij die mooie zomer’ van Gerard Cox. Hartverwarmend en waardering uitsprekend.

 

Vervolgens liepen we met z’n allen weer terug naar school. Vond ik vreemd, want het was toch gedaan? Niet, dus. Toen ik uit de verte allemaal slingers op het schoolplein zag wapperen, dacht ik: “Oh nee, hè?” Dichterbij komend ontwaarde ik oud-collega’s, ouders met oud-leerlingen, veel (heel veel) oud-leerlingen en nog vele anderen. Pffff en overdonderend.

 

Juf Jennifer introduceerde hen, waarna ik ‘mijn rondje’ langs allen begon. Geweldig en confronterend. Zo was er bijna een volledige klas in 88/89 (Nutsschoolherinneringen schreef ik toen over hen; een heel dik boek) aanwezig. Zijn nu dus ouder (rond de 42) dan ik toen ik hen les gaf (35). Maar allemaal vol lof over hun tijd bij ons/mij op school. “Die stem,” zei een oud-leerling. Hoor ik wel vaker. Die stem en dan vooral tijdens het voorlezen, hetwelk steeds naar voren kwam; “U kon zo goed voorlezen. Zó goed, dat ik het jammer vond als het drie uur was.”

 

Een toespraak van mijn beste vriendin Ninon gaf een kleine break. Toen zij met pensioen ging, deed ik hetzelfde en zij wilde me ‘met gelijke munt terugbetalen.’ Is gelukt. Een mooie rede.

 

Dan weer verder met oud-collega’s, oud-leerlingen. Korte gesprekjes, cadeautjes en veel nostalgie over ‘die goede oude tijd.’ 

Zelfs nog even een internationale verbinding met Winnie Oesman, die al jaren in Indonesië woont en de klas van 88/89 weer bij elkaar bracht. Geweldig. Ik ben toentertijd op haar huwelijksfeest geweest. Was op een 23 maart; niet toevallig ook mijn verjaardagsdatum. 

En zo kwamen heel veel herinneringen naar boven. 

 

Tegen zes uur was het allemaal afgelopen. Met Richard Steinfort ging ik nog even de school binnen om mijn spullen te pakken. Hij moest nog even naar de WC. Toen we samen door de school liepen, zei hij: “Zijn we toch weer de laatsten die de school verlaten, Dirk.” En dat was waar, zoals vele jaren geleden toen wij echt collega’s waren op de Nutsschool Morgenstond. Collega’s/vrienden voor het leven.

Het was een mooie en onvergetelijke dag.

 

Maandag 6 juli 2020

 

og maar twee weken tot aan mijn pensioen.

 

Gisteren werd mijn dochter alweer 40 jaar. Ongelooflijk. gezellige dag gehad.

 

Yash R. wordt ziek gemeld. Precies mijn hoofdrolspeler. De rest is er gelukkig wel.

 

Reshi heeft een wandelstok voor Klazien meegenomen, zoals beloofd.

Illias heeft een duistere zonnebril te leen van Roni en ziet er nu nóg angstaanjagender uit.

 

We kunnen het podium op en we oefenen de musical inclusief de reclames. De musical gaat steeds beter, maar de reclames behoeven nog de nodige aandacht.

De rol van Yash in de musical neem ik qua tekst over. Wel handig, want dan kan ik laten horen hoe er moet worden gesproken, want articuleren is tamelijk onbekend bij de dames en heren.

 

Om tien uur zijn we klaar en lopen terug naar de klas. Wie staat er ineens voor mijn neus? Yash R. 

Later kreeg ik een ietwat onduidelijk verhaal te horen over niet ziek, maar slecht geslapen en laat naar bed. Tsja.

 

Na jeugdjournaal en kleine pauze moeten ze verder met hun programma. Daarin moet ook een stuk tekst komen. Een aantal heeft dat nog niet, dus ik vraag Graziela het te kopiëren. Na lange tijd komt ze terug en kijk ik haar vragend aan. 

Graziela: “Ja meester, het duurde zo lang, want ik had ‘m steeds onderstekop.”

 

Illias heeft een foutje gemaakt en krijgt een nieuw stuk tekenpapier. Als dat klaar is, komt hij weer bij me. Ik ‘m keur het goed en zeg: “Nu moet je deze eróp plakken.”

Illias: “Hoe moet ik ‘m plakken?”

Meester, beetje wanhopig: “Met wáter.”

Even later begrijpt Illias dat lijm daarvoor best handig is.

 

Gaby moest een naamkaartje maken, maar schrijft de letters wel érg ielig. 

Meester: “Die letters moet je wat dikker maken.”

Gaby: “Hoe moet ik het dikker maken?”

Gaat lekker in groep 8.

 

Selina moest naar de tandarts en is even over enen weer terug op het nest.

Het rekenboek en de wisbordjes laat ik uit de laatjes halen en neem ze in.

Daarna weer verder met de programma’s voor de afscheidsavond. Vrijwel iedereen heeft het tegen tweeën af. Eliise, Lina en Jortïanny nemen het mee naar huis en zorgen dat het morgen af is.

 

Na gymnastiek nog wat laatste aanwijzingen en dan zit deze dag er ook alweer op.

 

Na schooltijd heb ik nog een uur een heerlijk nostalgisch gesprek met Petra Willemse (toen, nu andere achternaam), een leerling uit mijn eerste eigen klas ooit (1977-1978) hier op school. De oude foto’s zijn soms hilarisch om te zien. 

 

Vrijdag 3 juli 2020

 

Ali komt met zijn musicalhoedje op de klas binnen. Een guitig tafereel.

 

Gaby laat haar gisteren binnengekomen (open) schoenen zien. Het zijn heel mooie en ze passen prima bij haar musicaloutfit.

 

Jortïanny meldt dat zij om 10.20 uur wegmoet voor haar BHK-vaccinatie. Goed dat ze dat doet.

Jortïanny: “Wilt u de tijd in de gaten houden?”

Tuurlijk.

 

Reshi is weer eens iets vergeten. Toen hij van huis ging, heeft hij zijn tas met musicalkleding voor de deur laten liggen. Reshi: “Ik geloof dat ik dement word.”

Hij mag ze alsnog even gaan halen, want nog niet helemaal half negen.

 

Ömer is er nog niet. Even later horen we dat hij weer een bloedneus heeft gehad en weer naar de dokter is.

Daniël heeft van dat euvel vannacht ook weer last gehad. Vervelend.

 

Gisteren heb ik de paraplu van het plafond gehaald, waardoor de klas wéér wat kaler is geworden. De kinderen merkten het al en ze vinden er eigenlijk niks aan. Ik ook niet, maar het móet.

 

Ook heb ik een tiental T-shirts gevonden. Het opdruk is onze school met de openingsdatum in 2008. Ik verloot ze.

 

We gaan musicallen. Eerst omkleden, natuurlijk en dan lekker aan de slag. Een uurtje zijn we bezig; zónder reclames. Ging leuk en zag er goed uit met vrijwel alle kinderen in kleding.

 

Ali schiet in de kleine pauze een voetbal (welke hij schietend door de basket probeerde te krijgen) de tuin in van de buurman. 

Ali: “Ik heb al aangebeld, maar hij nam niet op, uuuh, hij deed niet open.”

 

Jortïanny vertrekt voor haar vaccinatie. 

De anderen gaan verder met het voltooien van hun reclame voor de musical, alsook het programma voor de afscheidsavond.

 

Ömer verschijnt om tien voor twaalf na een bezoek aan de dokter, van wie hij morgen de uitslag krijgt.

 

’s Middags weer verder met de reclames en programma’s. Jortïanny is inmiddels weer terug en heeft spierpijn door de vaccinatie.

 

Om twee uur doen we het eerste deel van de musical inclusief reclames. Ging ook weer bemoedigend.

 

Donderdag 2 juli 2020

 

Gisteren was het precies 23 jaar geleden dat mijn moeder overleed. 66 was ze. Ik nu ook.

 

Miran komt door de school lopen en heeft in zijn handen een klein kartonnen doosje. Een grappig gezicht, zoals hij ermee loopt. Hij legt mij uit dat hij zijn musicalkleding (in het doosje, dus) even naar school komt brengen en dat hij meteen weer weggaat. Naar de kennismakingsochtend op zijn nieuw VO-school. Maris Bohemen.

 

Azzam wil mij even spreken. Op de gang hoor ik zijn verhaal aan. Gisteren zijn er wat problemen geweest in de klas met onder andere Jortïanny. Die komt toevallig net aanlopen en ik betrek haar erbij. Het akkefiet wordt enigszins opgelost.

 

Illias zal wat later komen in verband met tandartsbezoek. Verder is iedereen (weer eens) aanwezig en heeft vrijwel iedereen zijn of haar musicalkleding bij zich. Mooi.

 

“Ziet u niks aan mij?” vraagt Lina. 

Gisteren heeft ze haar beugel (onder én boven) gekregen. 

 

Om kwart voor negen moeten we alweer naar gymnastiek en wát gebeurt er? Reshi is een onderdeel van zijn gymkleding vergeten. Hij wil al alweer aan strafwerk beginnen, maar ik draag hem allerlei klusjes op.

 

Om 10 uur staat juf Shirley in de klas om de Morgenstondblues nog een keer te zingen en met Yash R. en Selina op de xylofoon gaat ze een reclamedeuntje componeren. Even later brengen ze het ten gehore.

 

Om half elf moeten we dan weer naar theaterles. Meester Chyramain kon morgen niet, dus heeft het naar vandaag gezet. Al met al een rommelige ochtend die voor mij maar niet op gang komt.

Intussen zijn Illias en Miran teruggekeerd en is het stel eindelijk écht weer compleet.

 

Na theaterles interview ik Miran en Daniël (afgelopen dinsdag) over hun ervaringen bij de kennismaking op Maris Bohemen. Ze geven allebei een 9,5 voor hun indrukken.

 

’s Middags kleden ze zich om voor de musical. Per kind controleer ik of de kleding in orde is en ik moet zeggen dat dat eigenlijk bij iedereen wel zo is. Alleen Daniël moet nog. Morgen heeft hij het bij zich.

Vervolgens gaan we de musical doen en die ziet er meteen een stuk aantrekkelijker uit met kleding. Morgen gaan we flink op het toneel oefenen.

 

Maandag 29 juni 2020

 

Nog drie weken. Pffff. Het komt nu wel érg dichtbij.

 

Yash R. meldt zich hijgend in de personeelskamer, zoals afgesproken. Hij is dus lichtelijk buiten adem (van het traplopen?) en ik nodig hem uit even te gaan zitten. We komen te weten dat hij om kwart voor acht wakker is geworden en dus in no-time make-up heeft gemaakt en gegeten.

 

Klein klasje, vandaag. Vijf zieken (Elisse, Gaby, Reshi, Ali en Yash G.). Graziela zal wat later komen, want tandartsbezoek.

 

Op de één of andere manier hadden meester Frank van groep 7 en ik ineens een wisseling van de wacht. Hij stond plotseling voor zijn oude groep en ik stond voor zijn groep. Allebei ervaarden we dit als zeer prettig en pas om kwart over tien (het was inééns kwart over tien) wisselden we weer terug. Ook de kinderen van beide groepen vonden het heel erg leuk.

Grappige vragen kwamen er na een rondje weekend. Zo vroeg iemand: “Meester, welke kleur haar had u vroeger?” (Donkerblond)

Een ander: “Wat was uw leukste klas?” (Mijn eerste klas ooit op deze school).

Weer een ander: “Zijn er meesters of juffen die u niet mocht?” (Ja, zeer recent en ze konden wel raden wie).

Nog een ander: “Heeft u weleens vervelende kinderen in de klas gehad?” (Ja, helaas diverse).

 

We zingen voor Roni, die afgelopen zaterdag dus 12 jaar is geworden. Hij gaat voor een computer set-up, of zoiets, en is daartoe naar de Mediamarkt geweest. Hij kwam ‘nog wat geld’ tekort, begreep ik.

Met een aantal kinderen is hij naar de McDonald’s aan de Escamplaan geweest en ook nog naar De Vogelkelder. Zonder een ouder en dat vind ik dan weer vreemd.

 

Daniël, gelukkig weer beter, overhandig ik zijn rapport.

 

Jortïanny vertelt dat ze telefonisch problemen met iemand had. Op het eind zei ze, verbolgen: “En toen hing ze op in mijn oor.”

 

We gaan ook nog even naar het net opgezette podium in de gymzaal kijken. Best groot, ervaren ze.

 

Tussen de middag mogen ze op het grote scherm wat filmpjes laten zien. Toen ik even in de klas kwam, hoorde ik in een interview het onderwerp gaan over ‘vreemdgaan.’ Ik gebood Selina, meestal de filmpjes aansturend, meteen alles uit te doen.

 

Best veel kinderen hebben hun musicalkleding al in orde en showen het. Lina heeft haar online bestelde jurk binnen gekregen. Het labeltje zit er nog aan, maar mag eraf als ik het goed bevond. Lina trekt ook nog even haar gymschoenen aan, maar precies verkeerd om. 

Jortïanny, Graziela (en ook Elisse, maar die was nog ziek)  hebben bij de Primark drie vrolijk uitziende shirtjes gekocht. Ziet er prima uit. Selina’s kleding is ook helemaal in orde. De anderen zijn er flink mee bezig. Moet ook, want donderdag alles in orde.

 

Tegen tweeën breng ik ze naar gymnastiek en om drie uur zit het er weer op. Morgen studiedag en woensdag meester Frank. Zie ik ze pas donderdag weer. Zó gaat de tijd wel supersnel.

 

Vrijdag 26 juni 2020

 

Daniël, Ali en Elisse zijn nog steeds ziek. Ömer komt er vanmorgen bij.

Yash R. is er ook nog niet, maar komt even later wél binnenstappen. Verslapen. Zijn moeder heeft hem om 15 over 8 wakker gemaakt. Waarom niet eerder, denk ik dan.

 

Als Roni binnenkomt, feliciteer ik hem alvast (morgen jarig) met zijn verjaardag. Ik heb de vlag en zijn verjaardagstekening al opgehangen. Roni schrikt er een beetje van en ik vraag: “Wist je het niet?”

Roni: “Net toen u het vroeg.”

Gek, dat je als kind eigenlijk niet weet dat je verjaardag eraan zit te komen.

 

Tegen negenen breng ik ‘de veertien' naar theaterles en ga ik even naar huis. Mijn linkercontactlens scheurde en da’s niet prettig kijken. Even een nieuwe halen. 

 

Terug in de klas gaan we meteen door met de pauzehap en het jeugdjournaal.

Yash R. komt naar me toe met zijn banaan en zegt lachend: “Ik krijg m’n banaan niet open.” 

Alweer een tijd geleden dat dat andere Yash geregeld overkwam.

 

We blijven wat langer in het warme buiten. De meiden ‘behandelen’ Illias, die op de schommel zit, aan zijn haar. Met elastiekjes produceren ze pluimpjes. Het is werkelijk geen gezicht, maar Illias laat het wél over zich heen komen.

 

Na afloop van de pauze bedankt Graziela mij voor het feit dat we langer buiten zijn gebleven. Attent.

 

We doen de musical, ondanks de warmte en daarna gaan ze verder met de reclames.

 

Tussen de middag Moa even flink aan de tand gevoeld. Meester Mike had hem heel vervelende woorden horen toeteren bij het fietsenhok. En nog lachend ook. Het was natuurlijk niet allemaal zo bedoeld, maar het gebeurde wél. Hij had er spijt van. 

 

’s Middags staat Ömer ineens weer in de klas. Zijn hoofdpijn was verdwenen en thuis zitten verveelde hem.

Daarentegen is Gaby nu afwezig wegens tandartsbezoek.

 

Een jongetje uit groep 4 (het broertje van Graziela) stapt de klas binnen en vraagt verlegen: “De juf wil de perrifeerator van vier gaatjes.”

Perforator, dus.

 

Vandaag gaan de rapporten uit. Heel vreemd, vind ik, want nog drie weken te gaan. Maar goed, een meerderheid stemde daarmee in, dus ……

Ieder kind liet ik licht de revue passeren en wenste ze succes op de VO-school.

 

Dan toch maar weer even naar buiten, want het is bijna niet te harden in de klas. Nu is Yash G. het mikpunt van de ‘pluimmeiden.’

 

Terug naar binnen moeten ze hun handen wassen. Bij de meidenWC ligt een papieren handdoekje naast de afvalbak en ik vraag Lina, die er het dichtst bij stond, het even op te rapen. Ze pakt uit de automaat twéé verse papieren handdoekjes en raapt daarmee dat ene op. Dat verbaast mij ten zeerste van kritische en duurzame Lina en zeg er wat van. Viel niet geheel in de juiste aarde.

 

Roni moest ik ook terechtwijzen, want hij liep de jassenruimte in en riep iets van ‘fokking.’

Het zal het warme weer zijn, dat ze ‘vreemd’ acteren.

 

Vervolgens beginnen we met het maken van een programma voor de musical. De voorkant met daarop in ieder geval het woord ‘Programma” en “15 juli 2020.’ 

Ijverig gaan ze aan de slag

 

Om drie uur wens ik Roni een heel fijne verjaardag, morgen. De rest een fijn weekend en ik hoop dat ze er maandag allemáál weer zijn.

 

Donderdag 25 juni 2020

 

Ik ben pas om kwart voor tien op school. Thuis hebben we een flinke stoomstoring gehad, welke ook de cv-ketel het leven kostte. Vanmorgen om acht uur staat er een nieuwe met monteur voor de deur en daar ben ik het liefst even bij.

Geen probleem, want de kinderen hadden vanmorgen ook gymnastiek. Juf Mandy ving ze daarna even op en toen ik de klas binnen kwam, stonden veel kinderen op hun stoel. Géén wanorde, maar een spelletje Levend Memory.

 

Ali, Daniël en Elisse zijn (nog steeds) ziek. Veel. Veel anderen zitten in de loop van de dag te snotteren en te niezen.

 

Om tien uur is juf Shirley weer van de partij om de Morgenstond Blues nog een paar keer met ze te oefenen.

 

Na de kleine pauze hebben we het over de versoepelde coronamaatrdegelen, waarop Lina reageerde met iets van: “Meester, Rutte is dom. Hij neemt veel te snel beslissingen.” Waarop zich een discussie ontvouwde tussen mij en haar. Ik maakte duidelijk dat Rutte het best wel goed doet in vergelijking met andere landen en dat het best wel moeilijk is om die beslissingen te nemen. Lina was het daarmee oneens en reageerde met: “Daar heeft ‘ie toch zelf voor gekozen.”

Dat hij een coronacrisis nooit heeft kunnen voorzien, ging aan Lina voorbij, die volhardde in haar standpunt.

 

De spreekwoorden overhoor ik. Moa had het niet zo goed geleerd wat bleek uit het antwoord op ‘De tering naar de nering zetten’ (de uitgaven aanpassen aan de inkomsten)  Hij schreef op: de opgaven aanpassen aan de inkomsten.

 

’s Middags doen we de tekst van de musical nogmaals. Morgen gaan we de liedjes inpassen.

Daarna werken ze in groepjes hun reclames verder uit, waarna het alweer drie uur is.

 

Woensdag 24 juni 2020

 

Tsja, weer eens op woensdag werken. Heeft te maken met een BOVO-vergadering, vanmiddag.

 

Alina is weer aanwezig. Haar telefoon, begreep ik, mag ze voorlopig niet gebruiken.

 

Daniël wordt ziek gemeld. De zwarte gaten, gisteren, zullen veel van hem hebben gevergd.

 

Meester Frank draait een ochtendje mee.

 

Ali heeft een brief bij zich van Maris Houtrust. De kennismakingsmiddag is voor hem (en ook voor Yash R.) op woensdag 8 juli.

De enigen die een dergelijke brief nu nog niet hebben ontvangen zijn de kinderen die naar het Rijswijks Lyceum gaan (Roni, Jortïanny en Graziela). Ik adviseer hun ouders even te laten bellen. Of zijzelf, natuurlijk.

 

Weer een aantal briefjes van 10 euro DVD-geld komen mijn kant op. Roni is het wéér vergeten en vraagt of hij het na schooltijd even mag komen brengen. Dat mag.

Bijna iedereen heeft nu betaald.

 

SO Uit de krant. Graziela en Alina gaan hun achterstallige woordjes van Uit de Krant op de gang overnemen.

Als ik het later nakijk, moet ik lachen bij wat Ali heeft opgeschreven over premier Willem Drees.

Willem Drees was première van Nederland na de Tweede Wereldoorlog.

 

Alle decorontwerpen voor de musical heb ik opgehangen en genummerd. We gaan de beste kiezen. Die van Moa en Elisse zijn het populairst en uiteindelijk wint Moa. Is inderdaad ook een mooi ontwerp, welk we volgende week in het groot gaan overzetten op het decorstuk.

 

Jeugdjournaal, pauzehap en naar buiten. Zeer warm.

Ömer schiet nog een bal in de tuin van de buren. Hij moet van mij netjes gaan aanbellen, maar er is niemand thuis. Strakjes, dan maar.

 

Meester Frank geeft Engels huiswerk op voor volgende week, wanneer hij weer lesgeeft.

 

Begrijpend Lezen en bespreking ervan, waarna het alweer twaalf uur is.

 

’s Middags dus, zoals eerder gezegd, BOVO-vergadering. Mijn laatste. Normaal in Even Plaza, waar alle brugklascoördinatoren zitten om mijn verhaal over hun toekomstige leerlingen aan te horen. Nu online en de conclusie is dat ik het als bijzonder onprettig heb ervaren. Meester Frank van groep 7, mijn opvolger, was eenzelfde mening toegedaan. Een onbevredigend eind van mijn BOVO-carrière. 

 

Dinsdag 23 juni 2020

 

Alina is nog steeds ziek. Illias is er nog niet. Een telefoontje van juf Lilian naar zijn moeder doet uiteindelijk uitkomen dat Illias niet naar school wil, omdat hij al zijn schoolspullen in de auto van zijn vader heeft laten liggen. En vader is al naar zijn werk gereden. Moeder ‘schopt’ hem gelukkig alsnog naar school.

 

Graziela heeft haar ontwerp voor het logo af en levert het in. Morgen gaan we stemmen op het beste ontwerp, dat dan weer in het groot wordt overgezet en gaat dienen als eyecatcher op het podium. Genoeg kanshebbers. Helaas niet van Alina, die géén ontwerp heeft kunnen maken vanwege ziekte.

 

Graziela gaat om negen uur naar de ortho voor de bovenbeugeldraad.

 

Lina krijgt etenswaren en drinken bezorgd via haar broertje. Een soort schoolbezorgd.nl, maar dan anders.

 

Jeugdjournaal, pauzehap en naar (warm) buiten.

Azzam en Ali lopen een voetbal achterna, welke in een voortuintje is beland en gaan daar ook nog even staan bakkeleien. De bewoners komen net naar buiten. Ik wenk beide heren en maak ze duidelijk dat niet meer te doen. Dat bakkeleien.

 

We oefenen de musical nog een keer qua tekst. Lina is er niet zo bij en vergeet geregeld op het juiste moment haar tekst ten gehore te brengen.

 

Graziela keert terug van de ortho precies op het moment dat haar stukje voorbij is. Later doen we het nog een keertje met haar erbij.

 

Voor het eerst horen we de volledige liedjes aan. Klinkt gezellig.

 

’s Middags houdt Daniël zijn spreekbeurt voor groep 7 en dat verliep uitstekend, begreep ik.

 

De middag gebruiken we ook om in groepjes de reclameboodschappen in de musical uit te werken. Vrijwel iedereen zit in een reclame.

 

Op donderdag 2 juli wil ik dat iedereen zijn of haar musicalkleding in orde en op school heeft. Of eerder, natuurlijk. De meesten zijn er reeds actief mee bezig.

 

Na die sessie vraagt Illias of er ooit weleens een musical is mislukt. Ja, lang geleden toen een speelster met haar handtas een stuk tand van een medespeler kapot sloeg. Niet opzettelijk, natuurlijk, maar in het vuur van de musical. Vonden ze wel een heftig verhaal.

 

De laatste minuutjes nog even Levend Memory. Elisse en Gaby winnen.

 

Morgen ben ik aanwezig. Immers, ’s middags BOVO.

 

Maandag 22 juni 2020

 

Nog vier weken te gaan. Pensioen kont nu wel héél erg snel dichtbij.

 

De zomer is gisteren officieel begonnen. Dat betekent dat de dagen weer korter gaan worden. Dat betekent dat we alweer richting winter gaan.

 

Alina is nog steeds ziek, al hoor ik van de kinderen dat er veel onlinecontacten zijn geweest.

Ömer Harun komt wat later. Hij moet naar de dokter voor zijn schouder(s). Om elf uur zal hij weer op school verschijnen.

 

Illias heeft zijn strafwerk nu helemaal in orde met een paraafje van zijn vader. Op de vraag hoe zijn vader reageerde, kreeg ik een “Hij zei niets” antwoord. Gek.

 

Reshi heeft pro-actief strafwerk gemaakt (1 t/m 75) en levert het ook in. “Mag ik nu meegymmen?” vraagt hij.

Ik moet lachen en antwoord: “Meester Frank, de gymmeester, is ziek vandaag.”

Hij mag meegymmen als we vanmiddag tegen groep 7 gaan trefballen.

 

We hebben het over het weekend en Vaderdag. De meeste kinderen hebben er aan gedacht en iets voor hun paps gedaan. Roni was het vergeten, evenals Moa en Ali.

 

Ook vroegen ze wat ik heb gekregen. Van mijn dochter heb ik een dagje uit met haar gekregen. Een dagje met z’n tweeën; vader en dochter. Lunchen, een museum bezoeken  en ergens eten. En vooral weer even lekker bijkletsen.

Vonden ze wel een gepast cadeau.

 

Dan komt juf Lilian zeggen dat het podium eraan komt. Het podium? Dat staat pas voor volgende week op de rol. Ik er naartoe. Ze waren al spullen naar boven aan het brengen. Ik liet ze het contract zien en zij wat de opdracht was op hun telefoon. We spraken af dat ze de spullen in een hoek in de gymzaal zetten en het volgende week maandag komen opzetten.

 

Weer verder in de klas. Dan wéér juf Lilian. Nu met de telefoon in de hand. Mijn vrouw aan de lijn. Die belt nooit onder schooltijd, dus is er iets aan de hand. Om kort te gaan: een enorme stroomstoring bij ons in huis. Ik beloofde tussen de middag naar huis te komen, maar eerst Van Ginderen gebeld, het elektrotechnisch installatiebedrijf. 

 

Weer verder met de klas. Het gaat lekker rommelig, dus, deze ochtend. 

Na de pauze moeten ze beginnen aan het ontwerp van een logo voor de musical. Ondertussen word ik wederom gebeld door mijn vrouw met een update.

Ondertussen is oud-leerling Sara Ince van vorig jaar weer eens op bezoek. Had ik haar gemaild om weer eens langs te komen. Ze gaat MAVO doen op Zuid-West College, daar waar haar advies KBL was. Knap, hoor.

 

Tussen de middag rijd ik naar huis. De monteur van Van Kinderen is net klaar. De stroomstoring had desastreus kunnen zijn. Een draad in de meterkast (onzichtbaar) is doorgebrand en heeft op alle ingeschakelde apparaten 400 Volt losgelaten, waardoor deze onbruikbaar zijn geworden. De koelkast, de vriezer, de radio en (het ergst) de cv-ketel hebben het begeven. Een flinke kostenpost, zo vlak voor mijn pensioen. 

Maar goed, het had dus veel erger kunnen zijn.

 

Om kwart over één ben ik terug. De kinderen werken verder aan het logo.Ik zie Ömer Harun op een kladblaadje op een vijfpuntige ster oefenen. Het lukt niet helemaal, dus ik zeg: “Ik teken altijd een vierkantige ster” en doe het voor. 

Ömer bekijkt ‘m en zegt: “Ik vind ‘m niet echt mooi.”

Meester: “O.”

Ömer: “Is mijn mening.

 

Om twee uur naar de gymzaal voor drie partijtjes trefbal tegen groep 7. Groep 8 wint ze alledrie overweldigend.

 

Om drie uur wil ik snel naar huis, maar juf Lilian roept mij naar beneden. Op het schoolplein een grote verrassing. Daar staat een leerling uit mijn eerste lesjaar hier op de Nutsschool Morgenstond. Petra Willemse. Ik herken haar meteen en zij mij. Ondanks corona geven we elkaar een knuffel. Echt 40 jaar niet meer gezien.

Ze was al langer van plan langs te komen. Een collega op haar werk (ouder van twee kinderen bij ons op school en zelf ook leerling van mij geweest) wees haar erop dat er niet zoveel tijd meer was om mij te bezoeken, want binnenkort met pensioen. 

In mijn klas spraken we kort even met elkaar en gaan snel een afspraak maken voor wat langer. Wat leuk.

 

Daarna snel naar huis en redden wat er te redden valt, vooral eten uit de vriezer.

 

Vrijdag 19 juni 2020

 

Gaby moet direct weer aan Nieuwsbegrip zodra ze op school is. Ze had het niet kunnen maken vanwege ruzie met mams, of zoiets.

 

Zayna uit groep 5 kwam al vòòr schooltijd naar mij toe om haar Dolfje Weerwolfjeboek op te halen. Het ziet er weer keurig uit en ze is er blij mee. De 600 euro heeft ze niet bij zich. Lachend verlaat ze de klas.

 

Illias meldt dat hij zijn strafwerk niet heeft kunnen maken, “want ik had m’n spullen niet bij me.” 

Meester: “Dus ook geen handtekening?”

Illias: “Nee, meester.”

Hij mocht meteen naar zijn moeder bellen, die ik even later aan de lijn kreeg en haar te woord stond. Moeder was het helemaal met mij eens; óók dat hij meer strafwerk zou gaan krijgen. Dat worden dus de tafels van 1 t/m 100.

 

Roni heeft z’n strafwerk wél af, maar geen handtekening. Hij kon meteen weer huiswaarts keren om er eentje onder te laten zetten.

Even later was hij terug mét. Mama was weer heel boos geworden. Jammer, dat ze niet even contact zoekt met mij.

 

Reshi’s gymtas is gisteren blijven hangen en als ik ‘m show, kan hij zichzelf wel voor de kop slaan. Drie keer op rij vergeten. Ongelooflijk. Reshi vraagt of hij in het weekend al kan beginnen met z’n tafels (ook 1 t/m 100). Dat mag.

 

Alina wordt ziek gemeld. Meteen daarop reageert Selina met: “Maar om 12 uur ’s nachts zat ze nog ….?….. te spelen.” (Ik weet niet wát voor spel)

Meester: “Jij dus ook.”

Selina stil, waarna ik doorvroeg: “Kun je dat op je telefoon spelen?”

Blijkt te kunnen, begreep ik, waarmee voor mij weer heel wat duidelijk werd.

 

Gisteren heeft meester Frank Miran, Roni, Deniz (uit groep 7) en nog iemand op de Leyweg zien rondhangen en ik spreek ze aan. Ze kijken eerst heel verbaasd en willen ontkennen. Dan komt het verhaal dat ze bij de Jumbo ‘alleen maar chips’ hebben gekocht.

Ik geef ze de raad niet altijd op de Leyweg te gaan chillen, want dat leidt alleen maar tot steeds slechter gedrag. Voor hun eigen bestwil.

Waar zijn ouders weer, in deze, vraag ik mij dan af. Wellicht is het de weg van de minste weerstand en hebben we geen last van mijn kind, op die manier. Maar owee, als het verkeerd gaat……

 

Ik doe wat administratie. Een aantal heeft geld voor de DVD bij zich. Jortïanny vraagt: “Meester, kan mijn zus komen uit voorzorg?”

Meester: “??” Dan begrijp ik het: Onder voorbehoud.

 

Om negen uur naar theaterles. Daarna jeugdjournaal, pauzehap en kleine pauze.

 

Na de pauze doet Elisse haar spreekbeurt over “Elektriciteit.” Het is een (tweede) herkansing en gaat gelukkig beter dan de voorgaande keren. Diepgang is er nauwelijks en de vragen beantwoorden is ook best moeilijk voor Elisse. Een kleine 6.

 

Voor juf Jennifer moet ik een aantal mededelingen op schrift nakijken op inhoud, spelling en grammatica. De kinderen zet ik aan het werk om dat even tussendoor te doen.

 

De geleerde spreekwoorden wil ik schriftelijk overhoren, maar ze willen elkaar wel weer eens op de gang mondeling overhoren. Stemming resulteert in een overweldigende meerderheid voor dat laatste. Ömer oppert het idee om eerst op verjaardagsdatumvolgorde te gaan staan. Snel gebeurd, dubbelen en overhoren maar.

 

’s Middags (tussen de middag) moet ik streng optreden tegen Graziela, die zomaar in het tekenboek van Yash G. is gaan schrijven. “Was voor de grap,” zei ze. Vreemde grap.

 

De formatie voor komend schooljaar is bekend. Voor deze kinderen niet meer van belang, maar ze willen toch wel weten wie groep 8 gaat doen. Ik onthul dat meester Frank van groep 7 meegaat met zijn groep, net als juf Marleen. Even daarvoor hebben we heel veel gejuich gehoord uit groep 7 toen meester Frank het in zíjn klas vertelde. Leuk voor meester Frank, die reactie.

 

In de gymzaal spelen groep 7 en 8 het werkweekspel TOR. De gymmatten liggen in een kring in de gymzaal en bijna een uur zijn we bezig. Uiteindelijk hebben we drie winnaars, namelijk Gaby, Illias (vorig op kamp ook winnaar) en Deniz uit groep 7.

 

Tijd voor de musical is er niet meer, dus maar een spelletje Levend Memory. Ik kende het niet, maar het is leuk. Lina wint overtuigend van Yash R., waarmee deze week wordt afgesloten. Nog vier weken te gaan.

 

Donderdag 18 juni 2020

 

Ömer en Illias zijn er, sinds gisteren, weer. Dus het stel is weer compleet.

 

Eerst wat administratieve handelingen (genodigden afscheidsavond en 10 euro DVD-geld) om daarna snel door te gaan naar gymnastiek.

Illias en Roni blijven in de klas en schrijven de tafels van 1 t/m 75. Gaby van 1 t/m 25.

 

Illias’ vulpen is leeg tijdens het schrijven. Hij pakt een nieuwe Lamy-vulling voor zijn Lamy-vulpen. Het lukt hem echter niet de vulling te plaatsen. Als ik te hulp schiet, zie ik dat hij de vulling precies …… andersom probeert te plaatsen. Hij schaamt zich voor deze onbenulligheid en ik neem het over. Echter, de vulling blijft vervolgens ergens steken en ineens golft er inkt over mijn handen en op de grond. Zat er nog iets in de schacht, waardoor de vulling stokte. Gaat lekker.

 

Na gymnastiek komt om 10 uur juf Shirley de klas in om het slotlied van de musical in te studeren. Zij is muziekjuf, dus kan dat veel beter dan ik. Ze is ook vol lof over de leuke klas, hetgeen ze geregeld (op De Regenboog) anders meemaakt, waar kinderen met van alles en nog wat door de klas gooien en niet luisteren.

Het lied zit er goed in en we bedanken haar. Volgende week komt ze nogmaals. Lief.

 

Eerst naar buiten (warm), dan jeugdjournaal en de pauzehap.

Vervolgens de krant en enkele nieuwe spreekwoorden, welke we noteren.

 

Tussen de middag betrap ik Miran op onder zijn tafel doorkruipen om een door Selina geworpen pen te gaan pakken. Yash G. doet ook een kleine duit in het zakje, daar waar hij eerst ontkende. Ik sprak ze flink toe. Ze begrepen.

Op de vraag of ze hetzelfde zouden hebben gedaan, als ik aanwezig zou zijn geweest, moesten ze ontkennend antwoorden. Benepen kwam eruit: “Nee, meester.”

 

SO Uit de krant en Spreekwoorden. 

“Het kwaad is al geschied” werd bij Yash G. en Moa: De kogel is al geschiet.

“De pineut zijn” werd bij Elisse: In de pineut zijn.

 

Hoe we erop kwamen, weet ik niet meer, maar ineens zaten we in een intensief klassengesprek over zelfmoord e.d. Veel vragen (ook persoonlijke) werden gesteld. Dat zijn de mooiste onderdelen van het lesgeven in een hogere groep. Heerlijk van gedachten wisselen en praten over een onderwerp.

 

De musical, dan. Ze hebben een nieuw (roze) tekstboekje gekregen, waaraan ik tamelijk veel nieuwe tekstfragmenten (door de kinderen geleverd) heb toegevoegd/ingevoegd.

De musical ging best goed. Morgen verder.

 

Opvallend. Vandaag kwam een meisje uit groep 5 met haar Dolfje Weerwolfjeboek naar mij toe. De rugkant heeft losgelaten en juf José adviseerde haar naar mij toe te gaan. Meester Van Buren kan dat vast wel repareren.

Eergisteren kwam er een jongetje uit groep 4 naar mij toe met een gewonnen voetbalprijs. Deze was gebroken en juf Mandy adviseerde hem naar mij toe te gaan. Meester Van Buren kan dat vast wel repareren.

De voetbalprijs overhandigde ik vandaag terug aan de leerling, die heel gelukkig reageerde. 

Het boek ga ik vanmiddag thuis boeklijmen en zal ik morgen teugoverhandigen aan het meisje.

Ik kan altijd nog ‘reparateur’ worden als ik ‘op pensioen ga.’

 

Na schooltijd komt Alina weer terug met haar grote zus Ayesha. Eerder in de middag ging de telefoon van Alina in de klas af en regel is dan: inleveren en door paps of mams laten ophalen. Vond Alina niet leuk, natuurlijk, en kwam met allerlei uitvluchten (papa werkt, mama is in de tuin bezig). Dus dan maar haar grote zus aan wie ik vroeg of haar ouders ervan weten. Dat was zo en ik begreep dat ze de hele week geen telefoon meer mocht gebruiken en ook niet meer meenemen naar school. Weifelend gaf ik ‘m mee.

 

Dinsdag 16 juni 2020

 

Een klein klasje. Ömer nog steeds ziek en Illias nu ook. Laatstgenoemde werd telefonisch ziek gemeld met de mededeling erbij dat ‘ze bij de Subway hadden gegeten.’

Bovendien drie kinderen (Alina, Graziela en Lina) die een afspraak hebben bij de orthodontist. Blijkbaar heeft Nutsschool Morgenstond vandaag behandeldag, want vanmiddag gaat Daniël (tandarts) eveneens, alsook Yash G.

 

Jortïanny, als ik ze net vanaf mijn keukenkruk “Goedemorgen” heb gewenst: “Meester, het is voor het eerst dat ik u in een shirt zie.” Ik heb een Bali T-shirt aan en moet lachen om deze scherpe waarneming.

 

Reshi heeft zijn strafwerk (